Lang geleden, althans zo voelt het, kreeg ik een mailtje met daarin: serious shit, doe het nou! Of ik even niet wilde zeuren en me gewoon aan wilde melden voor de Viva webstrijd dus. Nog geen maand later stuurde ik 1 minuut voor het officiële verstrijken van de deadline een mail naar de Viva.

Goed voornemen nummer 1 om meer te gaan schrijven was van start gegaan. Antwoord kreeg ik ongeveer een week daarna. Na een telefoontje van Sheila twijfelde ik nog even of er niet een grap met me werd uitgehaald. De ingezonden blogs waren doorgelezen en ik ben een van de vijf kanshebbers op een jaar bloggen voor de Viva.

Twijfel
Hoe dit nu weer mogelijk is geweest is mij een raadsel. Al die kabels, harde schijven en internetabonnementen die het wereldwijde web mogelijk maken hebben hun werk gedaan en zullen mij binnenkort verbinden met een onbekende doelgroep. Nu nog bedenken waar ik over ga schrijven.

Kluis
Superspannend natuurlijk, maar om het mijzelf makkelijker te maken had ik besloten om niemand te vertellen dat ik me had aangemeld en door de eerste selectieronde heen was. Fotograaf Abdulkadir werd ingeschakeld om headshots te schieten en wist niet waarvoor. Onder de voorwaarde dat hij als eerste te weten zou komen waar het voor was werkte hij mee.

Racen
Als eerste was ik gelukkig niet, want windkracht twaalf en Martin hadden gelukkig het spits al afgebeten. Lekker in de luwte van de eerste blogger mijn blogje online zetten. Lang gestoei om uiteindelijk het blogsysteem onder de knie te krijgen eindigde gelukkig net op tijd in de vorm van een stuk over gladiatoren. Toen kon ik echt niet meer terug. Het eerste ‘kindje’ stond online.

Er is veel geschreven die vier weken over allerhande onderwerpen en ik denk dat wij 5 webstrijders in een leuk afwisselend aanbod hebben kunnen voorzien.

Fijn dat jullie de tijd hebben genomen om mijn blogjes te lezen en hier en daar ook de tijd namen om te reageren. Ik voelde jullie allemaal over mijn schouder meekijken terwijl ik in schrijfmodus achter mijn pc zat te letterneuken en kommazeiken, want jullie dwingende blik maakte dat ik meer en meer na ging denken of ik jullie niet tekort deed. Speciale dank gaat uit naar de vivawebnerdies die telkens geduldig hebben gepuzzeld om alles netjes online te krijgen en altijd klaar stonden met advies of hulp.

Het waren vier fantastische weken dankzij mijn medestrijders, de (mee)lezers, vrienden en bekenden die mij gevraagd en ongevraagd van advies voorzagen en Elvan, die mij zo gek heeft gekregen om mij aan te melden.

Foto: Privébezit

Na een ruime maand bloggen door de geselecteerde mannen, kon er vanaf de 12e gestemd worden voor de winnaar van de Webstrijd. Twee tumultueuze weken volgde met leuke reacties, boze reacties, afhakers, terugkomers, nieuwe afhakers, reacties op de afhakers, enfin jullie hebben het ook gevolgd. GTST was er niets bij.

Ondanks deze hobbel aan het einde van de weg, heb ik toch erg genoten van de Webstrijd. De voldoening van positieve reacties op je stukjes is erg groot en kan daarom ook eenieder van jullie aanraden een eigen weblog op te starten. Wie weet doe je mee aan de volgende Webstrijd.

Maar bovenal is de afgelopen periode erg leerzaam geweest. Ik heb mezelf aan moeten leren om kort op elkaar volgende deadlines te halen. Ik heb geleerd voor een doelgroep te schrijven waar ik zelf geen deel van uit maak. En ik heb geleerd om te incasseren. Kritische opmerkingen volgden positieve reacties op. Beiden zijn lastig om te op te strijken.

Ik wil dan ook iedereen bedanken die het mogelijk heeft gemaakt dat ik mijn stukjes op Viva.nl heb kunnen posten. De webredactie van Viva heeft het zwaar gehad met mij de afgelopen tijd. Vragen over de planning, linkjes, foto credits en indeling van de stukjes, voor alles kon ik bij ze terecht. Als er op een of andere manier een digitaal applaus te genereren is via reacties op blogs, zou ik daar op dit moment gebruik van willen maken. Want een staande ovatie voor de dames van de webredactie zou zeker op zijn plaats zijn.

Maar mijn dankbetuiging mag ook zeker niet voorbij gaan aan jullie; de lezeressen (en die enkele lezer natuurlijk) van de stukjes. Ik hoop jullie, zo af en toe, dan ook terug te zien op mijn persoonlijke blog. Ik zal er niet drie maal per week posten, maar ik ga het zeker weer oppakken!
Bedankt daarvoor!

Foto: Privébezit

Hoewel ik oorspronkelijk werd geïntroduceerd als muziekblogger, besloot ik al gauw (mede op advies van mijn zus) om het over een andere boeg te gooien. Ze beveelde me aan om persoonlijkere stukken te schrijven, zodat de lezers een beter beeld van me konden vormen. Daarnaast is het makkelijker voor een lezer om zich in te leven. Dat bleek moeilijker dan ik dacht.

Omdat ik een goede afwisseling wilde houden in het soort blogs dat ik schreef was het lastig om steeds met verse onderwerpen te komen. Enerzijds de dagelijkse anekdotes over bijvoorbeeld het kaal worden en anderzijds meer inhoudelijke blogs zoals die over de relativiteitstheorie en mijn donorblog. Die laatste was wel de kroon op mijn werk. Hij is zelfs in Viva 14 geplaatst!

Inmiddels ben ik ook door blijven schrijven voor mijn eigen muziekblog, Duurt Lang waar door een kleine technische aanpassing nu vele malen meer bezoekers op komen dan een tijdje geleden. Ik heb bezoekers uit alle windstreken, van Frans Polynesie tot St. Kitts and Nevis. Ik blijf het met plezier bijhouden, en het beste ervan is: ik heb er ook een baan aan overgehouden. Derde Paasdag begin ik bij mijn nieuwe werkgever. Wie had dat gedacht?

Ik wens de winnaar van de competitie veel succes tijdens zijn tijd als Viva-blogger. Hou de mannen-eer hoog!

Foto: privébezit

‘Ik ga een heel jaar lang, drie keer per week, een tekst schrijven die op de Viva website komt te staan,’ zeg ik.

‘Dus jij gaat verhaaltjes schrijven voor vrouwen,’ zegt hij op zijn beurt, ‘zeg maar: recepten.’

Slagroomgebak
Rondom mij klinkt gelach van mannelijke collega’s. We staan in een grote cirkel in het midden van onze kantoorruimte. Ik trakteer slagroomgebak omdat ik iets te vieren heb: ik heb de Viva webstrijd gewonnen. Als ik blij ben geef ik geld uit aan etentjes (vrouw gelukkig) en gebak (collega’s gelukkig).

‘Nou,’ zeg ik heel serieus, ‘recepten, dat doet al iemand anders.’

‘Waar ga je dan over schrijven?’ vraagt iemand.

Danseressen in Rio
‘Hij schrijft over vibrators,’ zegt een collega die toevallig dat stukje heeft gelezen. Naar aanleiding van die blog gaf hij mij het advies om iets te schrijven over hoe danseressen in Rio hun onderbroekje zonder heupbandjes toch op de juiste plek kunnen houden. Je wil trouwens niet weten hoe ze dat doen, maar ik begrijp nu wel waarom ze altijd zo blij kijken als ze staan te dansen.

‘De stukjes gaan zeker niet alleen over vibrators,’ zeg ik, terwijl ik mij afvraag wat ik nog meer kan zeggen om verdere afdaling van het niveau te beperken. Op papier kan ik wel goed uit mijn woorden komen, maar verbaal ben ik niet zo sterk, getuige de onvoldoendes die ik kreeg voor mondelinge overhoringen in de tijd dat ik nog hoofdhaar had.

‘Hij schrijft ook over het tanken van de verkeerde brandstof,’ roept de collega van het onderbroekje-met-de-plug-erin. Hij heeft blijkbaar toch meer blogs gelezen. ‘En hij is bang van spoken.’

Goed. Hier is geen redden meer aan. Ik neem dus maar een grote hap van mijn slagroompunt. Eten geeft troost.

Honderdvijftig
Rondom mij bedenken collega’s onderwerpen voor de Viva blogs, goedbedoeld, maar het ene idee is nog beroerder dan het andere. Gelukkig zitten ze al snel zonder materie. Ha! Ze zouden het nog geen maand volhouden.

‘Dus je gaat dat een jaar lang doen, drie keer per week. Dan moet je nog zo’n honderdvijftig stukjes schrijven,’ zegt een collega die goed kan hoofdrekenen.

Ik knik.

Er klinkt een ‘Goh’, een ‘Pfff’ en daarna blijft het even stil. Dan stapt Sjef op mij af. ‘Nou,’ zegt hij, terwijl ik een klap op mijn schouder van hem krijg. ‘Sterkte ermee dan.’

‘Bwedankt,’ mompel ik met mijn mond vol slagroom.

CC foto: wieswies

Genoeg sterke argumenten voor deze winnaar…
“Na het lezen van zijn blogs is mijn dag altijd stukken vrolijker.”

“Lekker relativeren en lezen over allerhande dagelijkse beslommeringen.”

“Ik vind zijn stijl van schrijven heerlijk humoristisch met de nodige ironie eronder. Bovendien lezen de blogs lekker weg.”

“Hij schrijft leuke, vlotte stukjes die me regelmatig hardop doen lachen.”

“Openhartig, eerlijk en humoristisch met de nodige zelfspot.”

De eerstevolgende blog die online komt is van…
De webstrijder die met een voorsprong heeft gewonnen is…
De man die deze week in Viva te bewonderen is…
Wie zorgt er voor herkenning…
De virtuele beker ‘Webstrijder van het jaar’ gaat van Robin naar….

*****

****

***

**

*

Werner!

Welkom, Werner! En uiteraard veel dank voor jullie blogs Victor, Roy, Martin en Mattijs!

Werners eerste officiële blog als Viva-blogger volgt hierna…

PS Geen idee waar dit over gaat? Hier vind je alles over Webstrijd 2010!

