Ik heb één groot natuurlijk talent: vanuit niets absolute chaos creëren. Als ik de kunstacademie had gedaan was ik er vast op afgestudeerd, want zelfs als ik bewust orde in de chaos wil scheppen gaat het nog mis. Dan valt het in de categorie georganiseerde chaos.

Onlogisch

De meeste dingen in mijn huis hebben heus wel een vaste plek, alleen zijn die vaste plekken in de ogen van anderen vaak niet heel logisch. Zo staat de voorraad wc rollen naast mijn schoenenrek, de stofschaar ligt in de pennenbak en de pleisters bij mijn nieuwe schoenveters.

Post-It’s, dat moest de oplossing zijn. Helaas had ik binnen een maand alweer spijt van die overtuiging. Het is natuurlijk heel handig voor onverwachte gasten zo’n mini handleiding op elk apparaat en ook op decoratief gebied houdt het niet op. Maar echt praktisch is het nog niet.

Goed gejat

Gelukkig ben ik niet de enige die hier last van heeft en daarom uit de categorie beter goed gejat dan slecht bedacht: een doe-het-zelf urgentie schema. Ik ben benieuwd hoe lang het duurt voordat ik hier weer chaos gecreëerd heb.

Op de middelbare school schreven medeleerlingen in elkaars agenda dat mijn kleding eruit zag alsof het rechtstreeks van de plaatselijke gordijnstofwinkel kwam en misschien hadden ze wel gelijk. Ik heb er nooit zo’n goede kijk op gehad. Maar alles valt te leren.

Allemaal troep

Als een heuse fashonista ging ik door mijn berg h&m’etjes heen. Zwart, zwart, zwart met een heleboel gaatjes en scheuren. Veel te klein en nooit meer draagbaar, of drie maten te groot, omdat je vooral mijn kont niet mag zien.

Ik ben er klaar mee, vanaf nu alleen nog maar kledingstukken die heel zijn, een goede kwaliteit hebben en mijn verstopt figuur nog een beetje eer aan doen. Weg met de hobbezak!

CC foto: Bryan Gosline

Ik associeerde die vraag altijd met het beëindigen van de behandeling en dus, uiteindelijk dood gaan. Doordat de afgelopen twee jaar nooit heb stilgestaan bij de kwaliteit van leven ben ik mezelf voorbij gelopen. Ik ben vrijwel gelijk fulltime stage gaan lopen. Bang om later niet meer aan de bak te kunnen komen, om achter een balie weggezet te worden als lastige WA-jonger had ik een ontzettende bewijsdrang. Maar door die bewijsdrang hield ik geen leven over. Ik kwam thuis at een boterham en ging naar bed. Als de week voorbij was, moest ik het weekend gebruiken om bij te slapen. Ik was moe van de chemo’s, bestralingen en van de zware hormoon medicatie.

Meedoen
Ik vond voldoening in het werk, maar vooral omdat ik mezelf zo graag wilde bewijzen en weer mee wilde doen aan de maatschappij. Ik was toch die sterke persoon die gewoon weer verder ging. Ik vond dat ik niet mocht klagen over de behandelingen, ik kreeg immers de kans om weer te leven. Maar gelukkig was ik niet.

Ik heb nog steeds niet geaccepteerd dat vijf dagen per week werken gewoon nog te veel is. Dat het leven niet alleen om werk draait. Ook drong het niet tot me door dat ik waarschijnlijk een fijnere collega ben als ik uitgerust aan de dag begin en minder op mijn tenen hoef te lopen.

Eigen grenzen
Door de hormonen ben ik een ander persoon geworden en ik ken mijn eigen grenzen niet. Ik was ook niet bereid om die te leren kennen. Gewoon doorduwen, dat ging vroeger toch ook prima.

De laatste paar weken heb ik nagedacht over de kwaliteit van leven en ik moest tot de conclusie komen dat ik misschien teveel van mezelf geëist heb. Dat het tijd wordt om beter te luisteren naar mijn lichaam dan het stemmetje in mijn achterhoofd dat maar blijft roepen dat ik gewoon door moet gaan en niet moet zeuren.

Genieten
Daarom probeer ik nu elke week in ieder geval twee dingen te doen waar ik ontzettend van kan genieten. Die ervoor zorgen dat ik weer even vooruit kan. Het hoeft allemaal niet heel bijzonder te zijn, maar het moet wel iets zijn wat ik al lang wilde doen maar steeds niet deed. Nee zeggen tegen een afspraak, in mijn eentje naar de bioscoop, naar het strand gaan, alle afleveringen van een serie kijken, een cd kopen of naar boven klimmen in de fietsenflat en dan stiekem naar beneden rijden. Ik weet dat het nergens over gaat, maar het voelde heerlijk.

Foto: Illustir

Huiliehuilie om haardos
De afleveringen van Hollands en Americas Next Topmodel volg ik al jaren op de voet. De beruchte huiliehuilie om haardos aflevering vind ik meer dan plezierig. Maar de aflevering waar de ‘modellen’ leren lopen, is mijn favoriet. Ze denderen meestal verre van elegant al galopperend over die lange loper heen, of ze gaan herhaaldelijk door hun enkel wat pijnlijke valpartijen – en goede tv- oplevert. Overigens niet gek hoor als je op palen van twintig centimeter moet paraderen.

Tengere enkeltjes
Maar niet alleen amateurmodellen hebben af en toe een enkelszwieper. Topmodellen komen ook regelmatig ten val. Hieronder is een compilatiefilmpje van faalacties te zien.  Het is te bidden dat er EHBO achter de coulissen voor ze klaar stond en dat ze hun tengere enkeltjes niet gebroken hebben. Door dit soort beelden heb ik wel meer respect voor modellen gekregen, ga er maar aanstaan! Hoewel voor nu geldt: het beste vermaak is leedvermaak.

Foto: Gettyimages.nl

Er midden in
Dit alles was altijd mijn mening, als professionele zure zeurkous, wanneer ik weer zo’n persbericht voorbij zag komen. Stom eigenlijk dat vooroordeel. Want als je door het uitgekauwde imago heen kan kijken zijn er zoveel super toffe, goed uitgedachte en met zorg georganiseerde acties. Waarvan je niet alleen achteraf zegt : ‘daar had je bij moeten zijn’, maar die gewoon leuk blijven doordat ze goed zijn vastgelegd.

Op YouTube rondstruinen langs alle verschillende filmpjes is leuk, maar het is toch heel anders wanneer je er zelf plotseling midden in staat.

© Foto: Still uit filmpje

De oplossing
Dat is mijn eigen schuld en dus zit er maar 1 ding op: meer bewegen. En omdat het de afgelopen weken absoluut rukweer is geweest heb ik mijn verstofte hometrainer onder een berg wasgoed vandaan gegraven.

Fietsen maar
De eerste paar dagen was ik natuurlijk super gemotiveerd, elke dag zat ik netjes een uur op die fiets. Maar na een paar dagen kwamen de witte muren op me af. Zelfs mijn afleidingsmanoeuvre met de heren Van Nieuwkerk en Mulder op de laptop maakten geen verschil. De uren kropen voorbij. Gelukkig heb ik de ideale oplossing gevonden.
Ogen dicht en fietsen maar!

© Foto: privébezit

Grote opruiming
Al mijn hoop op zonnige nazomer is ook vervlogen en dus is het tijd voor operatie kledingkast ruil: Het uitmesten van de garderobe. Alle zomerkleren naar achteren, alle winterkleding naar voren en alles wat niet meer past eruit…

De was
Bij operatie kledingkastruil komt iets kijken waar ik een gigantische hekel aan heb: de was. Ik vind het niet leuk en ik ben er al helemaal niet goed in. Regelmatig steel ik de show met zachtroze of blauwe randjes aan mijn outfits. Verwassen hoezo? Nee hoor het hoort die kleur te zijn…

Dag zomer, hallo winter
De was is voor mij als slechte huisvrouw altijd een ‘moetje’. Vaak prop ik snel even tussendoor de vuile was in de machine die ik negen van de tien keer vergeet uit te hangen waardoor ik de hele was opnieuw moet doen.
Maar eens per jaar kan ik er niet onderuit. Ik trek mijn hele kast leeg en was alles in één keer. Na het twee daagse ongeordende wasfestijn kunnen alle vers gewassen en gestreken zomer jurkjes terug achter in de kast. In afwachting van de volgende zomer.

Vast adres
Het is echt niet zo dat ik met mijn voorhoofd tegen het keukenraam van de buren geplakt sta, maar ik werp vaak wel een snelle blik naar binnen.
Als kind pakte ik graag de verrekijker erbij en onderweg van school naar huis had ik mijn vaste ‘zwaai adresje’. Een opa en oma die mij altijd zagen kijken en vrolijk zwaaiden. In het begin was het wat onwennig, maar al snel sloegen we geen dag meer over.

Begluren
Het lijkt misschien makkelijk, maar het ‘begluren’ is een echte sport. Je wil natuurlijk niet overkomen als en freak en daarom is het zaak al lopend één goede lange blik naar binnen te werpen. Eigenlijk moet je dus voorbereid zijn op het juiste ‘kijkmoment’.

Superman
Op mijn ‘vaste route’ weet ik precies waar ik graag kijk. De zolderkamer die omgebouwd is tot duiventil, die ene huiskamer waarvan de muren vol hangen met kruizen,  dat keukenraam waarin een aquarium vol met kleine maanvisjes staat en het huis op de hoek waar, weer of geen weer, Superman je altijd met een glimlach aankijkt.

Verhalen
Het gaat me niet zozeer om het stiekem meekijken, maar om de verhalen die er achter de voordeur liggen. Iedereen kent plezier, geluk, passie en verdriet. Soms fiets ik door de stad en vraag ik me af wat iedereen op dat moment aan het doen is.

Wie wonen er achter die ramen en wat zijn de verhalen die ze te vertellen hebben? Het blijft me fascineren, elke dag. Daarom besloot ik om op zoek te gaan naar  het verhaal achter de glimlach van Superman.

CC Foto: sntgmdm

Mascara tot op je kin
Daardoor ontdekte in een ander probleem: op de fiets naar je werk. Wat iedereen ook beweert: soms is het gewoon ruk. Daar zit je dan in je goede goed op de fiets. Toen je het aantrok waren die hakken echt niet zo hoog en het rokje heel netjes op de knie. Maar als je dan eenmaal op die fiets stapt gun je heel Amsterdam een blik op je über sexy ‘Bridget Jones’ strakhoud-slip. Lekker luchtig is het wel, maar of dat nou de functionaliteit is die je zoekt…..

Vervolgens begint het ook nog is te regenen. Lekker met die leren jas, zijn je kleega’s ook blij mee; zo’n vieze stinkende lap half vergaan koeienleer aan de kapstok naast hun bureau. Als je dan eindelijk je fiets hebt weg gezet ren je naar de trein. Wanneer je een plek hebt gevonden werp je een vluchtige blik in de spiegel en zie je dat de mascara tot op je kin zit en je kapsel makkelijk voor natte dweil kan doorgaan. Fijn.

