Festivals zijn namelijk mijn lievelings. Ik hou van tenten met bandjes, ik hou van de hele ‘we zien wel waar het schip strandt en waar we belanden’ mentaliteit en ik hou van in het gras zitten en mensen kijken.

Waar ik alleen niet de allergrootste fan van ben, is kamperen op een festivalcamping. Waarbij je altijd in andermans lawaai moet slapen, of dat nu neukgeluiden zijn, drankspelgeluiden of muziekgeluiden zijn. En dan ‘s ochtends allemaal in de rij om te douchen onder zo’n lauw pisstraaltje, en poepen op een dixi. Neen, dat doe ik niet van harte.

En daarom zat ik dit weekend in het allerbeste idee OOIT. Want ik was op een festival. Maar: ik was op een festival op een bungalowpark!!! Bungalup, want zo heette het, werd georganiseerd door de mensen achter Valtifest, een kick ass festival in Amsterdam in september.

En nu konden wij dus drie dagen Valtifest meemaken, op een bungalowpark! Dus ‘s avonds dansen, en daarna slapen in een gewoon bed! En ‘s ochtends douchen in een echte douche! En zelf eten meenemen! En dat alles ook nog met de lieve vriendinnen die ook niets liever wilden dan dansen alsof er geen morgen was.

Schuimbekken, dat is wat ik deed. Schuimbekken van vreugde en alles. Want ik ben in normale toestand al niet zo gelukkig in een tent, maar als ik brak ben, is de tent mijn grootste vijand. Ik kan namelijk lijden als ik brak ben. Lijden met een hoofdletter L. Ik wil alleen maar in foetushouding liggen, een wc in de buurt hebben en mijn maag tot kalmte manen.

En dat gaat zo slecht op een schuimrubberen matje, met je buren die vanuit hun tent een privé-dansfeestje houden met DJ Ik Bonk Je Trommelvliezen Eruit.

En dus was Bungalup hemels. Helemaal omdat wij ook nog eens in een luxe appartement zaten, met twee wc’s, twee douches, een bubbelbad en een sauna. Dat is potverdorie luxer dan ik thuis ooit zal hebben!!

En zo danste ik ‘s avonds de benen onder mijn lijf vandaan, om diezelfde benen ‘s ochtends slash ‘s middags te laten rusten in het kick ass bubbelbad. Ik lag misschien even in foetushouding, maar deed dat wel in een lekker bed. En dat scheelt je een halve kater, kan ik je vertellen.

Ik wil nooit meer anders. Waarom was dit er nog niet? Waarom hebben wij allemaal zo lang liggen slapen? Ik neem alvast een optie op een kaartje voor volgend jaar.

Nooit meer een stinkende tent, met stinkende buren en een stinkende dixi. Elitair Festivallen gaat het helemaal worden in 2012. Let op mijn woorden.

CC Foto: Privébezit

Gebeeldhouwd lijf
Dankzij Grey’s Anatomy vind ik ziekenhuizen lang zo unheimisch niet meer en heb ik de vurige wens ooit een operatie van dichtbij te zien. Al helemaal als die wordt uitgevoerd door McArmy of McSteamy. Door Dexter ben ik geobsedeerd door seriemoordenaars en bloedspatanalisten en denk ik soms na over wat de beste manier is om een lijk te dumpen. Dat ik nu een man wil met een groot zwaard en hetzelfde gebeeldhouwde lijf als Khal Drogo is allemaal de schuld van Game of Thrones en nu ik er zo over nadenk schoot mijn shopverslaving misschien wel wortel tijdens het kijken naar Sex and the City. Maar mijn hardnekkigste fascinatie is die voor vampieren, aangewakkerd door de serie True Blood. Ik hoop van ganser harte er ooit eens eentje tegen het dooie lijf te lopen, en dan het liefst in de hoedanigheid van Eric Northman. Ik zou hem eerst uithoren over zijn UV-loze leven en hem vervolgens mijn nek aanbieden.

Fantasie werd werkelijkheid
Mijn vriend ziet mijn fascinaties met een scheef oog aan, maar was vorig jaar zo lief om een True Blood-surprise party voor mijn verjaardag te organiseren. Hij trommelde al mijn vrienden op die verkleed als vampier uit alle hoeken van de kamer sprongen, toen ik nietsvermoedend binnen kwam. Ze schoven twee vampierentanden over mijn hoektanden, wurmden me in een vormeloze zalmroze jurk met bloedspetters en zo werd mijn fantasie werkelijkheid. Het was het meest bizarre, bloederigste, grappigste en liefste verjaardagscadeau ooit.

Van doorschijnend wit naar oud roze
Toen ik deze week mijn kast opruimde, kwam ik dat zalmroze jurkje met die bloedspetters weer tegen. Misschien wordt dit vormeloze ding wel minder lelijk als ik het in een ander kleurtje verf, dacht ik. Dus haalde ik bij de Etos een pakje verf in de veelbelovende tint burlesque rood. Ik gooide het in de wasmachine en flikkerde er ook meteen een broek met een onbestemde kleur beige bij, plus een wit voile jurkje dat ik ooit voor een concert van de Toppers gekocht had. Ik droeg het niet meer, omdat de hele Arena er de kleur van mijn onderbroek doorheen had kunnen zien. Mijn broek en dat jurkje zijn nu mooi bordeauxrood en oud roze van kleur. En dat voor nog geen vijf euro! Wie niet shopt, moet creatief zijn. Zeker als ik mezelf dwing om komend jaar al mijn kleren te dragen. Het vampierenjurkje is auberginepaars uitgeslagen en nog steeds lelijk. Maar dat komt vast ooit van pas op een ander verkleedfeestje. Als ik bijvoorbeeld ga als Daenerys Targaryen, de vrouw van Khal Drogo.

Patricia gaat de Free Fashion uitdaging aan om 365 dagen niet te shoppen, probeert elke werkdag iets anders te dragen en maakt daar foto’s van. Ook afkicken van fast fashion? Kijk op www.freefashionchallenge.com

Foto’s: privébezit

Daghap
Mijn probleem is dat mijn vriendinnen heel blij worden van sushi, en ze willen heus wel een keer met me mee naar dat tentje voor een daghap, maar daarna weer sushi. Daar zit ik dan alsnog met mijn designersvocht in de sushibar, als een vis op het droge. Echter vraag ik dan heel principieel naar de daghap en of ze ook loempia’s hebben.

Enfin, ik besefte dat ik er eigenlijk alleen mezelf mee heb. Dus zet ik af en toe mijn principes opzij en doe ik dus een beetje merkwater bij de chardonnay.

Klont
‘Hij wil sushi,’ stond er in de mail die ik daarna ontving. Dus het werd Sushi in Breda. Daarom liepen mijn vrouw en ik twee dagen later naar restaurant Ume, waar we werden opgewacht door onze vrienden. We kwamen ietwat te laat, omdat we eerst nog moesten worden bedaard door onze oppas van zestien jaar oud, die ons ervan verzekerde dat alles heus wel goed zou komen als wij op stap zouden gaan. ‘Hebben jullie al een ronde gehad,’ vroeg ik en ik wees op de klont wasabi, waar al flink wat van weg was.

‘We hebben alleen van het voorgerecht gesnoept,’ zei onze vriendin. ‘Dat is pittig spul joh.’

Ik wees naar het schaaltje waarop gember lag en een halve dot wasabi. ‘Dat is geen voorgerecht hoor. Dat hoor je bij de sushi te eten.’

Heerlijkheden
We namen één voor één de kaart ter hand en bestelden wat we wilden eten. Heerlijk vind ik dat, kiezen uit allemaal kleine hapjes. Zodra de kaart is ingevuld, komen ze steeds weer schaaltjes brengen met allerlei heerlijkheden erop. Zo houd je het wel een hele avond vol. Lekker keuvelen en onderwijl hapjes eten.

‘Wat heb je daar bij je hand gedaan,’ vroeg onze vriendin.

‘Van mijn fiets gevallen,’ verklaarde ik. ‘Dat stuur van mij is verstelbaar. Als je een klepje openmaakt kan het hele mechaniek bewegen. Dat hoort alleen niet te gebeuren als ik aan het fietsen ben en zeker niet wanneer ik van een schuine helling afrijd. Maar dat gebeurde dus wel. Dus ik dook over mijn stuur heen, verloor mijn evenwicht en wist daarbij nog net de reling vast te pakken.’

Schade
De schade liep ik vooral op aan mijn linkerhand, aan twee vingers waarvan de knokkels nu open liggen. Het doet alleen pijn als ik de letters x, s, w, c, d, e en de getallen 2 en 3 typ. Gelukkig zitten die allemaal maar 680 keer in deze blog.

‘En ik heb een flinke kras op mijn been,’ zei ik en ik illustreerde hoe groot, door mijn been op te tillen en er met duim en vinger op aan te geven hoe groot de schade daar was.

‘Pfoe. Je overdrijft,’ zei mijn vrouw vrij hard, want ze was zeker van haar zaak. ‘Zo groot is ‘ie niet hoor.’

‘Echt wel,’ zei ik verontwaardigd en daardoor ook iets te hard. Ineens leken we wel zo’n stel dat hardop ruzie maakt in een restaurant. ‘Jij weet heus wel hoe groot hij is,’ zei ik.

Mijn vrouw stak haar hand voor zich uit. Met duim en wijsvinger beeldde zij de grootte uit, zo’n drie tot vier centimeter. ‘Echt, hij is maar zo groot.’

Pas daarna kregen we door dat er mensen naar ons zaten te kijken.

CC foto: ZoeShuttleworth

We zitten graag bij het raam, mijn moeder en ik. Zij op een plek waar ze het overzicht heeft. Ik zie mijn moeder dan genieten en mensen kijken. Dat vindt ze leuk. Als ik dan verzucht dat ik wel even wil kletsen, kijkt ze me met een verontschuldigende glimlach aan: “Ik vind het zo leuk om mensen te kijken!” Waarop ze weer daad bij woord voegt. Inmiddels probeer ik het al niet eens meer en doe ik gewoon lekker mee. En dan stoten we elkaar af en toe even aan: “Kijk die leuke jas!” of “Wat een bijzondere kapsels hebben mensen toch.”
Binnenkort willen we weer een nachtje weg. We hebben het al over Berlijn gehad, maar Nederland heeft ook superleuke plekjes. Optimel heeft een aantal leuke adresjes op een rijtje gezet die ik jullie niet wil onthouden.

Maastricht
Je shopt uren in de mooiste winkelstad van het zuiden! Halverwege de dag duik je met je vriendinnen Bread & Delicious in voor die welverdiende lunch, hèhè. Adres: Stationsstraat 23 in Maastricht.

Delft
Grachtjes en veel gezellige winkelstraatjes. Beetje deftig en de sfeer is oud-hollandsch. Dat is Delft. In Het Koningshuys, Markt 38-40 chill je als een vorstin.

Deventer
Boekenstad, Koekstad en er is natuurlijk nog veel meer te koop in Winkelstad Deventer. De lekkerste lunch met warme croissants én Optimel vind je bij De Croissanterie, Broederenstraat 19.

Groningen
Paviljoen Kaap Hoorn, Kaapse Baan 1 ligt in Haren. En dat zit vastgeplakt aan trendy Groningen. Tussen het winkelen door ben je zo in Kaap Hoorn en na de lunch ligt Groningen weer aan je voeten.

Ik krijg er spontaan honger van. Gauw m’n moeder bellen en bepalen waar we heen gaan. Al was het maar om mensen te kijken…

© Beeld: Optimel 

Mistflarden, een complete gatenkaas
Denk eens even heel goed na, zeg ik hardop tegen mezelf. Heb ik het nu wel of niet uitgezet? Ik visualiseer een stopcontact en probeer me voor te stellen waar de stekker zich bevond op het moment dat ik de kamer uitloop. Blanco. Er komt helemaal niets bovendrijven. Zuchtend draai ik ook de volgende bocht naar rechts en draai het gebruikelijke rondje, zodat ik weer voor mijn eigen voordeur sta. Ik vraag me wel eens af of ik werkelijk alles gedachteloos op de automatische piloot doe. Of is het mijn goudvissengeheugen?

De pirouette als geheugensteuntje
Als ik naar boven spurt, zie ik dat de stekker niet meer in het contact zit. Natuurlijk niet, natuurlijk niet, mopper ik tegen mezelf. Ik haal de stekker er altijd uit.
“Iedere keer als je het strijkijzer uitzet moet je tot tien tellen of een rondje draaien. Of iets doen waardoor je je bewust wordt van de handeling”, kreeg ik als tip. Maar op het moment dat ik sta te strijken, meestal haastig iets uit de wasmand vissend wat ik toch per se aan wil, denk ik niet aan het draaien van pirouettes om de strijkplank.

Maar ik kan wel tot tien tellen in het Japans
Of ik wel vaker vergeetachtig ben? Nou nee. Ik kan nog steeds in het Japans tot tien tellen (Ietsj, Nie, Sannn, Sjie, Go, Sjietsj Hatsj Koe Djoe). Dit omdat ik op mijn negende toen Karate Kid heel populair was zeven weken op karate zat in zo’n kek wit pakje met een kek wit bandje in de veronderstelling dat ik ooit stoeptegels zou kunnen splijten met mijn blote handen. “Wax in wax out” van Mr. Miyagi quote ik nog regelmatig, net als ‘No one puts baby in the corner”, uit Dirty Dancing. Ik weet ook nog hoe nasty Patrick Swayze daarbij keek.

Waarom vergeet je altijd de vuilniszakken?
Ons brein is een rommelige harde schijf. Wat heb ik eraan dat je Ich bin wie du van Marianne Rosenberg van a tot z kan meebleren, als ik  steevast vuilniszakken en vaatwasblokjes vergeet in de supermarkt? Als ik een boodschappenbriefje schrijf, kom ik er meteen achter dat ik het op de keukentafel heb laten liggen. Zodra ik de bocht om ben. Dan draai ik een rondje, stap weer uit voor mijn eigen voordeur en check meteen of ik het strijkijzer uit heb gedaan.