Vier mannen
Webstrijd 2010... Niet vijf maar vier deelnemers gaan door in de strijd om Viva-blogger te worden. Martin heeft zich helaas teruggetrokken uit de webstrijd. Zijn reden hiervoor kun je terug vinden onder de blog ‘Wie wordt de nieuwe Viva-blogger…?‘

Wat nu?
Heb je op Martin gestemd en baal je ervan dat je stem verloren is gegaan? Iedereen die op Martin heeft gestemd: jullie stem is komen te vervallen, maar jullie kunnen nog een keer stemmen op een van de andere webstrijders!

Roy, Mattijs, Victor en Werner – wie gaat het worden? De spanning stijgt…

Op wie stem jij?
Je kunt tot maandag 22 maart (12.00) je stem bekend maken. Stem door een mailtje te sturen (met als onderwerp ‘webstrijd’) naar actie@viva.nl. Laat ook even weten wat de reden voor je keuze is.

STEM NU!

CC foto: Markus Rödder

De heren zullen eens even laten zien dat ze de Vivavrouw aankunnen. Ik sta er ook tussen met mijn kop. ‘Je kijkt een beetje boos’, zegt mijn vriendin. Victor ziet er relaxed uit, Matthijs heeft een echt ‘kom-maar-op-ik-kan-jullie-wel-aan-gezicht’ en Roy lijkt er over na te denken of hij wel weet waar hij aan begonnen is. Van de vier ben ik de oudste met mijn vijfendertig winters. De Vivavrouwen krijgen op de valreep de even oude Werner voor hun kiezen.

Droomvrouwen
Vier weken lang schrijven over wat mij bezighoudt. Vivavrouwen blijken echte ‘droomvrouwen’. Trillend en badend in het zweet werd ik wel eens wakker. Ze kunnen over elke spelfout vallen. ‘Heb ik verankert wel met een ‘t’ geschreven? Zal ik het nog even checken?’ ‘Ga slapen’, klinkt het naast me. Je vriendje ‘Snooze‘ maakt je wel weer wakker.’

Naast het enveloppe-exemplaar heb ik ook een inkijkexemplaar. Vrienden en familie moeten dat zien natuurlijk, Martin in de Viva. Het blaadje reist ook mee in de trein naar mijn werk in Utrecht. ‘Lachen’, zegt mijn collega. En dan ligt de bal opeens bij mij. Laat die brij van woorden maar van je hoofd naar je blog stromen. Geen moment ontbrak het mij aan inspiratie, ik had eerder teveel. Keuzes maken, waarover schrijf ik wel en waarover niet? Geen clichés, heb ik geleerd. ‘Gewoon jezelf blijven’, zegt een meisje, van – ik schat – een jaar of vijfentwintig, dat tegenover me zit in de terugtrein van Utrecht naar huis.

Avontuur
Met haar raak ik aan de praat over mijn blogavontuur. Ik sla bladzijde dertig en éénendertig open. ‘Ben jij dat?’ Ze kijkt iets verbaasd. In de Viva staat een foto die gemaakt is ten tijde van mijn blonde-haren-avontuur, in het echt is het donker, bijna zwart. Ze blogt zelf ook regelmatig en kletst honderduit over Viva.

Ze heeft een tas bij zich met twee niet nader te noemen letters erop, omdat ik anders reclame loop te maken voor M&S en dat hebben ze hier liever niet. Er hangt een kaartje over de rand: twee halen één betalen.

‘Wat heb je gekocht?’, vraag ik.
‘Deze.’ Ze trekt haar jas opzij en komt iets naar voren. Ik heb moeite mijn aandacht bij de blouse te houden.
‘Leuk!’, roep ik met een voelbaar warmer gezicht.
‘Ja, hè? Ik heb er direct maar twee van meegenomen.’ Ze reikt verder voorover om de Viva die naast me op het bankje ligt te pakken.
‘Mag ik hem even lezen?’

Ik kijk nu recht in haar blouse en krijg twee rondingen verpakt in een Marlies D. voor mijn neus, zo’n BH met van die ingewikkelde bandjes. Ik kan geen kant op en voel dat ik echt begin te blozen nu. Gauw wend ik mijn blik weer richting de roze Vivacover-met-ezelsoren.

Hmmm, ik denk dat ik het begrijp. De blouse in haar tas is om netjes in de kast te bewaren, want de blouse die ze nu aan heeft, is overduidelijk het inkijkexemplaar.

CC foto: Jorge Mejía peralta

Vleesmarkt
Keuren, daar gaat het namelijk allemaal om. Bij het programma Take Me Out wordt het aangeboden vlees op waarde geschat door 30 vrouwen voor een eventuele date. Zodra het die 30 vrouwen niet bevalt wat er het podium op komt lopen kunnen ze hun desinteresse kenbaar maken door op een knop te drukken. Een rood lampje geeft dan pijnlijk aan hoe er over de jongen in kwestie gedacht wordt.

Ik zag een duidelijke link met de Viva webstrijd. Wij, de mannen, hebben de afgelopen paar weken ons best gedaan jullie, de vrouwen (met uitzondering van een eventuele Viva-man natuurlijk), te overtuigen dat we interessant genoeg zijn om te behouden. Mocht de Viva-forummer het daar mee eens zijn, is dat aan te geven door middel van een mailtje naar de redactie.

Oppervlakkig
Presentator Eddy Zoey loopt na elke stemronde van dame naar dame om te vragen naar de motivatie van haar keuze. Vaak komt er dan een slap excuus uit om weg te drukken: “Ik hou niet van oranje veters,” of “Hij heeft een hond en ik vind honden gewoon rotbeesten.”

Spaak
En daar hoop ik dat de vergelijking met de webstrijd spaak loopt. De oppervlakkigheid van de 30 meiden in de studio is vaak zo overduidelijk dat Eddy Zoey er, en public, al een pijnlijke opmerking over maakt richting de dames. Achter de schermen worden ze vaak nogmaals voorzien van een preek, soms met gevolg tot uitsluiting.

Ik weet dat Viva-vrouwen niet zo oppervlakkig zijn, maar for the record: Ik heb geen oranje veters. En ook geen hond.
CC foto: Alex E. Proimos

Opblaaspop
Ik vroeg aan mijn vader wat een vibrator was. Hij zei: “Vraag dat maar aan je moeder.” Maar mijn moeder wilde niet dat ik met dat spelletje speelde, dus vroeg ik het haar maar niet. Op een dag bleef het balletje hangen. Ik geloof dat mijn computer drie uur lang ‘opblaaspop’ heeft gezegd, waarvoor ik elke keer vijftig punten kreeg. Die dag haalde ik een high-score die ik nooit meer heb kunnen evenaren en daarmee was ook meteen de charme van het spel weg.

Roze geval
Afgelopen vier weken zag ik vaak de reclame van de Viva-vibrator naast mijn blogs staan; dat roze geval van zacht vinyl. Ik vind het een opmerkelijke actie en schreef er voordat ik genomineerd werd al een blog over op mijn eigen blogsite. Ik vroeg me af wat vrouwen ervan zouden vinden als wij mannen een opblaaspop konden krijgen bij nemen van een abonnement op de FHM magazine of de Playboy.

Spamfilter
In de e-mail waarmee ik mij aanmeldde voor de ‘Viva zoekt een Vent’ webstrijd, stopte ik een link naar die puntige blog over de vibrator. Maar de virtuele Viva-vibrator liet niet met zich sollen. Vijf seconden nadat ik het bericht verstuurde had de spamfilterflipperkast van de Viva webserver al korte metten gemaakt met mijn e-mail. Als ik half januari niet via Twitter aan de webredactie had gevraagd of het klopte dat ik geen ontvangstbevestiging had ontvangen, was de hele webstrijd aan mij voorbij gegaan.

Dames, zet jullie vingers aan de knoppen, want het is nu aan jullie om te gaan flipperen. Wie blijft er rollen in de flipperkast en wie schiet er het gat in met een welgemeend: “Vrrrrrrrrrij met een condooooom!”

CC foto: The Consumerist

Rechts van mij zit mijn moeder met een handleiding voor opa’s en oma’s in haar handen, links van mij trekt mijn zus het laatste pakpapier van een fotolijstje met daarin een echo.
Tegenover mij zitten mijn schoonzus en mijn broer te stralen. Mijn vader vraagt zich hardop af of mijn broer dat stuk kip nog op gaat eten.
Een paar gevallen kwartjes verder was het dus officieel: ik word oom!

Keteltjes
Een groot deel van mijn leven heb ik al ervaring met parttime kinderen: het soort waarvan je weet dat ze nog naar huis gaan. In mijn omgeving slaat het kindervirus om zich heen. Stuk voor stuk leuke parttimers, maar nu komt het toch wel heel erg dichtbij in de vorm van een jongetje dat de projectnaam Tusker heeft meegekregen.
Om mijn onafgeronde PABO-opleiding niet helemaal verloren te laten gaan kunnen alle cd’s, boeken en cassettes met kinderliedjes weer van de stoffige zolder worden getoverd. Keteltjes worden weer dik van buik, in de handjes zal veelvuldig worden geklapt en ook het trappetje in het raamkozijn zal kraken onder onze voeten.

Waarschuwen
Tusker kan heel goed fietsen, hij moet alleen beseffen dat het nog even kan duren voor zijn fiets daarvan overtuigd is.
Rond zijn zestiende zal het dan misschien eindelijk tijd worden voor ‘Baada ya kazi‘. Ergens voor die tijd moet ik hem nog vertellen dat het een kwestie is van meer opstaan dan vallen en dat vuurwerk en wc-potten niet goed samengaan. Ja ik weet het, levenswijsheden om U tegen te zeggen, maar als iemand het mij had verteld…

Mattijs de ouwe zemelaar
Lang daarna zal ome Mattijs die 3D-beeldtelefoon ooit wel gaan begrijpen zodat hij wat minder gaat schreeuwen zoals zijn ouders dat altijd deden via de mobiele telefoon. En dat gezeur over LP’s, cassettebandjes en discotheken waar het geluid nog niet hypergekristalliseerd in 15.1 surround hypersecret 18.2 was afgemixed barst toch pas los aan het eind van de verjaardag als Tusker al lang en breed op een oor ligt.

CC foto: Pink Sherbet Photography

Zelf beginnen
Onder de muziekblogs die ik volgde, zat eigenlijk nooit een Nederlandse. Ze zijn er wel, getuige de awards die ervoor worden uitgereikt, maar ze zijn gewoon nauwelijks zichtbaar. Om mezelf in actie te houden tijdens mijn in-between-jobs periode, en om een portfolio op te bouwen begon ik mijn eigen blog. In eerste instantie plukte ik zomaar een WordPress-thema van het web en ben ik gewoon gaan schrijven. Hoe meer er staat, hoe makkelijker je gevonden wordt, was mijn idee. Al gauw kreeg ik hulp van een vriend, die elke maand een uitgebreid stuk levert en meedenkt over de site. Samen sta je toch sterker, en het is goed om iemand te hebben die er anders naar kijkt.

