Robin! Ai… In de afgelopen jaren heb ik Robins weblog veel en graag gelezen. Ik vind haar (net zoals de rest van de Vivalezeressen, haha!) grappig en adrem. Pittige concurrentie dus en geen wonder dat ze gewonnen heeft.

Ondanks het feit dat ik de webstrijd niet heb gewonnen, was het een fijne maand. In het verleden veroorzaakte ik regelmatig opgetrokken wenkbrauwen door te vertellen dat ik een weblog had. Uit beleefdheid beloofden mensen te gaan lezen wat ik schreef. Later kwamen ze dan bij me terug. “Waarom dóe je dat?! Je schrijft op je weblog echt álles!” Ik voel me dan altijd een beetje beledigd. Als ik enkel zou zijn wat op mijn weblog staat, zou ik een bijzonder oppervlakkig mens zijn.

Toen mocht ik een maand voor Viva schrijven en ineens werd ik een stuk serieuzer genomen. Viva.nl is namelijk een Echte Website, dus serieus. Het kon me ook niet meer schelen of men me nou oppervlakkig of exhibitionistisch vond. Ik schreef mijn meest persoonlijke stukje ooit, terwijl ik me realiseerde meer mensen dan ooit het zouden lezen… en het beviel me eigenlijk prima.

De wetenschap dat je drie keer per week ‘moet’ schrijven is een goeie stok achter de deur. En dan kon ik ook nog eens alles kwijt. Over mijn liefdesverdriet, mijn verslaving en mijn onzekerheden. Er werd geluisterd, gelachen en zo nu en dan zelfs getroost.

Ik heb de webstrijd niet gewonnen, maar in de afgelopen maand heb ik me de kosten van een psycholoog bespaard. Het was een bevrijdende ervaring! (Waarvoor mijn hartelijke dank.)

Mocht je het leuk vinden, dan ben ik na deze maand weer te vinden op mijn eigen weblog. Tot daar?

Foto: Privébezit

Het is niet makkelijk om van schrijven meer dan een hobby te maken. Je moet het wel echt willen en er voor gaan. Ik heb me dan ook zo vaak voor mijn hoofd geslagen dat ik niet gewoon een bètameisje ben en op mijn twaalfde al wist dat ik chirurg wilde worden. Nee, ik moet zo nodig creatief en cultureel zijn. Ik moet zo nodig grote hoogtes willen bereiken met schrijven. En ik bedacht dat pas toen ik zestig uur per week achter een computer zat bij een televisieproducent, mijn bazin mij commandeerde om die telefoon nu eindelijk eens op te nemen, een acteur aan mijn hoofd zeurde over wcpapier dat op was en ik voor de zoveelste keer te weinig geld had om figuranten uit te betalen en dat uit mijn eigen zak deed. Het was een Oprah-moment: de aha-erlebnis dat ik meer uit mijn leven wilde halen dan dit.

En zo maak ik omzwervingen in de horeca, vijzel ik mijn muziekkennis op bij de platenzaak en probeer ik braaf elke dag in ieder geval een blogje te schrijven, of ik ‘m nou wel of niet op het net zet. Er staan drie mappen met niet afgemaakte boeken in mijn documenten. Ik zie het maar zo: ik heb nu weer een kans gekregen om die boeken echt af te maken.

De afgelopen maand heb ik wel erg veel lol gehad in het schrijven voor de Viva-blog. Daarnaast ook wel stress als ik moest opschieten om mijn tijdslot te halen omdat ik nog een foto moest bewerken terwijl ik net mijn melkflesjes aan het bruinen was op een terrasje.

Ik hoop dat sommigen van jullie mij zullen blijven volgen via mijn eigen weblog. En bovendien wens ik Robin veel succes en heel veel plezier met bloggen voor de Viva!

Houdoe, dag, auf wiederschnitzel dames van de Viva! Bedankt voor het lezen en voor het stemmen. Het was me een waar genoegen!

Foto: Faye Cliné

*…zet hierbij het tromgeroffelgeluid vol aan…*

Stop, nee, wacht, eerst wat meer info ;-p

Eén voor één heb ik de webstrijders gebeld. Eentje gokte dat Faye het was geworden. Eentje hoopte Loes. De andere drie dachten – nu ja, die noemden de uiteindelijke winnares!

En met deze opmerking vallen er twee webstrijders af…

Zelf heb ik me zó ‘want-ik-wil-objectief-blijven’-afzijdig gehouden, dat ik nul voorgevoel noch voorkeur had. Jullie, althans, de stemmers, dus wel. Lagen de stemmen vorig jaar nog dicht bij elkaar, dit keer was er duidelijk een winnaar.

Een paar argumenten die door de stemmers werden aangedragen:

“X heeft me als hardop laten lachen, ze is origineel, haar unieke persoonlijkheid en afkomst spreekt me aan daar herken ik veel van mezelf in!”

“Omdat ik haar stukjes herkenbaar, pakkend en humoristisch vind. Daarbij schrijft ze gewoon leuk! (En taalkundig correct, ook fijn).”

“Omdat zij degene is die mij kon boeien, een universeel gevoel van herkenning wist op te roepen en omdat ze gewoon de leukste, spontaanste en de meest onbevangen logster is!”

“X me elke keer weer hardop aan het lachen kreeg. En zelfs een glimlach toen ze over honden schreef, terwijl ik daar echt een… eh… voorzichtige hekel aan heb.”

Die hondenblog heeft indruk gemaakt, zo blijkt: “Omdat ze zo moedig is om ervoor uit te komen dat ze van honden houdt.”

Nog eentje dan:

“Omdat ze een heerlijke, gezonde, gezellige kijk op het leven heeft! Lekker spontaan en erg grappig is!”

Oké, ik hou al op. Ik vertel het gewoon.

De virtuele beker ‘Webstrijder van het jaar’ gaat van Nynke (die gelukkig blijft bloggen!) naar….

*****

****

***

**

*

Robin. En officieel begint ze maandag

Welkom, Robin! En… ui-ter-aard!… dank Marina, Faye, Loes en Isabel voor jullie blogs!

PS Geen idee waar dit over gaat? Hier vind je alles over Webstrijd 2009!

Het stemmen gaat natuurlijk niet echt met een rood potlood of een rode knop (jammer), maar door dit formulier in te vullen.  Op 29 juni gingen de stembussen open en over ruim drie uur sluiten ze definitief.

UPDATE: HET IS 12 UUR, DE STEMMING IS GESLOTEN!

De vijf dames hebben zich de afgelopen weken in het zweet gewerkt om zich van hun beste kant te laten zien. En nu is de beurt aan jou om te kiezen wie van de vijf mag blijven bloggen. Kies je de humoristische Robin (21), cultuurliefhebber Isabel (26), de over mooie mensen schrijvende Marina (27), bon vivant Loes (26) of de creatieve Faye (26)?

Omdat we de winnaar graag gelijktijdig in Viva bekend willen maken, houden zowel de bloggers als wij de winnaar tot 17 juli geheim (moeilijk, moeilijk!). Wordt degene die jij het liefst leest de nieuwe blogger denk je? Over iets meer dan een week weet je het…

Onder de stemmers verloten we trouwens een cadeautje. Gewoon, omdat het kan

CC foto: Muffet

‘Stiekem zie ik mezelf als een kunstenaar die geen kunst maakt.’ Die tekst las ik op een ansichtkaart op PostSecret. Ik zou ‘m zelf geschreven kunnen hebben.

Ik heb standaard minimaal twee notitieboekjes bij me die ik volschrijf met mooie quotes en ideeën die ik graag nog eens zou willen uitwerken. En dan vergeet ik nog de helft. De beste ideeën ontstaan altijd namelijk altijd onder de douche. Helaas zijn mijn kladblok, mijn laptop en mijn hersenen niet waterdicht, dus spoelen een hoop van die ideeën weer weg door het doucheputje.

Soms heb ik ideeën waarvan ik denk dat ze briljant zijn. Dat blijkt vaak ook het geval. Zo briljant dat iemand anders het eerder al bedacht. Zo dacht ik ooit dat het interessant zou kunnen zijn om je te laten inwijden in een heksencoven en daar een boek over te schrijven. Dat dacht Susan Smit ook.

Op diezelfde manier dacht ik ook: Wat zou het gaaf zijn om iedere dag van het jaar een foto van jezelf te maken. Zoiets als DailyMugshot, maar dan ‘voor het echie’. Via Google kwam ik terecht bij PhotoJeanique. Iedere dag van het jaar maakt ze een foto. Niet zomaar klik-en-klaar, maar prachtige kunstwerken. Ze is fotografe en model tegelijk. Ze is ook nog eens haar eigen kapster, visagiste en styliste en ze is niet bang om af en toe een kijkje in de keuken te geven.

Jeanique is niet de enige. Op Flickr zijn er groepen van mensen die allemaal 365 dagen per jaar een foto maken. Op zo’n site kan ik dagen doorbrengen. Ik word enthousiast van zoveel creativiteit.

Maar wat doe ik dan? Het feit dat ‘mijn’ idee al bedacht is, wil natuurlijk niet zeggen dat ik er niet aan mee kan doen. Dat, of mijn tijd besteden aan het bedenken van een nieuw plan. Ik weet het niet. Ik denk dat ik maar eens ga douchen.

© foto: ilovejeanique.com

Twee jaar geleden viel ik door een glazen deur. Dramatisch it is. Ik gaf de deur een te harde duw en omdat ik mijn eigen krachten toen nog niet onder controle had, brak het glas. Er viel een stuk glas op mijn gezicht. Ik gilde want het bloed spoot eruit. Mijn moeder gilde ook en kon door het bloed niet zien wat er precies aan de hand was. Ze dacht nog dat mijn neus eraf gehakt was. Dacht ik zelf ook even voor een momentje.

Op weg naar de EHBO zag ze dat het een sneetje was van twee centimeter. Maar wél midden in mijn gezicht. Het werd gehecht, heel netjes, en er werd gekletst over de McDreamy van dat ziekenhuis. Niet heel vervelend.De dag daarna had ik een feestje. Ik had een feestje en ik had een mooi jurkje voor dat feestje. Ik had een feestje en ik had dat mooie jurkje aan en vieze, bebloede hechtpleistertjes in mijn gezicht.Omdat ik nog niet bang genoeg was van glas, trapte ik een paar weken later in het glas tijdens een feest op het vreselijke Kreta. Op Kreta hechten ze niet met verdoving.

Ik haat mijn litteken. En je ziet hem nu amper. Dat heeft best lang geduurd. Hoe vaak ik niet te horen kreeg “Wat heb jij daar?” of “Ieh je hebt een litteken!”Ik dacht altijd dat ik het minder erg zou gaan vinden, zelfs wel stoer. Maar dat is dus niet zo. Ik dacht ook altijd dat er geen mensen zouden bestaan die eraan zouden zitten. Wel, die bestaan. Hoop nog steeds dat er wild vlees omheen gaat groeien, zodat het wat afschrikt.

Walter vindt het mooi. Hij tekende vroeger meisjes met rode haren, zwaarden en littekens. Ik heb het allemaal. Rood haar. Een zwaard (een klein goud hangertje, geen echt). En een litteken.

© foto: Robin Smits

Zeven jaar lang had ik een baan die iedereen, inclusief ikzelf, omschreef als een van de leukst denkbare banen. Ik was webredacteur bij Sky Radio/Radio Veronica. Stukjes schrijven, audio monteren, fotograferen en af en toe een filmpje maken. Toch vond ik het na zoveel jaar tijd voor iets anders. Ik vond een baan als copywriter. Ook al zo’n droombaan, maar ik werd er ondanks het fantastische bedrijf en mijn superleuke collega’s heel ongelukkig van.

De quarterlifecrisis/dertigersdip/(véél) te vroege midlifecrisis, werd me verteld. Ik moest maar eens gaan uitzoeken wat ik écht wilde. Ik volgde opleidingen en werd geen stucadoor. Ik werd stoelmasseur. En toen ‘gewoon’ masseur. En toen gebeurde het wonder: Ik kreeg opnieuw een van de leukst denkbare banen aangeboden. Binnenkort werk ik in de leukste massagewinkel van Utrecht!

Oud-collega Rick van Velthuysen hoorde van mijn carrièremove én las dat ik in de Viva stond. Woensdagochtend belde hij me tijdens MogguhRick uit bed om te zeggen dat hij best even reclame wilde maken voor mijn plekje in de Webstrijd. Als tegenprestatie moest ik daarvoor wel even razende reporter Erik-Jan masseren… op Utrecht Centraal!

Zo kwam het dat ik ineens, live op de radio en middenin de stationshal, een stoelmassage stond te geven. Over iets totaal anders doen gesproken.

CC foto: Radio Veronica

Niet alleen de vrouwen die deze naam dragen (opa Cliné bracht drie dochters voort), maar ook tantes, nichtjes en achter-gevallen zijn deel van de traditie van grote vrouwen. Bij het zien van die flinke dames, vrezen mijn vriendjes de toekomst. Maar dat is jammer voor ze, want het is een grootse traditie in alle aspecten.

Cliné-vrouwen zijn namelijk niet alleen groot in omvang, maar ook in emoties: rond de eettafel (de plek waar we elkander meestal ontmoeten) wordt er hartgrondig gelachen. Met vuisten wordt er naast borden geslagen om de hilariteit luister bij te zetten. Wanneer er gehuild wordt, stromen dikke tranen over blozende wangen, de lippen gekruld. Bij intens verdriet wordt er geschreid, het lichaam schokt. Er wordt niet gehuild, er wordt gewéénd.

Cliné-vrouwen hebben nogal een grote mond. Profaniteiten worden niet geschuwd en we hebben overal een mening over. Cliné-vrouwen zijn immers principieel en hebben een groot rechtvaardigheidsgevoel. Zeker als het over eten gaat: als het niet lekker is of de service slecht, krijg je dat te horen.

Gelukkig zijn Cliné-vrouwen even groot in hun liefde. Gepassioneerd wordt er gehouden van echtgenoten, kinderen, huisdieren en familie. En veel trouwere vriendinnen kun je jezelf niet wensen.

