Videoblog van de vivabloggers!
Stuk voor stuk hier te vinden.
CC foto: hidden side
Ik voel de priemende blikken in mijn rug. Overal achtervolgen ze me, lachend, boos, bang of kwaadaardig.
Vanmorgen hoorde ik voor het eerst dit jaar de vogeltjes fluiten. Het teken dat na lang wachten ein-de-lijk mijn favoriete ochtend is aangebroken.
Mijn voeten slippen van de pedalen, ik voel hoe ik mijn evenwicht verlies en in slow motion stort ik voorover met mijn gezicht tegen de straatstenen. Mijn neus heeft de klap opgevangen en het bloed druipt van mijn kin.
Sleutels, pinpas, mobiel! Nieuwe lakens wassen. Visvoer kopen. Rekening betalen. Huisarts bellen. Koffie dinges ontkalken! Nieuw ondergoed kopen. Gas uit?!?
Al zeker zeven jaar lang heb ik de illusie dat ik die ene spijkerbroek die in de donkere krochten van mij kledingkast ligt te vergaan heus wel weer een keer ga passen. Maar nu is het klaar, mijn kledingkast gaat op de schop.
Wanneer gaat je leven over kwantiteit en wanneer over kwaliteit? Dat is een vraag die bij iedereen vroeg of laat een keer voorbij komt.
Iedere maandag zit ik aan de beeldbuis gekluisterd om te genieten van een flinke portie modellenleed.
Even lekker gek doen. Een term waar ik spontaan jeukende knieholtes van krijg. Hetzelfde geldt voor “ludieke” acties.
Bewegen, bewegen, bewegen. Als chubby tiener deed ik al veel aan sport, maar helaas heeft het niet voorkomen dat ik een flinke portie overgewicht aan mijn kont heb hangen.
Ik geef het op. De zomer komt dit jaar niet. Elke keer als ik mijn kastdeur open staren de zomerjurkjes me droevig aan. Wachtend op de zomer die nooit kwam.
Ik ben een nieuwsgierig aagje. Gelukkig is de binnenstad the place to be voor mensen die net als ik met veel plezier stiekem‘de buren’ begluren.
Ik was vast van plan om deze week het dilemma function over fashion aan de kaak te stellen. Dat was ooit mijn motto, vooral omdat ik dan een goed excuus had om een afritsbroek en bergschoenen te dragen.
Laten we het voor de verandering nog eens een keertje over tieten hebben. Of in mijn geval over een tiet en een niet-tiet.
Elk jaar komt er een moment waarin het zielige hoopje sloopafval dat nu door moet gaan voor mijn wulpse voorgevel de hoofdrol speelt.
Ik weet niet hoe het gekomen is, soms zijn er van die gewoontes die er gewoon insluipen. Voor je het weet is het te laat en ben je een rasechte junk. Een koffiejunk.
Een paar weken terug kwamen mijn ouders aanzetten met twee grote verhuisdozen. Dit waren niet zomaar dozen. Dit waren dé dozen, gevuld met alle schatten uit mijn pubertijd.
Sommige dingen moet je eens in je leven geprobeerd hebben, gewoon omdat het kan.
Studentenprotesten, ooit waren ze legendarisch nu is het vaak niet meer dan een zielig bij elkaar geraapt zooitje zeurkousen die vooral aan zichzelf denken. Althans, wat Nederland betreft.
Hij is dood! Wie? Michael Jackson. Waar er bij een aantal mensen ongeloof en misschien zelf verdriet was haalde ik mijn schouders op en bestelde nog een biertje.
Yolanthe Sneijder-Cabau. Vroeger stond ze bekend als het type sexy buurmeisje (ontzettend knap maar wel benaderbaar), spontaan en met twinkelende ogen.
Honden in de stad. Ik snap het niet. Waarom een hond nemen als je midden in Amsterdam woont. Naast een enkele zielige uitlaatstrook blijven alleen nog de stadse parken over.
In een herstel en balans groepje met verlepte besjes had ik geen zin en dus ben ik gaan dansen…..volksdansen.