Wat als..
Dit was wat me bezighield. Totdat ik op mijn werk aankwam en de angst plotseling toesloeg. Ik heb nog steeds geen uitslag van de scan van vorige week. En ondanks dat ik geen negatieve uitslag verwacht spookte het even door mijn hoofd. De woorden die je niet wil laten vallen, maar die er diep van binnen altijd zijn: Wat als…..

Toen ik de eerste keer door onderzoeksmolen ging zei ik letterlijk tegen mijn moeder dat het allemaal wel los zou lopen. Hoe groot is de kans voor een 21-jarige dat het mis is? Onzin. Ik was er van overtuigd dat het met een sisser zou aflopen. Ik hield geen rekening met de wat als-optie. En toch werd dat de realiteit.

Ik was die uitgelopen make-upkop in één klap weer vergeten. Lekker belangrijk. Waar een mens zich allemaal niet druk om kan maken.

© Beeld: Privébezit

Dan is het namelijk weer tijd voor de scan. Ik doe natuurlijk heel stoer, maar zo’n MRI scan is geen pretje. Als eindelijk het infuus zit en je als jezelf als een logge buffel op de tafel hebt gehesen, is het zaak om je borst zo in het gat te hangen die ‘ie precies recht hangt. Houston we are ready for lift-off.

Eindelijk kun je die lange donkere tunnel ingeschoven worden, waar je vervolgens minimaal een half uur dood stil moet blijven liggen. Tijdens het bestralen was het nog makkelijk. Bij jeuk aan je neus vroeg je gewoon die leuke broeder of hij even aan je neus wilde krabben, maar bij de MRI is het een kwestie van uitzitten.

De eerste keer
De eerste keer dat ik zo’n scan moest had ik het gevoel dat ik ging stikken. Daar lag ik dan: 21 jaar en kanker. Ik wist het pas net en was bang van alles wat met het ziekenhuis te maken had. De deur ging dicht en het was het eerste moment waarop ik alleen was.  Ik voelde me verlaten door het lot. Was dit mijn toekomst? Ik probeerde niet te huilen, maar dat lukte niet. Ik bewoog teveel en alles moest overnieuw.

Machteloos
Ondanks dat ik nu al zo vaak door het apparaat ben geweest went het nooit echt. Op het moment dat je er helemaal in ligt, iedereen weg is en je tegen de onderkant van de buis aanstaart ben je alleen. Heel erg alleen. Op dat moment flitst alles altijd even aan me voorbij en moet ik stiekem een paar tranen laten. Niet omdat ik verdrietig ben, maar omdat ik me op dat moment zo ontzettend machteloos voel.

Daar lig je dan als menselijke rollade, jankend en kwijlend in een buis. In je achterhoofd hoor je de kanker denigrerend naar je lachen. Het apparaat maakt loeiharde geluiden. Je kunt geen kant op. Dan is het apparaat even stil en via de koptelefoon hoor je de radio : “Hamburgers met korting oh oh hohoho”……. nog 20 minuten.

© Beeld: Privébezit

Het eerste wat ik doe als mijn wekker gaat is richting het koffiezetapparaat strompelen. Pas als de eerste kop gezet is, kan ik de confrontatie met m’n verkreukelde spiegelbeeld aan.

Zure automaatdrab
Vroeger vond ik koffie niet eens lekker. Ik was een gelegenheidsdrinker. Ik dronk het omdat mijn vriendinnen het dronken en ik er dan bij hoorde. Maar door de jaren heen is het zwarte goud ook voor mij onmisbaar geworden. Ik gok dat het gebeurd is toen ik ging werken. Als je maar vaak genoeg een kopje zure automaatdrab weet binnen te houden ga je alle andere koffie vanzelf ook waarderen. Behalve Senseo dan. Dat is eigenlijk ook geen koffie, maar lauwe pis met een donker kleurtje. Niet dat ik weet hoe dat smaakt, (nee echt!) maar dit stel ik me erbij voor.

Ik vind het heerlijk om op zondag een percolator op het vuur te zetten.  De geur van verse koffie die zich langzaam door het huis verspreidt terwijl de broodjes in de over liggen. Maar voor de doordeweekse shot espresso ga ik graag voor een elitaire juppenbak Nespresso.

Kop in het zand
De koffie van George & Co. heeft sowieso een onuitstaanbare aantrekkingskracht op me. Ik ben de natte droom van de marketing afdeling van die toko. Eén keer heb ik het in mijn hoofd gehaald om uit te rekenen voor hoeveel euro ik aan koffie in de kast heb staan. Mijn advies: doe het niet! Draai je om en denk aan iets anders. Het is nog niet te laat om je hoofd in het zand te steken en jezelf voor te houden dat deze koffie altijd nog goedkoper is dan de koffiecorner om de hoek.

© Beeld: Privébezit

Boos
Kijkend naar oude foto’s en bladerend door een zelf ingevuld toekomstdossier kreeg ik enorm veel zin om met spullen te gaan gooien. Nooit had ik erbij stilgestaan dat de toekomst, mijn toekomst, misschien niet zou zijn wat ik ervan verwachtte. Boos op de docenten die me nooit verteld hadden dat je niet altijd alles zelf voor het zeggen hebt. Dat hard werken alleen niet genoeg is. Diep van binnen weet ik dat dit onterecht is. Dat ik eigenlijk alleen boos ben op de kanker, maar het niet wil toegeven.  Het voelt onwerkelijk dat zoiets stoms en triviaals zoveel invloed op je leven kan hebben.

Voor en na
Ik besef me dat er voor mij nu nog maar twee periodes zijn. Voor de kanker en na de kanker. Elke keer als ik denk dat ik er ben, dat ik de kanker achter me kan laten, bijt het me in m’n kont. Het heeft me veel meer gedaan ik ooit had kunnen vermoeden. Met grote woorden keerde ik hier terug, dat er zoveel meer was dan die kanker, maar eigenlijk ben ik daar dus nog helemaal niet aan toe.

Alles wat ik nodig had
Terugkijkend op vroeger had ik alles wat ik nodig had. Ik was gezond en onbezonnen. Ik had niet heel veel vrienden, maar de vriendschappen die ik had waren meer dan goed. Samen konden we de wereld aan! Stom eigenlijk dat ik dat toen zelf niet zag.

Ik heb niet de behoefte om in m’n blote kont over de dam te rennen (de Kalverstraat was druk zat), pijn te lijden(moet je eens een rondje chemo proberen, das pas een thrill) of om vieze dingen te eten. Ik snap ook niet zo goed waarom je dat soort dingen überhaupt zou willen doen, laat staan voor een camera.

Maar zo af en toe heb ik wel zin in een beetje actie. Leven op het randje, zodat je weet dat je nog leeft. Daarom en omdat mijn moeder het vast geen goed idee vindt (hoi mam) stond liften naar Parijs hoog op mijn lijstje.

Als je alle cowboyverhalen over koppensnellers even wegdenkt, goed oplet en niet als een kip zonder kop overal instapt, of in slaap valt, is het echt fantastisch.

De reis
Als je op tijd boekt kun je voor zo’n dertig euro in Parijs zitten, dus geldbesparing speelt niet echt een rol. De spanning dat je niet weet hoe de dag gaat verlopen, wie je tegenkomt en waar je heengaat bepaalt de reis. Iedereen heeft zo z’n eigen verhaal en een autorit met een totaal onbekende maakt vaak dat je over onderwerpen spreekt die je anders misschien niet zo snel zou aansnijden.

Na de lift gaat iedereen zijn weg, maar sommige personen of gebeurtenissen blijven je nog lang bij. *zweef modus aan* Het gaat niet om de bestemming maar om de reis. *zweef modus uit*

Vertrouwen
Misschien is het naïef, je vertrouwt immers of de welwillendheid en oprechtheid van een ander, maar juist dat maakt het ook zoveel beter dan het zitten in een muffe treincoupé. Wanneer je op de plek van bestemming alle bizarre en mooie verhalen met elkaar deelt besef je pas echt dat achter elk mens een verhaal zit.

Het grote nadeel van liften is toch wel de terugreis. Want eigenlijk wil je met je reiskater gewoon zo snel mogelijk naar huis en dat gaat niet altijd even makkelijk.

Soms wil ik veel meer dan dat ik ooit kan doen. Voordat ik doodga, het klinkt nu allemaal toch heel anders dan toen ik twintig was.

Wat staat er bij jullie op ‘de lijst’?

© Foto: Privébezit

Ik ben zelf student dus dit is een beetje de hand in eigen boezem steken, maar het zij zo. Ik snap gewoon niet dat Nederlandse studenten zo ongelooflijk kunnen zeuren over het ‘onrecht’ dat ze wordt aangedaan als de studiebeurs iets omlaag gaat of het collegegeld omhoog.

Er zijn zat landen waar het collegegeld torenhoog is en het onderwijs ver beneden de maat. In Nederland hebben we goed onderwijs, veel faciliteiten en veel mogelijkheden, maar toch valt er altijd wat te zeuren.

Openbaar vervoer
Stel nou dat alle studenten 25 euro per maand zouden betalen voor openbaar vervoer in plaats van de ‘gratis’ ov jaarkaart. Dan zou het hele systeem van goedkoop vervoer voor studenten al veel langer stand kunnen houden en het geld wat vrij komt zou weer geïnvesteerd kunnen in het verbeteren van het onderwijs. Of om de reizende Mbo’ers ook een ov kaart te geven. Dit voorbeeld is misschien een beetje kort door de bocht, maar toch niet helemaal ondenkbaar.
Maar durf als regering maar eens met je handen aan de ov-jaarkaart te komen. Of het collegegeld een paar honderd euro omhoog te gooien.

Collegegeld
Een paar honderd euro zou er misschien wel voor kunnen zorgen dat ook een tweede studie betaalbaar blijft en niet direct tienduizenden euro’s per jaar kost. In andere landen zijn zulke college gelden trouwens ook geen uitzondering. Dus met een paar honderd euro erbij zouden we nog relatief weinig betalen.

Studenten roepen om het hardst dat ook de generaties na ons recht hebben om te studeren, recht op goed onderwijs. Er moet actie ondernomen worden, maar het moet vooral niet zo zijn dat de huidige student  ook maar iets inlevert.

Vrijheid
Er was een tijd dat studenten hun stem gebruikten tegen oorlogen en machtsmisbruik, voor vrijheid en gelijkheid in de wereld. Nu is het vaak alleen de arrogantie van de student die gewend is dat er altijd wat op zijn bordje ligt en die vooral zijn eigen relaxte positie wil behouden. En de rest? Dat is het probleem van een ander, als wij maar gratis met de trein kunnen.