In april stierf een van de dochters van opa Cliné. Ze was pas 62. Ons Patje was de oudste van de drie gezusters. Het gezin dat ooit uit vier Cliné-vrouwen bestond en de vader des huizes, was gereduceerd tot twee: mijn moeder en haar jongere zus. Tijdens de dienst was duidelijk hoe groot het hart van Patricia Eerland-Cliné was. Ruim zeshonderd mensen namen afscheid van dat grote, gulle lichaam dat nog maar een schim was van de levende vrouw. Mijn moeder en tante stonden hand in hand gebogen boven de kist. De twee vrouwen met grote mond en harde lach waren slechts twee meisjes. Twee kleine zusjes die afscheid namen van hun grote zus.

Ik pakte de hand van mijn grote zus en ze kneep terug. Samen legden we ons hoofd op de voluptueuze boezem van onze moeder en grootmoedig liepen we gedrieën de zon in. Trots ben ik er op dat ik de laatste in de lijn ben om de naam Cliné te dragen, een grootse naam voor een grootse familie.

Foto: Faye Cliné

Ruim vier weken geleden ging webstrijd 2009 van start. Met als deelnemers:

Faye (26) -*- Isabel (26) -*- Loes (26) -*- Marina (27) -*- Robin (21)

Gemiddeld hebben deze dames 14 keer voor jullie geschreven. Ieder voor zich in de hoop dat jullie nu op háár stemmen. En dat kan vanaf nu.

Wie van de vijf webstrijders willen jullie blijven volgen op Viva?
De stemming is officieel geopend! T/m 9 juli 12 uur, kun je jouw favoriet doorgeven. UPDATE* De stemming is gesloten.*

Omdat we de winnaar ook graag in Viva bekend willen maken, houden zowel de bloggers (ja, da’s even doorbijten!) als wij (slik!) het tot 17 juli geheim.

En dan, dan begint de nieuwe blogger…

Ik wil stemmen! UPDATE* De stemming is gesloten.*

Dat kan Onder de stemmers zullen we een cadeautje verloten, gewoon, voor de leuk.

De Blokker, vrijdagmiddag 16.00 uur. De kassamevrouw wil me geen plastic tas geven om mijn net aangeschafte schildersezel in te doen, omdat hij er dan nog een stukje uitsteekt. Als ik aangeef dat ik desondanks toch graag een tas van haar ontvang, word ik uitgemaakt voor ‘eigenwijze jeugd.’

Zó graag had ik op dat moment adequaat gereageerd. Ik had willen zeggen: ‘Ik begrijp het mevrouw, het leven ís ook zwaar’, maar er kwam niets uit. Een klein, gebogen en verbitterd vrouwtje van in de zestig met jampotglazen en uitgezakt permanent wist mij met een paar woorden de mond te snoeren. En ik kan je zeggen, dat gebeurt niet vaak.

Nu vraag ik me af: welk leed is haar aangedaan dat haar zo doet reageren naar onschuldige mensen als ik. Ik was beleefd, ik lachte, ik ben simpelweg een voorbeeldig mens. Ja, ik ben eigenwijs, maar sinds wanneer is dat een misdaad?

De laatste tijd beland ik vaker in soortgelijke situaties. Vorige week nog werd ik afgesnauwd door een moeder die door rood fietste en tegen mij aanknalde. Het was niet haar eigen domme schuld, nee, ík was de boosdoener. Ik was de ‘trut’ die in de weg stond en niet uitkeek. Het had helemaal niets te maken met het feit dat ze door rood reed, met haar frustraties om een verloren jeugd en een uitgezakt lijf of met de stress van vier blèrende peuters in haar diesajn bakfiets. En daar stond ik dan, met een scheef voorwiel en een mond vol sprakeloze tanden.

Ik heb ook wel eens een slechte dag. Ik zal de laatste zijn om te beweren dat ik nooit ‘(on)bewust asociaal’ ben. Maar dan blijft het bij een geïrriteerde zucht, ik scheld nooit iemand uit. Waarom doen sommige mensen dat wel? Hebben ze een verschrikkelijk leven? Te weinig seks? Of te weinig bier? Doen ze het überhaupt wel bewust? Ik weet het niet, maar ik hoop dat ik de volgende keer een ijzersterk antwoord klaar heb op zo’n aanval. Iets als: ‘Ga toch blij zijn, mens!’

CC foto: Beneneuman

Maar ja, hoe zet je de Viva-lezers naar jouw hand? Ik kan jullie natuurlijk nergens toe dwingen, dus wat ik de afgelopen maand heb geprobeerd, is om over verschillende onderwerpen te schrijven, soms serieus, soms luchtig, om jullie in mijn kamp te krijgen. En dat is wat de vier andere meiden natuurlijk ook hebben gedaan.

Als ik weinig reacties op stukjes kreeg, was ik bang dat ik niet interessant genoeg was. Of als ik in reacties veel gezeur kreeg, dacht ik dat iedereen me maar stom vond. Uiteindelijk kun je er helemaal niets uit afleiden, en gaat het bij het stemmen om iets heel simpels: van wie zou je nog meer stukjes willen lezen?

Of iemand wel bij de Viva past, is een andere overweging, maar als ik zie over hoeveel verschillende onderwerpen er wordt geschreven en hoeveel verschillende schrijfstijlen er zijn, zou je bijna kunnen stellen dat iedereen wel in het Viva-beeld past.

Ik vond het in ieder geval heel leuk om te zien hoe men reageerde op mijn schrijfsels en dat ik zomaar de kans heb gekregen om stukjes te schrijven: altijd prijs! Ik hoop echter wel dat ik dat nog even mag blijven doen. Tot de digitale stembus dicht gaat, blijven we alle vijf nog even bloggen.

Zo voel ik me net een politiek pamflet op een mededelingbord: stem op Faye, voor een beter weblog! Lobbyen is niet mijn ding, ik vertouw gewoon op jullie: getrainde bloglezers en – stemmers. Succes!

Foto: Faye Cliné

In het kader van het-is-bijna-het-einde-van-de-webstrijd-en-ik-heb-de-Vivalezeressen-nog-niet-genoeg-verveeld: een stukje over honden. Want ik heart honden.

Mijn hele leven heb ik al honden. Ik vergeef het mijn ouders dat er een hondenloos gat van zo’n vier jaar in dat leven zit en ik steeds in plaats van een golden retriever een cavia kreeg. Maar ik vergeef het ze niet dat ik niet één van de twee border collies die ze hebben, heb gekregen toen ik het huis verliet. Ik bedoel: je hebt er al twee, hoeveel schapen wil je in godsnaam drijven?

Mijn ouders hebben dus twee border collies. Een olijk duo, maar ze doen alsof ze elkaar niet kennen. Zo hebben ze Deaf die inderdaad doof is. En Tim. Tim is de beste hond die je je kunt wensen want hij is naast belachelijk slim en knap ook heel grappig. Hij kan op de achterbank van de auto zitten zoals geen andere hond dat kan. Hij zit dan achter de bestuurderstoel en zodra mijn vader achterom kijkt of er wat aankomt, kijkt hij mee. Hij roept nog net niet “Ja kom maar baas, ho, kom maar, stukkie naar links, kom maar!”

Deaf is dus een ander verhaal. We kregen hem als dove pup. En dat hebben we geweten ook. Want Deaf is evil with a dogface. Je kon niet tegen hem gillen dat hij onze golden retriever niet in elkaar mag slaan of dat hij niet overal en altijd veters uit de schoenen hoeft te knagen. Je kon hooguit met je vinger naar hem wijzen en er boos bij kijken, maar Deaf is dan zo slim genoeg om zijn kop weg te draaien.

Border collies zijn geweldig maar toch zou ik later als ik de tijd ervoor heb graag een golden retrieverpup willen. Ik heb een zwak voor grote, blonde jongens die zo heerlijk dommig voor zich uit kunnen staren. Zo’n lobbes.
Thuis hadden we ook een golden: Toto. Ja echt. Toto kwam van een fokkerij waar alle honden namen hadden zoals Lambada, Paperclip, Twister en Cornflake. Toto werd automatisch Toot en intieme kringen zelfs Totepoot.

Nu ik studeer en alleen woon is thuiskomen zonder hond als het hebben van een kat die niet komt om te knuffelen: dodelijk teleurstellend.
Tot die tijd doe ik het met ons schema. Walter en ik hebben een hondenschema. We nemen eerst een golden retriever en een bruine labrador, dan twee weimaraners en dan een Ierse setter en een flatcoated retriever. Wat Walter niet weet is dat ik tussen het hondenschema door ook stiekem een border collieschema heb lopen, want border collies zijn toch wel heel erg de beste.

© foto: Robin Smits

Met vier vriendinnen, lekkend campinggasstel, lekkend self inflatable ultralicht slaapmatje, tienduizend fleecedekentjes tegen de koude nachten en heel veel Terschellinger Juttersbitter heb ik een paradijselijke mini-vakantie gehad.

Zoef! Daar gingen we op onze glimmende geruisloze Batavus huurfietsen, met versnellingen die werken, het was de zevende fietshemel. Van de camping naar het bosmeertje naar een voorstelling naar het strand en dan een restaurant, van het festivalterrein met te veel Sangria op naar de kroeg en onder de verbluffende sterrenhemel (die ik in de stad natuurlijk nooit zie) weer naar de camping.

Anders dan bij bijvoorbeeld theaterfestival De Parade komt het Oerol publiek echt voor het kwalitatieve en innovatieve locatietheater. Oerol is in je campingkloffie met coupe pluisje op stap en helemaal niet hip. Dat is voor grootstedelingen af en toe echt heerlijk kan ik je zeggen. Het publiek is ook niet elitair zoals in de Amsterdamse theaters en wel voor opa en oma, hippies, kleuters en iedereen die tegen een windstootje op de fiets kan en een lekkend luchtbed kan trotseren. Kortom: er is geen allochtoon te bekennen.

Midden in de nacht, in de plaatstelijke dorpsdisco waar de barman een stroom hele slechte oude hitjes ten gehore bracht, porde ik dan ook mijn vriendin in haar zij en uitte verbaasd “Huh?!? Da’s raar, er zijn hier helemaal geen negers!”

Ja, vind je het gek, krijg een Surinamer maar eens in een tent, concludeerden wij. Ik ben hier weer even lekker aan het generaliseren, maar over het algemeen valt wel te stellen dat Nederlandse Surinamers, Antillianen, Marokkanen en Turken ons Hollanders compleet gestoord vinden waar het gaat om kamperen. Je gaat toch zeker niet voor je lol in een provisorische hut slapen als je in een huis van steen kan slapen? En dan een beetje tien kilometer tegen de wind in fietsen ook nog! Als ik het zo opschrijf weet ik ook niet wat ik daar nou zo leuk aan vind.

Het zit in onze cultuur en opvoeding denk ik. Toen ik klein was werd ik zo enthousiast van het idee dat ik drie nachten voordat we op vakantie gingen mijn tent vast opzette in de woonkamer om hem even uit te testen. (Nee, we hadden geen tuin en ja, ik sliep er ook in.) En ook nu heb ik me vol overgave aan het kamperen overgeleverd. Nou ja goed, met uitzondering van de perculator  die ik toch maar mee heb genomen want zonder die straffe espresso ‘s ochtends ben ik echt niet vooruit te branden.

Nu al verheug ik me op volgend jaar Oerol. Het jaar waarin ik toch echt op tijd kaartjes ga kopen voor voorstellingen. Zodat ik niet zo hoef te huilen om alles wat ik gemist heb terwijl ik op de boot terug nog eens het programmaboekje doorkijk (nooit doen!). Wat had ik De Jongens graag willen zien, die waren twee jaar geleden echt fantastisch. En wat had ik En Viaje, Artistas de Circo graag willen zien! Dan had ik oprecht bij de afsluitende vuurwerkshow op het strand “Danjewel Oerol!” kunnen roepen.

Had ik maar, had ik maar… Ach, door een hele griezelige heks achterna gezeten worden in het doolhof van dotMaze was ook reuze spannend.

Foto: Annemarie Ubbels

Niet veel later lees ik: ‘Michael Jackson is dood.’ Nu ook op officiële nieuwssites. Hoewel ik dat best erg vind, ben ik vooral ook verbaasd. Twitter ligt plat en er is zelfs een extra live-uitzending van RTL Nieuws.

Toen ik eigenlijk nog naar Kinderen voor Kinderen hoorde te luisteren, kreeg ik van mijn oudere nichtjes cassettebandjes met muziek waar zij naar luisterden. Dat was natuurlijk heel cool. Gloria Estefan, Madonna en dus ook Michael Jackson. Mijn eerste album was Bad. Mijn tweede Jacksonalbum kreeg ik van een juf op de basisschool: Thriller.

Daarna luisterde ik pas weer naar Michael Jackson toen ik op de middelbare school zat. In de brugklas zat Youssef, een Marokkaanse jongen van een jaar of dertien. Hij was mager en slungelig zoals alleen een jongen in de brugklas dat kan zijn. Een grote bril en een beetje kroezend haar. Hij was een die hard Michael Jackson-fan.

Youssef droeg dag-in-dag-uit drukke blouzen en een soort opgepimpte trainingsjasjes, want dat droeg Michael in die tijd. Voor de baard in de keel was het nog te vroeg en met zijn hoge stem deed hij op ieder willekeurig moment de uithalen van Michael na. *wie-hie… auw!* Inclusief bijbehorende en vaak enigszins ongepaste handgrepen. Ondanks ieder gebrek aan gelijkenis, verdacht ik Youssef er wel eens van dat hij dacht dat hij Michael wás.

Michael Jackson is dood, de wereld lijkt in rep en roer en ik vraag me af: Hoe zou het nu met Youssef zijn?

CC foto:  Curent News Stories

Desperate Housewives keek ik wel eens als ik er toevallig langszapte, maar Sex and the City, Ugly Betty en Grey’s Anatomy… Ik blijf er niet voor thuis. Vroeger was ik verslaafd aan series als The X-Files, maar de laatste jaren was er weinig dat daarbij in de buurt kwam. Toch ging het ergens fout.

Er was eens… Een lang weekend waarin ik alleen thuis zou zijn. Op vrijdagmiddag liep ik nog even in de stad en zag het eerste seizoen van McLeod’s Daughters op dvd. Voor wie het niet kent: McLeod’s Daughters gaat over het wel en wee van een groep vrouwen die een boerderij runt in het binnenland van Australië. Dat had ik wel eens op tv gezien en ik vond het wel oké. Zestien afleveringen voor tien euro, daar zou ik het weekend wel mee doorkomen.