Fanmail
Na een paar maanden kreeg ik mijn eerste mailtje via de site. Een Duitse band stuurde hun nummers, met de vraag of ik er eens naar wilde luisteren. Dat deed ik natuurlijk maar al te graag, en het was helaas van matige kwaliteit. Maar ze wisten me wel te vinden! Niet veel later kreeg ik mijn eerste fanmail: een lezer die zo enthousiast was geworden over Fred Falke dankzij mijn blogs, dat hij me wilde bedanken. Een erg bijzondere ervaring.

Internationale roem
Vorige week kreeg ik een mailtje uit Tsjechië, van een collega-blogger die links uit wilde wisselen. En gisteren ontving ik zelfs mijn eerste mailtje van een heuse platenmaatschappij. Uit Italië. Ze bieden me aan om exclusief nieuwe nummers te sturen, als ik erover wil schrijven. Dit had ik een half jaar geleden nog niet eens durven dromen. Mijn doel is om nu verder te groeien en mezelf meer te ontwikkelen als muziek-journalist. Een manier om mijn passies voor internet, communicatie en muziek te kunnen combineren. Misschien word ik dan op een dag net zo succesvol als mijn voorbeeld Arjan.

CC foto: Tanakawho

Normale auto
Er staan al flink wat filmpjes met fileparkerende mensen op internet en de scene van vanmiddag had er perfect tussen gepast. Blijkbaar gaat het inparkeren niet iedereen even goed af. Helemaal niet erg, ik heb er ook een tijd over gedaan om het te leren. Maar koop dan ook gewoon een normale auto als je het nog niet zo goed kan.

Hummer
Ik sta op de bus te wachten wanneer er tegenover mij een zilveren Hummer aan komt rijden. Achter het stuur een iets te zelfverzekerd, stereotype Amsterdam Zuid figuur. Merkzonnebril in het iets te lange, seminonchalant achterover gegooid haar, suède jasje, nette spijkerbroek, bruin lederen schoentjes en het onvermijdelijke (extreem foute) sjaaltje.

Blijkbaar moet de heer in de buurt zijn en stopt voor een mooie plek, groot genoeg voor twee normale auto’s. Voorzichtig rijdt het sjaaltje achteruit. Veel te vroeg wordt er geremd en terug vooruit gereden. Ook aan de voorkant besluit de figuur iets te veel ruimte over te houden. Om vervolgens weer naar achter te manoeuvreren. Dit tafereel herhaalt zich nog een keer of vijftien zonder écht resultaat.

Zelfbeheersing
Ik heb moeite om mezelf te beheersen. Ik wil naar de Hummer toestappen en het sjaaltje toespreken.

“Bent u verhuizer mijnheer?”
“Eeehm…nee”
“ Zit u dan in het leger?”
“Nee ook niet”
“Bent u dan soms boer?”
“Ook niet”
“Zou u dan nu zo vriendelijk willen zijn uw auto in te ruilen voor een Smart?”

Spijt
Ik had mee kunnen helpen het parkeerprobleem te bestrijden. Ik heb me ingehouden. En heb er spijt van.

CC foto: exfordy

In de strijd!
Vier weken geleden ging de webstrijd 2010 van start. De deelnemers,  Roy, Mattijs, Martin, Victor en Werner hebben gedurende deze weken drie blogs per week geproduceerd. De heren schrijven hun (voorlopig) laatste Viva-blog dit weekend, maar er kan nu al gestemd worden.

Wie wil jij blijven volgen op Viva?
De stemming is NU officieel geopend en loopt t/m 22 maart om 12 uur.

Je kunt stemmen door een mailtje te sturen (met als onderwerp ‘webstrijd’) naar actie@viva.nl. Laat ook even weten wat de reden voor je keuze is.

STEM NU!

CC foto: tnarik

Ik vind rook stinken. Of het nu van een sigaret, pijp, sigaar of joint is, ik vind het vies. Je kunt begrijpen dat ik dan ook van binnen stond te juichen toen het rookverbod voor de horeca werd aangekondigd. Als ober heb ik jaren in de rook gelopen, en nu was het ineens afgelopen. Mijn rokende collega’s waren er minder blij mee, maar gingen uiteindelijk toch ook overstag met de regel dat ze alleen nog in de pauze mochten roken.

Een ander nadeel van rokers is de ontzettende troep die ze achterlaten. Hoe vaak zie je niet een roker die klaar is met zijn sigaret, de peuk gedachteloos weggooien of uitdrukken. Hoeveel moeite is het om de peuk netjes weg te gooien of in een asbak te drukken. Het ergste van alles is dat het ‘normaal is’. Ze denken er niet eens meer bij na!

Gelukkig zijn er ook rokers die wèl nadenken en hun peuk achterlaten in de asbak of in een vuilnisbak gooien. Deze rokers mag ik wel. Ik begrijp dat mensen behoefte hebben aan een sigaret op zijn tijd, en ik geef ze graag alle ruimte. Zolang ze er maar bewust van zijn dat peuken een ernstige vorm van milieuverontreiniging zijn (volgens Moerman, 1999).

CC foto: Gianni Dominici

Kinderkamer
Niet lang nadat ik mijn eerste lettergreep had uitgekraaid kwam ik er terecht; een rustige buurt in het centrum van Beverwijk. Hemelsbreed nog geen 300 meter van het ziekenhuis waar ik ter wereld kwam.

Stapelen
Uiteindelijk maakte de komst van mijn broer dat ik promoveerde naar de grote kamer aan de achterkant van het huis. Jarenlang hebben we op dezelfde kamer in een stapelbed geslapen. Het was maar goed dat we een stapelbed hadden, want we hadden zoveel mogelijk vloeroppervlak nodig voor onze lego en playmobil tornado’s. Niet veel later zouden dat He-man, Skeletor en transformers worden. He-man en Optimus konden het goed met elkaar vinden en pasten ook perfect in het vertrouwde tornadomodel.

Hogerop
Om te vorderen op de basisschool moeten de breinen volgestampt worden met tafels, rekensommen, apen, noten en Miezen. Daar zijn bureaus en boekenkasten voor nodig. Het stapelbed moest plaats maken voor echte hoogslapers met daaronder elk ons eigen minikantoor. De vreugde van een stapelbed zou ik vanaf nu alleen nog kunnen proeven in herbergen waar het taboe op volwassenen in stapelbedden nog niet heerst. Taboe of geen taboe, mijn zus werd ondertussen toch echt te groot voor haar kleine kamertje en dus moesten de grote broers het NOG hogerop zoeken. De zolder op met die knakkers!

Zolderkamer
Mijn eindstation in dit huis. Eindelijk een kamer voor mezelf. Te laat wakker worden voor school, nachtjes doorhalen voor examens, tentamens en PABO-opdrachten. In deze kamer zou ook op een drumstel worden gerost. De bandjes waarin ik terecht kwam hebben me driekwart van mijn huidige vrienden- en kennissenkring opgeleverd. Hier zou ook voor het eerst aangerommeld worden met een vriendin. Dit alles met uitzicht op mijn geboorteplek. De PABO heb ik nooit afgerond, de vriendin is nu gelukkig met iemand anders. Ik heb pas een jaar geleden voorzichtig weer een drumstel aangeraakt.

Het huis kraakt niet, zucht niet, piept niet en veroordeelt niet.
Ik maak nog snel even een foto van het uitzicht op het Rode Kruis ziekenhuis en trek de deur van mijn oude zolderkamertje dicht.

Het huis wacht op nieuwe zielen om te verzorgen…

CC foto: sigsegv

Via torrentsites als the Pirate Bay kun je films, muziek en software naar keuze kopiëren van een andere gebruikers. Het downloaden van die bestanden is geheel legaal, zolang het voor niet-commerciële doeleinden gebruikt wordt. Het aanbieden van die bestanden, daarentegen, is wel illegaal.

Zinloos verbod
De regering wil nu, om de producenten van deze media te beschermen, een verbod op het downloaden van deze bestanden in gaan stellen. Zinloos in mijn ogen.

De snelheid waarmee het internet tegenwoordig evolueert is gigantisch en niet meer te controleren. Toen Napster uit de lucht werd gehaald, waren er al snel alternatieven gevonden. Nadat ook deze verboden werden kwam men al snel uit bij torrents. Het verbieden hiervan zal technische jongens over de hele wereld aansporen tot het opzetten van een nieuw systeem.

Komt nog eens bij dat het controleren van de gedeelde bestanden de privacy van de internetgebruiker zal schenden. Om te kunnen controleren of de gebruiker illegale bestanden download, zal men namelijk eerst moeten kijken of de bestanden wel illegaal materiaal bevatten. Weg internetvrijheid.

Allemaal schuldig
Daar waar muziek en films gemaakt worden zal het gekopieerd worden. Sinds de uitvinding van de grammofoonplaat (en daarmee ook de drukker) wordt er al muziek van de ene op de andere plaat overgezet. Met de komst van de cassette en video, cd’s en dvd’s is daar niets aan veranderd. Wie heeft er niet met een vinger op Rec. naar de radio zitten luisteren? Allemaal zijn we schuldig aan het schenden van auteursrechten.

Openbaring
Internet is in mijn ogen juist een openbaring voor producenten van media en dan vooral in de muziekindustrie. Onbekende bands hebben nu een platform om gehoord te worden. Muziekliefhebbers kunnen oneindig lang blijven zoeken naar nieuw talent. Illegaal downloaden schaadt de industrie niet, maar steunt haar juist.

Viva-vrouwen hebben een mening. Hoe denken jullie hier over?

CC foto: peasap

Door het geritsel van het zakje staat er binnen no-time een kwispelende beagle naast mij in de keuken. Ik roer in mijn bekertje en schud mijn hoofd. ‘Nee, dit is niet voor hondjes.’ Struin krijgt elke dag een half pilletje ‘Carprodyl‘, verpakt in een stukje kaas. De koelkast zwaait open, kaas eruit, bolletje maken, pilletje erin en Struin slikt haar dagelijkse dosis weg alsof het niks is.

Spring-in-’t-veld
Bij Struin is anderhalf jaar geleden een vergroeiing van haar ruggenwervels geconstateerd. Ze kon niet meer lopen van de pijn. Met deze voorgeschreven pijnstiller is de echte spring-in-’t-veld weer terug, al is het wel oppassen dat ze nu niet gaat forceren.