CC foto: Katrina Nicole

Rare snuiter
Ik vond het maar een rare snuiter die Wacko Jacko. Hij was officieel niet veroordeeld, maar ik had mijn oordeel al lang geveld. Nu een paar jaar later denk ik er toch anders over. Het antwoord op de vraag of Jacko zijn bijnaam eer aandeed blijft voor mij hetzelfde, maar ik heb ook gezien dat er veel meer was dan alleen die rare kant.

Ritme, soul, charisma, energie
Wat iedereen ook van Jackson als persoon vindt, over een ding valt niet te twisten: de man had ritme, soul, charisma, energie. Jackson was een entertainer puur sang. Shows vol energie, heftige dansmoves én een dijk van een stem, er zijn er maar weinig die hem dat nadoen.

Zelfs degene die geen fan zijn kennen zijn nummers. Ga een avond op stap en zodra er een song van Jackson voorbij komt explodeert de dansvloer.

Sneu
Als ik heel eerlijk ben vraag me af of de Jackson-revival ooit zo groot zou zijn geweest als hij niet overleden was. Het is natuurlijk niet bon ton om te zeggen, maar ik denk echt dat zijn vroege dood, hoe erg het ook is voor zijn nabestaanden, wel de redding van zijn ‘naam’ is geweest. Eigenlijk best sneu….

‘Tribute’
Na zijn overlijden schoten de tributes als paddenstoelen uit de grond. Het bleek geen korte opleving te zijn, de zang en dans van Jackson leeft voort in anderen die door hem geïnspireerd zijn. En ondanks dat er een dozijn dansers en meerdere zangers voor nodig zijn om dat neer te zetten wat Jackson in zijn eentje kon, komt de tributeshow ‘Man in the mirror’ best in de buurt. Oude fans kunnen wegdromen in hun herinneringen en nieuwe fans kunnen kennis maken met de veelzijdigheid van het werk van Jackson.

© Foto: Privébezit

De kilo’s vliegen eraf, haar mooie donkere krullen worden bruut in bedwang gehouden met een stijltang en de laag plamuur op haar gezicht neemt toe tot zorgwekkend formaat.

Het moest maar eens afgelopen zijn
Jan Heemskerk, hoofdredacteur van Playboy, maakt zich een beetje zorgen over Yolanthe. Deze week kun je zijn verhaal over het fenomeen Yolanthe in Viva lezen. Hij roept Yolanthe op om vooral zo snel mogelijk weer zichzelf te worden: “Lieve Yolanthe, word alsjeblieft weer de sexpoes, het mannenmeisje, dat we kennen en liefhebben”.

Yolanthe door de jaren heen
Hieronder zie je een filmpje over Yolanthe door de jaren heen. Bekijk hoe ze in de loop der jaren is veranderd van sexy buurmeisje naar onbenaderbare voetbalvrouw.

© Foto: Still uit filmpje

Zo dat is eruit.

Zwemmen en vies worden
Ik vind dat een hond moet kunnen rennen en zwemmen. Vies worden en konijnen jagen. Het is een levend dier en geen fashion statement, daar heb je als onvervalste Amsterdamse hipster immers kinderen voor.

Katten
Katten snap ik ook niet, maar die schijtbakken kun je tenminste nog op je eigen balkon houden. Helaas vinden de katten van de buren het toch nodig om drie keer per dag door mijn planten heen te banjeren.  Als je ze erop betrap dan kijken ze me arrogant aan, zoals alleen katten dat kunnen, en maken nog een extra rondje. Ik zie dit als een uitnodiging om ze te met een plantenspuit te lijf te gaan. It’s on kitty. Niemand poept op mijn groentenkinders. Helaas heb ik geen succes. De kat wint uiteindelijk altijd….

Alléén kijken
Ik ben geen dierenhater. Ik weet nog heel goed hoe blij ik was toen we zelf een hond kregen. Mijn moeder drukte ons op het hart dat we echt alléén gingen kijken, maar twee uur later zat ik met een piepjong hondje in de auto wat binnen vijf minuten m’n hele broek onder plaste. Het was liefde op het eerste gezicht. Honden, ik vind ze hartstikke leuk, maar niet in de stad!

CC Foto: Privébezit

Ik zie jullie fronsen. Nerd, volksdansen is toch juist voor verlepte besjes? Fout! U passeert niet langs start en gaat ook niet door voor de hypermoderne waterkoker (Zo eentje uit Gooische vrouwen, want daar kun je zo lekker makkelijk je klauwtjes aan verbranden thee mee zetten). Dus die geitenwollen sokken mag je uittrekken.

Het is ideaal voor het prototype lompe zeekoe zoals ik, want het is heel eenvoudig te leren. En je gaat naar een echt bal zoals BALfolk, lekker dansen op live muziek! ‘Rete hip’ dus. En die geitenwollen sokken mag je uittrekken.

Wees niet bang, balfolkdansers zijn ras echte swingers en doen dus niets liever dan van partner ruilen. Elke dans weer. Dus je volgt gewoon de korte dansuitleg voor het bal en dan stort je je in de armen van één van degene naast je. Wel gracieus één hand op je voorhoofd en flink knipper met je lange wimpers als je onverhoopt toch ter aarde stort, het blijft een bal, dus charming is vast ook van de partij.

Ps. De muziekman tijdens de dansles is Wouter Kuyper.

CC foto: Glamhag

Niet terugkruipen
Kom geef maar toe. Je sorteert je boeken graag op kleur, eet bij dubbele koekjes altijd eerst het witte ertussenuit, wisselt in de supermarkt stiekem de stickertjes van de weegschaal om en beklad je wekelijkse blaadje met snorren en baarden. Niet? Jawel, niet terugkruipen nu.

Heb lak!
Neem het heft in eigen handen en heb lak aan wat de buurvrouw ervan vindt, want ook zij is niet helemaal onschuldig! Ik denk dat mijn bovenburen toch al op de hoogte zijn van mijn grote zonde. Ik doe het al van kleins af aan. Als ik eindelijk alleen thuis was vloog ik naar de computer zocht ik Kazaa op en ging helemaal los!

Fout vertier
Stiekem beleef ik er met de dag meer plezier aan en daarom is de tijd gekomen om mijn foute vertier met iedereen te delen. Ik weet zeker dat jij het ook al wel eens gedaan hebt. Dus kom op: dans alsof niemand je ziet en zing alsof de buren toondoof zijn neem jezelf vooral niet te serieus…..

Ps. Als je me ooit is op straat tegenkomt moet je maar gewoon doorlopen en net doen alsof je dit niet weet, de succesformule volgens mijn vrienden.

CC Foto: Privébezit

Tips
Ook nu word ik door bekenden en onbekenden nog dagelijks om mijn oren geslagen met goedbedoelde ‘anti-kanker tips’. Biologisch, geen eiwitten, wel eiwitten, koolhydraatloos, zoutarm, macrobiotisch, rauw. Ik ben de weg kwijt geraakt. Maar ik denk niet dat één van deze ‘levenswijzen’ hadden kunnen voorkomen dat ik ziek was geworden.

Makkelijke moestuin
Het is wel zo dat ‘slecht’ leven de kans op (borst-)kanker kan vergroten en daarom houd het me wel bezig, want op herhaling zit ik niet te wachten. Sinds een paar weken heb ik een nieuwe held die daarbij helpt:

Jelle van de makkelijke moestuin! Want je eigen groente verbouwen en eten is veel fijner dan de trip naar de overvolle supermarkt. Kamerplanten worden al snel sneue droge bruine hoopjes onder mijn handen, maar de makkelijke moestuin kan niet mis gaan.

Binnenkort krijg ik echte moestuinbakken in de tuin, maar voor nu heb ik eerst een paar oefenbakjes:

CC foto: iMaffo

Als kind wist ik al zo’n immense bende te creëren dat het mijn moeder soms tot pure wanhoop dreef. Toen ik zes jaar geleden als kersverse student op kamers ging veranderde daar niet veel aan. Behalve dat mijn moeder de zooi niet meer opruimde en ik al snel moest zien te overleven in een kakkerlakkenplaag.

Een heus huis
Maar na een paar jaar maakte de studentenkamer plaats voor een heus huis en dus ook een huishouden.
Ondanks dat ik in zes jaar tijd heus wel wat heb geleerd, moet ik me vaak nog inlezen bij de echte kuisvrouwen.

Moeder vs. thuiszorg
Mijn moeder komt trouwens eens in de paar weken langs om de ‘grote’ huishoudelijke klussen te doen. Ik mag namelijk niet tillen en niet met heet water werken. Eerst schaamde ik me kapot. Je moeder die komt schoonmaken, dat is echt te gênant. Maar al snel zag ik in dat ik toch echt hulp nodig had en de keuze tussen m’n moeder en iemand van de thuiszorg was erg snel gemaakt.

Grote schoonmaak
Nu hou ik dus elke paar weken een grote schoonmaak, een paar dagen voordat mijn moeder komt schoonmaken. Dat is fijn voor mij, want dan zeurt ze niet zo en dat is fijn voor haar, want zo lijkt het net alsof er nog iets van haar pogingen is blijven hangen om mij de kunst van het huishouden bij te brengen. Ik denk dat we allebei wel weten dat het niet zo is, maar zolang we er niet over praten blijft die illusie gewoon in stand.

CC Foto: Still uit filmpje

Inspiratiebron
Idols, Popstars, X-factor, Korenslag, The Sing-Off, we zijn met zijn allen al jaren geleden klaargestoomd om dit concept leuk te vinden. Het zit in de donkere krochten van onze herinneringen verborgen. De basis van alle Tv-shows in dit genre is terug te brengen tot  één enkele inspiratiebron, de moeder aller zangwedstrijden:
Het kinderen voor kinderen songfestival! Twintig jaar geleden wekelijks te zien in duizenden Nederlandse en Belgische huiskamers. Deze bloedstollend spannende wedstrijd tussen kinderkoren uit België en Nederland staat aan de basis van alle huidige televisie zangwedstrijden en andere talentenshows. Het kneuzenkoor van Glee is er niets bij!

Ik zeg: “VARA en BRT grijp uw kans.” Maar niet met die gecensureerde troep over MSN en Loverboys, nee gewoon back to basic: zielige hongerbuikjes in Afrika, verliefdheid op het schoolplein, te laat komen en chagrijnige familieleden! Nog steeds hartstikke actueel, dus trek gewoon die banden uit het archief. En die outfits?  Ach die worden vanzelf wel weer hip.

© foto: still uit filmpje

Dat dacht ik tenminste, want dit weekend was het wel heel raar. Ik sta in een bar vol echte diva’s en die ene groep foute hetero mannen, de dronken soort, weet mij toch te vinden. Nadat er wat ongehoorde opmerkingen  over en weer gingen raakte ik in gesprek met een man waarvan ik best gecharmeerd was.