Ik redde het einde van het weekend niet. Ik keek letterlijk dag nacht door. Voordat ik het wist, was ik verslaafd! Dvd’s kopen deed ik nooit. Hoe vaak kijk je tenslotte naar dezelfde film? Samen met een vriendin begon ik toch alle seizoenen van McLeod’s Daughters bij elkaar te sparen. Om de beurt kopen we een box. Inmiddels zijn we aangekomen bij het einde van seizoen vijf, maar nu wordt het pittig!

Net5 zendt namelijk sinds kort op maandagavond dubbele afleveringen uit van McLeod’s Daughters. Maar… Net5 is al bij seizoen acht! Iedere maandagavond zit ik dus rillend, terwijl het zweet me uitbreekt, twee uur lang op mijn handen om te voorkomen dat ik de afstandsbediening grijp om stiekem toch even te kijken.

Als ik mensen vertel van mijn verslaving, vinden ze me heel grappig. Tot ze erachter komen dat het bittere ernst is. Dan kijken ze ineens heel serieus. Maar echt, al die wilde paarden, verdwaalde koeien en kunstmatig geïnsemineerde schapen… Ik kan er geen genoeg van krijgen. En vooruit, de (buur)mannen zijn ook best oké.

© foto: Marina

Klanten mogen vanzelfsprekend een gedegen kennis van hun platenverkoper verwachten. Het is natuurlijk wel wat vreemd als iemand die in een muziekzaak werkt, niet de Rolling Stones kent of de nieuwe plaat van Giovanca (om maar iemand te noemen).  Maar als het volledige oeuvre van Fela Kuti mij niet bekend is, betekent dat nog niet dat ik helemaal niks ken.

Ieder heeft in de platenzaak zijn eigen kennis, feitelijk hebben we allemaal beschikking tot onze eigen muziekencyclopedie. Als ik niet weet waar een klant het over heeft, roep ik eerst een collega die dag en nacht in die platenzaak staat als het even kon. En dat is nog wel het meest opvallende aan in een platenzaak werken: je kunt je niet voorstellen hoeveel mensen vragen. Enerzijds uit luiheid: “Ik weet écht niet waar Adele zou moeten staan”. Of uit schrik van ons overweldigend grote collectie: “Waaah, teveel cd’tjes, waar staat Duffy?”. Maar ook vragen als deze:

“Ik zag een optreden bij De Wereld Draait Door….”
“Sabrina Starke?”
“Nee…”
“Giovanca?”
“Nee…”
“Miss Montreal?”
“Nee, geen vrouw.”
“Kraak en Smaak?”
“Nee, hij las iets voor…”
“Dat is dan Nico Dijkshoorn.”
“Ja!”
“Die zingt niet volgens mij…maar hij staat daar verderop de nieuwe cd van de Golden Silvers te bewonderen.”
Mag ik dat zeggen? Ja, dat mag ik zeggen.

Zoals je ziet, weet je soms ook net iets teveel, waardoor een klant de serie aan namen niet meer uit elkaar kan houden. Meestal veroorzaakt door het feit dat ze zelf niet weten wat ze nou eigenlijk zoeken….

“Ik zoek iets van Ron McQueen.”
“Dat hebben we niet. Bedoelt u Steve McQueen?”
“Nee, Ron McQueen.”
“Don McLean?”
“Ron McQueen.”
“Niet Queen denk ik toch?”
“Ron McQueen.”
“Oh, u bedoelt Rod McKuen. Dat is Mac-Kjoe-Un.”
“Ja, dat zeg ik, Ron McQueen.”

En dan heb je nog de zonderlinge gevallen die zaterdag een dagje uit mogen:

“Heb je ook hokie pokie?”
“Eh, de hokey pokey? Zo van, ‘You put your left foot in, you put your…”
“Ja, hokie pokie.”
“Dat wordt nog moeilijk te zoeken denk ik zo. Het is meer een soort kinderliedje.”
“Van wie is dat? Hokie pokie?”
“Nou, dat is niet van een iemand, eigenlijk. Maar deze band heeft het wel eens gezongen….”
“Ja, hokie pokie.”
“Sorry, daar kunnen we niet aan komen.”
“Oh…..nou dag!”

Het is net als in een ‘gewone’ winkel werken, je hebt leuke klanten en heel vermoeiende klanten. Mensen die alle cd’s vergelijken met The Beatles, en mensen die de mediahype van Duffy hebben gemist. Mensen die denken dat Amy Winehouse net een nieuwe cd uit heeft, en mensen die nog steeds denken dat Lisa zelf ‘Hallelujah’ heeft geschreven. Ik kan wel zeggen dat ik uitkijk naar elke zaterdag dat ik daar mag werken.

Foto: Faye Cliné

Ik was nooit zo over Nederlandse filmproducties te spreken. Eigenlijk was de enige film van eigen bodem waar ik in de laatste jaren werkelijk enthousiast over was Minoes. Daar was ik niet de enige in, de producties van de Filmacademie waren vooral braaf en binnen de kaders. Daar heb ik een artikel over geschreven in de Amsterdam Weekly, vlak voordat de eindproducties van vorig jaar in première gingen.

De meesterwerkjes die ik nu heb gezien hebben niks van braaf. Documentairemaker Menno Otten sleepte meteen de VPRO Documentaire Prijs in de wacht. Zijn film In een Vergeten Moment vangt de verloren blikken van wachtende mensen op tramhaltes. Tussen de razende drukte van de stad, waar iedereen haast heeft, toetert, belt en scheldt, heeft hij die lege verloren blikken gevangen van mensen die wachten. Ken je dat moment, dat je er even niet bent? Tientallen gezichten komen langs en ze doen niks, maar het raadsel achter hun ‘vergeten moment’ raakt en intrigeert.

Regisseuse Paloma Aguilera trapt met Blijf bij me weg alle heilige huisjes van het filmmaken omver. Ze vertelt het verhaal van een veertienjarig meisje, haar moeder en de vriend van haar moeder. Wat er gebeurt doet er niet toe en een zoektocht naar De Boodschap levert weinig op. Het scenario is niet geschreven maar in interactie met de acteurs tot leven gekomen, met als resultaat prachtig acteerwerk dat soms griezelig intens wordt. Je gelooft haast niet dat je naar fictie kijkt, zo menselijk en zo ontroerend zet ze dit verhaal van verlangen naar liefde neer.

De derde alom geprezen film die ik heb gezien is Jacco’s Film, een hilarische tragedie met in de hoofdrol het jongetje Jacco. De film won de Nassenstein Startprijs ter waarde van 10 duizend euro, dubbelop beloning voor producenten Constant van Panhuys en Derk-Jan Warrink die ook achter In een vergen moment zitten.

Het tienjarige jongetje Jacco heeft helemaal geen leuk leven want zijn ouders maken de hele tijd ruzie en zijn moeder is doodongelukkig met zijn gokkende, patat etende vader. Eigenlijk heeft hij geen vrienden, maar hij heeft wel een sprankelende fantasie die alle ellende wegvaagt en omzet in een spannende, wondere wereld. De film is een tikje absurd, haast slapstick, innemend en vertederend. Ik verheug me nu al op toekomstig werk van regisseur Daan Bakker en scenarist Sammy Reijnaert.

Verder veelbelovend zijn de documentaire Altijd 19 van regisseur Stephane Kaas, de fictiefilm Wes van  Peter Hoogendoorn en het in Rusland gedocumenteerde Tzirk van Nova van Dijk. Heel wat films die het kijken waard zijn dit jaar dus. Ze worden, helemaal gratis en vrij toegankelijk, twee maal per dag vertoond. Kom wel op tijd want je kan niet reserveren en vol is vol.

Alle info: filmacademie.nl

En voor de artsy people nog een videoclipje op I’m Ready van Aardvarck en U-gene. Regie: Menno Otten en Hielke Zevenbergen. Spel: Hielke Zevenbergen en Paloma Aguilera.

Copyright foto: Menno Otten

Ik was verdrietig omdat ik zeker wist dat wij bij elkaar horen. Vrienden en vriendinnen knikten in de eerste periode meewarig. Natuurlijk hoorden wij bij elkaar. Maar na een tijdje vonden de meesten het nodig om me tot de orde te roepen. “Niets wijst erop dat hij er ook zo over denkt. Je moet echt verder…”, zeiden ze. In eerste instantie wilde ik dat natuurlijk niet horen, maar op een gegeven moment kon ik er niet meer omheen.

Ik vroeg hem zijn laatste spullen op te halen en zijn adres te wijzigen. Ik zei dat ik hem niet meer wilde spreken. Ik wond er geen doekjes meer om als iemand naar ons vroeg. Sterker nog: Ik vond het doodeng, maar ik schreef er zelfs over op viva.nl in de hoop dat dat me zou helpen de harde feiten onder ogen te zien.

Een paar dagen na het schrijven van dat stukje fiets ik van mijn werk naar huis. In de verte denk ik dat ik zijn auto voor de deur zie staan. Dat denk ik drie keer per week. Het begint te wennen. Als ik dichterbij kom, denk ik dat er iemand in die auto zit. Ik vraag me af of ik nu echt aan het doordraaien ben. Dan zie ik aan het kenteken dat het werkelijk zijn auto is. Als ik aan kom fietsen, stapt hij uit. We omhelzen elkaar. We houden elkaar vast. We houden van elkaar. Voor altijd en dat zeggen we ook.

Er is niets dat me gelukkiger had kunnen maken dan dit. Alles voelt alsof het zo moet zijn, alsof het zo hoort. Toch moet ik nog een beetje wennen aan het idee dat alles ineens 180 graden gedraaid is. “Wat moet ik nou in de Viva schrijven?!”, grap ik.

Die avond besluiten we samen uit eten te gaan. Het voelt alsof ik droom wanneer we hand in hand door de stad lopen. Om de paar minuten knijp ik hem even om te voelen of hij echt is. Ik heb hem zo gemist. Alles aan hem. Alles van ons. We staan voor het stoplicht als ik een jongen op slippers zie staan. “Weet je wat ik ook zo gemist heb?!”, roep ik tegen mijn vriendje, die ik nu weer mijn vriendje mag noemen. “Je tenen!” Even is hij stil. Dan zegt hij: “Schrijf dát maar in de Viva.”

© foto: Marina

Voor het dramatische effect laat ik even een witregel open. Want drama it is. Walter is niet bepaald een uitzondering op de regel dat mannen al heel gauw zielig zijn als ze ziek zijn.
Hij slaapt al drie dagen onder twee dekbedden, kijkt zielige zaterdagmiddagfilms op RTL4, belt me op met zielige stemmetjes. Helemaal echt. Zelfs de hond kijkt er zielig bij en legt zijn kop op de knie van zijn doodzieke baas. Hij zucht.

Ik ben, geloof ik, geen slechte vriendin. Ik leg af en toe briefjes onder zijn kussen en kom zo af en toe bij hem met een zelf in elkaar gezet Ikeakastje wat hij zo mooi vindt. En ik kook weleens. Ik doe dan alsof ik echt de hele middag heb lopen denken wat ik ga maken en alsof het uiteindelijke recept een ietsiepietsie andere versie is dan dat van Ron Blaauw.
Wat ik werkelijk doe is kijken wat ik allemaal nog in huis heb en daar pasta bij koken. Walter heeft geen idee.  Zo verschilt ‘pasta à la Robin’ (een naam die Walter aan de pasta gaf) iedere week van ingrediënten. Een berg parmezaanse kaas erover en het ziet er precies hetzelfde uit als de vorige ‘pasta à la Robin’.

Ik ben alleen niet zo’n aardige vriendin als het op ziek zijn neerkomt. Het is wetenschappelijk bewezen dat roodharigen een lage pijngrens hebben. En hoewel ik graag, wanneer iemand mij dreigt te knijpen of kietelen, gil “Dat ik een lage pijngrens heb!!!!” doe ik er niet aan mee. Je zult mij niet gauw horen zeuren over een verkoudheid, hoofdpijn of koorts. Het leven van een huisvrouw gaat door! Ik sop de ramen, stofzuig de vloeren, plumeau de jaloezieën.
Wanneer Walter dan begint met “Ik ben een beetje koortsig” rol ik een heel klein beetje met mijn ogen. Een klein beetje maar, want mannen van twee meter die na twee keer niezen ziek zijn, vind ik ergens ook wel heel erg schattig.

Toch besluit ik op zijn laatste dag van Het Ziek Zijn, de perfecte vriendin uit te hangen. Ik wil niet totaal afgeschilderd worden als een ijskoude bitch. Ik haal verse jus, ananas en waterijsjes. Ik maak later ook nog een salade met aubergine en geitenkaas. Walter eet het verrassend genoeg allemaal op.
“Ik ben weer beter,” zegt hij.
Ik kan het niet laten om heel even aan het woord aanstellerij te denken. Maar, goede vriendin die ik ben, zeg niets over de vier-dagen-stoppelbaard en stuur hem op tijd naar bed.

cc foto: Caroline van Oosten de Boer

Ik wist wel van het bestaan van Twitter af, maar ik begreep er weinig van. Bovendien zijn mijn vrienden aanzienlijk minder communicatie- en internetverslaafd dan ik, en in mijn eentje Twitteren leek me nou ook weer zo kansloos. En met kansloos bedoel ik nóg kanslozer dan het überhaupt al is om in 140 tekens te vertellen wat er net tussen je broodje zat.

Maar, na wat nader onderzoek heb ik de kunst van Twitteren ontdekt. De KUNST, inderdaad. Sommige Twitteraars hebben het tot een serieuze form of art verheven om in 140 tekens te zeggen wat ze op dat moment denken of doen. Marten Mantel bijvoorbeeld. Ik heb de man nimmer ontmoet maar hij voelt aan als de tweelingbroer die ik nooit had. Marten schrijft tweets als de beste. Zijn oud-Spunk-collega Wiegertje Postma idem.

Nu volg ik die mensen, en hoop ik elke ochtend bij het opstarten van mijn computer dat ze me die dag weer inspireren of op z’n minst keihard laten lachen om 140 briljant ingetikte tekens. Wat vaak ook gebeurt. Maar, dat is toch een beetje eng? Dat ik mensen volg die ik nooit ontmoet heb? Ach ja, het lijkt veel te gebeuren op Twitter. Van de 18 volgers die ik inmiddels rijk ben zijn er zelfs al 4 wildvreemd voor me.