Struin, mijn spring-in-’t-veld

Gelukkig, na een klein kwartier zakt mijn hoofdpijn af. Paracetamol is een mooie uitvinding, maar niet voor kat of hond. Sinds een aantal jaren weet ik dat een halve paracetamol al tot acute vergiftigingsverschijnselen kan leiden bij je huisdier. Het kan je kat zomaar één van zijn negen levens kosten.

Medicijnen uit de natuur?
Thuis ben ik opgegroeid met een rode poes. Toen ‘Poes’ een jaar of dertien was, voelde ik grote ronde bulten onder haar buik. Poes liep vaak buiten en op een gegeven moment werden de bulten minder en uiteindelijk voelde ik ze helemaal niet meer. Ik vraag me af of Poes zelf in de natuur een medicijn heeft gevonden. Ze is op achttienjarige leeftijd overleden.

Foto’s uit de oude doos van Poes en mij samen

Of Poes vroeger ooit een paracetamolletje heeft geslikt? Ik zal het mijn moeder eens vragen. In mijn omgeving schrik ik er van hoeveel mensen nog onwetend zijn over het gebruik van paracetamol bij huisdieren.

Wat zijn jouw ervaringen met het gebruik van paracetamol bij honden of katten?

CC foto: Sam Catchesides
Foto’s in de tekst: privébezit

Zapservice
De laatste jaren kijk ik weinig televisie. De techniek van het zappen pas ik nog dagelijks toe: ik lees boeken alsof ik tv kijk. Soms lees ik avonden achter elkaar hetzelfde boek om vervolgens halverwege over te schakelen op een ander. Er liggen bij mij meestal 3 boeken op het nachtkastje en in alledrie een boekenlegger.

Gewoonte
De reis door een normaal boek begint voor mij op pagina 1. En tot ik het uit heb kijk ik regelmatig hoeveel bladzijden er nog te gaan zijn. Ik vergeet telkens het totaal aantal pagina’s dus til ik voorzichtig de onderste of bovenste hoek op voor het nummer van de laatste pagina.
Het zicht op de laatste zin moet hierbij op alle mogelijke manieren vermeden worden om het verrassingseffect te behouden.
Ik ken ook mensen die het anders doen. Zo sprak ik iemand die altijd direct het laatste hoofdstuk van een boek leest. Als het boek niet goed afloopt dan leest ze sowieso niet verder.
Of je kan ook, als je halverwege het boek geen zin of tijd meer hebt direct doorbladeren naar het laatste hoofdstuk. Dan heb je toch het einde gelezen en vul je het tussenliggende deel zelf in.

Geheugensteun
Aangezien mijn aanschaftempo tot voor kort hoger lag dan het leestempo was mijn boekenkast gevuld met gladde ruggetjes. Ik lees meestal paperbacks omdat die makkelijker te tillen zijn in bed. In de winter zijn er weer aardig wat gebroken ruggetjes bij gekomen.
Bij sommige boeken weet ik nog precies wanneer ik ze gelezen heb of welke cd ik grijsgedraaid heb tijdens het lezen. Die boeken blijven in de kast. Soms zelfs meer als goede herinnering dan als goed boek.

Tweede leven
De overige boeken waar ik al jaren niet doorheen kom of waarbij 1 keer lezen meer dan genoeg is ga ik maar eens op vakantie sturen of gebruiken om de aanschaf van nieuwe boeken te betalen. Tweedehands boeken kopen kan natuurlijk ook, want het snuffelen in andermans herinneringen is nu juist wat boeken lezen zo leuk maakt.

Heeft een van jullie trouwens de nieuwe Pride and Prejudice al gelezen?

CC foto: Jayel Aheram

De appel valt niet ver van de boom
Myrthe heeft dat soort openhartige ontboezemingen niet van een vreemde en daarmee doel ik niet op haar moeder. Dezelfde opmerking heb ik enkele jaren terug gemaakt tijdens een etentje met collega’s. Ik raad dat je reactie is: ‘Oeh, dat heb je toch niet echt gedaan, hè?’ Jawel dus.

De desbetreffende collega droeg meestal t-shirts, maar speciaal voor de gelegenheid had ze de roze streepjesblouse met pofmouwtjes van haar vriendin aangetrokken. De avond verliep niet soepel. De collega en haar vriendin hebben geen woord meer tegen mij gesproken.

Openhartig bij de Griek
Een half jaar later ging ik er nog eens dik overheen, opnieuw tijdens een etentje, dit keer in een Grieks restaurant. Ik was aan mijn tweede Samos begonnen. De ober zegt als ik Samos bestel, altijd: “Hij is wel erg zoet hoor,” waarop ik antwoord: “Ja, heerlijk.” Ik keek met een schuin oog naar het t-shirt van mijn collega en probeerde te ontcijferen wat er geschreven stond. De tekst bestond uit sierlijke, maar moeilijk leesbare letters. Toen mij duidelijk was wat er stond zei ik zonder nadenken: “Jammer dat ze die tekst op borsthoogte hebben afgedrukt.” Er stond: “Good things come in small packages.”

Blame it on the Samos
Stiekem kan ik er nog steeds wel om lachen. Mijn collega niet, maar ze heeft het me uiteindelijk vergeven. Zij meende dat mijn openhartigheid was te wijten aan de Samos. Om de stand met haar te vereffenen heb ik een t-shirt laten drukken en als laatste boetedoening voor mijn foute opmerkingen over haar kleding, zet ik hem hier online:

CC foto: dearbarbie
CC foto 2: Charlot

Er zijn genoeg redenen om wel donor te worden. Ik heb verschillende mensen (tijdelijk) gered of geholpen zien worden door donororganen, beenmerg, bloed of zaad. Daarnaast zou ik als ik een donororgaan nodig zou hebben, dolblij zijn als iemand mijn leven zou redden.

Mijn dilemma is meer een moreel dilemma. Ik zie mensen als een diersoort. Elke soort wil zo lang mogelijk overleven. De grootte van een soort wordt door de natuur gereguleerd: hoe meer dieren, hoe meer kans dat er dieren ziek worden, sterven of opgegeten worden en zo slankt de soort weer af tot redelijk normale proporties, om daarna weer opnieuw te groeien. Wij als mensen hebben ook zo geleefd, maar sinds de ontwikkeling van de medische wetenschap rijst de wereldbevolking de pan uit. De problemen die hiermee ontstaan (die dus eigenlijk natuurlijk zijn om de populatie terug naar normaal te brengen) zoals ziektes en hongersnood, proberen we allemaal tegen te gaan en op te lossen. Alleen maar om de populatie verder te laten groeien en iedereen evenveel kans op een goed leven te geven. Als donor werk je hier aan mee, door iemand die ziek is ook een kans op een leven te gunnen.

Ik heb mijn codicil dus nog niet ingevuld, omdat ik simpelweg nog niet duidelijk en vol overtuiging een keus kan maken. Als ik ervoor kies om het niet in te vullen, dan kan ik net zo goed ook nooit meer naar de dokter of tandarts gaan. Het is de wil van de natuur, toch?

CC foto: Alan Levine

Een man staat al in de startblokken bij de deuren als we het station binnen rijden. Hij drukt drie keer achter elkaar op de knop ‘openen’, terwijl de trein nog rijdt. Dat gaat dus niet werken. Wanneer de trein stilstaat, openen de deuren bij een vierde druk op de knop, waarna de trein langzaam leegstroomt. Op het perron staan ‘verse’ reizigers te popelen om in te stappen.

Opzij, opzij, opzij
Mensen met haast, ik blijf het een bijzonder soort vinden. Zo houden ze namelijk niet altijd rekening met de ander. Soms duwen en trekken ze om op tijd te komen of ze lopen je gewoon omver. Ik maak het bijna dagelijks mee rond het spoor.

De stationshal is één niveau hoger, dus is het een gedrang van jewelste bij de roltrappen. Er zijn zelfs mensen die op de roltrap nog lopen te trekken en te duwen. Voor je het weet, heb je een afdruk van een rugzak in je snufferd. ‘Roltrapterroristen’ noem ik ze. Een roltrap is er juist zodat je níet hoeft te lopen, toch?

En waarom hebben de mensen dan zo’n haast? Er gaat heus nog wel een trein en dan kom je een kwartier of hooguit een half uur later op je bestemming. Of ga een half uur eerder van huis en bespaar daarmee jezelf en de ander een hoop ergernis, maar misschien denk ik te praktisch.

Walk left, stand right?
Begrijp me goed, ik vind het een leuk principe, maar in de drukke ochtendspits is het naar mijn idee onuitvoerbaar. Daar komen nog eens ongelukken van. ‘s Middags en soms ook ‘s avonds is het een prima idee, maar ‘s ochtends komen we het snelst boven – geloof me – met stand left en stand right.

Mocht je toch haast hebben en willen rennen, neem dan de gewone trap, daar is meer ruimte. Pas wel op dat je niet struikelt, anders wordt het alsnog een roltrap.

CC foto: Todd Barnard

De A-cup van Annie
Mijn vader instrueerde mij: twee vingers boven het borstbeen, handpalm erop, de andere hand er bovenop en pompen. Zo ging dat volgens de oude regels, het is ook alweer een tijdje geleden. Tegenwoordig kijk je naar de tepellijn. Als je Annie in haar A-cup borst kan knijpen, ligt je hand goed. Je drukt dertig keer en daarna blaas je tweemaal lucht door de mond. Het ritme is honderd keer per minuut, toevalligerwijs is dat het ritme van “Stayin’ alive” van de Bee Gees. Discoreanimatie.

De dag waarop mijn vader mij de regels van het reanimeren uitlegde hadden mijn handen ongeveer de helft van de grootte die ze nu hebben. Ik begon te pompen, maar het lampje op het kastje bleef rood oplichten. Dat was niet goed: Annie lag te sterven onder mijn handen. Mijn vader verplaatste mijn handpalm verder naar boven en het lampje werd oranje, maar groen werd het niet. “Het is niet erg, dat leer je nog wel een keer als je er groot genoeg voor bent,” zei mijn vader en hij gaf me een aai over mijn hoofd.

Cursus EHBO
Lange tijd ben ik bang geweest dat ik niet in staat zou zijn hulp te verlenen aan iemand met hartfalen, vanwege mijn eerste ontmoeting met Annie. Twee jaar geleden volgde ik een cursus EHBO en werd ik opnieuw aan haar voorgesteld. Ze leek geen jaar ouder. Maar dit keer was ik rijp genoeg voor haar. Ik ging op de knieën, gaf haar de kus des levens en begon te pompen. Stay, stay, stay, stay, stayin’ alive, stayin’ alive!