Met een knipoog
Op een gegeven moment kwam op een ‘luchtige’ manier de kanker ter spraken. ‘Ja das m’n rubberen tiet’, was zo’n beetje de inleiding. Nou geef ik toe dat dit niet de allersubtielste openingszin van zo’n gesprek is, maar ik heb dit gesprek inmiddels zo vaak gevoerd dat het soms ook met een knipoog moet.

Het ging me best goed af, totdat de heer in kwestie de volgende opmerking maakt:’ Ik hoop dat het allemaal wel waar is wat je me vertelt’. Het klonk allemaal zo luchtig, dat kon vast niet uit de mond van een ‘echte’ kankerpatiënt komen.

Mijn vlog van deze week gaat over het gevoel dat deze opmerking bij me opriep.

CC Foto: Privébezit

Ik was zo’n grote kneus dat ik in de brugklas zelfs steunles voor gym had. Waar anderen bijles wiskunde hadden, kreeg ik op vrijdag alvast een sneak preview van de gymles van de week erop. Zo stond ik iets minder kneuterig tussen mijn nieuwe klasgenoten. De lessen hebben niets geholpen. Ik blijf altijd een beetje het vreemde, lelijke eendje. Het meisje wat net op het verkeerde moment iets te hard lacht om d’r eigen grap.  So be it: Ik ben een nerd en ik ben er trots op.

CC foto: Rochelle, et. al

Deze week begint Wendy met een voorstelvlog die je hieronder kunt bekijken. Kun je geen genoeg van Wendy krijgen? Je kunt haar op twitter volgen via @antalle.

Wendy, veel plezier met vloggen!

CC Foto: Privébezit

Samen met fans, lezeressen, de redactie en de aanwezige pers proostte Arie op het nu al geslaagde nummer… Onze eigen Jossine deed verslag! Het filmpje zie je hier.

Ontbijt met Arie!

Benieuwd naar de nu al veel besproken piemelmonologen (én meer…) koop dan morgen Viva16, met daarin álles wat je nog niet wist over het mannelijk geslacht. Mis ‘m niet

© Filmpje: Jossine Modderman en Esther de Vries (montage)
© Foto’s: Studio2B

Op Viva.nl deden we een onderzoekje naar wat vrouwen tegen wallen doen . 50% van de vrouwen valt onder de categorie gelukkigen bij wie het woord ‘wallen’ niet in het woordenboek voorkomt. Lucky bastards!

Maar die andere helft dan? Slechts 6% haalt alle huis, tuin en keukenmiddelen uit de kast. Komkommerschijfjes, theezakjes, noem maar op. 10% van de vrouwen gebruikt al jaar en dag dezelfde crème en is er niet meer vanaf te slaan. Dan blijft er nog 34% over die meent echt álles geprobeerd te hebben, maar ze zijn er nog niet achter welke crème of middelen die wallen moeten doen verdwijnen… Garnier heeft een nieuwe crème op de markt, zou die het beste werken? Ik wil dat vandaag wel eens weten!

Winnen: Garnier oogroller of beauty arrangement
Nog een dagje vrij tussen 11 en 21 maart? Doe dan nu mee met deze winactie en maak kans op een Balance Beauty Special-arrangement voor twee personen t.w.v. € 135 p.p. bij de Veluwsebron. Behalve de gratis entreetoegang krijg je met dit arrangement ook een uitgebreide gelaatsbehandeling van 60 minuten, een High Tea, een klassieke ontspanningsmassage en een driegangen diner. Deze actie wordt mede mogelijk gemaakt door Garnier.

Uiteraard met gratis gebruik van badjas, handdoeken en badslippers t.w.v. € 16,50 p.p. Oftewel: een compleet dagje welness! Het enige wat we jou vragen is ons naderhand te laten weten hoe het was. Een paar leuke snapshots mogen uiteraard niet ontbreken!

Om kans te maken dien je voor 10 maart een mail te sturen -met daarin je naam, adres en telefoonnummer- en met als onderwerp ‘garnierroller’ naar win@viva.nl. Alleen mails met ‘garnierroller’ als onderwerp dingen mee naar de prijs.

Helaas, deze winactie is inmiddels afgelopen.

Let op! Je kunt alleen gebruik maken van het arrangement tussen 11 en 21 maart 2010. Zodra je je gegevens naar ons mailt, gaan we ervan uit dat je in die periode beschikbaar bent.

Niet gewonnen? Geen getreur, we mogen namelijk ook nog 24 Cafeïne Rollers van Garnier weggeven.

*Mail alle gevraagde gegevens om kans te maken op deze prijs. De winnaars krijgen na afloop van de actie bericht van ons. Lees voor meer info over de privacy-richtlijnen van Sanoma Uitgevers het privacy statement.

We begonnen met de warming-up dat was nog te doen, maar verder… ik besloot vooral de taak van fotograaf maar op me te nemen, dat beviel me beter! Maar ik heb wel respect voor die meiden, het ziet er fantastisch uit als zij op dreef zijn!

Nu jij!
Ook zin gekregen om een nieuwe sport te proberen? Dat kan met Optimel Eurosparen, want je kunt nu tijdelijk je gespaarde Optimel-Euro’s inleveren voor leuke kortingen op bijvoorbeeld strandvliegeren en squashen. Ga voor het complete aanbod naar Optimel.nl.
Naast voldoende beweging helpt gezonde voeding je om lekker in je vel te zitten. Gebruik daarom de producten van Optimel: gezonde zuivel met 0% vet en zonder toegevoegde suiker.

Extra steuntje in de rug
Ben je nou net als ik niet altijd even gemotiveerd om te gaan sporten, dan heb ik de oplossing! Soms kun je namelijk wel een steuntje in de rug gebruiken, een eigen supportersteam. Viva & Optimel bieden je die. Je kunt namelijk vanaf nu een gadget op je hyves zetten, de Sport Mood Meter. Eenmaal geupload kun je aangeven waar en wanneer je gaat sporten en hoe gemotiveerd je op dat moment bent. Is de motivatie ver te zoeken en ben je ‘futloos’ dan biedt de gadget jouw vrienden de mogelijkheid om jou aan te moedigen. Ook kun jij hen uitnodigen om mee te gaan sporten. Samen met een vriendin sporten word je nu wel heel makkelijk gemaakt. Leuk was het natuurlijk al.

In het tijdschrift
In Viva 9 lees je hoe de vriendinnen Merel en Floor de sportswitch vonden. Ik weet nog niet welke sport ik nou ga uitproberen, misschien moet ik eerst even uitrusten.

Skydiven
Naast de test-en promotieuitjes gaan we als team ook wel eens een gezellig dagje uit. Zo zijn we afgelopen vrijdag naar Indoor Skydive Roosendaal geweest. Tijdens een testuitje heb ik daar al eens mijn eerste vlucht gemaakt, dus ik heb een kleine voorsprong op mijn drie collega’s. Mijn twee vrouwelijke collega’s vinden het toch een beetje eng allemaal. Ik stel ze gerust en leg uit dat hier nog niet zo heel vaak doden bij zijn gevallen.

Instructies
Wanneer iedereen in een vliegoverall is gehesen, krijgen we van een ‘luchtmarshall’ instructies. Dat gebeurt in een soort bioscoopruimte met vliegtuigstoelen om ons alvast in hogere sferen te brengen. In de windtunnel wordt enkel nog met handgebaren gecommuniceerd, vanwege het lawaai. De marshall legt het allemaal haarfijn uit. ‘Gewoon blijven ademhalen en ontspannen’, zegt hij. Als alles duidelijk is, gaan de oordopjes in, vliegbril en helm op en betreden we de windtunnel.

De adrenaline giert door je lijf wanneer de wind met 275 km/h langs je lichaam raast. Deze orkaansnelheid zorgt ervoor dat je blijft zweven op de lucht. De kleinste armbeweging wordt afgestraft met een botsing tegen de wand. Ik volg de instructies en haal gewoon adem, maar de adrenaline zorgt ervoor dat de ontspanning toch een etage lager is blijven liggen. Het is echt supergaaf om te doen!

Mijn ‘flight’

What’s next?
In april staat er een weekendje ‘Bourgondisch Ardennen’ op de agenda. De nadruk ligt voornamelijk op het bourgondische. Een karakteristiek biertje proeven bij de lokale bierbrouwerij, overnachten in een echt kasteel, lekker eten, maar ook activiteiten zoals mountainbiken, rotsklimmen en abseilen ontbreken niet. De veiligheid staat uiteraard voorop.

Stel je voor dat ik dáár uit de lucht kom vallen.

CC foto: Kevin King

De afgelopen weken hebben jullie mij al zien paalsporten en zien klimmen bij Klimhal Amsterdam. Deze week ben ik weer met het eerste koppel op pad geweest. Loes en Loes laten mij nu een hele andere sport zien…

‘Als we maar niet gaan paardrijden!’ hoor ik mezelf enkele weken geleden nog roepen. Ik ben nooit het type ‘paardenmeisje’ geweest. Had ik misschien wel willen zijn maar ik was gewoon te bang. Afgeschrikt door enge verhalen ben ik nooit verder gekomen dan het aaien van een paard.

Het paardenmeisje in mij
Voor deze campagne besloot ik toch de stap te wagen. Het vriendinnenkoppel, Loes en Loes, deden het immers ook. Dus klom ik op het paard -met hulp van een krukje- en ging zitten. Uiterst geconcentreerd volgde ik de instructies van de instructrice op. Zonder dat ik het door had liep ik rondje, na rondje door de bak. ‘Aaah! ik rijd gewoon paard’. Valt best mee… Totdat ik in draf moet. God, wat is dat eng. Als een losgelaten projectiel dender ik door die bak. Totaal geen controle, moet ik me overgeven. En weet je wat? Het is eigenlijk héél erg leuk! Ok, wel een beetje eng. Toch zou ik graag een paardenmeisje zijn. Zie hieronder het filmpje.

Filmpje!

Nu jij!
Ook zin gekregen om een nieuwe sport te proberen? Dat kan met Optimel Eurosparen, want je kunt nu tijdelijk je gespaarde Optimel-Euro’s inleveren voor leuke kortingen op bijvoorbeeld klimmen en duiken. Ga voor het complete aanbod naar Optimel.nl.

Naast voldoende beweging helpt gezonde voeding je om lekker in je vel te zitten. Gebruik daarom de producten van Optimel: gezonde zuivel met 0% vet en zonder toegevoegde suiker.