Dus, vanaf nu ga ik me de levenskunst van het Twitteren eigen maken. Ik verruil de limericks voor de tweets. Ik zet Reve en Hermans bij het vuil en ik lees voortaan uitsluitend mijn fellow Twitteraars.

Maar nog één keer, voordat ik ga, een ode aan de voorloper van de tweet:

Een prachtig jong meisje uit Neeritter
Die schreef haar limericks met glitter
Zij verzuchtte bedeesd:
Geen mens die ze leest!
En stapte toen over naar Twitter

CC foto: Pete Simon

Een scabreuze telefoonwinkel gerund door Turken van dubieus kaliber, een boekenwinkel die zich focust op religie (“Hemelse gerechten” is een van de titels uit de etalage), een pizzaria annex ijssalon die altijd in verbouwing lijkt en de pizzaprijzen op het uithangbord met een uitgedroogde markerpen verandert. Dit naast een luxueuze keukenwinkel, de vlaaienwinkel en de Christine le Duc. Maar er zijn een paar echte diamantjes van winkels.

De snackbar, waar de kroketten nog log en halfwarm zijn. Waar elke dag dezelfde koppen achter het raam op een versleten kruk hun bamiblok naar binnen stouwen. Een zaak waar je binnenloopt omdat je trek hebt, maar bij het aanschouwen van het vieze schort van de patatbakker met bierbuik en chagrijnige snor, liever gillend naar buiten wilt rennen. Maar omdat er nog van die koddige plastic nepsla tussen de frikadellen ligt, en het een antieke automatiek is en de stamgasten eruit zien of ze je in elkaar meppen als je geen snack aanschaft, loop je toch met een vettig servetje met die klodderige kroket naar buiten.

De schoenmaker, waar de vrouw achter de balie een stem heeft alsof ze elke dag vier pakjes Belinda Menthol oprookt, maar waarschijnlijk gewoon een nare ziekte heeft gehad. Die onder haar helblauw geverfde wimpers je aanraadt om een inlegzooltje bij je veters aan te schaffen. Waar je gewoon nog een lekker handgeschreven briefje krijgt om je schoenen volgende week woensdag op te halen, aangereikt door een grote man met leren schort en vuil onder zijn nagels.

Maar de mooiste zaak van de Korevaarstraat, en misschien wel van heel Leiden, is Rokerspaleis Marcella. Waar verlatende klanten de deur nog voor je openhouden, waar mannen Van Nelle roken en teveel uitgeven aan een lot uit de loterij waar ze nooit wat op winnen. Waar de moeder van de sigarettenwinkel weet wat ik rook, zelfs als ik van merk ben verandert. Dat, ook al staan mensen tot aan buiten in de rij, ze altijd tijd hebben voor een praatje. Over het rookbeleid, over iemand die is overleden, de lelijke gebouwen rond het stationsgebied. Maar vooral over het weer. Nooit kan ik zo lang discussiëren over het weer als daar. Het is een snelle handeling, een pakje peuken halen, maar ik betrap mezelf er wel eens op dat ik een kwartier heb gesproken over de aflatende zomer, de langdurige winter of de natte lente. Een pakje sigaretten kopen bij Marcella is mijn zen-momentje.

Foto: Faye Cliné

Het proces lijkt een beetje op het stappenplan van rouwverwerking: 1. shock, 2. protest, 3. aanvaarding. Begrijp me niet verkeerd, ik suggereer niet dat rouwverwerking in drie stappen gebeurd is. En ik vergelijk bloggen voor Viva zéker niet met het verliezen van een dierbare. Maar in essentie heb ik wel iets verloren: anonimiteit.

Toen ik begon met bloggen vroegen vrienden wel eens: vind je het niet lastig om jouw privéleven uit de doeken te doen? Nee joh, ik doe niets liever. Bovendien kies ik zelf wat ik openbaar maak. En daarbij, wie leest het nou? Dat is redelijk naïef om te denken als je een blog bijhoudt, maar ik floreer nou eenmaal bij struisvogelpolitiek.

Bij Viva gaat die vlieger echter een heel andere kant op. Al steek ik mijn kop hier metersdiep in drijfzand, dan kan mijn dikke teen me nog attenderen op het publiek dat toekijkt. Geen spelfout wordt getolereerd en elk inspiratieloos moment bestraft. Helemaal terecht overigens. Spelfouten moeten de wereld uit en op het schrijven van saaie, lelijke teksten zou best een gevangenisstraf mogen staan. Kortom, niets mis met opbouwende kritiek, maar zoals ik zei: het is even wennen.

Dat wennen duurde een week of twee, drie en het leverde me bijna een identiteitscrisis op. Maar met trots kan ik sinds vorige week zeggen: ‘Hello, my name is Loes and I have been clean for seven days.’

Hoewel ik nog steeds niet weet of ik een Viva-meisje ben (maar dat is aan jullie, en wat is een Viva-meisje überhaupt?), weet ik nu wel dat ik hier dolgraag op dagelijkse basis ongegeneerd pak ‘m beet 400 woorden wijd aan een al dan niet interessant element uit mijn privéleven. Dat ik dat doe voor publiek maakt het spannend, maar dat is niet erg meer want zoals ik floreer bij struisvogelpolitiek, zo hang ik brullend van genot in de lianen door een beetje spanning.

Ik ben nu dus clean van alle onzuiverheden. De beren die voorheen op de weg stonden hangen als vellen aan de muur. Ik ga met frisse moed nog, eh, welgeteld zes dagen door. Voor haatmail, arrestatiebevelen en aanverwante zaken verwijs ik jullie naar doemealsjeblieftgeenpijn@hotmail.com.

CC foto: Silvaindemunck

Ik woon in Slotervaart samen met twee andere meiden. Als ik zeg dat ik in Slotervaart woon beginnen de meesten te zuchten “Jeetje wat woon jij ver van het centrum…” Wat ze eigenlijk bedoelen: “Vind je het niet eng daar?”
Voor mijn gevoel woon ik helemaal niet ver van het centrum. Naast de flat is een metrostation, tegenover de flat stopt een bus die richting het centrum gaat en het is welgeteld 13 minuten fietsen. Ik woon vooraan in Slotervaart, maar het heet wél Slotervaart.

En eng vind ik het ook niet. Er was vorige week achter onze flat een schietpartij. Ik heb er niks van gemerkt.
Ik weet dat er rellen in de buurt zijn geweest en ik weet dat ik toch liever even omloop als er groepjes jongens voor de Albert Heijn staan. Laatst maakten ze vulgaire opmerkingen over de komkommer die ik in mijn boodschappentas had zitten. Ik heb de komkommer toch met wat bedenkingen opgegeten. Maar bang ben ik niet.

Ik woon samen met Hilde wat enorm fijn en een beetje The Hills-ish is, want ze is mijn beste vriendin. Laatst liepen we buiten rond de flat. We droegen beiden een jurkje. Een groepje jongens liep langs. “Van korte rokjes raak je zwanger!” riepen ze. We moesten er om lachen, want we wisten van elkaar dat we onder de jurkjes een onderbroek, dikke maillot en nog een onderbroek (tegen het afzakken van de maillot, very very sexy) droegen. We raken niet zomaar zwanger. In tegenstelling tot Audrina uit The Hills.

Hilde en ik komen uit dorpen waar ze nog precies weten wanneer de eerste neger in het dorp kwam wonen. De neger in mijn dorp heette Godfried.
Bijna iedere maand wordt er iemand neergestoken in Tilburg, waar wij eerst op 13 minuten fietsen vandaan woonden.

Nu wonen we in een fijn appartement in Slotervaart. In een flat vol bejaarden en studenten, jonge stelletjes en hier en daar een gezin dat uit 12 leden bestaat. Ik woon er erg graag en het voelt als mijn thuis en mijn buurt en ik ben nog geen minuut bang geweest.

cc foto:  David Silverline

Het gros van de nachtelijke televisie bestaat uit de geile wijven van de commerciële TV. Op alle commerciële netten, waar we voor betalen, laten we wel wezen, is de programmering gericht op de nukken van de eenzame man. In zware stem horen we Felicia6 uit Rosmalen smeken om een beurt, en zien we een Oost-Poolse boederijmeid wat aan haar tepels melken. Nu wil ik best eenzame mannen een ‘handje helpen’, maar de programmeurs lijken zich niet te realiseren dat ook vrouwen ‘s nachts wakker kunnen zijn.

Zo werden ik en mijn vrienden wat geschokt door Lekker Live: een lieftallig meisje uit ons kleine stadje was te zien met opgepompt décolleté, sloeg op haar billen en wreef de telefoon tegen haar slipje. Zo werd Lekker Live voor ons een ‘guilty pleasure’: wat zou ze deze keer aan het doen zijn? Lekker Live kijken werd net als aan vieze sokken ruiken: je weet niet waarom, maar je doet het toch. De lol is er inmiddels vanaf en we hebben meer het idee dat we haar moeten redden. Maar ach, als zij er blij mee is, dan zappen we lustig door naar Natasja33 uit Ridderkerk die het graag op parkeerplaatsen doet.

En daar zit ‘m het euvel: waarom niet gewoon een leuke Tirolerporno? Waarom alleen maar die oeverloze sms-seks? Omdat er geld te verdienen is aan eenzame mannen. Tragisch niet?

Ik kijk liever naar Friedl met hangtieten en Fritz met harige buik die droogneuken op een berg in Oostenrijk, daar valt tenminste nog om te lachen. Die arme Svetlana’s die in nepporno zijn vervallen, op een grasveld in de Achterhoek semi-erotisch lopen te strelen voor twaalf seconden, om vervolgens te worden gedubd door Priscilla28 uit Amsterdam, ik krijg er tranen van in mijn ogen.

En het is niet eens Priscilla uit Amsterdam, het is gewoon Irene uit Purmerend die vanuit huis geile zinnen inspreekt voor tien euro per uur nadat ze braaf haar kinderen in bed heeft gelegd en de boel aan kant heeft gemaakt. En die mannen maar sms’en: “Ja, ik vind seks op een parkeerterrein ook spannend. Wat heb je aan?”

Foto: Faye Cliné

Even terugspoelen met een copy paste uit een eerdere blog:

Nadat we een oproep plaatsten (en een tussentijdse update), hebben we op de redactie een longlist opgesteld van 30 kanshebbers. Een jury van Uitgeverij Nieuw Amsterdam, bestaande uit Leonoor Bergen, Jasper Henderson, in samenwerking met Elke Geurts, bepaalde uiteindelijk wie de komende maand mag gaan strijden om jullie: het publiek.

Uit het juryrapport: “Deze vijf dames steken er met kop en schouders boven uit. We hebben bij onze keuze gelet op de onderwerpen, het taalgebruik en de overige content die we op de blogs/sites tegenkwamen. De één schrijft goed, de ander heeft een originele, multimediale aanpak, weer een ander schrijft over boeiende thema’s. Voor elk wat wils dus!”
[Einde copy paste.]

Ik overtuig, jij overtuigt, wij…
En nu is de webstrijd al drie weken onderweg. Een strijd tussen vijf goede bloggers. En slechts één van hen kan Viva’s Nieuwe Vaste Blogger worden. Wordt het FayeC (26), IsabelS (26), LoesE (26), MarinaV (27) of RobinS (21)?!

Ze hebben nog één week om jullie te overtuigen: “Ik moet het worden, ik moet het worden!” Want maandag, volgende week dus, begint de stemming. Waaaaaaaaaaah!

Het allerleukste is, dat wij er nu niets meer over te zeggen hebben. Dat wij hier minstens zo benieuwd zijn als de webstrijders zelf. En ja, we proberen te voorspellen wie jullie gaan kiezen! Wat ik uitermate grappig vind, is dat onze officieuze-want-ze-tellen-niet-mee-stemmen gelijk verdeeld zijn.

Alles (her)lezen
Heb je zin om de blogs van onze webstrijdbabes alsnog te lezen, te herlezen, of wil je zeker weten dat je niets hebt gemist: hier staan alle webstrijdblogs anno 2009 op een rij!

Maandag! 29 juni! Dan kun je stemmen!

CC foto: Quinn Dombrowski

Tijdens mijn eerste werkdag nam ik dan ook geen enkel risico. Ik droeg een nette broek, een blouse, een colbert en hoge hakken. Vrij overbodig, vond ik toen al, want ik zou geen contact hebben met klanten of zakenrelaties. In mijn apenpakje was ik alles dat ik niet was.

Ik was jong en gruwelijk onzeker. Als ik vijf minuten niets te doen had, was ik bang dat iedereen dacht dat ik de lapzwans van de eeuw was. Als ik écht niets kon bedenken om die vijf minuten mee te vullen, ging ik maar (weer) koffie halen. Als je koffie haalt, heb je vrienden.

Op mijn hakjes liep ik met het dienblad over de afdeling. Beste beentje voor: Ik nam ook de vuile kopjes met restanten koffie en thee mee. Met minstens tien lege kopjes op het dienblad liep ik richting het bureau van de baas. Vlak voor zijn bureau bleef mijn te hoge hak hangen in het hoogpolig tapijt. De kopjes rolden een voor een van het dienblad op zijn bureau. Inclusief de restjes koffie.

Koffie ging aan de bovenkant van zijn telefoon naar binnen en kwam er aan de onderkant weer uit. Hetzelfde gold voor zijn toetsenbord en zijn agenda. De spetters zaten op zijn stropdas en witte overhemd.

De hele afdeling was muisstil. Ik wachtte op het moment waarop iedereen me zou gaan uitlachen. Die seconden leken een uur te duren. Ik werd afwisselend lijkbleek en vuurrood. De baas ook. Toen liep hij weg. De deur viel achter hem dicht en de hele afdeling begon luid te applaudisseren. En ik dacht nog wel dat ik de enige was die hem niet mocht.

Ik heb ervan geleerd. Voor officiële gelegenheden in mijn latere leven heb ik nooit meer een apenpakje aangetrokken. Hakken laat ik achterwege. Jezelf zijn loont. Ik ben nooit meer zenuwachtig geweest voor een sollicitatiegesprek of eerste werkdag bij een nieuwe baan. Het nadeel: Ik heb ook nooit meer zo’n oorverdovend applaus gehad.