CC foto: Frederick Md Publicity

Eerste date
Tijdens de eerste date met mijn vriendin heb ik het per ongeluk laten vallen. Ik heb haar bekend dat ik een voorliefde heb voor apen. Kleine, grote, kortharig, langharig, mij maakt het niet uit, aap is aap. Nog geen twee weken later werd ik ontvoerd, inclusief geheimzinnige onderonsjes met mijn vrienden, en zaten we in de auto op weg naar Apeldoorn (geweldig gekozen plaats natuurlijk voor een dierentuin met apen, maar dat terzijde).

Herhaald
Sindsdien is de date al een keer of wat herhaald. We zijn ondertussen een bekend gezicht voor de apen en verzorgers. De route Abcoude – Apeldoorn kunnen we ondertussen al blindelings rijden. Binnen een kwartier kunnen we Artis binnen lopen, maar ik ga liever alleen voor de apen.

De Apenheul heeft namelijk iets extras.  Terwijl je door het park loopt, worden er boven je voedselgevechten uitgevochten, naast je zie je moederlijk geknuffel en als je niet oppast heb je een aap in je tas zitten . Tegenwoordig is het niet meer toegestaan om de apen te voeren of te aaien, met het oog op de gezondheid van de apen, maar dat neemt niets af van het plezier dat het park geeft. Overal om je heen slingeren, klimmen en rennen de behaarde vriendjes om je heen. De gorilla’s zitten gelukkig op hun eigen eiland.

Seizoenskaart
22 maart opent de Apenheul haar deuren weer. Mijn vriendin en ik kijken er al naarstig naar uit. Wij zullen tot de eersten behoren die het park weer gaan betreden in 2010. De seizoenskaart zal binnenkort wel weer op de deurmat vallen in huize Marel.

CC foto: mape_s

Wat is het?
Tegenwoordig kijk ik vrij weinig televisie, maar als ik één programma mis, dan is dat toch wel in al zijn knulligheid: Get The picture. Oh, wat was ik fan van dat programma. Eindeloos kon ik meeraden met de foto’s en kandidaten toeschreeuwen wat ze niet zagen terwijl het toch overduidelijk een dynamo van een fiets, de achterpoot van een kikker of de snorhaar van een walrus was.

Schuimlab
Afgelopen vrijdag bezocht ik in het FOAM een Lomo-event. De lomografiebeweging bestaat al behoorlijk wat jaar, maar het FOAM wilde de bekendheid in Amsterdam en omstreken vergroten met deze thema-avond. Ik was al bekend met lomo. Naast veel foto’s waren er ook workshops, een documentaire, muziek en veel mensen. Deze avond riep weer dat Get The Picture gevoel in me op. Ik hing met mijn neus vlakbij de foto’s om erachter te komen wat er op stond.

Heupografie
Waar de een gericht is op het maken van een technisch perfecte foto met zijn of haar spiegelreflex, staat de lomofotograaf altijd klaar om liefst van heel dichtbij en zonder gebruik van het kijkgaatje een foto te schieten van zijn onderwerp. Vreemd licht mag, onscherpte schijnt eerder regel dan uitzondering te zijn en lang nadenken over een compositie is uit den boze.

Kwaliteit gaat verloren, kwantiteit overleeft.
Een openbare liefdesverklaring aan de analoge fotografie. Anders kan ik het niet zien. Het is ook een spannend gevoel om niet te weten of je foto gelukt is. De display op de achterkant van het toestel zit er niet, deleten of formatteren kan alleen door het rolletje te slopen. De napret van hetzelfde moment wanneer je de stapel foto’s een tijd later weer in je handen hebt blijft voor mij toch onvervangbaar in dit tijdperk waarin alles binnen tien seconden online kan staan.
Omdat juist dat technisch imperfecte mij wel aansprak heb ik enkele jaren geleden twee lomokameraadjes aangeschaft. Niet het paradepaardje, maar twee neefjes waar mijn portemonnee wel ruimte voor bood. Deze rakkers zijn meegeweest op vakanties, naar feestjes en ook met dagjes uit. Het laatste half jaar liggen ze te winterslapen in mijn boekenkast. Mijn klik-en-schiet-schuldgevoel werd met elke voetstap in het FOAM aangewakkerd.

Raden maar
Speciaal voor de Get The Picture fans heb ik bij dit artikel een detail van een foto geplaatst. Aan jullie om te raden wat het is. Het voorwerp is al eens ter sprake gekomen in een van mijn vorige blogs.
Terwijl jullie nadenken over de oplossing ga ik nog snel even twee stoffige oude vrienden uit hun winterslaap halen en gebruik maken van het laatste zonlicht vandaag.

Lomografie kent zijn eigen regels. Kijk voor het volledige overzicht op lomography.com

CC foto: © Foto: Privébezit

Routine
Omdat ik graag in de social media wil werken (communicatie-achtergrond + internetaddict = social media) zit ik dagenlang op Twitter, Facebook en soms ook Hyves. Het eerste wat ik ‘s ochtends doe (na mijn vriendin een goede ochtend zoenen) is mijn telefoon aanzetten om mijn mail en social networks te checken. Na mijn ontbijt maak ik een rondje Google Analytics, een stuk of 10 muziekblogs en dan begint mijn dag pas echt.

Social suicide
Mijn vriendin heeft weinig met social networks. Ze werkt bij het Advies- en Meldpunt Kindermishandeling en moet dus heel zorgvuldig omgaan met haar internet-privacy. Ze brengt bijna altijd vervelend nieuws bij haar ‘klanten’, en de kans op boze ouders die verhaal willen komen halen is altijd aanwezig. Zodoende heeft ze recentelijk social suicide gepleegd en al haar netwerken leeggehaald en afgesloten. Een gevolg daarvan is dat ze dus ook niet meer kan zien wat ik op die netwerken doe. En dat is dus vervelend.

Rekening houden
Het is moeilijk om ermee om te gaan. Vind ik het normaal om als ik een kroeg zit even in te checken op Foursquare, als zij erbij is doe ik het niet. Het geeft haar een gevoel dat de online wereld belangrijker is dan het hier en nu. Aan de andere kant begrijpt ze ook wel de voordelen. Zo heeft Twitter me al meerdere sollicitatiegesprekken opgeleverd en heb ik mijn eerste baan via een Hyvesadvertentie gevonden. De situatie is nu dus dat als ik met haar samen ben (thuis of ergens anders), ik niet online ben. Niet omdat ik het niet wil, maar om rekening met haar te houden.

Ga ik nu te ver?

CC foto: Andres Rodriguez

Oordopjes
Het overkwam mij afgelopen zomer toen ik met beagle Struin in het centrum wandelde, of beter gezegd, het overkwam de mevrouw die tegen mij aan fietste. Ze had nog zo geringeld met haar fietsbel, maar met de oordopjes van mijn iPhone in mijn oren heb ik haar niet aan horen komen.

De muziek zet ik direct uit en ik vraag mevrouw hoe het gaat. Ze kermt en kreunt van de pijn en mompelt iets onverstaanbaars. Ik herken het van de oma van mijn vriendin, die ook eens is gevallen en direct haar heup had gebroken. De omstanders stromen al snel toe. Gelukkig zijn het niet alleen kijkers. Diverse mensen schieten te hulp, waaronder een verpleegkundige, dat is mazzel. ‘Wie heeft er een deken?’ Nog een beetje dizzy knoop ik Struin vast aan de lantaarnpaal, waar iemand ook al mevrouws fiets-met-scheef-staand-stuur tegenaan heeft gezet. Zo kan ik mijn spreekwoordelijke handen uit de mouwen steken.

Ambulance
‘De ambulance is onderweg’, hoor ik achter me. Ik draai me om en bedank de man-met-mobiele telefoon. Een bruin geruite deken wordt aangereikt en over de vrouw gelegd. Ze rilt, maar dat is waarschijnlijk van de schrik. Een politiewagen heeft de melding doorgekregen en is inmiddels ter plekke. Twee agenten stappen uit en bevestigen dat de ambulance er aan komt. Ze informeren naar de situatie. ‘Hij hoorde mij niet want hij had die doppen in zijn oren’, kreunt de vrouw op de grond. Dat klopt inderdaad en ik voel me op dat moment best schuldig. Als ik mijn muziek niet op had gehad, lag deze mevrouw hier nu niet op de grond.

Schuldig?
Ook omstanders hoor ik daar over roezemoezen: ‘Ze belde nog’ en ‘Ja, hij hoorde haar niet’, klinkt het links en rechts. Toch liggen de feiten iets anders. Ik liep op het voetgangersgebied (waar fietsers overigens zijn toegestaan) en mevrouw is tegen mij aangereden, ik niet tegen haar. Maar zij is de zwakkere in deze, dus ik begrijp de reacties wel. Het is ook niet belangrijk, mijn zorgen zijn eerst bij mevrouw.

De ambulance arriveert en ze wordt meegenomen naar de eerste hulp. De agenten praten nog wat na met mij en de verpleegkundige. Ze noteren het één en ander aan gegevens. Struin zit wat aangeslagen na te rillen bij de lantaarnpaal. Ik maak haar los en breng samen met mijn viervoeter de fiets naar mevrouws huis, waar haar man het nieuws net heeft vernomen.

Bloemen
Een dag later ga ik bij de vrouw aan de deur met een bos bloemen. Ze heeft wat gekneusde ribben aan de val overgehouden. Gelukkig is ze niet boos. ‘Ik had gewoon moeten stoppen’, zegt ze. Binnen drinken we nog een kopje thee op de redelijk goede afloop.

Ze vraagt of ik een stuk appeltaart bij de thee lust. Nou, dat heeft mevrouw niet tegen dovemansoren gezegd!

CC foto: Lee Maguire

Aanzien
Ik was de achttien nog niet gepasseerd en had nog nooit leidinggevend voor een groep gestaan. Toch had ik, tot mijn eigen grote verbazing, aanzien bij mijn pupillen. “Meneer”, “meester” en “u” zijn dure woorden voor een jongen die zelf nog gewoon elke morgen naar de middelbare school moest.

Jaren later is daar nog maar weinig aan veranderd. Aangezien Abcoude niet zo’n heel groot dorp is, kom ik zo nu en dan een voormalig pupil tegen. En steevast word ik dan nog steeds met “trainer” aangesproken. Ik vraag me af hoe lang ze dat vol zullen houden.

Veranderd
De grootste schok komt echter pas als ik merk hoe sterk ze zijn veranderd. Een halve meter groter, een octaaf lager en hier en daar zelfs al een snorhaar. Gesprekken gaan niet meer over K3, Wesley Sneijder en verliefd zijn op juf Elly. Ze zijn vervangen door Havo 3, Yolanthe en verkering met de dochter van juf Elly.