Extra steuntje in de rug
Ben je nou net als ik niet altijd even gemotiveerd om te gaan sporten, dan heb ik de oplossing! Soms kun je namelijk wel een steuntje in de rug gebruiken, een eigen supportersteam. Viva & Optimel bieden je die. Je kunt namelijk vanaf nu een gadget op je hyves zetten, de Sport Mood Meter. Eenmaal geupload kun je aangeven waar en wanneer je gaat sporten en hoe gemotiveerd je op dat moment bent. Is de motivatie ver te zoeken en ben je ‘futloos’ dan biedt de gadget jouw vrienden de mogelijkheid om jou aan te moedigen. Ook kun jij hen uitnodigen om mee te gaan sporten. Samen met een vriendin sporten word je nu wel heel makkelijk gemaakt. Leuk was het natuurlijk al.

Upload de gadget!

In ‘t tijdschrift
Benieuwd hoe de vriendinnen Loes en Loes het sportswitchen tot nu toe hebben ervaren? Koop dan nu Viva 8 en lees het interview met de meiden. Volgende week ga ik weer samen met het tweede vriendinnenkoppel -Floor en Merel- sporten. Wederom iets heel anders!

Optimel. Het mooiste gewicht is evenwicht.

© Beeld: Shirley den Hartog

Vorige week konden jullie mij al in een paal zien hangen, toen ik met Loes én Loes ging paalsporten. Deze week iets heel anders: klimmen. Vriendinnen Floor en Merel nemen mij mee.

Met de spierpijn nog in m’n benen kom ik aan bij Klimhal Amsterdam. Het vriendinnenkoppel zit al op me te wachten. Merel klimt al jaren en zal proberen haar vriendin Floor proberen te overtuigen, hoe leuk het is. Floor daarentegen ziet het nog niet zo zitten, dat klimmen. Het is toch wel erg hoog.

‘Wat nou als je naar beneden valt?‘ hoor ik Floor nog zeggen.

Ik laat me niet kennen en doe of ik geen angst ken. Al heel snel zet ik de eerste stap omhoog. Oef, die spierpijn die zit er nog. Halverwege word ik opeens overvallen door een vlaag van angst. Oeps! Ik moet natuurlijk ook nog naar beneden.

Om naar beneden te kunnen -je moet je laten vieren- moet je eerst de muur loslaten. En dat moment is absoluut het engste . Daarna is het vooral heel lekker. Dat je je met je benen afzet tegen de muur en dat iemand anders ervoor zorgt dat jij veilig landt. Tenminste, als die persoon jou aan kan (qua spierkracht en qua gewicht). Daar twijfelde ik nog wel even een moment aan

Filmpje!

Ik vond het heel leuk om eens gedaan te hebben. Maar moet zeggen dat ik nog niet helemaal overtuigd ben. Ik vind het een zware, een serieuze en soms ook best een enge sport. Het zal geen feestje zijn geweest voor mensen met hoogtevrees. Zo erg was het bij mij gelukkig niet, ik denk alleen dat de volgende sport mij beter ligt.

In ‘t tijdschrift
Benieuwd hoe de vriendinnen Floor en Merel het sportswitchen tot nu toe hebben ervaren? Koop dan nu Viva 7 en lees het interview met de meiden. Volgende week ga ik samen met het eerste vriendinnenkoppel -Loes en Loes- sporten. Ik kan jullie alvast verklappen, het wordt weer een heel andere sport.

Optimel. Het mooiste gewicht is evenwicht.

© Beeld: Desirée Groot

Koppel 1: Loes én Loes.
Het sportswitchen kan beginnen! Voor mijn eerste uitdaging ga ik naar Helmond, want daar wonen de vriendinnen. In een sportcomplex midden in het centrum, meld ik me. De sport die ik ga doen vergt weinig introductie… Vandaag ga ik namelijk paalsporten. Paaldansen maar dan zonder erotiek.

Een beetje lacherig wurm ik me in mijn verstofte sportoutfit. Loes (van het paalsporten) is ontzettend enthousiast over haar sport en dat gevoel weet zij goed op mij over te brengen. Ik moet namelijk toegeven dat ik me vooraf niet zo had verheugd op deze les, want je lichaam op z’n kop in een paal laten hangen is één ding als je petit bent. Als je, zoals ik, het landelijk gemiddelde omhoog haalt qua omvang, dan is dat een héél ander verhaal.

Terug naar de les
We beginnen met een warming-up. Loes kan direct in het leger, een body-combat is hier namelijk niets bij. Nog steeds wat giechelig probeer ik haar bij te houden. Als het opwarmen al zo zwaar is, vraag ik me af wat me nog te wachten staat. En terecht. Nog geen 15 minuten later hang ik op m’n kop in een paal. OP M’N KOP! De zwaartekracht wint het uiteindelijk van mijn spierkracht. What can I say? 85 kilo is immers niet zomaar iets.

En ondanks dat ik het eng vind, zie ik er wel de lol van in. En als ik de volgende dag opsta, en bijna niet kan lopen van de spierpijn, begrijp ik ook waarom zoveel vrouwen deze sport leuk vinden. Het doet wonderen voor je lichaam! En wat blijkt uit mijn ervaring, iedereen kan paalsporten.

Filmpje!

Benieuwd hoe de vriendinnen Loes en Loes het sportswitchen tot nu toe hebben ervaren? Koop dan nu Viva 6 en lees het interview met de meiden. Volgende week ga ik samen met het tweede vriendinnenkoppel sporten. Hopen dat zij een wat minder spierpijnveroorzakende sport doen…

Optimel. Het mooiste gewicht is evenwicht.

© Beeld: Desirée Groot

a. afstuderen
b. afvallen
c. sporten
d. alle bovengenoemde antwoorden

Ja, heel origineel kun je mijn ‘goede’ voornemens niet noemen. De uitwerking ervan des te meer. Vandaar ook dat ik jullie dit jaar op de hoogte hou van mijn vorderingen. Voordat dat zover is, formuleer ik mijn eerste doel… In de vorm van een vlog.

Op die manier kunnen wij over een week of 47 constateren of ik er dan eindelijk een keer in slaag om me aan mijn goede voornemens te houden. Eén ding is zeker: supporters heb ik genoeg!

Benieuwd naar mijn doelstelling voor 2010? Bekijk ‘m nu, het filmpje!

Binnenkort horen jullie meer…

Bekijk ook de vorige uitdaging!

© foto: privébezit

• Voornemens vanaf 1 januari? Daar doe ik niet aan.
• Ik heb wél goede voornemens, maar in principe komen deze gedurende het hele jaar langs.

Zo heb ik mij in december voorgenomen om het hele jaar door punten van ‘Viva’s doe goed in december-actie’ af te strepen. Gewoon meer goede dingen doen. Punt. En dus ook vaker die daklozenkrant kopen.

Nog een belangrijk, meer op mezelf gericht goed voornemen… Mijn scriptie afschrijven. En jawel, dat zie ik de komende tijd (ik ga geen exacte datum roepen…) zowaar gebeuren. Die scriptie móet af. Zo zal ook ik, net als Nynke, mij aankomend weekend afzonderen van de buitenwereld.

Mijn (voorlopig) laatste voornemen is: vroeger naar bed en vroeger opstaan. Voor mij is het al ‘een heuse uitdaging’ een beetje op tijd mijn bed uit te komen. En heb de slechte eigenschap om tot in den treuren te snoozen en dat moet toch echt eens over zijn!

Als ik te laat opsta, heb ik vanzelfsprekend te weinig tijd over en wordt het rennen en vliegen. Goed begin van de dag… NOT! Ik heb er vooral mezelf mee… want ik zorg er wel voor ik op tijd op plaats van bestemming aankom.

Waar ben ik de laatste tijd zo goed in de snoozen? Ik weet hoe heerlijk het is om optijd en in alle rust op te staan. Is het soms de tijd van het jaar?

Dit is hoe het dus níet moet…

Advies…? Anyone…?!

Bekijk ook vorige en de volgende uitdaging

CC foto: .ImmortalKenny

Dit is echter het moment waarop ze in een boek zouden schrijven: ‘Sheila gaf schoorvoetend toe haar voornemens nog niet gedefinieerd te hebben.’ Ik had wel ‘iets’ in mijn hoofd, dat wel.

En mijn voornemens zijn…
Iets met ‘tijd voor mezelf’… –> Meditatie?
Iets met sporten? –> Nee, eerlijk gezegd niet. (Ik kan het uitleggen.)
Iets met vrienden, familie… –> Daar was ik al  mee begonnen (lees: bijhouden in RTM hoe vaak ik hen zie) (ernstig, ik weet het).

Beetje vals
Vandaar ook dat ik vorige week maar niets schreef over De Uitdaging. Onze nieuwe rubriek! Jawel; we gaan dit jaar heel ‘gemeen’ elke week iemand naar zijn voornemens vragen. Ik zie het al voor me: in mei iemand aanspreken en… grote kans dat diegene geen benul meer heeft van zijn/haar plannen.

Als je wilt: doe mee met De Uitdaging! Als stok achter de deur (mocht je die prettig vinden, nodig hebben, vul maar in). Voor de leuk. Gewoon. Schrijf je uitdagingen op (een aantal van jullie kan hier spieken!) zodat jij ze in ieder geval niet vergeet, lever een filmpje aan, het kan allemaal.

Filmpje 1/52!
Hierbij een filmpje van vanmorgen. Waarin ik mijn eerste voornemen ‘lanceer’. Ga ik in tussentijd driftig nadenken over de invulling van die andere voornemens… Die mijns inziens ook best in week 2 of 3 van start mogen gaan.

[het kan zijn dat je een koptelefoon nodig hebt voor het geluid]

PS Serieus: als jij een filmpje wilt insturen over jouw voornemens (welke zijn het, hoe gaat het), doen!

PPS Insturen = ons het recht geven je filmpje op Zie te plaatsen en hier op Viva te embedden. Het blijft uiteraard jóuw filmpje.

Bekijk hier de volgende uitdaging.

© foto: Sheila’s

Op het laatste moment werd er besloten om de gok toch maar te wagen en de barbecue aan te slingeren. Goed idee, want het bleef droog. Maar binnen een paar uur werd mijn feestelijk paradijsje omgetoverd tot slagveld, waar resten barbecuesaus, cocktailingrediënten en marshmallows de enige overlevenden waren. Ondanks woeste arbeid vooraf, en de daarbij behorende stress, en opruimwoede achteraf, is mijn huis nog steeds één grote bende.

Hoewel ik zelf geen hap vlees op heb (dankzij alle soesjes en stokbroodjes had ik er gewoon geen trek in) was het hele gebeuren een succes. Vooral de cocktails die ik moest en zou maken sloegen in als een bom. Moet je proberen: Strawberry White Chocolate. Héérlijk! Smaakt naar een lekkere aardbeienmilkshake met witte chocolade. En alcohol. Wat wil een mens nog meer? Zelfs ík kan ze maken: verse aardbeienpuree, witte chocoladelikeur, room, gecrushed ijs, beetje water en wat geraspte witte chocola erover heen. Mmm!