© foto: Marina

Ik vind 79 een keurige leeftijd voor iemand die haar hele leven 10 tot 25 alcoholische units per week nuttigde. Om nog niet te spreken over de grammen vet die ze naar binnen schoof of het beperkte aantal uren dat ze sliep. Negenenzeventig jaar. Zo oud word ik dus. Waar ik die wijsheid vergaar? In het kader van ‘doodgaan is het nieuwe leuk doen’ hebben we er een prachtige parel op online-bodem bij: Sterfdatum.nl.

Een week na ontdekken is die website een grote hit bij mijn vrienden en kennissen, die wel van een luguber grapje houden op z’n tijd. Bovendien is het verrekte handig om te weten dat je de komende jaren kunt doen en laten wat je wilt, omdat die sterfdatum toch vast staat. Maar wat blijkt nu, tot mijn grote schrik? Het gros van mijn beste vrienden gaat jaren eerder de hoek om dan ik. Afgezien van het feit dat ik er weinig voor voel om elk seizoen aan een steeds minder druk bezochte koffietafel te zitten, wil ik net als de rest ook een volle kerk. Tijd voor een plan de campagne dus: hoe schroef ik die 79 jaar terug?

Uit een snelle test blijkt dat ik twee jaar vroeger het loodje leg als ik ga roken. Op zich geen probleem. Vind het al jaren jammer dat ik niet meer rook, en na het zien van een wulps vlammende Audrey Tautou in Coco avant Chanel voel ik er wel weer wat voor. Wil ik er nog wat jaren vanaf bietsen, dan moet ik een paar extra drankjes per week drinken. Is ook de moeite niet. Maar, en nu komt ‘ie, als ik graag moeiteloos en in één klap negen jaar eerder de kist inkruip, dan hoef ik niets anders te doen dan linkshandig worden. Hoef ik geen sigaret voor op te steken en geen Chardonnay voor open te trekken. Enige vereiste is dat ik het andere handje wat vaker gebruik.

Bijkomend voordeel: met negen jaar eraf sterf ik op dinsdag 1 april 2053. Lijkt me een mooie dag. Graag met de graftekst ‘Loes was eigenlijk rechtshandig’.

CC foto: André Banyai

Tijdens het kwartier wachten kijk je The Hills op je iPod, of je belt met Viva om te horen dat je bij de laatste vijf zit, of je kijkt met weemoed naar het pand waar je ooit stage liep bij Jan Taminiau, of je belt naar huis om te vragen wat we gaan eten, of je kijkt gewoon een beetje rond en ziet de twee meisjes waar je vroeger op de middelbare school ontzettend bang voor was.
Dit laatste deed ik bijvoorbeeld gisteren. Naast de bus stonden Dominique en Chantal. Dominique en Chantal waren goed in het verpletteren van meisjes van 13, 14 en 15 jaar. En 21 jaar ook nog wel.

Toen ik klein was vond ik iedereen met heel lang blond haar bloedmooi. De vrouwen van Baywatch vond ik de mooiste vrouwen ter wereld. Zo vond ik dat ook van Dominique en Chantal. Vooral Dominique. Chantal was de iets minder knappere versie van Dominique.
Ze wisten je met één opgetrokken wenkbrauw te kraken, hun blik ging door merg en been.

Gisteren stonden ze rokend op een bus te wachten. Ze zagen er nog precies hetzelfde uit, alleen had Dominique nu slecht verzorgde, platinablonde hairextensions en Chantal… Ja Chantal zag er eigenlijk uit alsof er net een zwerver haar aansteker had geleend en ze deze na zijn gebruik weer had aangenomen alsof de hand van de zwerver in één brok kopkaas (ik zou hier iets veel goorders willen zetten, maar dat lukte me nu even niet) was veranderd…
Ze gooide de aansteker in de prullenbak en veegde haar handen overdreven af aan haar spijkerbroek. Ze keek of Dominique het zag en ze zag het en ze lachten heel hard. Zo diep, diep triest zag Chantal er eigenlijk uit.

Er liep een bangig meisje van ongeveer 14 jaar langs. Ze durfde Dominique en Chantal niet aan te kijken. Dominique en Chantal keken het meisje heel lang na, met opgetrokken wenkbrauwen. Het olijke duo kon het nog steeds.
Er liep een koude rilling door mijn lijf en ik zakte iets verder onderuit, bang dat ze me zouden zien en me alsnog zouden uitlachen om iets wat eigenlijk toch veel cooler zou zijn dan hairextensions of rokend op de bus wachten.

cc foto: Pink Rocker

Dat vind ik een beetje onbeleefd en helemaal niet galant. Bovendien hebben de meeste mannen met hele pietluttige dingen moeite omdat die niet ‘mannelijk’ genoeg zijn, zoals je vrienden gedag zoenen, met een vrouw zijn die meer verdient of dagcrème gebruiken. Ik kan me daarom zo slecht voorstellen dat er mannen zijn die moeiteloos een vrouw voor ze laten zwoegen op de fiets.

Tot een van m’n beste vrienden me vertelde dat hij van zijn ex niet op haar fiets mocht fietsen. Alleen zij mocht dat en daarom moest hij achterop. Dit beeld is heel storend want die ex is echt minuscuul en het verschil in gewicht is waarschijnlijk zo’n 25 kilo. Goed, die vrouw zei wel vaker rare dingen, dus laat dit geen algemene verklaring zijn. Wel ging er een lampje branden…

Aha! Het zijn niet de mannen maar de vrouwen zelf die achter dit verstorende beeld zitten. Dat zijn van die vrouwen die de wereld vertikken te accepteren zoals die is.

Mannen zijn groter en sterker dan vrouwen en dat is niet erg. Zware tassen laat ik graag dragen en ik vertik het te fietsen voor een man die zwaarder is dan ik. Nou ja goed, ukkie hier weegt maar vijftig kilo, maar je begrijpt het idee.

Misschien speelt bij mij nog iets mee en dat is een verschijnsel van deze tijd. Ik bedoel de tijd waarin wij vrouwen niet zo feministisch meer hoeven te zijn omdat het zware werk al voor ons gedaan is door de Dolle Mina’s en anderen. Ik ervaar in ieder geval een tegenbeweging. Of een omgekeerd verlangen, of hoe je het wilt noemen. Ik heb juist een hang naar de romantiek die tegenwoordig niet meer te vinden is. (Zie Ginger Rogers en Fred Astaire in m’n vorige blogje .

Eigenlijk wil ik gewoon en prins op een paard (die hoeft niet per se wit te zijn). Wel met een stoer zwaard, die je komt redden, eerder een ridder dus. Paarden zijn alleen uit het straatbeeld verdwenen dus moeten we het doen met fietsen. En die knight in shining armour is gewoon niet zo charmant en imposant meer als hij achterop bij de prinses in kwestie.

http://www.flickr.com/photos/32912172@N00/3485950336/

Haar boek de Happy Hooker (1971) vloog reeds zestien miljoen keer over de toonbank en ze heeft nog zeventien andere titels op haar naam staan. Met haar ervaring en expertise lijkt het me dat het publiek zeker wat leuks van deze workshop kan opsteken.

Ze komt op uitnodiging van Steven de Peven, bekend als dj en initator van het collectief Rednose Distrikt. Steven (een van m’n allerliefste vrienden) organiseert elke twee maanden de inhoudelijke clubavond Living Legends en en ik help hem altijd een beetje.
Hij nodigt elke keer een andere beroemde of beruchte gast uit. Eerder waren onder andere de Rotterdamse nachtburgemeester Jules Deelder, grafittilegende Niels Shoe Meulman, goochellegende Magic Flip en absurdistische cartoonist Gummbah op bezoek.

Nu is het podium aan Xaviera en ze beloofde me aan de telefoon alle intieme vragen van het publiek te zullen beantwoorden.

Die kan je op een papiertje schrijven en in de grote hoed van haar assistente stoppen, was haar voorstel. Zo kunnen ook de verlegen mensen een vraag stellen.

Dit alles vertel ik natuurlijk bovenal omdat het me heel leuk lijkt om erbij te zijn en ik het graag met jullie deel, voor het geval jullie dat ook vinden. Ik heb alleen een probleem. Ik ben er niet bij omdat ik op Oerol ben (hoera!). Dus, als iemand op die bewuste avond iets bijzonders opsteekt van Xaviera, laat het me weten! Ik ben benieuwd.

Zaterdag 20 juni, 22:00-03:00
Canvas (Oude Volkskrantgebouw)
Wibautstraat 150, 7de verdieping
Entree: 10 euro
Plaatjesdraaiers: Aardvarck & Steven de Peven

copyright foto: Xaviera Hollander

Dat ik niet de enige ben die geboeid raakt door alles wat er zich afspeelt op de Wallen is duidelijk. De ene na de andere creatieve broedplaats schiet er uit de grond. Vorig jaar openden tientallen modeontwerpers er hun eigen peeskamers, bijna elke maand vindt er ergens in een vuige kelder wel een underground-feest plaats en afgelopen weekend stond ik nog op de opening van het tijdelijke project Rooms of Red Bull in het oude Matahari-gebouw. En daar is morgen, tijdens La Petite Nuit Blanche, een bijzonder kunstproject te bewonderen: Just Looking.

In dit project worden de clichés van de Wallen, zoals ik ze wel en niet graag zie, ‘voorlangs en achterom keihard genomen’. In een landschap van rood neon halen Sarah Kleyweg en Mels Evers geen kunst van buiten naar de Wallen, maar maken ze gebruik van de al aanwezige bronnen. Met een fototentoonstelling, een video-installatie en een debat moet Just Looking zorgen voor synergie tussen prostituees, wetenschappers, publiek en kunstenaars. Voor één nacht treden ze allemaal buiten hun grenzen.

Tijdens La Petite Nuit Blanche, een serieuze voorproef op het officiële evenement Nuit Blanche in 2010, is er op meer plekken in de stad iets bijzonders te beleven. De officiële openingom 23.00 uur gebeurt met Paint the City, waarvoor verschillende kunstenaars het Centraal Station versieren met laserstralen.

In het voormalig Kadasterpand aan de Prins Hendrikkade is op de begane grond het lichtproject LightBeat te zien, draaien bekende Amsterdammers samen met gerenommeerde DJ’s en kun je pingpongen aan de Blacklight Ping Pong tafel. Op de derde etage, in de ateliers van What is Happening Here (met o.a. Egbert Jan Weeber), worden jouw zenuwen getart met een ‘illusiereis’ door een heus spookhuis.

Niet ver van het Kadasterpand in de Why Not (ingang Spuistraat, tegenover Bitterzoet) presenteert Kiss Escorts Bete Noir, een nacht vol jazz, poëzie, kunst en fingerfood met artiesten uit binnen- en buitenland.

En zo is er nog veel, veel en veel meer te beleven zaterdagnacht. De héle nacht lang. Ik kan dan ook niet beschrijven hoeveel pijn het doet dat ik er niet bij kan zijn. Het doet onbeschrijflijk veel pijn omdat ik een beetje meewerkte aan dit evenement, omdat ik groot voorstander ben van een rijker nachtprogramma in Amsterdam, omdat letterlijk elk programmapunt mij aanspreekt, omdat ik zo graag nog een keer die clichés van de Wallen op de hak neem en omdat het me zo fijn lijkt om een hele midzomernacht gezellig met z’n allen door die fijne stad te zwerven.

Heb veel plezier!

Foto: Nuit Blanche Amsterdam

Nu merk ik zelf van de recessie nog vrij weinig. Hoewel ik begrijp dat dit misschien voor andere mensen anders is.
Wat ik wel aan mezelf merk is dat ik de dingen die we zouden doen ten tijde van een recessie, al doe. Of dit met de recessie te maken heeft, weet ik niet. Zoals ik al zei merk ik er zelf weinig van, misschien wat minder fooi in het restaurant waar ik werk, maar misschien kan dat ook komen doordat ze me niet aardig vinden (ik ben vreselijk aardig tijdens het werk, echt, heus!).

Maar ik blijf dus graag avonden thuis. Ik hou van koken en van het lekker opeten, ik hou van films kijken of tijdschriften lezen, ik hou van met vriendinnen rond de tafel zitten en af en toe van je stoel vallen van het lachen. Als ik in de vijftiger jaren geleefd zou hebben zou ik waarschijnlijk zo’n moederkloek zijn geweest die altijd aardappelen zat te schillen. Ik ben graag thuis.

En ik heb het gedaan hoor, de ‘gekke’ dingen. Dingen zoals drie keer per week uitgaan, ‘s middags op terrassen hangen en ook ik heb een vakantie from hell meegemaakt. In Chersonnisos, compleet met schuimparty’s en TMF en met blote voeten in glas trappen.
Ik ben nu 21 en heb vaste verkering, zoals ze dat zo mooi zeggen. Ik hoop heel erg dat ik mijn vriendinnen niet verveel met mijn bankhanggedrag. Dit was vroeger (zo’n anderhalf jaar geleden) mijn grootste angst namelijk.

Ik ga deze zomervakantie voor het eerst op een volwassenenvakantie: naar Griekenland, naar een cultureel verantwoord niet-toeristisch eilandje waar de vrouwtjes met takkenbossen en ezels niet meteen klaar gaan staan voor de foto.
Sommige meisjes van mijn leeftijd zouden ervan walgen, maar ik heb er heel erg veel zin in. En ik kijk dan vooral uit naar ‘s avonds op het balkon yahtzeeën.

Als ik dan zou moeten kiezen tussen een avond op de bank, nadat je lekker thuis hebt gekookt, misschien Kolonisten van Catan spelen en kijken naar 30 Rock of uitgaan en tussen de Kluunmannen staan dansen? Dan kies ik het eerste. Recessie of niet.

Maar: hoe suf maakt mij dit?

Groeten, jullie altijd gezellige, aardappelschillende, oma Robin

© foto: Robin Smits

Over het algemeen lukt het me redelijk om dingen waar ik niets aan kan doen van me af te zetten. Daarop is wel één grote uitzondering: Het openbaar vervoer, waar ik voor een groot deel afhankelijk van ben. Ik heb namelijk geen rijbewijs. Dat is mijn eigen schuld. Mijn ouders wilden me mijn rijbewijs cadeau doen toen ik achttien werd. In plaats van blij werd ik panisch. Ik kon net fietsen zonder zijwieltjes! Zet mij niet in een auto!

Gisteren meldde de Telegraaf dat ouderen die afgekeurd worden voor hun rijbewijs volgens de PvdA een cursus openbaar vervoer zouden moeten krijgen. Daar kan ik me dus over opwinden. Over het totale gebrek aan realiteitszin.