Ik ben pas 24. En ik voel me oud.

foto: privébezit

Compromisfiets
Alle jongetjes uit de buurt reden op een BMX. Mijn moeder vond dat je niet fatsoenlijk kon fietsen op zo’n mager skelet met wielen, maar ik bleef zeuren totdat ze overstag ging. Althans, ik kreeg iets dat op een BMX leek, een compromisfiets. Het was alsof de hele klas Nikes droeg, terwijl ik liep op merkloze sportschoenen.

Mijn stalen ros scoorde vooral afkeurende blikken van vriendjes. Het leek dan wel op een crossfiets, maar het had een enorm dik frame, een dubbele voorvork met zichtbare vering, banden die tweemaal zo dik waren als die van de BMX en een zadel waar mijn achterste twee keer op paste. Eigenlijk was het gewoon een misbaksel van een fiets.

Turbo Boost
Destijds was ik fan van Knight Rider. Mijn fiets moest iets KITT-achtigs hebben, dus ik plakte een glimmende sticker op de plek waar alle buizen samenkwamen. Als niemand in de buurt was praatte ik tegen de fiets. De fiets zei dan in mijn gedachten iets terug. En dan riep ik Turbo Boost! Want het mooiste wat je met een crossfiets kan doen is springen. Het erge was dat ik dat ding de lucht niet in kreeg.

Vlak in de buurt van ons huis was een stukje groen met heuveltjes. De kinderen met crossfietsjes verzamelden daar. Ze hadden een schans gemaakt onderaan een steil hellende heuvel. De stoerste jongen van onze klas: J. S. maakte de mooiste sprongen, fiets schuin, één been in de lucht, dat soort fratsen. Alle meisjes vielen in katzwijm.

Vliegen door de lucht
Mijn wielen kwamen maar enkele centimeters los van het zand. De jongens lachten me uit. Ik zei dat het door het gewicht van die fiets kwam. Daar dacht J.S. anders over. Ik daagde hem uit om een mooie sprong te maken op mijn fiets en dat deed hij. Hij vloog door de lucht net als KITT tijdens de Turbo Boost en kwam superzacht neer vanwege de dubbel uitgevoerde vering. J.S. vond het een geweldige fiets. Hij wilde er zelf ook één.

Dankzij die lovende woorden werd mijn fiets alsnog geaccepteerd. Springen lukte me nog steeds niet, maar de Turbo Boost had ik toch haast nooit nodig. En mijn zoon Wessel is inmiddels ook blij met zijn fiets, want we hebben er een Finding Nemo fietsbel bij gekocht.

CC foto: djenan

Twee weken daarvoor zat ik bij de huisarts. Samen met mijn vader bezocht ik hem om onze medische verklaring op te halen. Hoewel je natuurlijk geestelijk niet helemaal in orde bent als je het verlangen koestert om uit een vliegtuig te kletteren had de huisarts verder geen bezwaren met betrekking tot onze fysieke gezondheid.

Niet lang daarna vertrokken we richting Paracentrum Teuge om daar de directe confrontatie met dat verlangen aan te gaan. Het is nu ongeveer 15 jaar geleden. Ik zat nog op de middelbare school en had hard gespaard voor deze cursus. Mijn vader, een kennis en ik hadden ons opgegeven voor een staticline cursus. We wilden ons niet aan iemand vast laten gespen die al het werk voor ons zou doen. Nee, wij moesten het zo nodig weer zelf doen.

Stampen
Zaterdag was de cursusdag. Een wat oudere heer zou ons alle veiligheidsprocedures uitleggen en er ook voor zorgen dat we die uit ons hoofd kenden. Ik ken ze niet helemaal meer uit mijn hoofd, maar af en toe denk ik nog wel eens “1001, 1002, 1003. Schok… vorm, richting”. Er werd uitgebreid gesproken over dingen die mogelijk fout kunnen gaan en hoe dat soort dingen opgelost worden. We moesten nu eenmaal op alles voorbereid zijn.
Ik herinner me nog goed dat de instructeur de zaal in keek en blijkbaar ingegeven door onze waar-zijn-we-aan-begonnen-gezichtjes zei: “staticline is leuk hoor”.

Staticline
Op een hoogte van ruim 1 km  spring je zelfstandig het vliegtuig uit en gaat je parachute automatisch open. Je zweeft daarna in een paar minuten in glijvlucht naar het landingsgebied.
Het klinkt simpel. We hadden de zaterdagmiddag besteed aan praktijkoefeningen. Vanuit een houten hutje oefenden we onze exit door op de grond te springen en mijn vader was een groot fan van de commandorol. Diezelfde commandorol zou hij dat weekend nog veelvuldig gebruiken. Ook op de camping ver verwijderd van het vliegveld. Die avond zou ik in mijn tent tot mijn ogen dichtvielen de procedures nog uitgebreid doorlopen.

Nog een keer, nog een keer!
De hele groep zit in het vliegtuig en we denderen over de startbaan. De zenuwen gieren door mijn keel. Net als je denk dat je hart niet sneller kan kloppen en de adrenaline niet harder kan gieren doen ze de deur open. Alsof je in de auto zit met een raampje open en dat tien keer zo hard. Ik ben de derde in de rij. Per keer gaan er twee springers uit. Ik kan dus eerst even kijken hoe het moet.
Voor een eerste sprong gaat het niet slecht. Om me heen een hoop gesmak en natte neuzen. Mijn lijf nog vol van de zenuwen trilt helemaal. De koeien om me heen hebben dit vaker gezien en gaan hun verdere gangetje.  Waren dit maar 5 minuten? Ik wacht tot de bus me komt halen. Dat duurt een eeuwigheid in vergelijking met de vlucht. Ik kon namelijk niet wachten tot ik weer in het vliegtuig zou zitten.

Perfect
Het  logboekje met sprongverslagen vond ik laatst terug tijdens een van de vrijdag-opruim-sessies. Bij een verslagje staat ‘perfecte sprong’ vermeld.
Een bil leunt op de rand van de deuropening. De instructeur roept voor de 4e keer die dag “Ready?” tegen mij. Ik knik naar hem, bulder een “YES” en krijg een “GO!” terug.
Ik zet mezelf af en wat er daarna gebeurde vergeet ik nooit meer. Mijn EXIT ging goed, ik nam de juiste houding aan en zag het vliegtuig langzaam van mij verwijderen. In de deuropening zat de instructeur mij toe te lachen met twee fikse duimen in de lucht.
De rest van de vlucht ging ook heerlijk. Ik herkende eindelijk de grond onder mij en wist in het midden van de dropzone te landen. Niks geen commandorol. Op het juiste moment ‘flaren’ en rechtop landen. Die landing tussen de koeien en die vlakbij het prikkeldraad van daarvoor was ik snel vergeten. De langste korte 5 minuten van mijn leven waren voorbij.

75 kilo onder een zakdoek aan een zooi schoenveters op 1200 meter hoogte; goed idee! 15 jaar geleden overleefde ik een sprong van 4000 voet en ik heb 6 foto’s met in het midden een klein zwart stipje om het te bewijzen.

Voor wie het ook durft: paracentrumteuge.nl

CC foto: Jeroen Bennink

Een jaar of wat later. Derek Ogilvie behaalt grote successen met zijn gesprekken met geesten. De wetenschapper in mij vraagt zich af hoe hij dat toch kan. Ik ben niet gelovig, zelfs atheïst, maar wat er bij deze kerel gebeurt gaat mijn pet toch te boven. Als het uur erna bij Het Zesde Zintuig wederom onverklaarbare dingen gebeuren begin ik te denken. Hoe kan ik dit verklaren?

In de 17e eeuw bedacht de filosoof René Descartes zijn dualisme. Lichaam en geest waren twee afzonderlijke dingen, die wel met elkaar in verband stonden. De ziel van een mens leeft verder in een ander lichaam als iemand overlijdt. Waar de ziel in het lichaam huist, ook daar had René een idee over: de pijnappelklier.

In de 20e eeuw ontdekte de wetenschapper Albert Einstein zijn speciale relativiteitstheorie: E=MC². De energie (E) van iets is gelijk aan massa (M) maal de lichtsnelheid (C) in het kwadraat. Hoewel voornamelijk toegepast op natuurkundige processen zie ik er iets in om deze theorie met die van Descartes te combineren, omdat het in zekere zin ook een dualistische theorie is. De energie is wat mij betreft de geest of de ziel en de massa het lichaam.

Op deze manier kon ik dus voor mezelf verklaren hoe Derek met de geesten kon communiceren. Derek’s energie komt in aanraking met de energie van de geest (die dus geen massa meer heeft) en kan zo de informatie die in de energie is opgeslagen herkennen. Ik denk dat meer mensen dit kunnen, maar het talent van Derek zit hem in het vertalen van die energie naar concrete woorden, beelden en emoties.

Ik weet dat dit niet de perfecte waarheid is, die is voor iedereen namelijk weer anders, maar voor mij is het een goede verklaring voor een verschijnsel als communicatie met geesten.

CC foto: Fahad Khalil

Naar de kapper
Gisteren aan het einde van mijn thuiswerkdag krijg ik het in mijn hoofd dat ik nog even bij de kapper langs wil. Het is eigenlijk zelfs heel nodig. Mijn haar staat werkelijk alle kanten op. Om tien over vijf klap ik mijn MacBook dicht en ga de deur uit, straat door, linksaf en dan na vijftig meter rechts het overdekte winkelcentrum in.

‘Waar zal ik vandaag eens over bloggen?’, gaat er door mijn hoofd wanneer ik op weg ben naar de kapper. Onderweg kijk ik goed of ik nog blogonderwerpen op straat zie liggen, want vanavond wil ik weer een stukje schrijven. De kapster weet niet dat ik kom, ik heb geen afspraak. Het is al vijf uur geweest, dus ik zal wel één van de laatste klanten zijn.

Om kwart over zeg ik ‘hallo’ tegen de drie dames in de kapsalon. Eén is bezig met schoonmaken, één staat er bij de kassa en het meisje dat mij gaat knippen, neemt mijn jas aan. Ze heeft halflang twee-tinten blond haar en blauwe ogen.

Ik hou van zoet
Ik mag direct gaan zitten en ze vraagt of ik koffie, thee of cappuccino wil. ‘Cappuccino graag, ik ben er aan toe.’ ‘Suiker?’, vraagt ze, terwijl het apparaat staat te brommen. ‘Ja, genoeg suiker, ik hou van zoet.’ Wanneer de kapster het kopje-met-melkschuim voor de spiegel zet, merk ik dat ze zelf ook aardig zoet ruikt. Ik meen het te herkennen, maar kan niet op de naam komen. Ik zie het zo voor me, zo’n kronkelig paars flesje.