Wel sloeg de apartheid toe: mijn familie binnen aan tafel, en ‘de koude kant’ buiten bij de barbecue. Nu was het buiten ook nogal aan de koude kant (whoehaha, wat een humor), en de familie van mijn vriend is blijkbaar wat warmbloediger dan de mijne. Maar ach, dat mocht de pret niet drukken.

Ondanks woeste arbeid vooraf, en de daarbij behorende stress, en opruimwoede (die duurt bij mij nooit zo lang) achteraf, is mijn huis nog steeds één grote bende:

Als je aan mij zou vragen of ik veel tassen heb, zou ik zonder na te denken ‘nee’ antwoorden. Ik gebruik er hooguit vier. En omdat ik zo verdomd lui ben, gebruik ik één bepaalde tas heel lang, totdat ‘ie echt niet bij een bepaalde outfit past. En dan pak ik de volgende die weer een paar maanden meegaat.

Onlangs blogde ik dat ik een nieuwe tas heb gekocht. Een fan-tas-tische tas, een designer tas (wat ligt dat woord toch heerlijk in de mond)… Gelukkig was ‘ie wel in de uitverkoop, anders was het feest niet doorgegaan. Ik beloofde mijn vriend alleen wel één ding: ik zou een groot gedeelte van de tassen die ik niet gebruik, wegdoen… Hoe ik dat heb klaargespeeld, zie je hieronder!

PS Mijn vorige vlog is natuurlijk ook nog te bekijken

Win, win, win!
We mogen 2 Bag in Bags t.w.v. €92,50 weggeven. Kans maken?* Geef dan antwoord op de vraag ‘Ik heb die Bag-in-Bag nodig, want…’ Mail je antwoord voor 7 september naar actie@viva.nl met als onderwerp ‘BIB’ en vergeet je adresgegevens niet! 

Helaas, deze actie is inmiddels afgelopen.

*Vul alle benodigde gegevens in om kans te maken op deze prijs. De winnaars krijgen na afloop van de actie bericht van ons. Lees voor meer info over de privacy-richtlijnen van Sanoma Uitgevers het privacy statement.

Ik vind het heerlijk om spulletjes uit te zoeken, ‘wat kan er weg, wat wil ik houden’. Daarna is alles weer lekker opgeruimd. Vooral als het ‘de tijd van de maand’ is kan ik losgaan. Ik trek alle kasten en dozen open om maar zoveel mogelijk uit te zoeken.

Vriendlief kan er een beetje gek van worden omdat dit in eerste instantie natuurlijk een bende oplevert. Onze poes Trippie vind het allemaal prachtig en doet altijd fanatiek met me mee.

Maar om die spullen nu echt weg te gooien, tja… Dat vind ik zonde.

Zoals ik al eerder meldde in mijn shopblog probeer ik zo veel mogelijk te ‘budgetshoppen’. Wat ik dan ook doe, is spullen die nog bruikbaar zijn via Marktplaats verkopen, om er zo nog wat aan te verdienen. Maar dat kost ook veel werk dus die spullen blijven voornamelijk liggen…

Wat overblijft gaat naar goede doelen en naar vriendinnen. Dan rommelen we samen een middagje in ‘de rommelkamer’ die ik jullie in onderstaand filmpje laat zien.

Let wel: dit is mijn allereerste vlog! Sheila wilde graag dat ik het een keer zou proberen. En ik zag er zo tegenop… Maar verrek, het was leuk om te doen! Al vind ik het stiekem een beetje te eng om het leuk te vinden

© Foto: Raquel

Ik startte vanmorgen mijn computer op en wilde een stukje tikken over het CPM-apparaat. Net vers thuisbezorgd en geïnstalleerd. Toch vlotten de zinnen niet. Toen ik de tekst teruglas, overtrof me de sufheid van mijn eigen uitleg. Als een droog stuk vlees zonder jus, zo smakeloos.

In plaats van een stoffig stuk tekst, besloot ik het gebruik van het apparaat te filmen. Krijgen jullie meteen een beeld van wie ik ben. Je hoort een stem, je ziet een persoon. Dat is toch net even anders dan een hoop interessante woorden die mooie zinnen vormen.

Hieronder een filmpje over het gebruik van het CPM-apparaat. CPM staat trouwens voor ‘Contineous Passive Motion’. In gewone-mensen-taal: het is een apparaat dat na een operatie gebruikt wordt om verklevingen in het gewricht te voorkomen. Hierdoor wordt de bewegelijkheid van mijn elleboog dus beter.

Zoals jullie zien ben ik bepaald geen Steven Spielberg. Op een of andere bizarre manier is mijn hoofd steeds een stuk buiten beeld. Dat was niet zo toen ik het filmpje maakte. Iets is er fout gegaan met exporteren. Als een echte amateur filmmaker is het me wel gelukt een muziekje onder het beeld te zetten en er een tekst in te monteren.

Ik heb het filmpje nu meerdere keren gezien en vind het steeds meer op een Tel Sell-reclame lijken. Hmm.. Wat vinden jullie: vaker doen of is dit een –once, but never again- moment?

CC foto: privé-bezit

Het kost je een minuut of tien, maar dan…

* maak je wel kans op een Wii (ik moet dat ding echt nog ‘s op mijn verlanglijst zetten, anders komt ie er nooit)

* bepaal je meteen (samen met alle andere *noemt het beestje bij de naam* respondenten)

— óf we meer filmpjes krijgen op Viva.nl. En zo ja:
– van ‘welk type’.

Tis niet zo dat we ineens de hoofdprijs winnen en tigduizend euro’s kunnen uitgeven aan film – was ‘t maar waar! Wél weten we dan waar we wat jullie betreft naartoe moeten met onze film(pjes)plannen.

En ja, ik hoop da

Hm, daar is mijn collega-onderzoeker Peter vast niet blij mee, als ik uitspreek wat ik hoop dat jullie hopen (die zin is te leuk maf om te verbeteren). Beïnvloeding heet dat, geloof ik

Dat ik in het intro er al iets over heb gezegd, nu ja: jullie weten volgens mij heus wel wat jullie willen. Alvast heel erg bedankt, allemaal!

Vul die enquête in en -wie weet- win!

PS Kom je hier nog niet zo lang,of wil je je geheugen opfrissen: hier wat links naar onze vlogs en onze filmpjes.

CC foto: Brainsonic

Geweldig dat het Nationaal Comite 4 en 5 mei ons uitnodigde om verslag te komen doen. Jessica mocht mee met Isis en Ellen ten Damme. De Ambassadeurs van de Vrijheid die ik mocht volgen, waren de jongens (en meiden) van Voicst. Voor Voicst is vrijheid: ‘kunnen zeggen en doen wat je denkt met respect voor anderen’. Mooi gezegd.

Achter de hekken
Op Bevrijdingsdag stap ik ruim op tijd op de trein – alles om maar niet de heli te missen. De reis gaat zo vlot, dat ik veel eerder dan gepland kan aanhaken bij de groep met pers, bandleden, enzovoort. Ze zijn net geland als ik bij de Kazerne in Assen aankom, waardoor ik meteen mee kan in de auto naar het festival van Drenthe.

We worden achter de hekken gelaten. Zanger Tjeerd ‘prrrt’ zijn lippen om ze los te krijgen (zoals je dat doet op yoga, zoals een paard het doet, dat idee). Krijgt een camera en microfoon onder zijn neus geduwd. Op de achtergrond horen we Jaco: hij warmt het publiek op. Wijst hen erop dat ze blij mogen zijn dat er geen hekken om hen heen staan. Dat ze geen Artsen zonder Grenzen nodig hebben. En straks weer naar huis mogen.

Weg met die onzin!
Dan moet Voicst op. Na meteen een nummer knallen, spreekt Tjeerd het publiek toe. Benadrukt nog ‘ns hoe snel het voorbij kan zijn met je vrijheid. Grote ballonnen met elk een andere tekst erop, worden het podium opgedragen. “We horen zoveel onzin de laatste tijd,” meldt Tjeerd. Demonstratief prikt hij de ballon met de tekst ‘De koran is gewelddadig’ lek. De ballonnen gaan het publiek in, gevuld met kleine ballons en confetti.

*** Filmpje na de foto’s! ***

***
Het plein stroomt steeds voller. Dat verbaast me niet: Voicst wasemt energie. Ik kan het optreden volgen vanwaar ik maar wil: met een perskaart om je nek mag je backstage, maar ook in het gebied tussen podium en publiek. Tjeerd roept de crew van de helikopter op het podium, er volgt nog een nummer – en dan is het alweer voorbij. Zitten we in de auto richting de Kazerne, op naar de…

…helikopterrrrrr!
Bijna de hele ploeg vliegt van Assen naar Groningen in een Chinook. Confronterend idee dat de mensen die ons zo vrolijk rondvliegen- ook zij hebben zij het giga naar hun zin – straks weer naar Afghanistan moeten.

De klep gaat dicht een centimeter of dertig omhoog, dan vliegen we met openstaande laadklep (!) naar Groningen. Waar het takkeweer is. Het publiek is echter ge-wel-dig. Jaco vraagt: “Zijn jullie er klaar voor?” Het antwoord is zo overweldigend, dat Voicst meteen het podium op rent. Om hen extra warm te krijgen, offert Voicst hun whisky op: dat wordt gewaardeerd. Later meldt Voicst dat dit optreden in hun top-5 valt.

Over en uit
In twee busjes rijden we naar Leeuwarden. De energie raakt op, maar tijdens het optreden merk je er niets van. Joppe blijft na het ´we want more!´ doordrummen, totdat zijn drumstel letterlijk onder hem vandaan wordt afgebroken. In twee busjes rijden we terug naar Alkmaar, Haarlem, Amsterdam, Spijkenisse. Het is 6 mei. Wederom een rare dag (denk Pim Fortuyn). Maar wel één in vrijheid. En elke dag is er een!

Voicst, opkomst te Groningen (geluid is niet al te goed):

Meer zien of lezen, kijk dan hier: foto’s van en ‘door’ Assen, het verslag van Metro-verslaggever-en-medereisgenoot-Edwin, foto’s van bassist Sven, en uiteraard al onze foto’s!

© foto’s: Sheila’s

De twitteraars onder jullie hebben al een beetje een idee kunnen krijgen van onze belevingen. Sheila en ik hebben eergisteren namelijk de hele dag live verslag gedaan via Twitter. Gemist? Geen probleem. Het uitgebreide verslag plus foto’s vind je hieronder.

De Newbie
Weken zag ik er al naar uit, toen ik dinsdagochtend wakker werd, bekropen mij de zenuwen mij toch wel enigzins. Vol goede moed en bepakt en bezakt met FlipCam, Iphone, Camera én schrijfblok vertrok ik richting Rotterdam. Vanaf het festival in de havenstad zou ik verder meereizen met Ellen ten Damme, dj Isis, bandleden en genodigde pers.