Ik reis al jaren dagelijks met de bus, trein en tram. Als ik belangrijke afspraken heb, zorg ik dat ik een uur speling heb. Ondanks dat kan ik me niet herinneren wanneer ik voor het laatst op tijd kwam. De bus komt standaard veel te vroeg of veel te laat. De trein heeft vertraging of rijdt helemaal niet. Het is een zeldzaamheid wanneer je bij overstappen je aansluiting kunt halen.

Ik zie mezelf al staan over pakweg een jaar of 45. Een kaartjesautomaat met te veel knopjes die ik niet begrijp. Niemand die me daar even bij kan helpen, want een loket is er vaak niet. Met mijn rollator loop ik niet zo snel, dus even snel inspelen op een spoorwisseling is er niet meer bij. En als ik eenmaal bij de trein kom, heb ik een minuutje om mijn rollator door de ongeduldige mensenmassa de trein in te proppen. Ik zie niet welk deel van de cursus hierbij zou moeten helpen.

Van vriendinnen hoor ik wel eens dat ze bang zijn om oud te worden. Ze maken zich zorgen over rimpels, kraaienpootjes, hangende borsten, hangende billen en al wat er nog meer kan hangen. Tot nu toe hield ik me daar niet zo mee bezig, maar als ik denk aan het openbaar vervoer, merk ik dat ook ik bang ben om oud te worden. Ik weet niet waar dat precies vandaan komt. Het zal wel iets met geraniums te maken hebben.

CC foto: FaceMePLS

Zo ook een van de Leidse gekken. Ik noem hem Eric, want zo ziet hij eruit, als een Eric. Als het een oude gek was geweest was hij Henk of Adriaan, misschien nog John, maar deze jongen is in de dertig, dus Eric. Eric is geen domme jongen denk ik, niet iemand die met een nare hersenafwijking is geboren en kwijlend zijn tijd spendeert in een rolstoel. Eric heeft foute vrienden gehad in zijn jeugd. Eric rookte graag een blowtje en dat werden meer blowtjes en een afdwaling in drugs die zo ingewikkeld en chemisch zijn dat ze enkel nog uit letters bestaan.

Drugs zijn duur, en Eric verzeilde in overmatig alcoholverbruik. Makkelijker te krijgen en goedkoper. Eric vind dat hij een mooi potje gitaar kan spelen en sjouwt zijn houten klankkast met twee snaren overal mee naar toe. Eric vond het op een maandagavond een goed idee om bij mij aan de bar een drankje te bestellen. Ik vond dat een minder goed plan. Eric had mijns inziens al genoeg biertjes gedronken en mijn collega en ik besloten dat het wel mooi was geweest.

“Mag ik een biertje?”, vroeg Eric en pulkte wat losgeld uit zijn zak. Ik zei dat ik het idee had dat hij wel genoeg biertjes had gehad en dat hij best een frisje mocht bestellen, maar iets met alcohol kreeg hij niet van me. Eric keek verbaasd, alsof het grootste onrecht in de wereld eigenhandig door mij was veroorzaakt. “Maar ik maak muziek”, zei hij en met zijn wijsvinger plukte hij aan een van de twee snaren: kleeeng!. “Ook hier”, zei Eric en maakte en weids gebaar waarmee hij aantoonde dat hij wel degelijk hier had gespeeld. Ik antwoordde dat dat een mooie eigenschap was, muzikaal zijn, maar dat een biertje er toch niet in zat. Eric fronste en uit de grond van zijn hart zei hij de onvergetelijke oneliner: “Maar…zo ben ik!”

Eric heeft zodoende al lang geleden besloten dat dit zijn lot is: dronken zijn en vals gitaar spelen met twee snaren. Een mooi inzicht. Hij liep boos weg, mompelde “kutwijf”, ging buiten zitten en gaf mij een kwartier de ‘evil eye’ tot hij het opgaf en de nacht inliep. Eric spoort natuurlijk niet, maar de zelfkennis die hij geniet, daar kan menig ashrambezoeker nog een puntje aan zuigen.

Foto: Faye Cliné

‘Love story’ is een simpel verhaaltje via het Hollywoodiaanse  boy-meets-girl stramien met een Shakesperiaanse dramatische inslag. Hij een rijk verwend jongetje,  zij alleen opgegroeid met haar vader in een scheef huisje aan de verkeerde kant van de treinsporen. Verliefd, verloofd, getrouwd, ze kopen een huisje, zij wordt ziek en gaat dood. Dat moge een spoiler zijn, maar een diepzinnigere betekenis heeft de film niet, dus zoveel valt er niet te verpesten.

Halverwege het verhaal, als ze in hun huisje zitten, liggen ze samen op de bank en lezen beiden een boek. Zij op zijn schoot gevleid, hij half zittend met een arm op de leuning. Als meisje van vijftien, hevig boeken verslindend, vond ik dat het summum van een relatie. Samen op de bank een boekje lezen, dat deed natuurlijk iedereen.  In mijn relaties heb ik echter nog niet dit moment mogen meemaken.

Mijn vriendjes wisten me te verleiden door de illusie te wekken dat ze wel degelijk belezen waren door hints te laten vallen over schrijvers en interesse te tonen in mijn absurde voorliefde voor ‘Lolita’ van Nabokov. Zodra de relatie vorderde was dat wel anders. De eerste las enkel biografieën van Bruce Lee en de tweede ruilde Donna Tartt en Dante in voor ‘MySQL voor Dummies’. En niks geen boekie op de bank.

De huidige heeft een Ikea roomdivider van heb ik jou daar, volledig afgeladen met kunstboeken en zesdehands boekjes van rommelmarkten. Ik was onmiddellijk verliefd. Ik stak mijn neus in ‘Ik, Jan Cremer’ en de verzamelde werken van Kees van Kooten, rook even aan de cover van ‘Altijd weer’ van Erwin Kroll en ploos alle foto’s in ‘World Press Photo ‘87’ uit. Hij had ze ooit wel allemaal gelezen, zei  hij, maar kon nu het geduld niet meer opbrengen voor het lezen van een boek.

Zodoende zitten we wel eens op de bank samen, ik probeer een boek te lezen en hij leest een reclameblaadje. Ik berust me in de gedachte  dat hij een bundel van Godfried Bomans op zijn nachtkastje heeft liggen en vol goede moed reik ik hem een exemplaar van Carmiggelt. “Leuk”, zegt hij en laat de pagina’s door zijn vingers gaan. Hij legt het opzij en loert naar een aanbieding van de Aldi. Ik probeer mijn hoofd zo comfortabel tegen zijn zij aan te leggen, mijn benen in een rare hoek over de leuning van de bank. Afgeleid lees ik drie alinea’s en leg het boek neer. “Ik steek wel even een kaarsje aan”, zucht ik, “dat is romantisch”.

Foto: Faye Cliné

Ik ben gek op projecten waarbij het gaat om gewoon iets aardigs doen voor een ander. Postcrossing (stuur een kaartje naar zomaar iemand ergens op aarde), Bookcrossing (laat een boek achter voor wie ‘m wil lezen) en ToyVoyagers (bied een slaapplaats aan een pluche beest op reis) vond ik al geweldig, maar kort geleden ontdekte ik The Toy Society. Wat mij betreft met stip het allerleukste initiatief op dat gebied. Het idee in het kort: Maak zelf een knuffelbeest en laat ‘m achter in een openbare ruimte in de hoop dat iemand ‘m vindt en dat meldt op de website.

Tot een jaar geleden had ik nog nooit een naald en draad vastgehouden, maar sinds ik dat regelmatig doe, grijp ik ieder excuus aan. Dus maakte ik vier knuffelbeestjes. Ik verpakte ze in een mooi zakje, deed er een briefje bij en ging op pad.

Van Utrecht reisde ik naar Alphen aan den Rijn en onderweg liet ik er twee achter. In het fietsenhok van een zwembad en onder het bankje van een bushalte. Dat klinkt simpeler dan het is. Probeer dat maar eens onopvallend te doen. Met terugwerkende kracht hoop ik dat er in het fietsenhok geen camera’s hingen. ‘s Middags moest ik naar Maarn. Daar hing ik een cadeautje in een lantaarnpaal en in een boom.

Ik had me voorbereid op het Grote Wachten, maar al na twee dagen kwam er bericht. Twee meisjes van dertien (Sophie en Sofie, kan het schattiger?!) vonden mijn beestje. Aan hun grijns op de foto te zien, maakte ik hun dag goed. En zij daarmee die van mij. Soms is het leven heerlijk simpel.

Toen ik vier jaar was ging ik af en toe mee met mijn ouders. Ik hield zitten in de sauna dan waarschijnlijk twee minuten vol en liep dan met een hoofd in dezelfde kleur als mijn haar weer voldaan naar buiten.
Nu houd ik het een kwartier vol. De hele zandloper lang. Met mijn hoofd in dezelfde kleur als mijn haar zit ik dan heel cool op de patio met mijn hart kloppend in mijn schouders (ja, dit kan).

Ik dacht altijd dat ik niet preuts was. Dat ik altijd en overal mijzelf zou kunnen omkleden en dat ik met blote borsten in de kleedkamer tegen iedereen aan zou durven kletsen. Niets is minder waar. Ik ben best een beetje preuts.
Als ik ’s avonds naar de sauna ga, bedenk ik me de hele dag met een zenuwachtig lachje, ik ga vanavond naakt rondlopen tussen andere naakte mensen pompiedom.

En dan ben ik in de sauna met mijn badjas nog aan. Er lopen een stuk of twintig naakte mensen en ik kan er niks aan doen maar ik kijk altijd even naar hun geslacht. Kinderachtig? Weet ik niet. Ik ga er niet om giechelen of om blozen. Het is gewoon een soort afvinklijstje; die is naakt, check, die is naakt, check. Daarbij komt natuurlijk dat ik ook niet zo heel vaak zoveel naakte mensen bij elkaar zie.

Ik tel tot drie en zeg zachtjes: “Ik ga naakt zijn, ik ga naakt zijn.” Dan ben ik dus naakt en zou het liefst willen gillen: “Jongens! Ik ben naahaakt! Het is zover! Helemaal bloot whoe!”

Het stappenplan. Eerst douchen, afdrogen, de sauna in, rusten op de patio. Dan de hel: manteldouche. Een manteldouche is een soort van hogedrukspuit met 8 stralen water en boven je een ongeveer vierkante meter aan sproeikop. Als je eronder staat ben je in minder dan een seconde nat. Dit is niet zo erg als het water lekker verwarmd zou zijn en er kleine engeltjes met harpen zouden spelen. Maar, het water is meer dan ijskoud.

Het duurde een kwartier voordat ik onder de manteldouche durfde. Er stond een rij van naakte mensen op mij te wachten.
“Ik kan het niet. Ik kan het niet.” Ik aaide op de knop (die moet je zelf indrukken, ik zou liever hebben dat ie vanzelf zou gaan sproeien op het moment dat je een vlaag van verstandsverbijstering zou hebben). “Zie je?! Hij doet het bij mij niet!!”
Als ik dan de manteldoucheknop toch iets langer aanraak dan drie seconde gil ik. Ik krijg een hartverzakking en mensen in de rij klappen. Hoera, ze is er door, ze is er door.
Dan nog het dompelbadje. Terwijl ik het trapje van het dompelbad afloop vind ik mijzelf net zo stoer als een cowboy en ga zelfs kopje onder.

Je mag na het stappenplan jezelf lekker vertroetelen in de loungehoek. In de loungehoek moet je gelukkig je badjas aan, want ik ben al helemaal niet goed in relaxed liggen met kleren aan, laat staan dat ik goed ben in onderuitgezakt met een glaasje grapefruitsap naaktliggen.

Na dit hele ritueel begint het weer opnieuw. En het begint met dezelfde mantra als daarvoor: “Ik ga naakt zijn, ik ga naakt zijn.” Dodelijk vermoeiend.

cc foto: MiikaS

De treinreis van Roermond naar Amsterdam blijkt voor de hond een grotere opgave dan voor mijn lieve moedertje zelf. Macho hijgt als een 80-jarige bejaarde die gedwongen een marathon loopt, hij trilt als een afkickende heroïnejunk en hij laat zenuwscheten als een stinkdier met obstipatie.

Omstanders vragen wat er met de hond aan de hand is. ‘Een dierenbeul’, zo noemt een voorbijganger mijn moeder zelfs, die letterlijk geen vlieg kwaad doet en Macho behandelt alsof hij een koninklijke afstammeling is. Dus als mama na die helse treinreis in Amsterdam arriveert moet ze eerst twee uur revalideren in mijn tuin.

Maar dan lijken zowel moeder als Macho er klaar voor om op pad te gaan. Dus we hijsen de hond in zijn tuigje, moeder haakt een arm in de mijne en we zetten koers richting Westerpark. Dat gaat goed totdat we bovenbuurvrouwtje Lulu tegenkomen, ook een Franse bulldog die graag geaaid wordt. Macho ziet het echter niet zitten dat zijn bazin een ander liefkoost en – BAM! – hij rent mijn moeder bruut omver. Midden in Amsterdam zit mama op haar kont op de stoep.

Nadat ik mijn moeder van de stoep heb geschraapt en haar heb gerustgesteld dat níemand het zag, kunnen we doorlopen. Althans, zo’n 100 meter. Want dan, bij een brug, speelt zich het volgende debacle af: Macho heeft bruggenangst. Hij begint te rillen van angst, kruipt plat op de grond en hij weigert om ook nog maar één stap te verzetten. Deze scène trekt behoorlijk bekijks, maar na wat gesjor en geduw ziet de hond gelukkig in dat dit de enige weg is.

Drie bruggen later arriveren we in het Westerpark. We zijn er allemaal helemaal klaar mee en willen alleen maar rust, een wit biertje en een bitterbal. En hoera, Macho gunt ons de rust. Hij gaat zelfs even liggen.

Het lijkt er op dat Macho begint te wennen aan al het nieuwe om hem heen. Toch maak ik me best zorgen om het beestje. Zo’n drukke stad is ook niet niks voor een schizofrene, panische hond van 15 centimeter hoog. Bij dat besef smaakt het witbiertje ineens niet meer. Ik besluit dat we arme Macho naar huis moeten brengen.