CC foto: protographer23.

Leuke activiteiten
De Dagjeuit app geeft een overzicht van alle leuke activiteiten en attracties binnen een straal van 100 km. Je kunt gelijk het adres op de map bekijken en doorklikken naar de website. 
Voor Apple en Android | Gratis | Download voor Apple of Android

Met z’n allen
Uitjes.nl is een handige app voor groepsuitjes. Organiseer jij de familiedag, het bedrijfsuitje, vriendinnenweekend of een leuk feest? In de Uitjes.nl-app kun je gemakkelijk zoeken naar uitjes binnen jouw prijscategorie en voor het juiste aantal personen.
Geschikt voor Apple | Gratis | Download hier 

Agenda
Uit is een kalender met alle uitgaansmogelijkheden per regio. Stel je eigen uitgaansagenda samen. Wil jij er liever vandaag nog op uit? Zoek dan tussen de Last Minute aanbiedingen met 50% korting.
Geschikt voor Apple | Gratis | Download hier

iPretpark
Deze applicatie bevat heel veel informatie over Nederlandse en ook Belgische pretparken. Zo kun je er onder andere info over attracties, parkplattegronden, foto’s van andere bezoekers en recensies in opzoeken. Het leuke is dat deze app ontwikkeld is door een 14-jarige pretparkfan!
Geschikt voor Apple | Gratis | Download hier

Foto: Gettyimages.nl

Ex-bordeel
De bar waar ik vanavond met mijn vrienden aftel tot 2012, is duidelijk geen feestcafé of club zoals ik die gewend ben. Alleen hierom al belooft het een bijzondere avond te worden. Daar sta ik dan met mijn champagne – gelukkig hoefden wij niet de achterlijke bedragen van de oude, originele prijslijst te betalen – in een oud bordeel. De schilderijen van naakte vrouwen, met voluptueuze, ronde vormen, verraden de geschiedenis van het pand.

Nog steeds kloppen mensen hier aan, op zoek naar de ‘luxe’ club die in dit grachtenpand schuil ging. Keer op keer moet de eigenaar duidelijk maken dat ze al jaren gesloten zijn. Maar hij wil het monumentale pand in tact houden en zo nu en dan wordt er nog een drankje genuttigd in de bar, zo ook vandaag.

Duur vertier
De mannen die vanavond aanwezig zijn, komen hier ook voor hun plezier. Maar tot een paar jaar geleden betaalde men hier honderden of zelfs duizenden guldens voor een aangename avond. Robbie Williams zou hier, in goed gezelschap, aan de bar hebben gestaan; bekende Nederlanders kwamen hier voor een pleziertje; en er gaan geruchten in de rondte over kleine, vrouwonvriendelijke kamers bedolven onder een behang van spiegels. Ik geloof elk woord.

Rondleiding
(Nieuwsgierig) Aagje regelde voor ons een privé tour door het huis. Via de ‘personeelstrap’ waanden wij ons in het gedeelte waar de dames zich voorheen voorbereidden op de avond. De kleedkamer met een enorme spiegel omringd door tientallen lampjes en een stuk of vijftig – met stof bedekte - kluisjes namen ons mee terug in de tijd. We belandden rechtstreeks in de coulissen van Moulin Rouge. Als echte toeristen kleedden we onze gids helemaal uit. Wat betaalden mannen voor een avondje vermaak en was dit niet gewoon een hoerenhuis in plaats van een zogenaamde luxe club?

Ordinair Nieuwjaar
Uiteindelijk wilde Aagje natuurlijk zien waar het allemaal om draaide. Ik was er nu ook wel achter dat mannen niet alleen in deze ‘bar’ kwamen om te socializen en een biertje te drinken. Een verlaten kamer ging van het slot en een groot rood fluwelen bed met knopen en een bubbelbad, in diezelfde kleur, verschenen achter de zware deur. Hoeveel zakenlui, toeristen, criminelen, mannen en vrouwen zullen in dit bed hebben geslapen, in dit bad hebben gelegen met een fles champagne?

En nu staan wij hier met ons glaasje bubbels. Proost, op een liefdevol Nieuwjaar!

© Foto: Getty Images

Ik wilde het net opgeven toen ik oog in oog stond met mijn nieuwe grote liefde. Dé jurk der jurken. Zo’n exemplaar waardoor je niet een glaasje, maar een hele fles krijgt aangeboden. Of die je graag aanhebt wanneer je die mislukte date of die ene ex weer tegenkomt. Kortom, de sleutel tot een succesvol 2012 hing hier voor me in de etalage.

Vrouw met een missie
Voorzichtig ging ik de winkel binnen. De verkoopster zweefde als een adelaar tussen de rekken door en omdat ik mijzelf niet direct wilde verraden begon ik aan een afleidingsmanoeuvre via de bolerootjes en de zijden sjaaltjes. Ik keek nog even seminonchalant tussen de jurkjes die er omheen gingen, maar toen ik zag dat de adelaar een ander slachtoffer in haar vizier had ging ik recht op mijn doel af.

Het was een redelijk strak model, maar omdat ik flink wat ben afgevallen moest het lukken. Er was gewoon geen andere optie. Deze jurk had mijn naam al op zijn kaartje geborduurd staan en de wijntjes waren al gereserveerd. Ik  probeerde ongezien richting het pashokje te sluipen, maar helaas had de adelaar me in haar ooghoeken in de gaten gehouden en kwam ze mijn kant op zweven. Nadat ze me een legging, een bolero en een bijpassende ketting had aangesmeerd kon ik dan eindelijk op weg. Niets stond meer tussen mij en dé jurk in.

Lukt het?
Eenmaal in het pashokje kleedde ik mij uit, bedankte met een wiebelig dansje mijn vooruitziende blik voor het giga Bridget Jones-strakhoudharnas wat ik had aangetrokken en wurmde mijzelf in de jurk. Nou ja, tot halverwege dan want toen kwam ik erachter dat dit modelletje toch nog niet helemaal mijn maat was. Helaas besefte ik dat natuurlijk pas op het punt dat ik mijn armen al door de gaten en de jurk al over mijn borsten had. Mijn borstprothese bulkte aan de bovenkant uit de jurk als een sneu stuk fijngeknepen kipfilet. “Lukt het allemaal?”, kirde de verkoopster aan de andere kant.

Centimeter voor centimeter
Ik staarde betrapt naar het gordijn. Wat nou als ze röntgen-ogen had en zo door het gordijn heen zou kijken. De hele kerst zou ze ervan genieten en ik zou bij elke borrel over de tong gaan. “Nou wat wíj van de week  in de winkel hadden”. Hulp vragen was dus duidelijk geen optie, bovenlangs de jurk uittrekken lukte ook niet meer en dus zat er maar één ding op: voorover bukken en centimeter voor centimeter vanaf mijn rug afstropen. Langzaam komt de stof in beweging en mij hart maakt een huppeltje.

Mijn liefde hangt treurig op het hangertje, even spookt door mijn hoofd om haar niet in de steek te laten de jurk toch te kopen, maar ik weet dat het onzin is. Het enige wat me nog rustte na deze one time fit is de loop der schande. Ik haalde diep adem en stapte het hokje uit. “Zo dat duurde lang, en?” De adelaar kijkt me grijzend aan. “Nee bij nader inzien is het toch niets voor mij”. Ik geef haar de jurk en met een geforceerd, opgeheven hoofd loop ik de winkel uit. Het heeft niet zo mogen zijn, op naar de volgende.

© Beeld: IstockPhoto.com

Een slokje te veel
Terwijl zij hun kater uit liggen te slapen of onwetend de werkvloer opschuifelen, benieuwd naar hoe de avond gister is verlopen, staan mailboxen bol van flauwe grappen. Uit onderzoek blijkt dat bijna de helft van de werknemers zich wel eens heeft misdragen tijdens de kerstborrel. Daarvan kon 6% direct de spullen gaan pakken. Vast onder het mom van ‘dronken mensen spreken de waarheid.’

De andere kant
Ik ben benieuwd wie zich dit jaar vreselijk onhandig opstelt met als motto: ‘leer elkaar eens van een andere kant kennen.’ Een paar borreltjes voor een stel soepele heupen, gaan er bij mij wel in. Maar de gouden tip is natuurlijk: drink altijd net 2, of 3, minder borrels dan de rest.

Dronken mensen spreken de waarheid
Tijdens het kerstfeest van mijn vorige baan moest het heel raar lopen wilde ik ontslagen worden. Als ik het expres zou doen, had mijn chef het nog niet doorgehad. Hij zoop namelijk zelf net even 2, of 3, borrels meer dan de rest. In een gênant gesprek begon hij mij, met een dubbele tong, de hemel in te prijzen: ‘was iedereen maar zoals jij.’ Ik zei hem dat hij dat in mijn functioneringsgesprek nog maar eens moest benoemen. Op dit moment functioneerde ik inderdaad beter dan hij.

Kater
De volgende dag was hij dan ook, samen met twee andere collega’s waarvan de één overnachtte in de parkeergarage en de ander zonder jas en huissleutels thuis voor een vaste deur stond, gesprek van de dag. Terwijl ik de telefoon opnam, gierde iedereen het uit: ‘de chef was iets later vandaag, hij voelde zich niet zo lekker…’

© Foto: iStockphoto

Gemene toeslag
Je moet uiterst gedisciplineerd zijn en zeker niet op je mondje zijn gevallen. Aan mij is het in ieder geval niet besteed. Ik zou iedereen gratis laten plassen en aan het eind van de avond met 5 euro fooi de deur uit lopen. Zelf heb ik er namelijk een hekel aan als ik ergens, waar ik ook al entree heb betaald, moet betalen voor de wc. Een soort gemene toeslag die tijdens het bezoek nog eens bovenop de service- of reserveringskosten, die mij eerder bij de ingang al verrasten – komen.

Gastvrij
Echter eens in de zoveel tijd tref ik Kees van de wc’s. Inderdaad een mannelijke wc-juf, of moet ik zeggen meester? Gelukkig lijkt hij niet op meester Kees van groep 5, die slungel. Nee, deze Kees is een wc-meester met pit. Als er geen papieren handdoekjes meer zijn en de föhn heeft het begeven, komt hij met zijn geruite theedoek op de knoppen: ‘wat zit je haar goed, meid!’

All inclusive
Iedereen heeft hem wel eens – al dan niet in verschillende gedaantes, want Kees houdt wel van een verkleedpartij – ontmoet en elke plasser heeft wel eens een abonnement bij hem afgesloten. Met als bewijs een fluoriserend geel bandje gesigneerd door Kees van de wc’s. Bij Kees betaal ik zelfs 2 euro voor mijn toiletbezoek. Wel voor een hele avond all inclusive toiletteren dan. Het blijft namelijk niet alleen bij een plasje. Kees stalt zijn pepermunt, bananen en zuurtjes uit voor de nasmaak en heeft een voorraad haarlak en deo bij de hand voor een aangename opfrisbeurt.

Hoewel ik betwijfel Kees echt Kees heet, draagt hij zijn beroep met trots. Dankzij hem ben ik toiletjuffrouwen meer gaan waarderen.

© Foto: iStockphoto

Het is een situatie die zich wekelijks herhaalt.

Remedie
Een paar strippen aspirine, tientallen puntzakken met vette friet en zeker honderden gebakken eieren met katerspek (woordgrapje): ik heb van alles geprobeerd, maar de kater lijkt onverwoestbaar. Sterker nog, in het weekend lijkt ie wel chronisch. Echter nog altijd op zoek naar de remedie tegen dit verschijnsel, las ik vanmorgen een nieuwsbericht over een nieuwe anti-katerpil!

Verdwijnt binnen kwartier
Hoewel ik altijd als hardste ‘bij nacht een man bij dag een man’ roep, ben ik wel benieuwd naar deze pil. Het medicijn zou de symptomen van een kater, zoals misselijkheid, hoofdpijn, overgeven en vermoeidheid binnen een kwartier doen verdwijnen. Kater – verdwijnt – binnen kwartier. Dat is de beste uitvinding sinds Licor Cuarenta Y Tres (likeur 43)!

Nog eentje toe..
Het gevaar is natuurlijk dat men nu eerder nog een drankje neemt, want we hebben tenslotte morgen toch nergens last van. Ik moet bekennen dat mijn – mogelijk aangetaste – hersencellen ook zo denken.  Desalniettemin vind ik de anti-katerpil een uitvinding waarop gedronken moet worden, schrijf ik met kloppende slapen en hevige nadorst.

Foto: Istockphoto.com

Kleur
Ik was aan de rand van het zaaltje gaan zitten en leunde met mijn zij tegen de muur. Boven mij hing een kelk met een bosje rode rozen erin. Rood, dat was ook de kleur van het licht in de zaal. Groen was de kleur van de drank. De absint kwam uit flessen die door vrienden uit diverse uiteinden van Europa waren meegenomen. Jack had het een keer aangedurfd om zelf absint te brouwen, maar aan het gejouw van een aantal terugkerende gasten te horen was het niet echt geslaagd. ‘Het bocht was echt bitter, niet te zuipen gewoon,’ hoorde ik iemand zeggen. ‘Dat was het jaar dat hij ook in absint gemarineerde kippenpootjes had, die waren ook al zo vies.’

Flamberen
De absint kwam dit keer gewoon uit de fles. Vooral de variant met een alcoholpercentage van zeventig procent vond gretig aftrek. Er werden lepels uitgedeeld en glazen die kort daarna werden gevuld met een scheut absint. Dat moest je dan mengen met het water dat in karaffen op de tafeltjes stond, maar niet voordat je er wat suiker aan had toegevoegd. Voor het mooiste effect moest je het klontje op het lepeltje leggen, het dippen in de drank om het daarna aan te steken. De suiker flambeerde in een blauwe vlam boven de groene absint, in lepeltjes die het rode theaterlicht weerspiegelden. Alleen de sfeer al had een geestverruimende uitwerking op mij.