Eerst per bus richting Rotterdam airport om vervolgens per helikopter -ja, ja, je hoort het goed- richting Utrecht te vliegen. Newbie dat ik ben, vond ik het allemaal doodeng. Nooit met heli gevlogen en al helemaal nooit ergens backstage gestaan. Na een poos voor het erasmuspodium te hebben gestaan, besloot ik eens rond te kijken.

Het viel me mee hoe druk het was -zal wel aan het slechte weer hebben gelegen- dus van dranghekken en lange rijen bij de bar was op dat moment nog geen sprake. Enfin, inmiddels werd ik steeds natter en kouder… Ja; in Nederland wonen is héérlijk! Toch maar even zo’n persbandje scoren en mij richting het drogere backstage podium bewegen.

Eenmaal daar, besef ik me dat dit een wereld is waar ik zo weinig van weet.

De mannen van het leger
Terwijl bandleden het podium opbouwen kijk ik naar de militairen die de ploeg van plaats naar plaats brengen; sommigen zijn nog maar net terug uit Afghanistan en anderen zijn bijna klaar om te vertrekken. Vandaag even geen vredesmissie, alhoewel de dag natuurlijk volkomen in het teken staat van de vrede. Bevrijdingsdag. De dag dat wij Nederlanders vieren dat wij vrij zijn. Niet langer in oorlog leven. Een land waar ik vrij ben om mezelf te zijn, in welke vorm dan ook.

Die vrijheid voelt Ellen ten Damme vast ook, wanneer zij halfnaakt op het podium staat. En ik ben blij. Want het kan, zij kan zichzelf zijn. Toch is haar vrijheid en die van dj Isis beperkt. Dat merk ik niet veel later in de bus. Wil je bekend zijn, dien je een groot deel van je vrijheid op te geven. Iedere scheet die je laat wordt immers vastgelegd. Toch mogen we niet klagen, zij hebben in ieder geval de keuze mógen maken… bekend zijn (met alle gevolgen van dien) of een anoniem bestaan en het daarbij behorende gevoel van vrijheid.

Getalenteerd én aardig
Terugkomend op de dag; het was mooi. Verrassend. Beide dames zo getalenteerd en zo aardig. In verband met tijdsdruk heb ik weinig woorden met hen kunnen wisselen maar ik heb een goed beeld kunnen krijgen van hun wereld. De muziekwereld. Een leuke wereld waar ik graag nog eens aan deel neem.

Ook al zijn er nog genoeg problemen in de wereld, in Nederland is er toch reden voor een klein feestje. Want vrijheid vier je samen. En laten we er alsjeblieft voor zorgen dat we het niet tot een dag per jaar beperken. Vier het iedere dag en wees je eigen ambassadeur van de vrijheid!

PS Filmpjes uit de heli zie je hieronder.

PPS Ook Giovanca en Sheila waren op de diverse bevrijdingsfestivals aanwezig. Hou de site in de gaten om te lezen hoe zij het hebben ervaren!

© foto’s: Jessica Vennik

Mijn telefoon (de vervanger voor mijn phone die in Boedapest is gestolen) had als speciaalste feature een zaklamp. En snake. Verder had ie niets; geen camera of andere technische snufjes.

Maar nu mocht ik een nieuwe uitkiezen, en heb ik maar meteen een überblitse genomen. En het mooie is: hij heeft een fantastische camera, en een videocamera met DVD- kwaliteit, zoals ze zeggen. Verder kan ik er allemaal muziek op smijten, ermee internetten en zit er een röntgenlamp op waarmee ik door kleren heen kan kijken nee natuurlijk niet, maar het zou me niets verbazen als het me stiekem toch zou lukken met deze kekke foon.

Dus, om dat te vieren, hier een videoblogje! Het is een slaapverwekkend relaas over mijn opgeruimde slaapkamer en mijn belabberde schilderkwaliteiten… maar het gaat om het idee!

(De man links op de foto is B., maar die heeft geloof ik wel eerder op een foto gefigureerd)

Mijn gebrek aan concentratievermogen als ik thuis moest werken is opgelost met mijn lidmaatschap van The Hub. Nu kan ik gewoon daar gaan werken als ik wil.
Dan is er nog zoiets als ruimtegebrek. Ik het té veel spullen, en dan moet je bedenken dat meer dan de helft nog in de kelder van mijn oude appartement staat.
Ik ben nu bezig met het wegdoen van alle kleding die ik niet meer aan doe.

De kledingparty was mislukt, en dus moest ik iets anders verzinnen. Ik ga nu of op een rommelmarkt staan, of (en naar deze optie gaat mijn voorkeur uit) ik verkoop alles als één pakket voor een zacht prijsje. Ik heb al een geïnteresseerde, dus ik hoop dat dat doorgaat. (Zie dit filmpje dat ik voor haar heb gemaakt. Leek me handiger dan een hoop foto’s mailen.)

Maar dan bleef er nog teveel rotzooit over om het huis opgeruimd te houden. Dus mijn vriend en ik liepen een paar weken terug door de Ikea op jacht naar leuke kastjes en plankjes. Nadat alle dozen en half in elkaar getimmerde kastjes in de woonkamer hebben gebivakkeerd, kwam Johan’s zwager (a.k.a. De Held) de boel ophangen. Ik vind het resultaat geweldig. Ik heb stiekem nog steeds af en toe een beetje moeite me hier thuis te voelen, want het is toch echt Johan’s huis. Hij heeft het gekocht en ingericht, en later ben ik er bij komen wonen.

Sinds vorige week woon ik er ook officieel (ik heb eindelijk mijn adreswijziging doorgegeven aan de gemeente) en dus moet ik dit huis nu toch ook maar eens echt als MIJN huis gaan zien. Vandaar de metamorfose met plankjes, kastjes, plantjes en spiegels.

Het begint nu langzamerhand toch echt ergens op te lijken! Tijd voor een rondleiding:

Gert Jan en Eric zijn al akelig wakker. Ik ben vrij stil. Nog niet wakker. En toch wel ernstige twijfels. Slechts twee keer per week gelopen… Dat is gewoon níet veel.

In de trein gevraagd wat de mannen hopen te lopen. En ja, je ziet je mijn slaperige hoofd

Als een kip zonder kop volg ik de mannen naar ‘de afhaal’ (lees: geen idee waar we naartoe lopen). Hier kunnen we ons startnummer ophalen. Er zijn rijen voor alle mannencategorieën (gaat op leeftijd) en er is één rij (!) voor alle marathonvrouwenrecreanten. Slechts vier kratten met enveloppen!

Ik krijg een tasje met een T-shirt in mijn handen geduwd. Een wit met rood shirt. Hm. Het meisje naast me heeft een wit met groen. Ik vraag: “Waarom heb jij een groene?” De vraag had moeten zijn: “Waarom heb ik een rode?” Pas ‘s avonds in het café blijkt dat ik een mannenshirt heb. Ineens snap ik ook die mannencrème voor de verouderde huid die ik mijn tas met startnummers en shirt vond…

Van de afhaal, wandelen we naar de kleedkamer. Voor iemand met zenuwen nog best een end. Eric ziet vrije plekken op een bankje. Inmiddels word ik bibberig, misselijk en nog net niet groen van ellende.

In de kleedkamer

Omgekleed, geplast en wel: op naar de startvakken. De mannen blijken in vak E te staan, ik in F. Meuh! Niet gezellig! Een paar keer moeten vragen waar ik ‘mijn’ vak vind en hoe ik er kom. Met de andere lopers geperst tussen het publiek links en een hek rechts, zie ik ineens petten. Schrik!

Ongelofelijk stom
“Ik heb mijn pet vergeten!” vertel ik iemand uit het publiek. De vrouw wil me helpen, merk ik, maar ja, die heeft ook geen pet paraat. Ik vertel het de lopers om me heen: “Mijn pet vergeten!” Reactie: “Ik heb er een in mijn tas.” Ik: “Ik ook, wel twee!” Dan sta ik bij de smalle opening naar het startvak. Een jongen van de organisatie begeleidt alles in goede banen. “Jij hebt een pet!” raaskal ik. “Ik ben mijn pet vergeten!” Hij bedenkt zich werkelijk geen seconde, pakt zijn pet en zegt: “Hou maar.”

Ik sta met mijn mond vol tanden. Dat had ik niet verwacht, niet op gehoopt, niet op gerekend. Ik stamel wat woorden. Een man roept: “Zoenen, zoenen!” Ik grijns, pak de jongen bij achterhoofd en kin en duw een vette zoen op zijn wang. Als ik het startvak inloop, breekt de zon door. Oh, wat ben ik blij met die pet!

(Geen zin meer in lezen? Geheel onder staat een derde filmpje!)

Mazzel #2
Omdat ik moet plassen (wederom) duik ik onder een lintje door. Na een kwartier wachten, is de zenuwplas eruit. En ontdek ik dat ik in vak D ben beland. Stiekem best blij mee, want ik loop ex-collega Jurjen tegen het lijf. En voor het eerst kan ik na een startschot lekker op tempo lopen – meestal is het de eerste meters meer wandeljogwandeljog.

Het is overigens heel, heel vreemd. Maar in dat startvak, met Lee Towers die begint te zingen, met al die gezichten om je heen – gespannen, dromerig, lacherig – ik word er emotioneel van. Tijdens de eerste kilometer schoot ik ook een paar keer vol. Al die mensen, al die energie, het is zo geweldig… En dat heb ik niet bij andere afstanden. Toch die marathon…

Ik ga stuk!
Vanaf het begin merk ik: ik ga te snel. Maar Gert Jan had die ochtend nog geroepen dat het niet klopt dat mijn wedstrijdtempo en duurlooptempo vrijwel hetzelfde zijn. En dus dacht ik: goed, ik ga iets rapper, dat schijnt te moeten kunnen. In mijn achterhoofd piepte wel een stem: maar hou je het dan ruim 42 kilometer vol?!

Heu, nee dus. Na de 30 lijkt het alsof er geen zuurstof meer in de lucht zit. Happend naar lucht laat ik mijn hoofd achterover vallen – o ja, niet doen, dan krijg je helemaal niks binnen. Hoofd weer rechtop. Maar vermoeid – en dus kukelt het hoofd weer naar voren. Dat herhaalt zich een keer of wat. Drie keer raden waar ik nu spierpijn heb: in mijn nek.

…wandelen, slik
Tot de 35 sleept de wetenschap dat mijn tijden op Twitter worden gezet me naar de matten: op elke vijfkilomerterpunt wordt je tijd gemeten door middel van een chip aan je schoen. ‘Ik moet volhouden, ze denken dat ik stabiel loop.’ Op de 36 moet ik voor het eerst van mijn hardloopbestaan wandelen tijdens ‘een race’. En op de 38 weer.