Op de terugweg blijkt echter dat Macho geheel van zijn grote-stad-angst af is. Geen brug is meer te hoog; met opgeheven hoofd zwiert hij er overheen. Hij rent op honden af die vier keer groter zijn en hij bijt de ballon van een peuter stuk. En als we thuiskomen wil hij niet naar binnen.

Echt heel leuk, zo’n dagje uit met de hond. Enig!

Foto: Loes Evers

De Spanjaarden wikkelden de tabak in flinterdun papier en noemden de rookstaafjes papelates. In de vroeg 19de eeuw namen de Fransen het rookgedrag over en doopten de papelates om tot een verkleinwoord van cigar, namelijk cigarette. En zo werd via de Franse cinema en dan het jonge booming  Hollywood de sigaret pas echt een begrip.

Roken werd hip, chique, stylish, stoer en bovenal een symbool voor vrijheid. Vooral voor vrouwen. Tot midden jaren 1920 was roken voor mannen en als een vrouw het deed was ze een del, een ‘slecht meisje’. Sigarettenfabrikanten in de VS adopteerden de feministische beweging in de roerige tijd dat vrouwen streden voor stemrecht en andere vrijheden. Zo  lanceerde Lucky Strike de Torches of Freedom campagne: “An ancient predjudice has been removed”.

Roken was het ultieme symbool voor de geëmancipeerde vrouw. Ze liet zich niet langer door mannen vertellen wat haar behoeften, rechten en verlangens moesten zijn. De commerciële marketingtruc van Lucky Strike heeft zo bijgedragen aan onze vrijheid vandaag de dag.

En nu vragen experts en overheden zich af waarom men in Nederland zich nog steeds niet heeft neergelegd bij het rookverbod. Cafe’s spannen rechtszaken aan, overal duiken steeds nieuwe plekjes op waar je om het verbod heen kan en in ‘gewone’ kroegen en clubs wordt nog steeds flink gemopperd.

In Ierland gaat het wel goed met het rookverbod. Maar Berlijn heeft het direct weer afgeschaft, in Spanje roken ze gewoon door en in Frankrijk hebben ze alle terrassen overdekt voor de rokers.

In Ierland is de overheid erin geslaagd de succesvolle pro-roken marketingcampagnes uit de  vorige eeuw om te draaien. Ik weet ook niet hoe, maar het is ze gelukt. In Nederland lukt het voor geen meter. Het argument “het is ongezond” heeft nooit op veel mensen indruk gemaakt. Mensen doen altijd dingen die gevaarlijk zijn voor de gezondheid, we zijn er dol op. Hallucinerende middelen, alcohol, speed, GHB, junkfood, voor de lol uit een vliegtuig springen, motorracen, in het leger gaan: het is niet uit de mensheid te slaan. Niet alle mensen ondernemen deze praktijken, maar altijd een percentage. Het lijkt wel inherent aan de mensheid.

Wil de overheid mensen echt van de sigaretten afkrijgen – wat ze totnogtoe niet heeft durven pretenderen- dan moet niet roken in onze beleving meer vrijheid, genot en plezier opleveren dan wel roken. Tot die tijd blijft roken een symbool voor vrijheid: om te doen wat je zelf wilt, om te genieten, om je af te zetten. Tot die tijd is de status van roken verheven tot cult.

Dus ik steek er nog één op bij deze nostalgische bijdragen van Judy Garland, Ginger Rogers en Fred Astaire.

http://www.flickr.com/photos/hamedmasoumi/2266654041/

Maar ik zeik dus helemaal niet. Vier en een halve kilo, schoon aan de haak. Dat is niet zeiken, dat is een serieuze zaak. Vooral gezien het feit dat de zomer eraan komt en ik me eigenlijk gisteren al in een bikini moest hijsen.

Nu heb ik als oplossing even zo’n citroensapkuurtje van Robin overwogen. Klinkt lekker extreem en ik heb wel wat met die luchtige Lindsay Lohan-look. Gelukkig of helaas, het is maar hoe je het bekijkt, zag ik al snel in dat ik niet de discipline bezit die Robin wel heeft (respect!). Naar alle waarschijnlijkheid zou ik binnen een uur afhaken. Of binnen vijf minuten. Hell, ik zou na de eerste slok al stoppen. In diëten ben ik namelijk bewezen slecht. Hoe meer ik met eten bezig ben, hoe meer ik eet. Het enige dieet dat voor mij kan werken is een verdikkingsdieet. Maar laat dat nou net het tegenovergestelde effect hebben van waar ik naar streef.

Afvallen dus. Sommige mensen sporten daarvoor. Dat heb ik ook geprobeerd. Ik ben in de afgelopen twee weken welgeteld drie keer gaan zwemmen (ja, baantjes), maar mijn tijgerprintbikini en lange, glanzende lokken blijken niet chloorbad-proof. En om nou met een Speedo badpak en dito badm…nee, de gedachte alleen al doet me huiveren. Wat als ik dan iemand tegenkom?

Anyhoo, ervaring heeft uitgewezen dat diëten niet lukt. Sporten idem dito. De natuur laat het ook flink afweten. Dus wat te doen, in godsnaam? Een optelsom doet vermoeden dat ik deze week maar gewoon weer een nieuwe poging moet wagen. Dus chloorbad en citroenen, here I come!

CC foto:  Superbomba

De meeste mannen lijden in zekere mate aan een schaamte over de lengte van hun piemel en toch staan ze na het voetballen samen in de douche. De oplossing hiervoor is het zogenaamde jelken: een beetje aan dat slungelige object sjorren zodat het bloed wat gaat stromen en hij groter lijkt. Een typisch mannenfenomeen. Ik zie toch weinig vrouwen in hun tieten knijpen na handbal zodat ze groter lijken tijdens het douchen. Al hossen vrouwen natuurlijk wel net zo lang hun beha op tot hun décolleté op twee appeltjes in een fruitschaal lijken. Maar dat doen we voor de mannen, zeggen we.

Daarnaast is een beetje man homofoob, maar onder het mom van sport gaan al die principes overboord. Als in de kroeg een man met wapperhandje op hun af komt, weten ze niet hoe snel ze weg moeten zijn, want zo groot is het ego van de man ook wel weer: ze zijn allemaal een homomagneet. Echter, tijdens gemengd douchen wordt er op elkaars kont geslagen of het een lieve lust is. Ook eerder als ze op het veld staan. Heel mannelijk Nederland kan aanschouwen dat twee voetballers elkaar op de kont tikken na een grandioos doelpunt, en geen breedgeschouderde Amsterdammer die er wat van zegt. Geef diezelfde Sjonnie een tik op z’n billen op de Albert Cuypstraat en je roept de Derde Wereldoorlog over jezelf uit als man zijnde.

Ik snap het principe ook niet van samen douchen. Waarom kunnen er niet gewoon aparte hokjes worden gebouwd? Er vliegen miljarden euro’s over tafel in de professionele sport, maar een paar gipswandjes optrekken is teveel van het goede.

En dan gemengd douchen. Gelukkig doe ik helemaal niks aan sport, want zwakke enkels, astma en een diepgewortelde aversie. Ik moet er niet aan denken om met een heel team mannen en vrouwen gezellig in de douche te staan na het sporten. Onder een lauwwarme douche met een vloer die in mijn herinnering van de middelbare school vergeven is van schimmels, wratten en grasplukken. Bezwete lijven ingesmeerd met Badedassop. Overal armen en benen.

Gespierde lijven die met handdoeken elkaar op de billen kletsen.

Lachend.

Naakt.

Stoom.

Grijpende vingers.

Misschien moet ik me eens inschrijven bij een team.

Foto: Faye Cliné

Als je me nu een bord spruitjes voor zou zetten zou ik precies hetzelfde reageren. Wat dat betreft ben ik net een robot.

De afgelopen week heb ik het huis van Walter schoongemaakt. Terwijl ik dit aan het doen was bedacht ik me allemaal wat ik de komende week zou gaan eten.
Dit deed ik samen met Jamie Oliver.
Van mijn broer mocht ik zijn drie heilige Jamie Oliver-dvd’s lenen. Ik heb ze opgezet en bekeken en bekeken en bekeken. Allemaal tijdens het poetsen bij Walter. Het was dubbelporno: Jamieporno en voedselporno. En ook een beetje poetsporno, want af en toe kan ik een beetje Monica Geller zijn. Maar dan minder hysterisch. Hoop ik.

Ik maakte de hele week dus eetplannen voor de komende week. Dit was ongeveer het enige dat ik die week kon zeggen:
Dan gaan we woensdag uit eten want dan mag ik weer eten.
Ik denk dat ik als eerste die ene salade van Jamie maak.
Die ene met perzik! En mozarella! En panchetta! (dit zei ik ongeveer twintig keer)
Laten we voordat we naar Ikea gaan daar iets eten.
Zullen we volgende week cheesecake eten?
Volgende week gaan we cheesecake eten hè?
Ik weet waar we volgende week uit eten gaan!
Dan eten we bij Harkema!
Barbecuen op vaderdag vind ik persoonlijk het allerbeste idee ooit.
Jamie Oliver.
Ja heerlijk op vakantie. Dan gaan we daar lekker eten. Griekse salades, calamaris en broodjes met tomaat en ansjovis en en en..

Dus ik kan alleen maar aan eten denken. Zo’n simpele ziel ben ik.
En het verrassende is nog: het is allemaal redelijk gezond waar ik zin in heb. Ok, die cheesecake is natuurlijk slecht in het kwadraat. Maar het is de lekkerste cheesecake van de wereld en ook wel van het heelal.

Ik ben blij dat het erop zit. En voorlopig doe ik de kuur ook niet meer. Niet dat het niet fijn voelt nu helemaal opgeschoond hier te zitten. Maar het is echt heel erg zwaar. En ik ben deze week geregeld voor gek verklaard, maar ook dat ben ik wel gewend. Als ik bijvoorbeeld zeg dat Birkenstocks niet lekker lopen. Of dat ik The Hills wel leuk vind.
Kan me allemaal niks meer schelen: ik ga weer gewoon lekker eten.

cc foto: zingyyellow

Geluk zit in kleine dingen. Dat past al net zo mooi op een tegeltje. Ik ben ervan overtuigd dat er een kern van waarheid in schuilt, maar ik slaag er niet altijd in om tot die kern te komen. In mijn liefdesverdriet van de afgelopen maanden vond ik het vaak lastig om een lichtpuntje te zien. En wanneer ik wel licht aan het einde van de tunnel meende te zien, dacht ik: Als het maar geen goederentrein is.

Ik heb lieve mensen om me heen, maar met hun goed(bedoeld)e adviezen kan ik niet altijd even veel. Toen ik in de zoektocht naar een nieuwe baan de stapel afwijzingen alleen maar zag groeien, was ik gewoon minder vatbaar voor opmerkingen als ‘maar kijk eens hoe heerlijk het zonnetje schijnt’. Het glas is niet halfleeg of halfvol. Het is gewoon twee keer zo groot als het zou moeten zijn.

Hoe mooi of hoe ellendig het leven ook is: Als ik ‘s avonds naar bed ga en een blik werp in de hoek van de kamer, dan zie ik daar mijn drie harige huisgenootjes. Weinig dingen in het leven zijn zo mooi als drie caviaatjes die zich opmaken voor de nacht. Ze nemen een laatste hapje, ze gapen en ze kruipen tegen elkaar aan. Dat maakt me boven alles en door alles heen een gelukkig mens.

Geluk zit in kleine, harige dingen. Het tegeltje dat alle andere tegeltjes overbodig maakt.

Wat zat ik ernaast toen ik dacht dat de dingen die stuk konden nu wel op zouden zijn. Ik ben niet zo materialistisch, maar er zijn een paar dingen waar ik niet zonder kan. Een van die dingen is mijn fijne, subtiele, met mijn iPod matchende, haast onopvallende Skullcandy-koptelefoon. Zelfs een wandeling van tien minuten naar de brievenbus doe ik niet zonder. Maar op een kwade dag brak hij spontaan dwars doormidden. Ik weet dat kinderen in Afrika honger hebben en dat Noord-Korea kernproeven doet, maar ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik er niet gewoon ziek van was.

Op het moment dat het gebeurde, herinnerde ik me ineens dat ik een week eerder de bon weggooide. Dat is belachelijk, want ik gooi nooit zoiets weg. Ik heb een enorme la vol garantiebewijzen en handleidingen. Mijn koptelefoon kon ik dus niet meer ruilen, dacht ik. Daarom ging een goede vriend aan de slag met secondelijm en een thermisch lijmpistool. (Thermisch lijmpistool! Go Gadget, go!) Helaas werkten die oplossingen respectievelijk drie minuten en drie dagen.

“Ken je die tv-commercial dan niet?”, vroeg hij. Hij doelde op een tv-commercial die wijst op je rechten als consument. Meteen klonk in mijn hoofd het veel te bijdehante kind uit dat spotje. “Is kapot gegaan buiten mijn schuld om, dus heb ik recht op herstel of vervanging. Dit recht mag door u niet worden beperkt of uitgesloten.” Zou het werkelijk zo simpel zijn?

Ik kan, als ik mijn best doe, best stoer uit de hoek komen, maar opkomen voor mijn recht in dit soort situaties is niet mijn sterkste punt. Vooraf heb ik visioenen van het winkelpersoneel dat me hard uitlacht, waarna alle klanten in de winkel zich omdraaien, naar me wijzen en tegen elkaar fluisteren dat ik niet goed bij mijn hoofd moet zijn. De drempel om naar de winkel te gaan lag dus enigszins hoog.

Een mens lijdt het meest van het lijden dat ‘ie vreest, dus fast forward naar de samenvatting: Zonder bon en met een kopie van mijn bankafschrift kreeg ik, nota bene in een ander filiaal van de keten waar ik ‘m kocht, binnen tien minuten een nieuwe koptelefoon! Hoewel ik blijkbaar helemaal in mijn recht stond, was ik verbaasd over zoveel service.

Voor vandaag had ik nog geen plannen, maar ik denk dat ik onder het genot van een muziekje op mijn hoofd eens ga kijken waar ik mijn telefoon, computer, router, camera en flitser kan slijten.