Hallucineren
Naast mij zaten meisjes die nog nooit absint hadden gedronken. Zij waren er wat giechelig onder en durfden niet zo goed. Zelf had ik het al eerder gedronken tijdens een verregende vakantie in Spanje. In de supermarkt zag ik een fles absint staan tussen de flessen Amaretto, rum en Malibu. Ik herkende de naam van de verhalen over kunstenaars die na het drinken van het spul gingen hallucineren. Het verbaasde me dat het vrijelijk verkrijgbaar was. Ik zocht op het web en ontdekte dat absint vanaf 2005 ook in Nederland weer verkocht mag worden, omdat de hallucinogene werking er niet meer is.

Kippenpootjes
De eerste vier keer dat Jack Nouws zijn Absinterklaas organiseerde werd de absint nog gedronken in een sfeer van illegaliteit. Dat zal zeker sfeerverhogend hebben gewerkt. Dat effect is weg. Zodra de blauwe vlam is gedoofd en het suikerklontje is opgelost in het groene plasje, is het drinken van absint niet zo heel bijzonder meer. Daarentegen vind ik het wel lekker. Het smaakt naar anijs en valt te vergelijken met ouzo.

Om dan toch wat spanning in de avond te injecteren zocht Jack Nouws revanche met zijn in absint gemarineerde kippenpoten. Wie het aandurfde mocht groen uitgeslagen stukjes kip eten. Ik heb geen groene fee gezien, maar terwijl ik mijn tanden in de kippenpoot zette, had ik toch even de illusie dat ik hallucineerde.

CC foto: spacepleb’s

Ik wil een Central Perk
Toen ik hier kwam wonen, keek ik heel veel Friends. En dan zag ik die mannen en vrouwen samen in Central Perk zitten. En dan dacht ik: dat wil ik. Ik wil in Utrecht een plek hebben waar ik altijd binnen kan lopen, en altijd vrienden tegen kan komen. Waar de barman me kent, en weet wat ik drink.

Hallo, Günther
Dat bleek makkelijker gezegd dan gedaan. Want er zijn nogal wat kroegen in Utrecht. En mijn vrienden zijn ook niet allemaal vrienden van elkáár. Dus die zaten allemaal in verschillende kroegen, waardoor ik nooit mijn eigen Günther kreeg, en nooit de gezellige koffieplek met de grote mokken en de altijd aanwezige vrienden.

Verder was ik wel gelukkig hoor.

Slechte wifi, maar soit
Maar sinds kort is alles anders. Sinds deze zomer zit er een nieuwe koffiezaak in het centrum van Utrecht. Met hele, hele lekkere koffie. En fijne zitjes. En twee Barista’s met een aan hysterie grenzend enthousiasme. En slechte wifi, maar daardoor kan ik er wel goed werken.

Doe maar een zwembad
En de grote bonus: ik kom er altijd vrienden en bekenden tegen. En mijn vrienden en bekenden willen er ook altijd afspreken. En dus zit ik er elke dag. Om koffie te drinken met vrienden, of gewoon, om er te schrijven. En inmiddels weet het personeel dat ik graag een zwembad drink (een dubbele cappuccino), en dat ik graag met grote gebaren een verhaal vertel, waardoor ze soms ongerust vanachter de toonbank mijn kant op kijken. Of alles nog goed gaat.

Ik heb mijn Central Perk gevonden. Zoals men in het intro van de tv-serie ‘Cheers’ zingt ‘Where everybody knows your name’. En ik ga er nooit, nooit meer weg.

CC Foto: privébezit

In een blauw gewaad figurant in de winkelstraat
Het vriest licht, maar door de oostenwind voelt het aan als min vijftien. Als God bestaat, waarom laat hij me dan nu met een lichtblauw laken om mijn hoofd in een stal staan? Nou ja, stal. Het is een opslagruimte van de bakker waar nu een plastic pop in de kribbe ligt. Ik krijg een boek en de microfoon in de hand gedrukt, Maria heeft pauze. Ik ben niet eens de echte Maria, maar een stand-in. De witte jurk is te kort, waardoor mijn All Stars eronder uit piepen als ik op een baal stro ga zitten. Niemand weet wat voor schoenen Maria droeg, want ik heb het mariabeeld bij mijn oma uitvoerig bestudeerd en daar hangt de jurk tot over haar voeten, vastgekleid aan de sokkel. Geen stillettohak of teenslipper te bekennen.

Ondertussen is Jozef koffie gaan drinken
Ik kijk rond. Naast me staat een ezel, een echte. Voor me staat een schaap aan een ketting. Samen zitten we gevangen achter een ijzeren dranghek in de winkelstraat. Ik heb medelijden met de ezel, met het schaap en met mezelf. Wij zijn geen podiumdieren, we willen zonder verplichtingen ronddartelen in de wei. Maar goed, dit hele optreden staat uiteraard in schril contrast met de ontberingen die de echte Maria heeft moeten doorstaan, hou ik mezelf voor. Omdat Jozef ook koffie is gaan drinken zit ik er wat ontheemd bij daar in die stal. Ik ben dertien en zit hier moederziel alleen de Heilige Maagd Maria uit te hangen terwijl het publiek op kerstzondag voorbijtrekt met dikke winterjassen, wanten en sjaals.

Voor vijf gulden ben je op je dertiende tot een boel in staat
‘Het is simpel, je moet gewoon wat voorlezen in die kerststal’, werd er gezegd. ‘Krijg je vijf gulden voor.’ Zoals zo vaak zeg ik op dat soort dingen spontaan ja. Tot het moment zich aandient en ik denk: nee, nee, nee. Ik zou er tien gulden voor over hebben om hier niet te zitten. Er staan kinderen voor het hek en ze kijken verwachtingsvol naar wat er gaat gebeuren. Met een licht kuchje schraap ik mijn keel, daar gaat-ie.
Een kerstverhaal.
Simpel.
Vijf gulden.

Een blauwtje lopen naast een balkende ezel
Als ik begin te spreken kraakt de geluidsinstallatie. Dit tot ergernis van mijn buurman, de ezel. Met een lawaai van jewelste balkt de ezel in de microfoon. Ik schrik. Spring op. En terwijl ik naast de balkende ezel sta, kijk ik paniekerig in het publiek waar mensen schaterlachend naar mij en de ezel wijzen. Daar staat de jongen uit de vierde klas waar ik al maanden verliefd op ben. Ik zwaai. Ik sta naast een balkende ezel te zwaaien. De jongen die me nooit zag staan ziet me en hij lacht naar me.
Het is de eerste keer. En de enige.

CC foto: bernardoh.

Droom in duigen
Hij is duidelijk goed verzorgd, dat ruik ik, en hij heeft zachte handen. Handen?! Vreemd, ik durf zijn handen vast te pakken terwijl ik hem nog nooit heb gezien. Opeens maakt liefde niet blind, maar andersom. Tot het licht aan springt. Het is alsof ik wakker word uit een mooie droom. Hij is overduidelijk niet mijn type.

Daten in het donker
Dit is mijn voorstelling van daten in het donker. Een beetje naïef, maar dat is vast mijn angst voor het onbekende. Singelssite deed een onderzoek onder 500 vrijgezellen en meer dan de helft zou wel eens een date in het donker willen. Ik vraag me af of ik een date in het donker zou willen. Het is een lastige kwestie, omdat ik überhaupt niet op een afspraakje zit te wachten. Maar als, dan… Ja, ik denk dat ik het dan wel eens zou willen.

Nieuwsgierig watje
In principe werkt het hetzelfde als bij the Voice. Als je de zang, of in dit geval de inhoud, goed vindt, draai je om. Het gaat niet om het plaatje. Na een date in het donker weet je toch meteen wat je écht van iemand vindt? 
Uiteindelijk komt dat watje in mij weer naar boven, want ik wil wel graag weten wie ik tegenover me heb. Echter bedenk ik me nu dat een date in het donker misschien helemaal niet blind – als in een blind date – is. Of word ik daar dan weer onzeker van? Is dat dan de reden dat het licht uit gaat?

Fijne geur en zachte handen
Ik hoop dat er een redacteur is die open staat voor een date in het donker? Dan reserveer ik de Viva met uitgebreide reportage graag alvast. Geen flauw ‘daten in het donker’ aftreksel van de televisieserie, maar een pure reportage op basis van gevoel en beleving. Zonder gêne. Of heeft één van jullie ervaring met daten in het donker?

© Beeld: Viva.nl

Let op het sterretje!
In mijn woordenboek staat ‘genoeg eten’ omschreven als: eten tot je geen honger meer hebt*. Let op het sterretje! Onderaan de pagina staat de volgende voetnoot: *) Indien in een restaurant, verstaan wij onder ‘genoeg eten’ eigenlijk: ‘iets te veel eten’. Thuis houd ik het avondeten na twee piepers en een handje doperwten wel voor gezien. In een restaurant heb ik opeens een enorme eetlust.

En maar wrijven over die buik
Ik word vrolijk van een goedgevuld bord. Mijn vork bepotelt alle schaaltjes met bijgerechten, broodmandjes, sauskommetjes en zelfs borden van buren. Ik eet drie keer meer dan normaal. Eigenlijk vind ik het best een lekker gevoel, vol zitten. Je stoel achteruit schuiven, benen gestrekt en rug gehold, en maar wrijven over die buik. Een klein boertje dat je herinnert aan het zalige voorgerecht van anderhalf uur geleden… genieten hoor.

Konijnenpoepjes op satellietschotels
Waar ik dan weer chagrijnig van word, zijn restaurants waar de porties te klein zijn. Chique tenten met servies formaat satellietschotel, waar dan een gerecht ter grootte van een konijnenpoepje op ligt. Vorige week bevond ik mij in deze situatie.

Ik had trek. Normaal eet ik stipt om zes uur, maar niemand reserveert om half zes bij een restaurant. Dat is niet chic. De reservering stond om zeven uur, dus ik had al ruim twee uur honger gespaard bij aankomst. Het was een hippe zaak, met gekleurd licht en artistieke stillevens van annanassen en sardientjes aan de muren. Eigenlijk had ik het toen al kunnen weten.

We aten er met een grote groep en het menu stond vast. De mannelijke tafelgangers keken al verwoed om zich heen om te zien wat naburige tafeltjes op hun bord hadden. Iedere ober die de hoek om kwam werd hongerig aangestaard, terwijl servetten alvast onder tafel verdwenen. Na een eeuwigheid kwam dan eindelijk ons voorgerecht op tafel.

Een salade van seizoensgroente, mijn reet
“Dames en heren, ik zal even vertellen wat er op uw bord ligt” riep de ober gewichtig. “Dit is een salade van seizoensgroente. Aan de linkerkant ziet u een blokje biet en een plakje meiknol. Daarnaast een geblancheerde spruit met een toefje kastanjemousse en een haricot vert…” Ik boog voorover om de eenzame sperzieboon, die op miraculeuze wijze rechtop op mijn belachelijk grote bord bleef staan, van dichterbij te bekijken. Mijn blik verplaatste naar het bord van mijn overbuurman. Daar werd op dat moment de stokstijve harcot vert omver gemaaid met een mes.  “… en helemaal rechts ziet u een cherrytomaat.” Ik perste mijn lippen op elkaar.

Niet spotten met de cherrytomaat
De beteuterde blik van mijn overbuurman, een cherrytomaat die van een bord af rolde en de fier rechtopstaande sperzieboon op mijn bord werden mij te veel. Gierend verborg in mijn gezicht in mijn servet. Dit kon niet serieus zijn. De blik van de ober zei van wel. 

De tweede gang
Later die avond, in het gele schijnsel van de automatiek, was het tijd voor de tweede gang. “In uw linkerhand ziet u een satékroket, en helemaal rechts een kaassoufflé.” Bon appetit!

Foto: iStockphoto

Wij hadden een fantastisch idee
“We doen het op wintersport”, zei zij.
“Dat is een goed idee”, zei ik.
Dat hadden we maar mooi even bekokstoofd. In de week tussen kerst en oud nieuw zouden we cadeaus en gedichten onder de kerstboom leggen tijdens de vakantie. Ik neuriede al Last Christmas van Wham en wreef in mijn handen. Even later zeilde er een mailtje in mijn inbox van de vriendin aan de hele vriendengroep. Met de beginregel: “Wij hebben een heel fantastisch idee!”

Je hebt liefhebbers en haters, vooral veel haters
Een half uur later waren er zeker zeven antwoorden gekomen. Variërend van ‘Oh nee, ik háát lootjes trekken’ en ‘ik ga geen gedicht schrijven hoor’ tot ‘De kinderen zijn nu al gek, dit kan ik er niet bij hebben.” De vriendin en ik stuurden elkaar ondertussen smileys met pruillipjes, huilende smileys en uiteindelijk de rode smiley met duivelsoren!

De Sinterklaasgedichtengenerator
We deden een stapje terug en probeerden nog wat zieltjes te winnen door de mededeling dat niemand een eigenhandig in elkaar geknutselde stoomboot mee hoefde te nemen naar Oostenrijk. Dat is heel onhandig in een skikoffer. Geen surprise, alleen een klein gedichtje, dat is genoeg. Het bleef angstvallig stil…
We hadden nog kunnen sturen dat je je sinterklaasgedicht zo uit de Sinterklaasgedichtengenerator kunt halen. Je vult een naam in en een cadeau en met een druk op knop heb je het zo. Je krijgt dan wel zinnen als ‘Wie had dat ooit gedacht? Op deze muts heb jij heel lang gewacht’. Maar soit.

“Wat nu?”
“We hebben geen keus.”
“Oké, jij doet voor mij, ik doe voor jou.”
“Twintig euro?”

CC foto: judsond.

Het ideale personeelsuitje bestaat gewoon niet
We spelen geen potje Truth or Dare, maar zijn op zoek naar een geschikt personeelsuitje. Eens per jaar is er budget om de banden wat strakker aan te halen en elkaar te ontmoeten buiten werktijd. Teambuilding, noemen ze dat. Dat is niet eenvoudig. Als collega’s kun je een hecht team vormen, maar buiten werktijd lopen de interesses ver uiteen. Vindt maar eens iets waar iedereen plezier aan beleeft. De kookworkshop haalt het niet. Klootschieten tot mijn grote opluchting evenmin. Door het uurtje karten haal ik eigenhandig een streep. Zo belanden we dus bij de schilderles, waar ook niemand wat voor voelt, tot we er naaktschilderen van maken.