Net als ik weer op gang kom, hoor ik vriend Gijsbregt iets roepen als: “Sheila! Eindelijk!” Hij roept dat ik nog onder de vier kan lopen. Ik reageer met enkel: “Ik ben stuk!” Hij foetert me uit, dat ik door moet zetten, dat ik moet doorlopen. Ik: “Ik ben stuk!” Hij roept dat hij een foto maakt (een heel charmante, ahem, zie rechts, waarop ik poog te grijnzen). Dan verdwijnt hij uit zicht. Ik roep nog vrij pathetisch in het niets: “Gijsbregt! Help!” Wat me de reactie van een man in het publiek oplevert: “Niet meer schreeuwen nu! Dat kost alleen maar energie!” Ik ben te moe om te reageren.

*Staat emo met tranen in d’r ogen en beseft dat ze de marathon van zich af aan het schrijven is in een veeeeel te lange blog.*

Nog vier kilometer moet ik. Nog. Maar. Vier. Maar ik wil zo graag wandelen. Ik wil zo graag stoppen. Ik denk aan wat Dick zei: ‘op karakter, op publiek’. Ik denk aan hoe ongelofelijk ver vier kilometer wandelen is. Ik denk aan de tijd die ik aan het neerzetten ben. Aan alle mensen die me volgen via Twitter. Ik moet door.

Hoe ik het heb gedaan, ik weet het niet. Ik heb niet meer gewandeld. Op de 40 nog snel iets gedronken maar niet durven stoppen. Voor mijn gevoel kom ik nog nauwelijks vooruit. Ik loop met mijn ogen dicht en dan weer open. De Coolsingel staat vol en het enige wat ik zie, is die finish. Ik begrijp niet waar ik het vandaan heb gehaald, maar ik ren door tot ik over de streep ben. Ik ben stuk. Ik ben stuk!

EHBO
Ik zwalk geloof ik een beetje. Een vrouw van de EHBO trekt me opzij. Ik mag niet verder lopen, tot ze weet dat het goedkomt met me. Ik wil zitten, zitten, zitten. Het mag niet, want dat vindt ze te koud. Ik wil zitten. Mijn g#d, mijn benen zijn zo moe (vorig jaar waren het stijve betonpalen na de finish). Ik verwacht elk moment erdoorheen te zakken. Ik zie een filmcamera en denk: oh help, als mijn moeder dit maar niet ziet.

Als ik lichtelijk zwalkend verder mag, ga ik eerst een halfuur zitten theedrinken bij een stalletje. Warme-thee-met-zonder suiker; ik gooi er een stuk banaan in. Ik lul de jongens – ene Frank en Cosmo – de oren van het hoofd. Ik ben dronken. En zo trots. Ik ben stukgegaan! Ik ga nooit stuk, ben altijd veel te voorzichtig.

Hallo, militair
De organisatie in Rotterdam is nagenoeg perfect. Echt, bewondering alom! Alleen zou de bewegwijzering wat duidelijker mogen. Of ligt het aan mij dat ik geen idee heb hoe ik naar de kleedkamer moet? Na lang zoeken spreek ik een EHBO’er aan. Die verwijst me naar een militair. Die roept een collega. En deze collega stelt voor me even te brengen.

“Mag ik u dan beethouden? Ik vertrouw mijn benen niet zo.” Hij steekt zijn arm uit, ik haak in. Gearmd wandelen we naar de kleedkamer. Militairen die het zien, schieten in de lach. Ik praat honderduit, bied excuses aan en praat weer verder. “U bent lekker warm.” “Ja, maar jij bent ook wel erg koud.”

Praatjes voor tien
Zoals ik alleen maar kon hopen, liep ik na afloop te stuiteren. Omdat ik zo laat binnen kwam, dacht Eric dat ik er 4.30 over had gedaan. Hij valt nog net niet van de bank als ik vertel dat ik ’4.04 nog iets’ heb gelopen (blijkt later 4.02.22).

Nog een filmpje dan -  met met Gert Jan die me ineens gaat interviewen, grijns.

PS Vergeet ik bijna te vertellen dat ik het heb gedaan: ik heb – denk ik, ik was niet zo helder – Aboutaleb op zijn wang gezoend (Aboutaleb was er, dus het kan!)

PPS Ik heb spierpijn, maar heb ook al de trap op gerend! En een verbrande kop, ondanks de pet. En mijn nano, om me net als Nicole me door muziek te laten voortduwen, die heb ik uiteindelijk geen seconde aan gehad (volume ‘dicht’).

PPPS Benieuwd hoeveel mensen het tot hier hebben gelezen

PPPPS Ik denk dat ik ALLE bloglengtewetten heb gebroken!

© foto’s: Gijsbregt

Zoals we hier te Sanoma vandaag op intranet konden lezen: “…vanaf morgen is het drie dagen lang full speed & full time creatief bezig zijn met je vak. Mis je favo sessies niet!” (Mocht je meer willen weten, er is ook info over deze Mediaparade op internet.)

3, 2, 1…
Vanmiddag om 15 uur was de officiële aftrap van deze vijfde #MP09 door CEO Dick Molman. Nieuwsgierig naar de opkomst, dit pand, of sommige van mijn collega’s? Hierbij:

In volgorde van opkomst zie je: Liset, Aukje en Fleur!

Hollen en vliegen
Nu de aftrap is ‘gedaan’, is het zover. Tot en met donderdag rent en vliegt iedereen door het pand. Van deadline naar workshop, van ‘Girls love gadgets too!‘ naar ‘Have a Bright Life’.

Een snelle blik op het programma:

nrc.next ontmoet Viva
Mijn eerste inspiratiesessie was meteen
vandaag: nrc.next meets Viva. Aangezien
ik braaf bleef zitten op rij 23 (oké, ik zat
iets dichterbij), en ik geen microfoon op
mijn flip heb, moet je ook dit filmpje vooral
als sfeerimpressie beschouwen.

En wat hebben jullie daaraan?
Het slechte nieuws: nou, deze week verdraaid weinig. Want we hebben minder tijd om te bloggen. Dan het goede nieuws: ná deze week staan we vast te stuiteren van inspiratie en dat soort blije dingen. Oftewel: komt het na deze week weer helemaal (extra) goed met de blogs.

Intussen kun je uiteraard wel gewoon blijven forummen. Ceteris paribus. En verstuur die Man in Bed-grap anders nog ‘n keer! Deze grap is nu ook normáál leesbaar als je Explorer gebruikt. (Ik gebruik FireFox en had het daardoor niet in de gaten: mijn excuses!)

‘Laat maar zitten dit soort vlogs’ of… ‘meer, meer, meer!’?

© foto’s: Sheila’s

…was een stuk gezelliger! Alsof alle energie het hele weekend werd opgespaard om vol overgave deze wedstrijd te aanschouwen. Ik aan de zijlijn, genoot van het schouwspel. Fanatieke rugbyfans, velen hebben de sport zelf nooit gespeeld, met allen een pint of lager in de hand.

Welke wedstrijd werd er gekeken? Ierland tegen Wales. Aangezien ik Welsh bloed in mij heb was ik volgens mijn nieuwe vrienden verplicht om de wedstrijd te kijken. Ok ok, dacht ik. Hoe erg zal het zijn?! Na de eerste helft (40 minuten) ben ik wel even afgehaakt

Maar ik moet zeggen, ik heb bewondering voor het feit dat iedereen samen kijkt; Ieren en Welshies. Dat er na afloop van de wedstrijd ook nog een fles champagne uit de kast van de verliezers wordt getrokken en aan de winnaars wordt gegeven is helemaal een goed teken. Dat zo’n ruige sport, zulke beleefde supporters met zich meebrengt. Wie had dat ooit gedacht?

Dat een groep beleefde, fanatieke supporters een vrouwenhart zo kan laten smelten *knipoogt*. Wie weet sta ik in de toekomst ook wel joelend in het Millennium stadium in Cardiff te genieten van een six nations match of blijf ik vanaf nu gewoon trouw de wedstrijden thuis of in een pub (uit)kijken.

Enfin, naast rugby heb ik natuurlijk ook geshopt. Heel veel geshopt. Ik heb in de Ierse pub O’neills nog een lekkere chicken pie gegeten (lees het recept a.s. donderdag) en tot slot heb ik gedaan waar ik voor kwam. De verjaardag van vrienden gevierd.

Zien hoe men in Engeland van een rugbymatch geniet? Ik heb gefilmd! Let vooral niet op de kwaliteit; ik ambieer geen carrière als cameravrouw Het is slechts een impressie…

CC foto: ArunMarsh

Gisteravond…
Wandelend naar het Westergasterrein, word ik gebeld door Giovanca: “Waar ís het?” Terwijl ik haar uitleg hoe en wat, zie ik Elvan aan komen lopen. En begint het bij mij te kriebelen: oh, dit is léuk! Ik hol op Elvan af, begroet haar, en prompt staat ook Giovanca voor onze neus.

Met z’n drieën lopen we naar binnen. Madeleine, Jessica, Nicole en Marijn zijn er al. Ze staan rond een halve tafel, onder een ventilator – en hebben het dan ook een beetje k-k-koud

‘Handjesschudden’
Er staat een karaf witte wijn op tafel, de goodie bags (ik kon het niet laten) en de jassen en tassen liggen eronder. Als Nynke en Marjolein dan ook nog binnen komen gestormd, is bloggersborrel #1 een feit!

Best bijzonder: het is de eerste Viva Bloggersborrel ooit. En ‘dus’ is het voor het eerst dat Nynke, Elvan, Giovanca, Nicole, Madeleine, Marjolein, Jessica en Marijn elkaar in het echie ontmoeten. Het begint met lacherig handjesschudden, het eindigt met gezoen op wangen.

* Een groot café waar je ook kunt eten.

En zo kunnen we nog even doorgaan met forum input. Allemaal dingen die wij ons zelf ook (uh. Ok. Sommige -nog- niet dan..) afvragen. En met ons dus zoveel andere vrouwen. De een natuurlijk in mindere mate dan de ander.

In de vorige blog al een inleiding. Willen vrouwen alles tegelijk? En zo’n ideale vrouw. Bestaat die? Hoe dan? En wanneer is ze ideaal?

CC foto: sien
CC muziek: Boelen

 Mooi weer, goede sneeuw, een leuk gebied, appartement aan de piste en veel (heul veul) gezelligheid. Vriendjelief is een geboren ski-God, want met slechts drie gammele indoorlesjes heeft hij zich een week lang (een enkle klungelige uitzondering daargelaten, natuurlijk) staande weten te houden op de blauwe en rode pistes. Ik blij, hij blij, iedereen blij.

Veel van mijn ski- en snowboardkunsten (kuchkuch) kan ik jullie helaas niet laten zien; ik was meestal de cameravrouw. Maar een paar shotjes van het prachtige uitzicht en mijn gestuntel op de steilste (ongeprepareerde!) piste die ik ooit af ben geweest kan ik jullie niet onthouden: