Toen ik hoorde dat ik bij de laatste vijf webstrijders zat, dacht ik: Dat varkentje gaan we even wassen. Zo arrogant ben ik normaal nooit, dus ik vond dat ik me kon permitteren om voor één keer net doen alsof ik dat zelf geloofde.
Helaas, ik heb niet genoeg stemmen ontvangen om jullie nieuwe blogger te worden. Jammer, maar ik ga gewoon stug door met schrijven.
De webstrijd is afgelopen, de stemmen zijn geteld, en de uitslag was duidelijk… De winnaar is…
Heb jij al een vinkje voor de naam van Faye, Isabel, Loes, Marina of Robin gezet om mee te bepalen wie de nieuwe blogger wordt? Zo niet, dan heb je daar nog tot straks 12:00 uur de tijd voor.
In een grijs verleden begon ik de lerarenopleiding op de Hogeschool voor de Kunsten. Daar vond ik mezelf erg geschikt voor. De praktijk bleek anders en dat maakte het tot een mooie blauwe maandag-ervaring.
Mijn litteken is deze week twee jaar geworden. Ik gaf geen feestje, al helemaal niet zo’n feestje waar je met zwemspullen wordt verwacht en waar je met een volle buik thuis wordt gebracht. Nee. Ik haat mijn litteken.
De huisarts die liever stucadoor was. Dat boek staat nog steeds op mijn to do-lijstje. Ik vind het fascinerend, mensen die ineens iets totaal anders gaan doen met hun leven.
Ik sta voor de spiegel en por en prik wat in mijn buikje. Het is een frustratie voor al mijn vriendjes, dat rolletje. Die frustratie manifesteert zich echter pas na de ontmoeting met mijn familie. Want Cliné-vrouwen zijn groot.
Daar komt het wel op neer bij deze verkiezing: wie van de vijf webstrijders moet volgens jou blijven? Want ja, het is echt, heus ende onvoorstelbaar waar: de webstrijd is afgelopen. En dus is het tijd om te stemmen!
‘Mevrouw, mag ik misschien een tasje bij die ezel?’
- ‘Nee, die past niet in onze tassen. Dan steekt ‘ie er nog uit.’
‘Oh maar dat is niet erg, dan kan ik ‘m in ieder geval wat makkelijker dragen.’
- Ik zeg toch net dat het niet past.’
‘Uh ja, maar ik wil er toch wel graag een tasje bij.’
- Zucht. ‘Het is ook altijd hetzelfde met die eigenwijze jeugd.’
Vanaf morgen mogen jullie stemmen. Spannend hoor, ik heb mijn troepen al opgeroepen en geholpen met avatars verzinnen. Want hoe leuk en aardig bloggen ook is, het blijft natuurlijk wel een wedstrijd.
Bij een tiendaags theaterfestival op een eiland dacht ik eigenlijk aan tien dagen woestenij à la Lowlands. Maar niets is minder waar. Oerol is een oase van rust. Het is eigenlijk een fietsvakantie, vermomd als festival. Dit jaar waren er maar liefst 57 duizend bezoekers op Terschelling en toch
‘Michael Jackson is dood’, lees ik op Twitter. Ik besteed er in eerste instantie weinig aandacht aan. Het zal niet de eerste keer zijn dat er iemand wordt doodverklaard.
Prison Break, 24, Lost… Ik heb het de afgelopen jaren allemaal aan me voorbij laten gaan. Tv-kijken vond ik altijd zonde van mijn tijd. Laat staan een hele serie.
Mensen denken dat als je in een platenzaak werkt je ook echt alles kent. Van vage jaren ‘30 jazz tot vrolijke klinkende bands als Anthrax tot Oekoeboekoe uit Uganda.
Tot en met deze zaterdag zijn de zeventien eindexamenfilms van de Lichting 2009 aan de Nederlandse Film en Televisie Academie te zien. En dit is niet zomaar een lichting. Ik heb er pas vier gezien, waarvan er drie echt een dikke tien verdienen en er zijn er nog wat die heel mooi schijnen te zijn. Ik begin zomaar te denken dat het toch nog wat wordt met De Nederlandse Film.
Twee maanden lang sprak ik met bijna niemand over mijn liefdesverdriet. Soms omdat ik te verdrietig was om te praten. Meestal omdat ik dacht: Je moet geen slapende honden wakker maken.
Walter is ziek.
Voor het dramatische effect laat ik even een witregel open. Want drama it is. Walter is niet bepaald een uitzondering op de regel dat mannen al heel gauw zielig zijn als ze ziek zijn.
Zelfs een multimediale communicatieslaaf als ik zit af en toe onder een steen. Terwijl Twitter langzaamaan een hype werd, was ik nog vrolijk aan het Facebooken. Zó begin 2009.
Achter mijn huis vind men de Korevaarstraat. Een heel apart stukje Leiden, een onzichtbare poort naar het modernere deel van Leiden. Ook al zijn de gebouwen oud, aan de ene kant wordt de Korevaar geflankeerd door een oude fabriek, aan de andere kant door jaren ‘50 huizenbouw, heeft het een postmodernistische air. Winkels die zich onderscheiden door een soort ambiguïteit: winkels die niet helemaal weten wat ze nou willen zijn.
Ik moest er even aan wennen, aan het bloggen voor Viva. De wetenschap dat mijn ongeleide hersenscheten gelezen worden zorgde in eerste instantie voor een writer’s block, later voor totale recalcitrantie (‘Ze bekijken het maar, daar bij Viva!’) en nu? Ik vind het zowaar leuk!
WEBSTRIJD 2009 