Te koud, te lawaaierig, te dit, te dat
Terwijl we  de ins and outs van naaktmodel zijn bespreken, is het concert voorbijgekomen, de theatervoorstelling en – grote gruwel – mountainbiken. Zelf wil ik graag naar de ijsbaan, voor een potje curling. Je weet wel met zo’n bezempje op het ijs. Het lijkt me de gelegenheid bij uitstek om eindelijk een Olympisch talent in mezelf te ontdekken. Maar ook daar is niemand voor te porren. De een houdt niet van lawaai, de ander niet van kou. Tot slot klinkt er diplomatiek: “Laten we dan maar gewoon gaan eten.” Eten is altijd goed, iedereen moet eten en er is altijd wel een tent te vinden waar ze dingen serveren die iedereen lust.

En dan de grote vraag: met of zonder aanhang?
“En doen we dat met of zonder aanhang?”Ook zo’n vraag waarbij de meningen altijd verdeeld zijn. Aanhang, ik vind dat een akelig woord. Je wilt niet ergens bij aanhangen. Nog voor we ons geld hebben uitgegeven, is het budget al besteed. Aan teambuilding. Ook wel: eindeloos veel compromissen sluiten om het elkaar allemaal een beetje naar de zin te maken.

CC foto: uniquehotelsgroup

Al kontje draaiend
Vroegâh toen ik vijftien was, deed ik natúúrlijk niet mee aan verschijnselen als tampons met wodka in de kont stoppen (slimmen) of in de oogbol (eyeballing), piemels in gezicht ontvangen (swaffelen), daggeren etc. maar schuren? Dat was toen heel normaal! Gezellig met vriendinnen in de plaatselijke discotheek, changeerden we al kontje draaiend van jongen naar de bar, en weer terug. Mocht je overigens denken: hè comazuipen en swaffelen dat is toch pas iets van de laatste paar jaren? Klopt: ik ben ook nog maar net uit de puberpuisten. Enfin, schuren vonden we dus heel normaal.

Puppy’s
Tot ik een paar uur geleden een nieuwsbericht over tienerdisco Alcazar las, waar het schuren inmiddels verboden is. Dat slaat toch als een lul op een drumstel, dacht ik eerst. Hoe erg moet het zijn? Rijden de jongens als puppy’s tegen de benen van de meisjes op? Dat ook, maar het is nog erger dan ik had kunnen bedenken. Ik ben tot nieuwe inzichten gekomen, en ben zowaar in shock. Het nieuwsbericht meldt: “Jongens in de discotheken doen een condoom om en schuren dan zo hard tegen de meisjes aan, dat ze in hun broek klaarkomen.” Condoom? Klaarkomen? Wow. Wow. Wow.

Het bloed kruipt…
Het is goed mogelijk dat ik een naïeve tiener was, maar toch denk ik nog steeds dat dat in ons plaatselijke discotheekje niet gebeurde. Ik vind het een heel goede zet van Alcazar om deze vorm van schuren te verbieden. Al denk ik wel dat er snel een nieuw fenomeen wordt bedacht. Het bloed kruipt immers waar het niet gaan kan.

Foto: Istockphoto.com

Bekende weg
Ik heb niets tegen Chardonnay, maar wel tegen die hele poeha die eromheen hangt. Ik lust het wel, maar sinds enige tijd boycot ik die fles. Tijdens mijn horecacarrière kreeg ik van mijn leidinggevende de tip om de gasten te laten kiezen tussen de huiswijn of Chardonnay. Gek genoeg gaat 90% van de mensen dan voor de makkelijke weg. Chardonnay klinkt bekend, dus dat rolt al snel uit de mond. Wat de gasten niet weten, is dat de gekozen wijn per glas een euro meer kost dan de huiswijn.

Druif
Eén keer had ik te maken met een zogenaamde wijnexpert, die aandachtig toekeek hoe ik zijn Chardonnay inschonk. Op het etiket miste hij de grote letters C-H-A-R-D-O-N-N-A-Y. Hij zei tegen mij: ‘dit is geen Chardonnay’. Ik keek hem verbaasd aan en drukte hem op het hart dat dit toch echt een Chardonnay was. Hij hield vol en wees mij op het etiket. Waarop ik heel intelligent probeerde over te komen: ‘maar meneer Chardonnay is geen wijn. Chardonnay is de druif waar de wijn van gemaakt wordt.’ Ik ben geen wijnkenner, maar dit was mij toevallig net uitgelegd. Een typisch gevalletje van ik drink Chardonnay, omdat het Chardonnay is. Hij dronk zijn wijn op en mijn chef was tevree met de euro extra in onze kas.

Poeha
Sinds die baan heb ik altijd het gevoel dat ik erin wordt geluisd als ik Chardonnay aangeboden krijg. Terwijl het natuurlijk ook een heerlijke wijn kan zijn. Het voelt voor mij als huisgemaakte appeltaart die bij de groothandel is ingekocht of mousserende wijn die wordt verkocht als Champagne.

‘Sauvignon alsjeblieft!’, zeg ik vastberaden tegen de barman.

CC foto: TinyTall

Geen probleem
Ex-sporters hebben namelijk hun hele leven opgeofferd aan hun sport. Alles moest wijken om het beste te bereiken. School, sociaal leven; alles aan de kant. Zo lang de sport er is, is dit geen probleem. De  mogelijke problemen komen pas na de actieve carriere.

Doe maar een sigarenzaak
Want: wat dan? Vroeger hadden voetballers naast hun voetbalcarriere nog een sigarenzaak, of een sportkledingzaak. Iets voor ernaast. Meestal grotendeels gerund door hun vrouw.

Maar dat hebben ze tegenwoordig niet meer. Want ze verdienen toch genoeg. En wat ga je dan doen, na je carriere? Cursus trainer Betaald Voetbal? Voetbalanalyst? Iets met PR en marketing en veel golfen met zakenpartners?

Ik wilde echt supergraag
Voor alle voetballers die het nog niet weten, is er ‘Life After Football’. Daar is een blad over, en een televisieprogramma, en er is ook een Fair. En daar mocht ik naartoe. Nou ja, ik wilde er naartoe om inspiratie op te doen voor mijn nieuwe boek, want dat gaat over voetbal.

Berry en ik on the road
Nu mocht een vriend van mij er naartoe. Hij wilde graag een mooi voetballerspseudoniem, dus laten wij hem Berry van Aerle noemen. Berry en ik zouden samen naar de LAF Fair.

Winston, het zou toch niet?
En ondertussen droomde ik weg over ex-voetballers. Zou Winston Bogarde er zijn? En Frank Rijkaard? En zouden er bekende voetbalvrouwen zijn? Want die zijn bijna nog interessanter dan hun mannen. Ik hoopte zelf erg op Rosanna Lima, van Patrick Kluivert. Op Wes en Yo durfde ik niet te hopen.

Een klein rood lopertje
Toen we bij de Passengers Terminal aankwamen, was het er verdacht stil. Er lag een klein rood lopertje. Daar stond niemand op. Toen we binnenkwamen konden we bij de garderobe muntjes kopen. Die muntjes waren drie euro vijftig per stuk. Wij besloten eerst een rondje over de Fair lopen.

Daar aangekomen zagen we een paar standjes. In het midden van de standjes stond een zwaar uitgedoste zangeres ‘I’ve got you under my skin’  te kwelen. Wij liepen langs de kramen.

Kroonluchters graag
En wat we daar zagen, was het leven wat een ex-voetballer diende te hebben. Je zou een interieur van Eric Kuster moeten hebben. De nieuwste bugaboo voor je tweede of derde leg. Een debiel grote glimmende kroonluchter voor in je debiel grote huis. En klokjes. Heel veel grote glimmende horloges.

Was Berry een ex-voetballer?
Bij die standjes stonden allemaal mannen die meer aan hun uiterlijk hadden gedaan dan ikzelf. Ze hadden veelal een sjaaltje om. De vrouwen waren allemaal net iets te bruin voor de tijd van het jaar. Gretig keken zij naar ons. Was Berry een ex-voetballer? Zagen wij er vermogend genoeg uit om een klokje aan te kunnen slijten? Een reisje naar Bonaire? Een sprei van konijnenbont?

Nou is Berry een leuke vent, maar niet het type ex-voetballer. En ik zie er ook niet uit alsof ik binnenkort een bugaboo wil. Wij werden dus keihard genegeerd. Maar er waren helemaal geen ex-voetballers! Er waren alleen maar mensen zoals Berry en ik!

Fruitsapje?
Op het programma zagen wij dat er om half zes een paar ex-voetballers zouden komen, waaronder Jan van Halst en Keje Molenaar. Dat zou nog drie uur duren. We keken elkaar aan. Zouden we hier een fruitsapje van zeven euro gaan kopen?

We keken elkaar aan. En automatisch liepen wij -nog maar tien minuten op de Fair- terug naar de uitgang. Op zoek naar een betaalbaar kopje koffie. En naar een ex-voetballer.

Ik schrik op als ik op mijn schouder getikt word. Het is graaf Dracula die kolonel Khadafi en mij een biertje aanreikt. Ik doe een stap achteruit en neem een slokje van het koude bier. Khadafi zet zijn pet recht en lacht. Volgens mij is hij best knap.

Meelworm-bonbonnetjes
De mummy achter de draaitafels laat de dansvloer vol monsters, weerwolven, zombies en vampiers op en neer deinen. Ik leun met mijn rug tegen de muur en bekijk het geheel glimlachend. “Meelworm-bonbonnetje?” klinkt er naast me. Ik pak een chocolaatje waar gedroogde wurmpjes op zitten van het dienblad dat de heks naar me uitsteekt. Ik bekijk de bonbon van dichtbij en probeer er een versteend beestje vanaf te pulken. Het gelige kopje breekt af en wat schilfertjes dwarrelen naar beneden. Misschien heeft Khadafi trek. Ik wil het insectensnoepje doorgeven, maar de kolonel is verdwenen.

Mannen die hun gezicht verstoppen
Terwijl ik met mijn pinknagel een hardnekkig meelwormrestant tussen mijn kiezen vandaan probeer te wrikken, begeef ik mij richting de dansvloer. Iemand bedekt onder een hoeslaken met twee gaten erin pakt mijn pols en draait me in de rondte. “Ziet er goed uit! Hoe heet je?!” schreeuwt hij in mijn oor. “Amy!” Ik geef een rukje aan zijn laken, twee stoppelige wangen verschijnen achter de oogsgaten. Mannen die hun gezicht verstoppen vertrouw ik niet zo. Snel manoeuvreer ik de drukte in.

Hitler nipt aan zijn biertje
Ik passeer een bebloed meisje in een nachthemd, in haar ene hand bungelt een teddybeer, in haar andere prijkt een mes. Magere Hein zwaait zijn zeis wild heen en weer op het ritme van de muziek en Hitler staat in de hoek aan een biertje te nippen. Tegen de muur staat een beduusd groepje meisjes met glittermake-up en plastic hoorntjes op hun hoofd.

Ik zou wel uren rond kunnen lopen in deze prachtige groep mensen. Ik kijk mijn ogen uit. Ik kan niet wachten tot het weer Halloween is. 

En als iemand Khadafi nog tegenkomt: doe hem de groetjes van Amy Winehouse.

CC foto: ellenmc

Afgelopen maandag kregen de deelnemers aan de tweede editie van Viva’s Pubquiz de meest uiteenlopende vragen voor hun kiezen van quizmaster Radio Robbie. In het stampvolle Café Kuijper in Amsterdam streden negen bloedfanatieke teams niet alleen om de eer maar vooral om de enorme hoeveelheid mieterse prijzen. Zo sleepte team Pallas een officieel mummiepak in de wacht en tikte team Flying Females een romantische dvd-box op de kop.

De jury, die bestond uit Sjuu en Rie, telde zich suf en kwam tot de conclusie dat team Wannabe Winners (zie foto) met grote voorsprong de hoofdprijs bemachtigde: een goodiebag inclusief Viva-abonnement én een fles bubbels. Wij zeggen: op naar de volgende editie!

Ben je benieuwd naar deze hysterische avond? Onze vlogger WendyR was er ook bij! Check het filmpje.

© foto: privebezit

Batman
Sommige mensen worden niet vrolijk van feestjes waar ze weinig mensen kennen, zo ook mijn vrouw. Zij was daarom thuis gebleven. Ik houd zelf juist wel van feestjes waar ik weinig mensen ken. Op dat soort feestjes kan van alles gebeuren. Ik raakte dit keer verzeild in een heel leuk gesprek met een vrouw die heerlijk in mijn oor spetterde tijdens het praten. Haar man was er ook. Hij droeg een Batman t-shirt waarop spieren waren afgebeeld, een soort van artificiële blokjesbuik.

Net als ik waren zij verantwoordelijk voor een stel kinderen. Dus ze kenden het gevoel dat ik had: eindelijk er weer eens uit zijn. Zij hadden echt behoefte aan een goed feest, een wild feest, een feest dat deed denken aan de feesten van weleer. Alles klopte ook. De muziek die werd gedraaid paste perfect, de mensen die er waren hadden exact de juiste leeftijd, er waren hapjes, er was drank, van mij mocht het nog heel lang blijven duren. Ik ging voor laat, heel laat. Ik wilde de uren wel eens zien die ik doorgaans associeer met de middag.

Harde kern
Rondom ons begonnen mensen te vertrekken. Familie, ze zwaaiden af. Kussen werden uitgedeeld, er werd gewuifd en afscheid genomen. De muziek werd aangepast op het publiek dat overbleef. De harde kern. Er kwam muziek op die hoort bij de nacht. Chemical Brothers. Fat Boy Slim. De handen gingen de lucht in, in mijn geval één hand, want in de andere hield ik een glas rode wijn. Dat had ik lang niet gedronken, maar het hoorde een beetje bij het feestje – of eerlijker: ik durfde geen rum cola te bestellen omdat er meestal geen mixen worden geschonken op feestjes, en in bier had ik geen zin.

De nacht brak open. Het schip deinde in het water. Het was beter niet meer te gaan poepen. Vrouwen die de veertig hadden overwonnen dansten, zwierden met hun krullen, deden alsof er niemand keek. ‘Doe mee,’ riepen ze naar ons, de mannen. We maakten voorzichtige pasjes. Maar de diskjockey wist ons wel te grijpen. Ineens klonk er muziek waarop ik niet stil kon blijven staan. Ik sloot mijn ogen en ging. Fantastisch. Lekker gek doen. Heerlijke vrijheid in het buik van het schip, dat werd verlicht door een blacklight tl-buis en één draaiende discolamp.

Afterparty
Het was helaas de laatste plaat die gedraaid kon worden aan boord van het schip. We waren bij het eind van het feestje aangekomen. ‘Waar is de afterparty,’ vroeg ik. Magische woorden. Een feest is pas echt geslaagd als er een afterparty is. Iemand nodigde ons uit om bij hem thuis verder te gaan. Zijn huis stond aan de andere kade, honderd meter zwemmen, tien minuten lopen. We gingen, de meesten van ons met de fiets. De kou maakte mij weer nuchter, maar ik was het die had gevraagd waar de afterparty was. Ik kon niet wegblijven.

Dus wat later hing ik onderuit in een bank van iemand die ik nauwelijks ken in een huis waar ik nooit eerder was geweest. De diskjockey zat op de vloer bij de geluidsinstallatie en stopte zo nu en dan een andere cd in de lader. Vrouwen in rokken en laarzen lalden met glazen wijn in de hand. Iemand riep: ‘laten we truth or dare doen.’ Zo’n afterparty was het. Ik vond het best. Maar ergens wist ik: het is laat. Tussen mij en mijn bed zaten dertien kilometers die ik nog op de fiets moest overbruggen. Ik moest maar eens gaan.

Ochtend
Achteraf hoorde ik dat de laatste gast pas was weggegaan om half zes. Zal de gastheer van de afterparty dat wel fijn hebben gevonden? De halve nacht hebben feestende mensen zijn huiskamer bevolkt, terwijl ze zijn drankvoorraad opmaakten, dat allemaal omdat iemand zich afvroeg waar de afterparty ergens was. Iemand die zelf al rond drie uur naar huis was gegaan. Ach. Waarschijnlijk herinnert zich toch niemand meer wie dat was.

CC foto: M31.

Hoehaha ik zit op het balkon
Zaterdag woonde ik een cabaretvoorstelling bij in de schouwburg van Haarlem. De zaal zat vol, de lichten doofden en het achtergrondmuziekje verstomde. Opeens schijnt er een felle spotlight op een kruk en waterflesje midden op het podium. Het blijft even stil, totdat De Vrouw Die Het Laatst Lacht met een giecheltje alvast even duidelijk maakt dat ze op het balkon zit. De show is nog niet eens begonnen, maar ze vindt het nu al grappig. Dat belooft wat.

Ik heb inmiddels een paar keer met De Vrouw in een zaal gezeten, maar zij Die Het Laatst Lacht zit nooit dicht bij mij in de buurt. Als ik voor in de zaal zit, bevindt zij zich achterin en vice versa. Sommige mensen ergeren zich aan haar en spieden met samengeknepen ogen door de zaal om te zien wie er zo schaamteloos zit te bulderen. Ik vind het wel gezellig. Ik zou zelfs willen dat ik me zo lekker kon laten gaan. Verder dan wat halfbakken geproest kom ik meestal niet.

“Rustig nu maar Irma…”
Ik stel me haar voor als een grote vrouw, met enorme borsten die bij iedere gierende uithaal wild op en neer deinen. Haar kapsel piekt woest alle kanten op en ze draagt rode lippenstift, een beetje uitgesmeerd. Naast haar zit een kalende man die een kop kleiner is. “Ja ja, heel leuk. Rustig nu maar Irma…” prevelt hij op haar rug kloppend, terwijl hij zijn buurman verontschuldigend aankijkt.

Als de voorstelling is afgelopen en iedereen de foyer in schuifelt voor een drankje vraag ik me af wie nu D.V.D.H.L.L. is. Is het die vrouw bij de tafel met wijn? Na het produceren van zo veel decibellen zul je wel snakken naar een wijntje. Of is het de mevrouw die onder lichte dwang door een schuchter kijkende man linea recta naar de garderobe geleid wordt?

T.V.D.H.L.L.
Na de show houdt De Vrouw zich altijd gedeisd. Of misschien is ze haar stem wel kwijt, kan ook. Ik vind het jammer dat ik haar zaterdag niet uit de menigte heb kunnen pikken. Dan had ik haar uitgenodigd voor nog een avondje cabaret. Natuurlijk nemen we twee stoelen naast elkaar, dan zit ik sowieso eerste rang. Dan zitten er die avond Twee Vrouwen Die Het Laatst Lachen in de zaal. Dat belooft wat.

CC Foto: Elena Lagaria

Reactie
Het was vrijdag avond, mijn vriend was de hort op en ik had de behoefte om de kroeg in te duiken. Dus plaatste ik een oproep op Facebook: ‘De kat is van huis en ik heb zin om op de tafel te dansen’. Reacties volgden. Een van die reacties was heel onverwachts, hij was afkomstig van de vriendin waar ik jarenlang zo’n ruzie mee had.

Weerzien
Ze woonde in het buitenland, maar was voor even in Enkhuizen. Echter viel in het kleine stadje niet op tafels te dansen, schreef ze, dus nodigde ik haar uit om naar Hoorn toe te komen. Ze accepteerde de uitnodiging, pakte de trein en een half uur later was het weerzien. Het was fijn. Ik verwachtte een afstand, maar ervoer die totaal niet. Dit was het einde van een lange tijd negeren.

Memorabele gebeurtenissen
We doken zoals afgesproken de kroeg in. Het samen uitgaan waren we nog niet verleerd, evenals het hoge drinktempo. We keken terug op memorabele gebeurtenissen en konden deze avond er ook aan toevoegen.

Ooit bedolven onder een golf van woede, denkend dat de vriendschap gestrand was. Maar toen de woede afdroop, bleek al het mooie van vroeger er nog te zijn. Ik had mijn vriendin weer terug.

Foto: Istockphoto.com

Oude Jongens Krentenbrood
Nu was het wellicht wel een beetje een nacht voor mensen die iets ouder zijn dan ik, aangezien er vooral veel seventies en eighties-muziek voorbij kwam. Maar gelukkig ben ik een vrouw met een belachelijk oude muziekziel, dus ik zit net zo hard mee te juichen bij The Who en Marvin Gaye.

En het was sowieso een leuke avond omdat Matthijs van Nieuwkerk en Leo Blokhuis het presenteerden, en niemand zo goed van die Oude Jongens Krentenbrood-programma’s kunnen maken als zij.

Oud vs Iets Minder Oud
Op een gegeven moment (zo rond half een ‘s nachts) riep Leo een wedstrijd uit. Een wedstrijd tussen Talk Talk en Radiohead. Op de site van het programma mochten de kijkers stemmen, en de band met de meeste stemmen zou worden gedraaid.

Ik had kunnen stemmen. Op Radiohead, natuurlijk, want Talk Talk is voor mijn tijd, en bovendien een ontzettende blinde vlek in mijn muziekontwikkeling. De gekwelde zangers uit de Eighties, met hun piekerige haar en hun getormenteerde hoofden, hebben mij nooit kunnen bekoren.

Radiohead daarentegen wel. Ik zag ze ooit live. En dat concert is meteen de reden waarom ik nooit meer normaal naar Radiohead kan luisteren.

Hoezo dan, Nynke?
Ik zag de band op het Belgische festival Pukkelpop. Jullie weten wel, het festival van dat verschrikkelijke noodweer. Ik was daar in 2006, en het was mijn eerste grote festival. Ik was er met vriendin K., een vriendin van K en een vriendin van de vriendin van K. Volgt u het nog? Afijn, met wie ik er was doet er eigenlijk ook niet toe.

Toen ik puber was
Er waren heel veel gave bands dat jaar, maar Radiohead was toch wel de grootste muzikale trekpleister. Wij stonden op het grote grasveld te kijken naar Radiohead. Het was vet. Want het was Radiohead; de band waar mijn broers altijd naar luisterden. En vroeger, toen ik nog een puber was, met coltruien en kortgeknipt haar en donkere nagellakjes, draaide ik ‘The Bends’ ook grijs.

Klaterend
Wij stonden te luisteren en mee te wiegen. Ineens stoot K. mij aan. ‘Zie ik dat nou goed? Zie jij wat ik zie?’ Voor ons stond een meisje. Ze had een kort rokje aan, en met haar ene hand hield ze onder haar rokje iets vast, waarschijnlijk aan string. En zo begon zij klaterend te plassen.

Ja echt, ze plaste. Midden op een festivalterrein, tussen de Radioheadfans, liet zij haar water kletteren alsof ze zich eens even rustig had teruggetrokken op een dixi. Alleen stond ze vlak voor ons. En stroomde haar urine over de grond onze kant op.

We deden allemaal twee stappen naar achteren, maar het meisje leek het niet eens door te hebben. En nu kan ik dus nooit meer naar Radiohead luisteren zonder aan plassen te denken. Aan het meisje met het korte zwarte rokje op Pukkelpop 2006, die zo vrijelijk haar sappen op de grond liet kletteren.

CC Foto: still uit filmpje

Dit betekent een gezellig avondje uit in het Holland Casino. Met het Try Out pakket krijg je gratis toegang tot het casino, 35 euro aan speelgeld en er staat een hapje en een drankje voor je klaar!

Deze prijs wordt aangeboden door Holland Casino.

Foto: Holland Casino

Ik associeerde die vraag altijd met het beëindigen van de behandeling en dus, uiteindelijk dood gaan. Doordat de afgelopen twee jaar nooit heb stilgestaan bij de kwaliteit van leven ben ik mezelf voorbij gelopen. Ik ben vrijwel gelijk fulltime stage gaan lopen. Bang om later niet meer aan de bak te kunnen komen, om achter een balie weggezet te worden als lastige WA-jonger had ik een ontzettende bewijsdrang. Maar door die bewijsdrang hield ik geen leven over. Ik kwam thuis at een boterham en ging naar bed. Als de week voorbij was, moest ik het weekend gebruiken om bij te slapen. Ik was moe van de chemo’s, bestralingen en van de zware hormoon medicatie.

Meedoen
Ik vond voldoening in het werk, maar vooral omdat ik mezelf zo graag wilde bewijzen en weer mee wilde doen aan de maatschappij. Ik was toch die sterke persoon die gewoon weer verder ging. Ik vond dat ik niet mocht klagen over de behandelingen, ik kreeg immers de kans om weer te leven. Maar gelukkig was ik niet.

Ik heb nog steeds niet geaccepteerd dat vijf dagen per week werken gewoon nog te veel is. Dat het leven niet alleen om werk draait. Ook drong het niet tot me door dat ik waarschijnlijk een fijnere collega ben als ik uitgerust aan de dag begin en minder op mijn tenen hoef te lopen.

Eigen grenzen
Door de hormonen ben ik een ander persoon geworden en ik ken mijn eigen grenzen niet. Ik was ook niet bereid om die te leren kennen. Gewoon doorduwen, dat ging vroeger toch ook prima.

De laatste paar weken heb ik nagedacht over de kwaliteit van leven en ik moest tot de conclusie komen dat ik misschien teveel van mezelf geëist heb. Dat het tijd wordt om beter te luisteren naar mijn lichaam dan het stemmetje in mijn achterhoofd dat maar blijft roepen dat ik gewoon door moet gaan en niet moet zeuren.

Genieten
Daarom probeer ik nu elke week in ieder geval twee dingen te doen waar ik ontzettend van kan genieten. Die ervoor zorgen dat ik weer even vooruit kan. Het hoeft allemaal niet heel bijzonder te zijn, maar het moet wel iets zijn wat ik al lang wilde doen maar steeds niet deed. Nee zeggen tegen een afspraak, in mijn eentje naar de bioscoop, naar het strand gaan, alle afleveringen van een serie kijken, een cd kopen of naar boven klimmen in de fietsenflat en dan stiekem naar beneden rijden. Ik weet dat het nergens over gaat, maar het voelde heerlijk.

Foto: Illustir

Dwarse spier
Een beetje flirten binnen een relatie mag best. Maar sinds ik een relatie heb, ben ik preutser dan ooit. Mijn knipoog van nu kan alleen maar een trillend ooglid of dwarse spier betekenen. Flirten doe ik niet. Althans ik wil het wel, maar ik ben de fijne kneepjes uit het oog verloren. Het is nu ook niet noodzakelijk, desalniettemin wordt er nog wel met mij geflirt en dan weet ik niet waar ik het zoeken moet.

Kruipgat
Dit weekend heb ik mezelf geobserveerd. En het is op zijn zachts gezegd dramatisch te noemen. Zijn openingszin is: ‘kom je hier vandaan?’, mijn reactie is: ‘ja en ik heb een relatie en woon samen’.  Alsof hij wil zeggen: ‘ik wil je uit elkaar trekken en alle hoeken van de kamer laten zien’.  Enfin, overal heb ik een monogaam weerwoord op. Er is geen normaal gesprek met me te voeren. Als er iemand is die een poging doet, scannen mijn ogen de ruimte op zoek naar het groene lichtgevende bord met ‘nooduitgang’ en het liefst tijger ik door het kruipgat van de kroeg naar buiten.  Als hij zijn nummer op een bierviltje schrijft, zou ik eigenlijk het bordje ’gereserveerd’ onder zijn neus willen schuiven. De aandacht is gerust leuk, ik ben echter bang om verkeerde signalen af te geven.

Maatschappelijke taak
Mijn vriend kan blij zijn met de zelf-observatie van dit weekend. Toch wil ik het weten: verdwijnt dat flirterige als je een relatie krijgt? Er rest mij een maatschappelijke taak, volgende week trek ik de stoute schoenen aan en ga ik flirten in de kroeg. Geoorloofd flirten als het ware. Van te voren zal ik de beste openingszinnen van internet trekken.  En mocht de jongen in paniek weglopen op zoek naar het groene lichtgevende bord of op een andere manier niet in gaan op mijn knipoog, dan kan ik altijd nog die dwarse spier de schuld geven.

Foto: istockphoto.com

Vermoeiend man
Ik was een beetje besluiteloos. Eigenlijk was ik best wel moe. Marijn en ik hadden die middag voorgelezen op Bikemotion, een hele grote wielerbeurs in de Jaarbeurs in Utrecht. Dat was nogal een vermoeiende bezigheid geworden, maar daarover kan Marijn jullie alles vertellen.

Oh, Bockbier
Daarna had ik gezellig spaghetti met ballen gegeten, samen met mijn huisgenote. Zij was daarna naar het Bockbierfestival vertrokken. Dat is een heel leuk festival. Voor drie euro huur je een bockbierglas, en daarna kun je voor drie euro per glas allerhande bockbiertjes proberen. Hartstikke lekker, en heel gezellig.

Ik had best zin om er eventjes te kijken. Maar ik zou zaterdagavond ook al gaan. En het zat zo lekker op de bank. Ik keek The Voice of Holland, en daarna smeet ik een paar afleveringen Mad Men in de dvd-speler. Ik hing echt heerlijk.

Dat verdomde stemmetje
En terwijl ik daar zo zat, met mijn slaaphoofd, en mijn slaaphaar, in mijn relaxte modus, hoorde ik een stemmetje. ‘Nynke! Nynke! Je bent in de bloei van je leven! Zesentwintig lentes jong, en je zit op een vrijdagavond op de bank! In je eentje! Buiten is het leven volop aan de gang! Hangen mensen in kroonluchters! Vieren mensen het leven! En jij zit je een beetje te vergapen aan Don Draper en detoxthee te drinken! DOE NORMAAL!’

Feestjesaanbiedingen
Ik vind dat stemmetje altijd moeilijk te negeren. De sfeer in de kamer sloeg ineens helemaal om. Ik was niet meer de vrije vrouw die van haar vrije vrijdagavond zat te genieten, maar de eenzame spinster in haar vieze chillbroek.

Want mijn vrienden hadden mij niet meegevraagd. Er zaten er een paar met hun verkeringen op de bank, er was er eentje aan het werk, er was er eentje op kamp. En het gekke is: zolang je alleen op de bank zit omdat je allemaal gave feestjesaanbiedingen hebt afgeslagen, lijkt het niet zo erg. Dan kies je gewoon even voor jezelf. Maar zodra je alleen op de bank zit omdat niemand heeft gevraagd of je mee gaat dansen, is het anders. Dan krijgt dat bankhangen iets sneus.

En dan kun je zeggen: Nynke, je kunt toch zelf ook je hele rolodex bellen? Als je zo nodig de hort op wilt? En daar hebben jullie dan gelijk in. Maar als je teveel mensen gaat bellen, en te vaak teleurgesteld wordt, voel je je daarna helemaal zo’n droeftoeter. Partypoeper. Eenzame vrouw op een bank.

Men hangt in kroonluchters
Ik keek op mijn telefoon, maar die bleef stil. Ik dacht: de hele wereld hangt in de kroonluchters, maar daar hebben ze mij blijkbaar niet bij nodig. En net toen ik op het punt stond om dan maar in bed te gaan liggen met een kruikje en een huilbui, smste D. Waar ik was.

Luid zingend fatsoeneerde ik mijn hoofd, trok een leuke rok aan, het fietste met een noodgang richting stad. Ik was zesentwintig, en ging toch maar even het leven vieren. Die bank zou er morgen ook nog wel staan.

CC Foto: privébezit

Wederzijdse liefde
Geen gênante ontmoeting in de kroeg of een spannende vakantieliefde, maar een gerichte zoekactie op een netwerk van (voornamelijk) vrijgezellen. Stellen ontmoeten elkaar tegenwoordig vaker via internet.
De gemiddelde leeftijd van mensen die een relatie overhouden aan online daten is 35 jaar. Als alle potentiële partners verdwijnen uit het uitgaansleven zoek je toch een andere plek om een partner te vinden: internet. Op een datingsite weet je ten minste zeker dat de ander ook open staat voor contact.

Het nieuwe uitgaan
Toch kun je ook hier tegen iemand aanlopen voorzien van de status ‘bezet’. Verschrikkelijk vind ik die reclame op de radio: ‘ben jij gelukkig getrouwd? Ik ook.’ Of ik ook op zoek ben naar een second love? Misschien ben ik een burgertrut, maar je gaat vreemdgaan toch niet stimuleren? Goed, ik zal niet afdwalen. Het internet is het nieuwe café, mét vierentwintiguursservice.

Tien jaar geleden was dat wel anders, toen leerde bijna de helft van verliefd Nederland hun partner kennen tijdens het uitgaan of op vakantie. Nu is dat nog maar 35 procent. Steeds meer mensen zetten internet niet alleen in voor bestaande contacten, maar breiden ook hun kennisenkring (mogelijke aanstaandes) uit.

Mijn zoekeisen
Ik heb mijn prins op het witte paard al gevonden. Een stoere vent met blond haar, blauwe ogen (woest aantrekkelijk, als ik het mag zeggen), grappig en afkomstig uit dezelfde regio als ik. Hij zou rechtstreeks uit de database van een datingsite kunnen zijn gerold.

© Foto: Getty Images

Tunneloorbellen
En met die instelling loop ik het historische kerkgebouw De Duif in Amsterdam binnen. Het is een prachtig decor voor een concert met klassieke muziek, maar ik kom voor iets met gitaren. Tot mijn verbazing zitten er geen bejaarden in de zaal, maar stevige, getatoeëerde mannen van middelbare leeftijd, met tunneloorbellen. En vrouwen. Die eigenlijk ook voldoen aan die beschrijving. Er staat een jongen met wild haar op de sokkel van een Jezusbeeld en reikt zijn bier hemelwaarts. Hij proost, óf met zijn vrienden, óf met Jezus.

Publiek besprenkelen
We zitten, rij aan rij, braaf nippend aan ons biertje. En daarna cola, meer bier krijgen we namelijk niet. Ik mis de zwetende menigte en ik wil het publiek besprenkelen met lauw bier, ik wil met mijn blonde sprieten headbangen en mijn agressie kwijt in een volle circle pit. In plaats daarvan schuif ik ongemakkelijk over mijn klapstoel.

Ervaren
Een jongen voor me staat op, hij kreeg blijkbaar wel meer bier. Hij is dronken en staat te headbangen. Hij jut zijn vrienden op het ook te doen. Een van zijn vrienden staat op, ik herken hem. Het is de jongen van de sokkel; sukkel. Ik besluit er geen aandacht aan te schenken, dit is een zitconcert en daar hoor je rustig naar de muziek te luisteren. Ik ga op in de akoestische folksmuziek, ik luister voor het eerst een keer écht, ik ervaar écht.

Vaker doen
Ik besef dat een zitconcert nog zo gek niet is, ik ben overtuigd en ga dit zeker vaker doen. Probleem is echter dat het aanbod van concerten – op dit na – vooral uit klassieke muziek bestaat. Een rockconcertje, die ik regelmatig bezoek, zal nooit zittend zijn. Ik wil pleiten voor zit-rock-concerten! Maar ik denk eerdat ik mijn circlepit-vrienden op die klapstoel gekregen heb, ik ondertussen bejaard ben. Zit ik als oudje tussen de getatoeëerde armen en tunneloren en bevestig ik bovendien het vooroordeel van een zitconcert-maagd.

Foto: Gettyimages.nl

Koekje erbij?
Lekker koffieleuten met vriendinnen gaat nooit vervelen. Spreek via de DE Pauze app met je vrienden af in een café in de buurt. Natuurlijk maakt Douwe Egberts ook reclame voor hun eigen cafés, maar in ruil daarvoor belonen ze ons tot 14 oktober wel met een gratis kop koffie.
Voor Android en Apple | Gratis | Download voor Android of Apple

Mooi roze
Met Tweetcaster PINK volg je al je vrienden via één app en hoor je alleen wat je wilt horen. Je kunt namelijk meerdere Twitter- of Facebookaccounts toevoegen en hebt de mogelijkheid bepaalde mensen en onderwerpen te blokkeren. Wil jij je vrienden ook op de hoogte houden van jouw ontwikkelingen? Met deze app kun je meerdere foto’s uploaden in één tweet.
Natuurlijk download je nu de PINK versie waarvan de helft van de prijs naar een fonds dat borstkanker onderzoekt gaat. Deze app is, hoe verrassend, helemaal gestijld in roze.
Voor Android en Apple | €7,05/ €7,99 | Download voor Android of Apple

Zij leve hoog!
BirthdayPro vergeet nooit een verjaardag, trouwdag of andere gedenkdag. Handig: importeer je Facebookvrienden in deze app. Voor Androidgebruikers is Verjaardag een geschikte, soortgelijke app.
Geschikt iPhone en iPad | Gratis | Download hierDe app-rubriek is een wekelijks terugkerende blog waarin wij de favoriete apps van onze redacteuren bespreken. Van praktisch tot grappig. Wij zijn ook benieuwd naar jouw favorieten! Laat het ons weten in het reageerveld hieronder of mail naar brendan@viva.nl, wie weet bespreken we volgende week jouw leukste app.

© Foto: Getty Images

Het verblijf
Gisteren heb ik een nieuwe poging gedaan en ik moet zeggen het concept van deze vreetschuur was goed. Zoals de gastheer ons op het hart drukte: ‘je betaalt niet voor je eten en drinken, maar voor het verblijf en je mag tijdens het verblijf onbeperkt eten en drinken.’ Ik geef toe dit was een hippe en gezellige vreetschuur. Geen armoedige tafelrokken in dezelfde kleur als de gilets van het personeel maar een sfeervol, modern interieur.

Minibuffet
Ik ben jaloers op mensen die onbeperkt eten met hun verstand, die naast hun ogen en neus ook hun hersenen gebruiken. Een mandje brood, een bord salade, en een schaal patat worden gedeeld en verder zorgt ieder voor zijn eigen hoogtepunt. De kinderen duiken tussen de benen van andere gasten door in de koelkast op zoek naar Fristi en de rest van het gezelschap geniet, niet geheel onbelangrijk, samen van hun eigen minibuffet op tafel.

Verstand op nul
In de rest van het restaurant rent iedereen vraatzuchtig heen en weer tussen eettafel en buffet. Bij de grillplaat staat dan ook niet voor niets een bordje ‘maximaal 2 stuks per persoon.’
Terwijl de één nog staat te wachten op een gebraden kippetje heeft de ander de eerste happen van een heerlijk biefstukje naar binnen gewerkt. Stel je voor dat het eten koud wordt. Zelf kan ik de verleiding van het uitgebreide assortiment ook niet aan. Alles wat naar me lonkt, belandt op mijn bord. Dit resulteert vervolgens in een afvalbordje waar iedereen zijn resten op dumpt.

Zondigen
Even hadden we het onder controle: een mandje brood en ieder zijn eigen, alles behalve bescheiden, voorgerecht. Maar er zat niemand aan tafel met onmogelijke combinaties of eten met een bord in plaats van een bord met eten. Uiteindelijk gaan alle remmen los en maakt niemand zich meer druk over in welke volgorde het eten in je maag beland. Ook deze sfeervolle vreetschuur kon de vraatzucht niet in bedwang houden. Soms mag je je best eens overgeven aan deze zonde, toch?

© Foto: Getty Images

Mannen en vrouwen van middelbare leeftijd
En dus stond ik gisteravond in een uitverkocht Paradiso. Waar meteen duidelijk was wat voor mensen er naar een band komen kijken die al dertig jaar bestaat. Want de zaal was afgeladen vol met mannen en vrouwen van middelbare leeftijd, die dansten als mannen en vrouwen van middelbare leeftijd. Ik zou hier nu een plaatje van kunnen geven, of een klein youtubefilmpje, maar ik denk niet dat het hoeft. Ik zeg alleen maar dat mensen vanaf een zekere leeftijd altijd dansen alsof ze al een tijdje hun plas op moeten houden.

Enfin. Ik was daar dus ook, terwijl ik dus jonger ben dan de band zelf. Terwijl de mannen uit de band stuk voor stuk oud genoeg zijn om mijn vader te kunnen zijn. Desalniettemin ben ik een beetje verliefd op De Dijk.

Krijg er rode wangen van
Dit komt vooral door Huub van der Lubbe. Ik krijg altijd een beetje rode wangen van die man. En de vrouwen met wie ik naar het concert was gegaan, ook. Het is iets met Huub. Ik weet niet wat het is.

Ik dacht eerst dat het kwam doordat hij zo aardig lijkt. Of doordat hij, ook na dertig jaar, nog altijd met zoveel lol op het podium staat. Ik dacht dat het kwam doordat hij altijd van die mooie pakken draagt. Of omdat hij, wanneer hij zingt, met van die aangespannen nekaderen met zijn handen staat te wapperen. Misschien waren het wel gewoon zijn flaporen. Ik kwam niet helemaal achter de X-factor van Huub.

Tot gisteravond.
Gisteravond zag ik ineens glashelder wat Huub van der Lubbe dus waanzinnige aantrekkelijke, sympathieke man maakt die hij is.

Nou, wat dan, Nynke?
Het komt doordat niemand zo mooi en zo teder en zo ophemelend over vrouwen kan zingen als Huub. Op de nieuwe cd doet hij dat in het liedje ‘Mooier Dan Een Vrouw‘. En dat deed hij natuurlijk ook al in ‘Wat een Vrouw‘. En in talloze andere liedjes. En als je hem al die mooie woorden hoort zingen, met name tijdens zo’n concert, lijkt het net alsof hij het tegen jou heeft. Jij bent de mooiste vrouw, een soort van godin als het ware. Al je vetjes en rimpels en plooitjes maken je alleen maar mooier en mooier.

Huub is de vleesgeworden peptalk voor de vrouw. En vandaar dat al die vrouwen gisteravond dansten alsof ze hun plas op moesten houden. En deed ik vol overtuiging mee. Wat een Huub, wat een Huub al niet kan doen.

CC Foto; still uit filmpje

Traditie
De Restaurantweek-etentjes begonnen voor mij in Amsterdam. Samen met vier vriendinnen reserveerden we bij een leuk restaurantje wat normaal wat uit de richting was, maar voor de gelegenheid leuk leek om naartoe te gaan. En leuk was het, we hebben er heerlijk gegeten! En daar begon de traditie. De tweede keer gingen we voor een lunch, bij een restaurant waar we waarschijnlijk nooit meer terugkomen, tja soms leer je dat een restaurant niet echt bij je past.

Afscheidsdineetje
Dinsdagavond hadden we weer een fameus Restaurantweek-etentje gepland. Deze keer in Den Bosch, om nog even bij te kletsen voordat ik twee maanden naar India en Nepal ga. Ik hoop stiekem op een menu met on-Indiase cuisine. Het liefst iets héél Europees en gewoon met friet en mayonaise als bijgerecht. Het voorgerecht arriveert en we kijken allemaal wat twijfelachtig. Op ons bord liggen verschillende kleuren hoopjes mousse. Na inspectie blijken het allemaal verschillende soorten bloemkool te zijn, in moussevorm. Daarbij kalfstartaar. En ik moet toegeven, het was lekker, anders, culinair en zag er mooi uit. Het hoofdgerecht was precies wat ik nodig had, een lekker stuk rood vlees: entrecôte met truffeljus en drie soorten wortel. Ik geniet er extra van omdat ik weet dat ik de komende maanden waarschijnlijk vooral vegetarisch zal eten.

Eten ontspant
Voor mij is uit eten leuk, een ontdekkingsreis langs verschillende keukens en restaurants, maar vooral ontspannen. Zeker in de hectische week voor de reis, ben ik blij tijd vrij te kunnen maken om even te genieten, een wijntje te drinken en vooral bij te kletsen. En tuurlijk, bij die driegangen-menu-prijs van € 27,50 komen nog kosten voor je drankjes, maar toch is het een leuke prijs. De volgende Restaurantweek ben ik weer van de partij! Wil je er nog gebruik van maken, reserveer dan snel via www.restaurantweek.nl (tot en met zondag 2 oktober kun je er gebruik van maken).

De komende twee maanden ben ik India en Nepal, dus jullie moeten het even zonder me doen. Ik zal proberen af en toe een blog voor jullie te schrijven, als dat lukt. Dat ligt een beetje aan de internetmogelijkheden daar. Dus tot december of misschien eerder..!

 CC Foto: Privébezit

In de mooiste bios van Utrecht
We waren met een hele grote groep gezellige wielermensen in het Louis Harloopercomplex, de mooiste bioscoop van Utrecht. Want Il Lombardia ging in première. Dat is de film van zanger Blaudzun en Robert Jan, mijn gewaardeerde collega die ons boek heeft vormgegeven.

Vallende bladeren, hoge hakken
Het is een film waar zij jarenlang aan hebben gewerkt. Al vijf jaar gingen zij elk najaar naar de Ronde van Lombardije. Dat is de allerlaatste wielerklassieker van het jaar, die wordt verreden rondom het Comomeer in Italië. Dus denk: rijke Italianen, vallende bladerende, vrouwen op hoge hakken, schitterende beklimmingen, een loodzwaar parcours en de laatste kans voor de wielrenners om nog een prijs te pakken.

Echt Lombardia-weer
En elk jaar filmden ze daar de toeschouwers, de zon die door de bladeren viel en de Nederlandse renners. En daar hebben ze een schitterende film van gemaakt. En dus hadden wij allemaal onze mooiste jurk slash ons mooiste pak aangetrokken. (Serieus, zakenp Marijn en ik hebben hier tot in den treure over gewhatsappt. Want de dresscode was ‘smart casual’. Wat is dat? Mag je dan een jurk aan? En rode lippen? En hoe lang moet die jurk zijn dan?) En alsof iemand het zo had geregeld, was het echt Lombardia-weer, met bruine bladeren en met je jas opengeknoopt buiten kunnen staan.

Porren
En dan kan ik al huilen hoor. Als ik bedenk hoe lang ze hier al aan hebben gewerkt, hoeveel er is gebeurd in de jaren dat zij naar Lombardije gingen. En toen moest de film nog beginnen. En al die verhalen, en de schitterende muziek van Blaudzun, zorgden ervoor dat ik regelmatig mijn buurman zat te porren. Zag je dat? Mooi is dat hè? Wat zegt Johnny Hoogerland toch altijd grappige dingen hè?

Het was ontroerend en grappig, en de film laat precies zien waarom ik wielrennen zo’n toffe sport vind. En dus zou ik zeggen: gaat dat zien. Ook voor meisjes die niet van wielrennen houden.

CC Foto: still uit filmpje

Een activiteit organiseren waar dit samenkomt en we hebben bingo! Bier brouwen dus! Het mes snijdt ook nog eens aan meerdere kanten. In het verlengde van koken ligt bier brouwen. Een vrijgezellenfeest bier brouwen voor mannen zorgt ervoor dat de man thuis straks misschien nog meer achter het fornuis staat en vrouwen ontdekken hoe leuk en divers bier kan zijn. Hier ligt ook nog een kans voor een datingbureau. Je organiseert een vrijgezellenfeest bier brouwen voor mannen en vrouwen op dezelfde locatie. De groepen komen aan het einde van het brouwproces even samen om aan elkaar hun nieuw gemaakte bier te presenteren en je kunt rekenen op nog meer vrijgezellenfeesten.

Bier en vrouwen
En dat de gedachte niet zo gek is blijkt wel uit de praktijk. Woensdag de 21ste werd er in de Jopenkerk in Haarlem een landelijke bier brouwdag voor vrouwen gehouden. De telefoon stond de week voorafgaand aan de dag roodgloeiend. Mannen vonden het zo flauw dat het alleen voor vrouwen was en wilden ook graag komen. Niet alleen omdat het bier brouwen natuurlijk. Het was zoals ze zeiden een ultieme droom om met bier bezig te zijn samen met vrouwen. Bierconcerns, zie ik hier een nieuwe kans?

Koken
Er zijn heel wat vrouwen die kookworkshops helemaal het einde vinden. Bier brouwen is ook koken! Tijdens de landelijke brouwdag bleek het voor vrouwen opnieuw één grote verrassing dat bier brouwen zo leuk, simpel en divers kon zijn. Met name de smaakvariaties en mogelijkheden spraken erg aan. En moeilijk is het brouwen van bier niet. Wel om keer op keer exact hetzelfde bier te brouwen. Echter thuis brouwen maakt het juist leuker om steeds wat anders te proberen.

Leerzaam
Of dat nu in je eentje is, met een vriendengroep, met je partner of tijdens een vrijgezellenfeest. Het is enorm gezellig en je leert bovendien hoe bier nu precies in elkaar zit. Je kunt je eigen aroma toevoegen en een favoriete smaak bepalen. Hou je van bitter, van een volle smaak, een vleugje koffie of misschien juist een fruitige smaak. Het is een ontdekkingstocht. Hoe regel je dit? Er zijn meerdere organisaties en winkels in Nederland die de benodigdheden voor het thuis brouwen verzorgen en verkopen. Er zijn zelfs complete starters pakketten te koop. Hiervoor kan je bijvoorbeeld bij brouwland of zelfbierbrouwen.nl terecht. Op meerdere plaatsen in Nederland zijn bij kleine brouwerijen workshops bier brouwen te boeken. Van een middag tot een dag. Dus vrijgezellen, ga ervoor!

Google eens op ‘zelf bier brouwen’ of ‘workshop bier brouwen’ en je krijgt de meest uiteenlopende tips en recepten om je bier te brouwen of het onder begeleiding met een groep te doen. Een leerzame website met informatie en uitleg over hoe bier in elkaar zit en hoe je zelf thuis kunt brouwen is www.hobbybrouwen.nl

Wil je graag je toekomstige man ontmoeten of gewoon een gezellige dag hebben? Bier brouwen zijn de twee sleutelwoorden. Proost!
CC foto: deegephotos

Na-aper
Van de honderden aanwezigen kende ik er hooguit tien en vijf daarvan kende ik van begrafenissen. Maar er was bier, dus daar maakte ik veelvuldig gebruik van. Dat staat altijd gezellig, een man met een gevuld glas in de hand. Ik probeerde er ook een beetje leuk bij te staan, om zodoende toch iets van feestvreugde uit te stralen. Ineens viel mij iemand op die bij mij de kunst probeerde af te kijken. Deed ik mijn armen in mijn zij, dan deed hij dat ook. Vouwde ik ze over elkaar, dan deed hij dat ook. Ik wilde een olifant nadoen, compleet met slurf, om te kijken of hij mij dan ook zou na-apen, maar ik had ineens andere prioriteiten. Mijn bier was op dus ging ik naar de bar. En hij dus ook.

Tuinfeest
We stonden naast elkaar te wachten en ik wilde een praatje met hem maken, maar er kwam niet veel meer uit zijn mond dan ‘mwah’ of ‘neuh’. Praten bleek niet echt zijn ding. Blijkbaar vond hij de versie van mij met geluid niet zo leuk, want nadat hij zijn bier had ontvangen ging hij naar buiten, waar inmiddels het grootste gedeelte van de gasten stond. Het was benauwd in de schuur en de feestende meute had zich door de geopende schuurdeuren naar de binnenplaats gewerkt. Daar had het paar niet op gerekend, want er hingen geen slingers buiten en er was geen feestverlichting. Ondanks alle volgepufte ballonnen kon er nog wel een diepe zucht vanaf bij het bruidspaar.

Kabouter Plopdans
Het bier viel me die avond goed in de smaak. Nadeel was wel dat ik mijzelf ietwat later op de dansvloer aantrof terwijl ik de kabouter Plopdans stond te doen. Er waren wat kinderen die mijn bewegingen nadeden, omdat er altijd een volwassene bij moet staan die alles voordoet. Ik wist alleen niet zeker of ik wel de juiste bewegingen maakte. De diskjockey vond het wel amusant, dus draaide hij na Plop weer een plaat met een dansje. Dat was de vogeltjesdans, waar ik een robotdans op improviseerde die de kinderen nauwelijks konden nadoen omdat ik telkens andere bewegingen maakte.

Polonaise
Ondertussen brak er onweer uit. Alle mensen vluchtten naar binnen. Het bruidspaar was blij, want uiteindelijk hadden ze toch niet voor niets de schuur mooi versierd. En de kinderen waren blij, want zij dansten met een halve zool. Er was maar één iemand die er niet zo blij uitzag en dat was de zwijgzame jongen. Hij stond eenzaam aan de kant. Niemand zag hem staan. Ik deed een beweging in de richting van de DJ die mensen per abuis zouden kunnen interpreteren als de zombiedans, maar de DJ snapte het en zette de polonaise in. In een lange sliert hosten de kinderen achter mij aan. Ik liep naar de rug van de jongen toe, greep hem bij de schouders en duwde hem voor de polonaise uit. Ineens liep hij voorop in een lange stoet van feestende mensen die elke beweging van hem nadeden. Soms hebben mensen gewoon een steuntje in de rug nodig.

CC foto: Noodles and Beef

Verborgen verhalen
Tijd speelt hier geen rol. Ik verbaas me altijd over volle trams en treinen op de gekste tijden. Zelden tref ik een verlaten perron en ik heb nog nooit een donkere straat gezien in Amsterdam. Duizenden mensen waren mij voor en liepen over de dezelfde stenen en langs dezelfde huizen, maar met een ander verhaal.

Zoals die verwaarloosde man op de hoek van de straat. Heeft hij überhaupt een dak boven zijn hoofd? Is hij echt zo eenzaam als hij kijkt? Of zit zijn familie thuis op hem te wachten en heeft hij gewoon niet zijn dag?

Een vetvlek op het busraam verraadt dat ik wederom niet de eerste ben. Misschien was het een jongen met een strak gestijlde coupe die zijn plakkapsel heeft laten rusten tegen het raam. Maar het kan ook een schoothondje zijn geweest die zijn snoet door de ruit probeerde te drukken. Het uitzicht glijdt voorbij als een geïmproviseerde film. Een stad kent geen pauze.

Fotomanifestatie 2011
Dit weekend start de jaarlijkse fotomanifestatie van Noorderlicht met als thema ‘city life in the urban age’. Platgedrukte hoofden in de tram in Tokyo of het toekomstige stadsbeeld, binnen- en buitenlandse fotografen legden ieder hun beleving vast.
Vanaf morgen kun je een bezoek brengen aan Noorderlicht en nemen verschillende fotografen je mee in hun eigen verhaal over de moderne stad.

© Foto: Noorderlicht

• 1 SUPERAANBIEDING – 3 dagen Berlijn (incl. veel) vanaf € 249
• 6 x WELNESS
• 6 x STRAND
• 10 x ETEN
• 6 x SLAPEN
• 10 x UITGAAN
• 6 x FESTVALS
• 6 x BUITEN
• 7 x SHOPPEN
Plus: 3 wandelroutes én heel veel foto’s

De Berlijn-travelguide maakt deel uit van de Viva App, utgeroepen tot de beste Nederlandse Uitgeef App van 2011.

(*) uit het juryrapport:
‘Een buitengewone prestatie’
‘Viva biedt echt toegevoegde waarde’
‘Een heldere navigatie’
‘Laatste stand der techniek’

Viva op iPad – het eerste en meest interactieve vrouwenweekblad op iPad. Koop ’m nu!