“De fotograaf belt je dan nog even om een fotootje te maken”. Ugh, geposeerde foto’s van mezelf vind ik echt wanstaltig, maar het hoort erbij. De fotgraaf en ik hadden afgesproken voor een van de twee grote kerken in Leiden, waar toevalligerwijs net een man met witbeschilderd gezicht en een crèpe jurk met sleep van zo’n 20 meter naar buiten marcheerde. Het was een raar gezicht om de fotograaf daar achter vandaan te zien komen. “Het is een soort kunstzinnig festival. Beetje Oerol-achtig”, zei hij, “Best leuk. Je werkt toch bij het LVC? Je baas zit ook binnen”.

Voor een gerenoveerd pand maakte hij wat foto’s van me, recht voor de neus van de man die ik nog wel eens in de kroeg tegen kom. Dat pand is prachtig opgeknapt nadat het helemaal uitgebrand was omdat de eigenaar van de zonnestudio die er voorheen in zat, verzekeringsgeld op wilde strijken. Hij had zichzelf geboeid en de brandweer vond hem midden in zijn studio tussen de brandende zonnebanken. Als ware het een inbraak. Vanzelfsprekend zit hij in de cel: beetje een monumentale silo laten uitbranden terwijl er mensen naast wonen.

Omdat ik ‘s avonds moest dj’en voor een feest (Faye, voor al uw feesten en partijen) liep ik nog even langs bij platenzaak Velvet waar ik werk om cd’tjes te lenen. Ik zocht wat foute-maar-altijd-dansbare krakers uit en zei gedag tegen een van de leden van Kraak en Smaak die in de winkel de vinylsectie op orde houdt. Tijdens het draaien deed allerhande apparatuur het niet, wat mijn medeplaatjesdraaier en ik gemakkelijk konden oplossen door spullen te lenen van de zaak aan de overkant van het feestgedruis, de Burcht, gezien we daar beiden werken. De stamgasten zagen mij met een gigantische mixer en mijn collega met boxen zeulen en dachten: “Er zal wel een feestje aan de overkant zijn”.

Gister stond het artikel in de krant en terwijl ik met een collega van het LVC afsprak dat ik haar dienst overnam, sms’te mijn baas van de Burcht dat hij me in het dagblad had gezien. Op weg naar huis kwam ik een vriendin tegen die een make-up zaak heeft en visagistenopleidingen geeft en naast uitgebreide felicitaties me terloops vroeg of ik model wilde zitten binnenkort. Bij mijn vaste sigarettenzaak zei de mevrouw achter de balie dat ze mijn stukje in de krant had gelezen en gaf me kletsend mijn pakje Gauloises terwijl ik haar lustig babbelend vier euro vijftig overhandigde.

“Waar gaat dit verhaal heen?”, hoor ik jullie vragen. Nergens heen, net zoals ik. Want terwijl ik in mijn huis in de binnenstad dit stukje typ, buiten de bussen richting Centraal Station hoor rijden, de dames van de printershop aan de overkant hun sigaretje zie roken en de nieuwe winkel ernaast zie opbouwen denk ik alleen maar: ik wil voor altijd in Leiden blijven wonen!

Enne, voor het artikel verwijs ik jullie even naar mijn blog.

Foto: Faye Cliné

Ik kan wel heel politiek correct gaan doen alsof ik me een “Nederlander” voel. Alsof ik helemaal niet hoofdstedelijk arrogant ben ook al ben ik hier geboren en getogen, maar het is wel zo. Drie centimeter buiten Amsterdam waan ik me al in het buitenland. Ik ben in Osdorp voor mijn gevoel al op vakantie. Je kan Amsterdammers ook zo makkelijk betrappen als ze bellen in de trein: “Ja ik ben over een uurtje in Nederla… eeeh.. Amsterdam.”

Maar bij native Amsterdammer zijn komt nogal wat kijken, bij het zijn van een bekrompen arrogante hoofdstedeling. Zo heb je als je in oost woont heel veel moeite met west (lees: de andere kant van de wereld) en andersom. Dat is niet omdat het minimaal een half uur fietsen is, het is een sociaal-cultureel gegeven en maar weinig zijn zo knap hier bovenuit te stijgen. 

En als je een kind uit het centrum (inclusief de Jordaan) bent, verlaat je gemiddeld vier jaar later dan je leeftijdsgenoten je ouderlijke nest omdat je geen huis kan vinden. Althans, je kan geen huis vinden in je vertrouwde hood, maar voor centrumkids is alles 200 meter buiten de grachtengordel griezelig ver en buitengewoon eng.

Gelukkig heb ik van deze fobie geen last. Sterker nog, ik wil helemaal niet in het centrum wonen. Veel te veel stronken toeristen, rotzooi en alleen maar dure winkels. O en een heel muggenzifterig stadsdeelbestuur. Nee, ik ben een Westie. Oost is voor mij verweggistan. Als ik naar mijn werk op de Wibautstraat fiets neem ik altijd mijn hele hebben en houwen mee en geef ik de poes voor drie dagen te eten.

In de Indische buurt voel ik me ‘s nachts beloerd en krijg ik last van achtervolgingswaan, terwijl ik rustig in het holst van de nacht in de Mercatorbuurt ronddool. In oost zet ik mijn fiets op twee sloten, in west op zo’n klein klikslot. In west zegt de lokale hangjeugd “Alles goed, buuf?” of “Mooi weer vandaag!”. In oost zeggen ze “Hey, chickie..”, of erger.

Da’s gek. Tieners die op straat hangen in oost zijn echt niet slechter opgevoed, crimineler of op een andere manier asocialer dan in west en toch zijn ze in mijn eigen buurt erg beleefd tegen me en in oost vaak niet. Dit verhaal ken ik andersom ook, van mensen die de hangjeugd in west eng vinden, die lach ik altijd uit.

De enige verklaring die ik kan bedenken is dat het aan me te zien is als ik me ergens thuisvoel. Een -dit is mijn buurt dus ben je aardig tegen me- houding. Dat werkt op vakantie ook altijd, gewoon gedragen of je er thuis bent en binnen de kortste keren vragen andere toeristen jou de weg. Misschien wordt het tijd om mijn oost-o-fobie achter me te laten en me overal in mij eigen stad thuis te gaan voelen.

http://www.flickr.com/photos/simongroenewolt/6685903/

De handterminal is zo’n bestelcomputertje waar serveersters mee rond zeulen. Het lijkt nog het meest op een groot uitgevallen Blueberry. Het zal wel handig zijn als je een groot terras hebt, het helemaal vol zit en je wilt snel bestellingen doorgeven. Voor mij is het een doorn in het oog.

Ik werk al een tijdje in de horeca en als er iets is waar ik goed in ben, is het bestellingen onthouden. Dat krijg je als je achter een bar werkt. Twee gin-tonic met citroen en ijs, een baileys zonder ijs, twee biertjes, een warme chocolademelk zonder slagroom en eentje mét en een Chouffe. Achter een bar kun je niet alles opschrijven als het druk is, dus zal je het moeten onthouden en als je nou echt iets vergeet dan is het snel gevraagd.

Daarom heb ik er zo’n gloeiende hekel aan als serveersters (of ‘serveerders’) met zo’n grote mobiel aankomen. Ten eerste omdat ze die dingen altijd half in je gezicht drukken en nog erger, omdat desbetreffende ober (m/v) vervolgens alleen nog maar op dat ding kijkt en niet meer naar mij. Vol enthousiasme storten ze zich op hun zakmachine met zo’n handig plastic aanwijspennetje en blijven net zo lang op dat ding drukken tot ze klaar zijn voor de volgende tafel.

Ik denk dat die computers het aanvoelen dat ik ze stom vind, want ze doen het in mijn buurt nooit. Een typisch gesprek:
Ik: “Een cola en een witte wijn alsjeblieft”
Zij: “Een coooooooooolaaaaaa….o wacht even, de vorige tafel staat er nog in”
Ik: (gekscherend)“Oh, ja, dat gebeurt vaker merk ik”
Zij: (kijkend op haar handheld) “Jaaaa, haha….eh…wacht even hoor”
Ik: (een sigaretje opstekend) “Het is ook druk”
Zij: (nog steeds wild drukkend) “Ja, mooi weer he? Even kijken hoor, ja, ik heb ‘m. Een sinas?”
Ik: “Een cola en een witte wijn”
Zij: “Een colaaaaaaa eeeeeeen…nou zeg….oh ja…dus een cola en een rode wijn?”
Ik: “Een cola en een witte wijn”
Zij: “Een coooolaaaa en een witte…(druk, druk, druk) wijn”.
Ik: “Jep, een cola en een witte wijn”.

Ach, het is ook niet de schuld van de jongens en meisjes die zo’n ding moeten gebruiken. Het ligt aan de horecaeigenaren die liever willen investeren in een duur maar slecht werkend systeem in plaats van de opleiding van hun personeel. Maar alsjeblieft terraslopers, zouden jullie me eerst eens willen aankijken en dan je bestelling doorvoeren? Want die terminal werkt niet bij mij in de buurt, echt niet!

Foto: Faye Cliné

Talloze onderwerpen vliegen over tafel. Wie z’n stempas kwijt was, of had verscheurd, favoriete vakantielanden, de treurnissen binnen het Amsterdamse nachtleven, countrymuziek en wat niet. Maar uiteindelijk gaat het natuurlijk over liefde. En billen.
Hoe we er precies op kwamen is me ontschoten, maar het ging ongeveer zo:

Vrouw (V): Nou ja, cellulitis is niet zo fijn…

Man 1 (M1): PPPFFFFFF! Dat gezeur altijd!

M2: Wat is dat? Cellu-lie-tes?

M3: Sinaasappelhuid…

M1 & M5 (in koor): Oooo, Putjes!

V: -lacht hard-

M1: Ja dat vinden vrouwen  heel erg, maar mannen interesseert het niets.

V: Wijsheid…?

M1: Komt ze weer: “Kijk!” En dan zo (knijpt vel op bovenbeen bij elkaar) en dan gillen “Oh nee! Ik heb cellulitis!”. Ja, zo kan ik het ook…

M4: Ja maar wat zeg je dan tegen je vriendin?

M5: “Zeur niet en ga naar de sportschool!”?!?

M1: PPFF, negeren. Of zelf ook doen. Elke dag “Aaaah, kijk! Ik heb cellulitis!”

V: Ja dan houdt ze vanzelf wel op.

En zo ging deze nacht nog een uurtje langer door, over putjes hebben we het niet meer gehad.

http://www.flickr.com/photos/missrogue/

In de afgelopen twee maanden moest ik wennen aan mijn nieuwe leven. Mijn leven zonder de man met wie ik oud dacht te gaan worden. Met wie ik oud wilde worden. Met wie ik oud wil worden. Ik leerde er veel van. Bijvoorbeeld dat liefdesverdriet alleen maar mooi is in de film. En dat er voor mij geen acteercarrière is weggelegd. Hoewel er geen traan gespeeld was, klonken mijn hysterische snikken op geen moment romantisch of hartverscheurend. Eerder gewoon belachelijk. In plaats van de voorzichtig biggelende traan over mijn wang kleefde het snot aan alle kanten van mijn gezicht. Mijn ogen zagen er permanent uit als die van Viola Holt in de week na haar ooglidcorrectie.

Ik huilde om ‘ons’ liedje. Ik huilde om vakantiefoto’s. Ik huilde om zijn geur in het kussen dat van hem is. Dat van hem was. Ik huilde toen de geur niet meer in het kussen zat. Ik bleef mezelf vertellen dat dat hoort. Dat het normaal is. Dat het niet de eerste keer is dat ik liefdesverdriet heb en dat ik zeker niet de eerste persoon op aarde ben die hier doorheen moet, maar zo voelt het natuurlijk wel. Iedere herinnering was een stomp in mijn maag.

Alle mooie dingen die er ooit waren, deden ineens zo’n pijn. Omdat ik niet begrijp en niet geloof dat ze zouden moeten stoppen. Omdat ik weet dat dat niet hoeft. Mijn Lief is bang dat ik daarin ongelijk heb. Daarom huil ik nu niet meer om de dingen die er waren. Ik bewaar iedere mooie herinnering in mijn hart. Maar een van onze standaard grapjes, die niemand snapt, klinkt nu ineens zo anders: “Weet je wat het is? Het is zo jammer. Het hoeft niet. Het kan ook zo anders.”

Als ik de koelkast opentrek, ligt daar de kaasfondue die we samen zouden eten. Die aanblik ontneemt me al mijn eetlust. Ik ga een klein beetje dood bij alle dingen die nog zouden komen, maar er niet meer zullen zijn. De sms’jes waarin hij me bij mijn koosnaampje noemde, doen geen pijn meer, maar de wetenschap dat niemand me ooit nog zo zal noemen, is ondraaglijk. Het zijn de kleine dingen die het doen. Zoals de pasta in de vorm van hartjes, die ik nu zonder hem moet eten. En hij houdt niet eens zo van pasta.

Toen ik gisteren inlogde op Viva.nl viel mijn oog op de Week up beeldcolumn ‘Liefdesverdriet fysiek meetbaar’. Met huivering dacht ik terug aan de dagen, weken en maanden dat ik totaal miserabel door het leven ging om een verloren liefde. ‘Pff, godzijdank heb ik daar al jaren geen last meer van’, schoot meteen door mijn hoofd. Of toch wel…?

Ik lag bijvoorbeeld nog niet zo heel lang geleden een hele nacht huilend op bed omdat mijn beste in het vliegtuig was gestapt om een jaar later pas terug te komen. Dat is liefdesverdriet, als je het mij vraagt. En nog erger: ik zat vorige week huilend op de fiets. Huilend. Op de fiets. Midden op straat, tijdens spitsuur. Niet omdat ik bruut bedrogen of verlaten ben. Nee, omdat ik verliefd ben.

Op J., of Prins J. zoals hij officieel te boek staat (tot groot vermaak van zijn vrienden). Ik kan best zeggen dat ik van niemand zoveel hou als van hem. Met J. heb ik het dusdanig fijn dat ik af en toe overmand word door de angst om hem kwijt te raken. Geef toe, dat is een reële angst. Mensen bedriegen, gaan weg of soms zelfs dood. Dat mag J. nooit doen, want dan ga ik ook dood. En bij dat besef begin ik dus te brullen. Op de fiets.

Wat natuurlijk volstrekt belachelijk is, want tranen van geluk bestaan bij de gratie van ‘bij wijze van spreken’. Niemand doet dat letterlijk! En al helemaal niet in het openbaar. Maar ach, er zijn ergere dingen om om te huilen. Zoals geen liefde. Of hooikoorts. Ook heel irritant.

CC foto: A National Acrobat