© Foto: Privébezit

Je weet wel al dat roze waarop ieder jong meisje verliefd is. De marketeers moeten gedacht hebben: ‘zo dochter zo moeder’. Talloze manieren zijn er al bedacht om die vrouw aan het bier te krijgen. Nu is de poging via de kinderen aan de beurt.

Zoete smaak
Waarom, waarom benaderen ze vrouwen alsof het lijkt of wij niks gewend zijn. Dat is nu de reden dat wij geen bier drinken. Ondanks dat de missie keer op keer mislukt hebben de marketinggoeroes al jaren alle antwoorden. De belangrijkste is wel dat ze denken dat vrouwen geen bier drinken zonder aanvullende zoete smaak.

Kinderfiguur en bier?
Een nieuwe generatie in de bierindustrie denkt nu dat het voornamelijk aan het uiterlijk van het bier en het bierflesje ligt dat sommige vrouwen nog niet aan het bier zijn. Ik geloof ook dat dit een onderdeel uitmaakt van het probleem. Het is een echt mannenproduct. Echter waarom slaat men dan direct zo door en komt men met oplossingen als rosé bier of ook wel echt roze bier en dan nu ook nog met een Hello Kitty sticker erop! Want dat is de nieuwste oplossing volgens een Duits pilsmerk afkomstig van een groot bierconcern. Een roze flesje rosé bier met een Hello Kitty sticker erop. Dat verzekert dat de vrouw bier gaat drinken en ook nog eens trots rond loopt in de bar om te laten zien hoe stoer, maar ook hoe ontzettend vrouwelijk de vrouw is. Gaat werken toch? Mijn maag draait bijna om dat er nu zelfs een kinderfiguur wordt ingezet! Daarbij heeft men ook nog verzonnen om het flesje bier slanker te maken. Dat past natuurlijk zo goed bij waar iedere vrouw mee bezig is, afslanken. Het is weer duidelijk: de marketing bestaat voornamelijk uit mannen die proberen de vrouw te snappen.

Uit onderzoek van Fons Trompenaars blijkt dat vrouwen bier niet willen drinken omdat ze zich vergeten voelen in commercials op tv. Aangezien al deze commercials op mannen zijn gericht voelen de vrouwen zich achtergesteld en hebben ze daarom geen behoefte aan het drinken van bier. De marketinggoeroes hebben daar nu dus iets op gevonden. De volledige aandacht op de vrouw met Hello Kitty roze bier in een afgeslankte fles. Zal dit ervoor zorgen dat de vrouw weer tevreden is en genoeg aandacht krijgt?

Mijn mening zal jullie wel duidelijk zijn. Echter wat vinden jullie van het idee om roze rosé bier te drinken met een Hello Kitty sticker erop? Is het leuk of juist een grote belediging voor de vrouw?
CC foto: dinora_lujan

De Dijk
Op de plaats van bestemming stond mij heel wat te wachten. Ze waren er allemaal bij: Jan Smit achter een bril met opzichtig rood montuur, Kees Tol bijna niet te herkennen met snor en regenjas en Simon Keizer gewoon zoals altijd. Vergeleken met Buurman en Buurman, de theeleuten (dames gehuld in een koffietafel en met een lampenkap op hun hoofd) en the Flintstones zag Kees Tol er nog normaal uit.

Deze kermis heeft historie merk je als er een polonaise van oma’s met rollators langs de menigte paradeert om oude herinneringen op te halen.

Bezienswaardigheid
Toch blijft Volendam een toeristische trekpleister, en dus ook met de kermis. De hordes toeristen maken foto’s van kermisgangers en filmen hossende meutes, terwijl wij op onze beurt de neiging hebben om foto’s te maken van de Chinezen en Pakistanen die niet weten waar ze moeten kijken.

De grootste of de gezelligste?
Je hebt stadse kermissen, waarbij het echt om de attracties gaat. Daar krijgt de hoogste, meest misselijkmakende of snelste attractie het meeste aanzien en tref je vooral veel gezinnen en zuurstokken.
En je hebt kermissen waar alles om gezelligheid draait, meestal in een klein plaatsje. Daar staat naast de dorpskroeg een zweefmolen, een feesttent en een patatkraam en kan één weekend en honderden liters bier later niemand meer op zijn benen staan.

De Dijk
Maar kermis Volendam zou ik niet in een hokje willen plaatsen. De sfeer was goed, het weer iets minder. Toch dacht niemand er ook maar een seconde over na thuis te blijven, ook ik had het niet willen missen. Jong en oud, verkleed of niet, iedereen was welkom. Een mooie afsluiter van het kermisseizoen.
Welke kermis is jouw favoriet? Of aan welke kermis heb jij mooie herinneringen?

© Foto: Getty Images

De keuze is reuze
De Restaurantweek wordt dit jaar al voor het negende jaar georganiseerd. Dit jaar vindt hij plaats van 26 september tot en met 2 oktober. Tijdens de week kun je dit jaar kiezen uit duizend restaurants in heel Nederland, waar je een driegangen-verrassingsmenu voorgeschoteld krijgt voor 27,50.

Er is genoeg keuze, dus of je nou zin hebt in de Franse cuisine, Japans of Italiaans: alles is mogelijk. Enig probleempje is dat jouw gewenste restaurant misschien al volgeboekt kan zijn, maar Viva kan dat helpen voorkomen. Wij bieden een exclusieve mogelijkheid om alvast een felbegeerde plek te reserveren.

Wat moet je doen?
Ga naar de speciale Viva-Restaurantweekpagina. Met het wachtwoord viva2011 kun je hier reserveren.

Reserveren voor de Restaurantweek kan vanaf 7 sept via de website van Restaurantweek.

Tips van de redactie:
• Aan Tafel, Utrecht
• Opium, Utrecht
• Wonders eten & drinken, Bergen
• Mezza Luna, Castricum
• Het Hof van Alkmaar, Alkmaar
• De Bokkesprong, Groet
• Seven, Hoorn

Wat zijn jullie favoriete restaurants uit de lijst? We wensen je alvast heel veel eet- en drinkplezier!

CC foto: gettyimages.nl

Liftetiquette: beweeg niet, praat niet, adem niet!
Dat ongemakkelijke liftgevoel begint al bij het instappen. Een poging om mensen te groeten die allemaal naar een deur, vloer of knop staan te staren als wassen beelden strandt in een subtiel maar idioot knikje of een gesmoorde ‘hoi’ en ‘goedemorgen’.  Zelfs in iedere glimlach zit een aarzeling. Van claustrofobie heb ik geen last, ik zou liever door een smalle grot tijgeren dan een half uur in een overvolle lift staan. Als er al liftetiquette bestaat, dan zegt die zoveel als: beweeg niet, praat niet, lach niet, zwijg en als het even kan, haal dan ook geen adem. Want ademhalen klinkt al alsof je schreeuwt. Doe alsof je onzichtbaar bent.

Ik mis Stayin Alive van The Beegees in de lift
Het is absoluut not done om in een lift ‘Love in an elevator’ van Aerosmith te gaan neuriën, maar die hardnekkige behoefte om stiltes te doorbreken moet ik hier stevig bedwingen. Eenmaal in de lift vorm je een stilzwijgend pact met de rest van de wassen beelden. Dat gaat vanzelf en ik zie bij de eerstvolgende die instapt een patroon. Dat knikje, een afgemeten glimlach en daarna de blik gericht op niets. Want er is niets in een lift. Geen flatscreen met Hans Teeuwen, geen nummer van The Bee Gees (Stayin Alive zou leuk zijn) uit de speakers. Waarom eigenlijk niet?

Als ik wil gaan gillen, begin ik aan mijn liftsudoku
Om te voorkomen dat ik hardop begin te zingen:
Love In An Elevator
Livin’ it up when I’m goin’ down
Love In An Elevator
Lovin’ it up till I hit…. the ground
begin ik aan mijn liftsudoku.
In iedere lift staat hoeveel mensen er inpassen en hoeveel kilo die samen mogen wegen. Die aantallen ga ik door elkaar delen, tot de deur openschuift.

De zesde verdieping. Hier moet ik zijn.
Zal ik zwaaien? Gedag zeggen? Of headbangend de deur uit huppelen en van mijn been een luchtgitaar maken?
Ik kom weer niet verder dan mijn idiote knikje en ontsnap uit dit sociale vacuüm om de eerstvolgende vreemde die ik tegenkom met mijn gulste glimlach en een overtuigd goedemorgen te begroeten.
Rare dingen, liften.

CC foto: booleansplit.

Vastgeketend op een spijkerbed
Ballen staan brallend elkaar op te hitsen terwijl de eerstejaars, de nullen, de kweekies, de feuten onderdanig met plasticzakken over hun hoofd marcheren op commando. Godzijdank zitten die vervelende introductieweken en de bijbehorende ontgroeningstaferelen er weer op. Tenzij je nog vastgeketend op een spijkerbed ligt, dan hebben de onzekere rakkers van het dispuut je goed te grazen genomen.

Dubbele dosis drama
Een week lang absurde ontgroeningspraktijken ten uitvoer brengen. Eerst breken ze je en daarna maken ze je. En als je pappie geen bedrijfsdirecteur, chirurg of piloot is, dan kun je een dubbele dosis drama verwachten. Je ouders moeten vroeger wel heel vaak je verjaardag zijn vergeten, wil je zo kunnen zijn.

Genitale wratten
Gekleineerd worden en tot op het bot gekwetst worden om daarna elkaars beste vrienden te zijn. Vrienden als in: elke avond  samen minstens een alcoholpromillage van 1,8 behalen. En als in: ‘vrienden delen alles’, dus ook de chicks en ja: óók de genitale wratten.

Seks met kippen
Tijdens eerdere ontgroeningen werden studenten in brand gestoken, moesten ze zes liter water drinken of seks met kippen hebben. Er zijn zelfs stuudjes die nooit erkenning van hun nieuwe ‘vrienden’ hebben kunnen krijgen, omdat ze het einde van de week niet hebben gehaald. Een student overleed aan het drinken van een liter Jenever, onder toeziend oog van corpsballen.

Ze stonden erbij en keken er naar.

Foto: Gettyimages

In Italië vieren ze een soortgelijk ritueel met sinaasappels, maar het ketchupeffect is niet te overtreffen.
En dan dachten wij opmerkelijk te zijn door ons op Koninginnedag allemaal in het oranje te hijsen en jaarlijks een bezoek van Sinterklaas en ‘Black Pete’ te krijgen. Er zijn vreemdere feestdagen:

Japan, Hadaka Matsuri (Naaktfestival)
Eén keer in het jaar kruipen Japanse mannen in een alles onthullende tangaluier, ook wel fundoshi genoemd. De (gedeeltelijk) naakte mannen drijven een menselijke zondebok de stad uit die symbool staat voor het kwaad. Mensen die de feestdag ter ere van het nieuwe jaar moeten missen, laten zelfs een briefje met hun excuses achter.

Spanje, El Colacho (De sprong van de duivel)
Tijdens dit katholieke festival springen mannen verkleed als de duivel over baby’s heen. Hiermee zuiveren ze de baby’s van hun zonde, waardoor zij een mooi leven zullen krijgen.
Zelfs de Paus heeft zijn twijfels bij dit ritueel. Niet gek gezien het feit dat er regelmatig slachtoffers vallen.

Engeland, Cheese Rolling
Blijkbaar staat niet alleen Nederland bekend om zijn kazen. Eén keer in het jaar komen mensen uit de hele wereld naar Engeland om achter een kaas aan te stuiteren. Er wordt een kaas van de steile Cooper’s Hill naar beneden gerold. Eén seconde later vertrekken de deelnemers. Degene die het eerste beneden is wint de kaas. Sommige mensen proberen de kaas te onderscheppen maar dit is bijna onmogelijk. De kaas kan namelijk met 110 kilometer per uur naar beneden komen.

Hopelijk ben je goed verzekerd?

© CC Foto: flydime

Champagnebier? Ik hoor het ze nog zeggen op een feestje “huh, champagnebier bestaat dat?”. Onlangs had ik zelf iets te vieren en nam ik de proef op de som. Zonder enige aankondiging had ik een paar van die mooie champagneflessen met bier gekocht. De glazen en de flessen stonden klaar en de kurken vlogen alle kanten op.

De zoektocht naar herkenning
Na het uitbrengen van de toost nam iedereen een slok. Ik zag eerst wat vreemde gezichtstrekjes ontstaan en er fronsden meerdere wenkbrauwen. Toen werd er door het glas gekeken en keek men vragend naar de fles. En jawel de reacties volgden: ”Ik heb nog nooit van deze champagne gehoord, waar komt dit vandaan?” Diverse minuten later kwam eindelijk de vraag: “Is dit wel echte champagne?” De verwarring en verrassing was op ieders gezicht af te lezen.

Een korte uitleg maakte duidelijk dat het hier gaat om bier. En direct werden de eerste glaasjes teruggezet met de boodschap ‘Ik lust geen bier’. En dat terwijl er enkele minuten daarvoor bij die persoon een hyperactieve halleluja reactie ontstond dat deze ‘champagne’ zo lekker was. Mensen blijven vreemde wezens, als iets tussen de oren zit krijg je het er bijna niet uit.

Een mooi alternatief
Champagnebier is in prijs en smaak een mooi alternatief voor een ‘échte fles’. Overigens mogen de brouwers het officieel geen champagnebier noemen omdat de naam champagne is vastgelegd door de champagnemakers. Er zijn twee van deze speciale bieren in Nederland op de markt verkrijgbaar. De rijping van het bier vindt op de champenoise methode plaats in Frankrijk. Dit houdt in dat de flessen met de hals naar beneden liggen, tijdens de rijping diverse keren worden gedraaid en waarna vervolgens het bezinksel uit de fles wordt verwijderd. Het zorgt voor een zachte volle smaak en je begrijpt eigenlijk niet dat zo’n fles tussen de €10,- en €15,- kost. Daarmee is het dus een mooi alternatief voor echte champagne. Nu is het nog wachten tot er een bekendheid opduikt die het aandurft om het te drinken. Dan is een nieuwe trend geboren. Aan de uitstraling van de flessen zal het niet liggen.
CC foto: dps