Het gesprek komt snel op gang en gaat van werk via hobby al gauw over op de Viva-blogwebstrijd. ‘Bakkebaarden korter?’, vraagt ze tussendoor. Ze vindt het leuk dat ik schrijf en vraagt waar de blogs over gaan. ‘Nou’, richt ik mij tot het meisje in de spiegel, ‘dat zou vanavond maar zo eens over jou kunnen gaan.’ Haar wangen zie ik rood gloeien in de spiegel. ‘Ja?’, vraagt ze ietwat geschrokken. Titels als ‘Kapster, een sociaal beroep’ en ‘Geknipt voor Viva’, klinken door de kapsalon. Haar collega’s zien er de lol wel van in.

Na een slokje van mijn cappuccino bespreek ik met de kapster de beslommeringen die het vak van blogger soms met zich meebrengt. Dames die over spelling kunnen vallen of zelfs over elkaar. Ze vraagt of dat niet moeilijk is. ‘Het is wel even wennen’, antwoord ik en veeg mijn ‘melkschuimsnor’ af.

Magic!
Bij het afrekenen vraag ik maar even naar het zoete geurtje, voordat het de hele avond door mijn hoofd spookt. ‘Bruno Banani’, antwoord ze een beetje aarzelend. ‘Magic!’, voeg ik er aan toe. ‘Even zeker weten voor mijn blog’, zeg ik tegen de blauwe ogen, terwijl ik mijn pincode intoets. ‘Ga je echt over mij schrijven? Oeeehh, ik krijg het er warm van!’, zegt ze met een ‘stempotloodrood’ gezicht nu. ‘Uhuh’, knik ik bevestigend.

Waarvan akte

CC foto: James Whatley

Thuis
Sinds het einde van mijn vorige baan in mei vorig jaar (kreeg gelukkig nog wel anderhalve maand opzegtermijn doorbetaald, dus officieel juli) zit ik thuis. Nou ja, niet elke dag natuurlijk. Ik heb mijn oude bijbaan als bedrijfsuitjes-acteur weer opgepakt, ben een muziekblog begonnen en ga naar zoveel mogelijk congressen en netwerkborrels als mijn budget maar toestaat. Ook solliciteer ik in opdracht van het UWV drie keer per week op veel verschillende banen. Zocht ik het eerst nog in de te verwachten hoek (in het verlengde van mijn vorige baan), inmiddels heb ik gesprekken gehad voor Havo/MBO-banen en horeca-werk. En dat terwijl ik twee universitaire studies heb afgerond.

Wachten wordt hopen
Na elk gesprek is het wachten op het verlossende telefoontje. Als het gesprek matig ging was het wachten niet erg, maar als ik enthousiast over een baan en werkgever was geworden werd het wachten ineens een stressvolle periode. Wachten wordt hopen, en hopen geeft meteen een kans op teleurstelling. Om de wachttijd door te komen schrijf ik stukken, luister ik nieuwe muziek, speel ik eens op de playstation of maak ik websites. Toch kan ik niet overal mijn aandacht helemaal bij houden.

Vertellen
Regelmatig komen bedrijven hun afspraken niet na en bellen ze niet op het moment dat ze beloofd hadden. Meestal is dat al een slecht teken. En als je dan verlost wordt van het wachten door het telefoontje verdwijnt de stress. Helaas is het tot nu toe ook vaak een teleurstellende mededeling geweest. Jammer als je net enthousiast over de baan hebt verteld bij je vrienden en familie. Inmiddels kijk ik dus wel uit voor ik over een baan vertel die ik graag wil hebben. Zo’n baan als waarvoor ik afgelopen maandag op gesprek was.

CC foto: Josep Mª Rosell

Maar waarom eigenlijk niet? Waarom beperken we de norm om complimentjes te geven tot één dag in het jaar? Hebben we die andere dagen geen behoefte aan positiviteit?

Barrière
Hoe vaak heb je zelf een complimentje gegeven aan een wildvreemde? Daarentegen doet bijna niemand moeilijk over het vragen naar de weg. Blijkbaar is er een soort sociale barrière als het op het uitdelen van loftuitingen aan komt. En dat terwijl ik nog nooit iemand heb horen klagen over het krijgen van complimentjes.

Flirten
Zo ook met flirten. Een spel waarbij het versturen (en ontvangen) van verbale en non-verbale complimenten centraal staat. Ik hou er van. Dat heen-en-weer gegooi met pluimen kan er voor zorgen dat je net weer wat zelfverzekerder over straat gaat.

Het probleem is echter dat er onbewust een verwachtingspatroon gecreëerd wordt bij de tegenpartij. Onschuldig flirten bestaat niet meer. Aan een succesvolle flirt verwachten we aan het einde van de avond nog wat over te houden. En dat moet er uit.

Gewoon zomaar
Zodra we dat verwachtingspatroon naar de prullenbak verwijzen, zullen we vanzelf met complimenten gaan strooien. Net zo makkelijk als naar de weg vragen. Gewoon op straat iemand aanspreken en een positieve opmerking plaatsen over zijn/haar leuke schoenen of mooie ogen. Zo moeilijk is het volgens mij niet.

CC foto: hisnameiseliot

Marleen voorspelde het al als trend van 2010: infobesitas. Met name jongeren hebben last van slaaptekort, vermoeidheid en concentratieproblemen. En dat vanwege de angst om iets te missen en er niet bij te horen.

Semi-nieuws
De gemeenteraadsverkiezingen zullen vandaag waarschijnlijk het nieuws beheersen. Partij X stijgt in de peilingen, partij Y verliest, partij X wint weer iets, partij Z blijft gelijk. En zo kabbelt het nog een tijdje door. Een slimme verslaggever houdt een moment waarop niets gebeurt interessant door de indruk te wekken dat het elk moment raak kan zijn. Ik blijf dan gekluisterd aan de buis alsof ik een schaatswedstrijd zit te kijken waarvan ik elke slag wil zien, maar wat krijg ik in die tijd voor informatie?

Uitslag
Vandaag lijkt me een mooie dag om mijn infobesitasgevoeligheid te testen. Als dit stukje online verschijnt heb ik mijn stem al uitgebracht op weg naar mijn werk. Dat is het enige moment vandaag waarop ik invloed heb op de peilingen. Mijn democratische eitje is dan gelegd. Ik vind het belangrijk dat wij als Nederlanders gebruik maken van ons stemrecht en ik ben dan ook benieuwd naar de uitslag. Wie stemt er wat en waarom?
Die uitslag wordt ook wel bekend als ik niet de hele dag mee zit te F5-en.

Rust
Behalve voor werkdoeleinden (en daar valt de viva.nl dan voor 15 minuten lunchpauze ook even onder) zal de browser vandaag gesloten blijven en de TV en radio uit. De sociale media krijgen van mij ook een dagje rust en de telefoon gaat op de ‘stil-stand’.
Dan schuift vanaf morgen viva.nl weer terug naar het kopje plezier en hoor ik er ook wat de rest betreft weer helemaal bij.

CC foto: Sister72

De Vloer Op
Bij De Vloer Op zijn er gelukkig een paar professionele acteurs die het improviseren serieuzer nemen. Toch draait het ook hier regelmatig op bizzare wendingen en onrealistische situaties uit. Ze laten het lijken alsof tekstacteurs per definitie ook goede impro-acteurs zijn. Ik denk dat dat niet het geval is. Er zijn genoeg tekstacteurs die zodra ze de vastigheid van een script verliezen niet weten wat ze moeten doen. Aan de andere kant zijn er natuurlijk ook genoeg impro-acteurs die weer niet met een script overweg kunnen.

De Lama’s
Een ander vooroordeel van improvisatietheater is dat het grappig moet zijn. Het programma De Lama’s heeft hier natuurlijk sterk aan meegwerkt. Groot verschil is echter dat er bij De Lama’s voor televisie wordt geïmproviseerd, met andere doelstellingen. Een televisieprogramma moet veel tevreden kijkers hebben, dus is het bij De Lama’s zaak om zoveel mogelijk grappen per minuut te maken. Het liefst over taboeonderwerpen als seks, poep, pies en bekende Nederlanders. Alles om maar te zorgen dat de kijker niet wegzapt.

In het theater
In het theater gaat het er heel anders aan toe. De kijker heeft al betaald, heeft ervoor gekozen om te komen kijken en zal de hele avond blijven. Je hebt dus als acteur veel meer tijd om een scène op te bouwen en inhoud te geven. Daarnaast draait het niet alleen om grappig zijn (hoewel het natuurlijk wel voorkomt en erg leuk is om te zien) maar ook om het geloofwaardig neerzetten van een personage of situatie. Er komt veel meer bij kijken dan zomaar gaan staan en een grap vertellen.

Improvisatietheater heeft mij gegrepen. In eerste instantie omdat je inderdaad geen tekst hoeft te leren en veel grappen mag en kan maken. Gelukkig ben ik nu verder en heb ik geleerd dat je uit het spelen van een mooie scène net zoveel, zo niet meer voldoening kan halen. Het applaus van een publiek, de voorzet geven aan je medespeler, die ene bulderende lach achteruit de zaal, allemaal dingen die ik niet meer zou willen missen.

CC foto: House of Sims

Onze dierenarts Shirley Hendriks is in 2008 uitgeroepen tot ‘Dierenheld 2008‘. Ze is by far de liefste dierenarts ter wereld. We hebben het echt getroffen met haar.

Gefrunnik
Toch heeft Struin het niet zo op Shirley. Ze zit meestal met haar handen aan plekjes waar het misschien wel zeer doet en dat gefrunnik vindt Struin maar niks. Hoe dol Struin ook is op koekjes, voor die van Shirley draait ze haar neus de andere kant op, al zijn het dezelfde koekjes die ze thuis zo lekker vindt.

Struin heeft al meerdere malen haar leven te danken gehad aan Shirley. Ze heeft daardoor wel een aantal traumatische ervaringen opgelopen, maar Struin is een dappere beagle.

Naar de dierenarts
Gelukkig hoeft Struin dit keer alleen maar een prikje. Op weg naar de dierenarts loop ik over een grasveldje waar Struin nog even kan snuffelen. Het enige dat Struin ruikt, is onraad en ze maakt meteen rechtsomkeert. Een beagle van zeventien kilo lijkt wel een blok beton wanneer die haar pootjes in de grond verankert. Trekken heeft geen zin dus ik ga op mijn hurken zitten en overtuig Struin ervan dat het dit keer heus wel mee zal vallen. Uiteindelijk weet Struin dat ik het beste met haar voor heb en geeft ze toe, zonder commentaar.

Tijdens het spreekuur is het altijd razend druk. Twee uur wachten is hier volstrekt normaal. Shirley maakt tijd voor iedere ‘patient’. Struin heeft meestal een afspraak buiten het spreekuur om. Ze hoeft dan niet zo lang te wachten op die voor haar toch al niet zo leuke plek.

Lars en Barrel
Er zit een jongetje – Lars – van een jaar of zes in de wachtkamer met zijn hondje ‘Barrel’. Barrel is een ‘Ashtray Terriër‘ van bijna een jaar, vertelt de mama van Lars. ‘Wat heeft jouw hond dan?’, vraagt Lars met een vingertje in zijn mond. ‘Ze krijgt een spuitje’, antwoord ik. Verschrikt kijken de twee oogjes richting mama. ‘Zo’n spuitje dat hij niet meer wakker wordt?’ Mama kijkt wat ongemakkelijk en ik begrijp direct waarom. Ik leg hem uit dat Struin een prikje krijgt zodat ze juist niet ziek wordt. ‘Er is niks aan de hand, hoor!’ Ik geef de jongen een aai over zijn bol. Lars vertelt mij dat Barrel een zeer pootje heeft. Ik zeg hem dat Barrel hier in goede handen is en dat het vast allemaal in orde komt.

De deur van de spreekkamer gaat open en Shirley roept ons naar binnen. Struin geeft geen ‘kick’ bij het prikje. Ze gunt Shirley echter geen blik waardig. Ach, Struin vertoont soms wat ondankbaar gedrag.

Weer naar buiten
Wanneer we weer buiten staan, schudt Struin eens even flink de stress van haar af. Nu krijg ik alsnog het commentaar om mijn oren dat ze binnen heeft verbeten. Het is een geluid zoals alleen beagles dat kunnen produceren.

Al kwispelend loopt Struin nu over hetzelfde grasveldje als net. Ze snuffelt er lustig op los. Van de geur van onraad is kennelijk geen spoor meer te bekennen.

Foto: privébezit

Oranje stringetjes
Het kan erger. Tenminste, ik neem aan dat Her Royal Highness Princess Maxima best even zonder haar oranje stringetjes kan. Het is pijnlijker als je de verkeerde tas meeneemt in het zwembad. Het overkwam mijn vrouw. Samen met mijn dochter van drie brengt ze onze zoon wekelijks naar zwemles. Ze trekt hem een koddig pakje aan, waardoor hij lijkt op een dolfijn en probeert vervolgens een halfuur mijn verveelde dochter in toom te houden, totdat ze Wessel mag gaan helpen met afdrogen en aankleden.

Mijn dochter Myrthe wilde onlangs behulpzaam zijn. Zij besloot op eigen initiatief het rugzakje met natte zwemkleding van mijn zoon mee te sleuren naar de auto. Wat zij niet besefte was dat haar moeder dat tasje al droeg. Mijn vrouw ontdekte pas dat wij in het bezit waren van de spullen van een onbekend jongetje, toen zij de handdoek in de wasmand wilde gooien. In het rugzakje zat een trui en een spijkerbroek die zij nog nooit had gezien.

Snoepzak
Ik kan me de blinde paniek voorstellen van een moeder die de kleding mist waarin ze haar zoontje weer mee naar huis had willen nemen. Het is winter, hij kan niet in zijn zwembroek mee op de fiets. Wat moet ze nu; de chagrijnige meneer van de receptie vragen om reservekleding, of een andere tas jatten?

Mijn vrouw heeft een enorm grote snoepzak gekocht, die ze in het rugzakje heeft gepropt. Daarna heeft ze de tas teruggebracht naar het zwembad. Mocht de moeder van dat jongetje zich onder de Viva lezeressen bevinden, dan hierbij nogmaals onze welgemeende excuses.

CC foto: kozumel

Ik had mijn rijbewijs gehaald in een Mercedes, een Diesel. Mijn vader vertelde me dat ik geluk had om te lessen in die wagen, omdat een dieselmotor niet zo snel stilvalt. Toch lukte het mij geregeld om de automobiel stil te laten vallen voor een stoplicht.

“Blijf maar rustig, die chauffeurs achter je hebben ook hun rijbewijs moeten halen,” zei mijn rij-instructeur als ik mij druk zat te maken om het getoeter. Die woorden hoor ik nog altijd in mijn hoofd als ik een sloomrijdende L-wagen op zijn bumper zit.

Verkeerde brandstof
De Opel Kadett had een benzinemotor, maar op een middag waarop ik een lief meisje mee wilde nemen naar de film, was ik dat even kwijt en ik goot een flink aantal liters diesel in de tank. De auto reed nog. Kijk, ik schaam mij ervoor dat ik in dat barrel heb gereden, maar moet je zo nodig de verkeerde benzine tanken of tien kilometer doorrijden met de handrem erop, dan is een Kadett uit 1987 jouw auto.

Iemand zei me later dat je best een eindje door kunt rijden met de verkeerde brandstof, zolang je niet stil gaat staan. Helaas was daar de kruising. De verkeerslichten waren rood, dus mag ik het stoplichten noemen. Op dat moment voelde ik mij nog helemaal blits in mijn bruine Kadett (één hand op het stuur, schuin oog naar het meisje op de stoel naast mij), maar toen zei de auto simpelweg: ‘pfut’. Het is altijd op dat soort momenten dat je groen licht krijgt. Achter mij klonk getoeter. Even miste ik de L bovenop het dak en mijn rij-instructeur die de kalmte bewaarde met een wijze opmerking. Gelukkig werd het alweer snel rood, de kleur die de wangen van het meisje naast mij inmiddels ook hadden.

Duwen
Ze leren je met rijles niet wat te doen als je jezelf in dit soort situaties bevindt. Ik besloot de bevallige jongedame achter het stuur te zetten. “Als het groen is, ga ik duwen en dan parkeer jij de wagen daar ergens aan de overkant.” Het werd groen en ik ging duwen. We kwamen vooruit, maar tegen de tijd dat we het midden van de kruising hadden bereikt werd het opnieuw groen, dit keer voor de auto’s die aan weerszijden van ons stonden. Er zitten veel verveeloren onder automobilisten: er werd gas gegeven, gewoon om te etteren.

Die middag werd ik lid van de wegenwacht. Tot op de dag van vandaag ben ik lid. Ik heb ze nooit meer hoeven te bellen. Dat meisje dat die dag naast me zat heb ik overigens ook nooit meer hoeven te bellen.

CC foto: demoversion

Het is zaterdagavond, mijn vriendin en ik zijn met vrienden uit eten bij een Italiaans restaurant in de buurt. André (A) veegt zijn mond af, schuift zijn stoel naar achteren en staat op.

A: Even naar het toilet. Martin, moet jij ook?
M: Ja, ik loop met je mee.

Toilet
M: Heb je dat kapsel van die blonde serveerster net gezien? Ik dacht dat ik niet meer bijkwam.
M: *proest*
A: En dan die hoge hakken, als je daar niet op kunt lopen, trek ze dan gewoon niet aan.
M: Hé, is dit nu die nieuwe broek waar je me laatst over vertelde?
A: Ja, die heb ik vorige week gekocht toen ik in de stad was met Willem, was lachen joh! ‘k Heb van hem ook nog deze boxer gekregen.
M: Staat je goed!
A: Ja, vind je? Heb ik geen dikke kont in deze broek?
M: Nee, jij hebt geweldige billen, moet je die van mij eens zien!
M: *draait zijn achterwerk naar de spiegel*
A: Nou, dat valt toch best mee. Die van mij zijn dikker.
M: Je moet die broek ook niet zo hoog optrekken, joh. Doe die riem eens af.
M: *helpt André met zijn riem en trekt zijn broek wat omlaag*
M: Kijk, als je hem iets lager op je heupen draagt, staat hij leuker, stuk vlotter zo.
M: Zie je? Zo heb ik dat ook.
A: *bekijkt mijn billen-in-broek nog eens goed*
A: Dat zit ook nog lekkerder, niet zo strak.

Buikpijn
A: Ik heb je laatst toch verteld over die buikpijn?
M: Klopt, ben je daar al eens mee naar de huisarts geweest?
A: Nee, ik durf niet zo goed. Straks is er meer aan de hand.
M: Wil je anders dat ik met je meega?
A: Oh, wat lief van je. Zou je dat echt willen doen?
M: Tuurlijk ga ik met je mee man!
A: *krijgt het even te pakken*
M: *grist een stuk papier uit de automaat en geeft dit aan André*
A: Dankje kerel, het gaat alweer.

Daar zijn we vrienden voor
M: Vind jij het trouwens niet raar dat Inge ‘s avonds laat nog zo lang op internet zit terwijl jij op bed ligt?
A: Nee joh, dat doen we altijd al, zij hoeft er ook niet zo vroeg uit, hè?. Hoezo, denk jij dat er iets aan de hand is dan?
M: Nou ja, ik weet niet, maar mijn vriendin doet dat niet. Wij gaan meestal samen naar bed.
A: Hmmm, ik zal er eens op letten.
M: Niet zeggen dat je het van mij hebt, hoor!
A: Vanzelfsprekend, dit blijft tussen ons. Je kent me toch?
A: Kun je zien dat ik gehuild heb?
A: *checkt nog een keer in de spiegel*
M: Niks meer te zien, zullen we maar weer richting de dames gaan?

Terug aan tafel
Mijn vriendin ratelt: ‘Waar bleven jullie nou zo lang, het toetje staat er al een kwartier en de oppas van André en Inge kan niet zo lang blijven vanavond, dat weet je toch?’

Oh jee, gezeik.

CC foto: David Woo

De regels
Ultimate combineert onderdelen uit rugby, basketbal, korfbal en american football. Het veld is ongeveer de lengte van een voetbalveld, en de helft van de breedte. Er zijn twee end-zones, waar de frisbee (‘de schijf’ voor intimi) door iemand van jouw team gevangen moet worden. Als tijdens het gooien de frisbee de grond raakt, is hij voor de tegenstander. Daarnaast is het zo dat de speler die de frisbee vast heeft niet mag lopen, maar weer wel mag pivoten. Ook is er een verdediger die telt tot tien, en als er dan nog niet gegooid is, is de frisbee voor hem. Er wordt vaak gemengd gespeeld en er is geen scheidsrechter. Dit omdat de spelers volwassen genoeg zijn om te beslissen of ze wel of geen fout hebben gemaakt.

Spirit
Zelf heb ik twee jaar actief gespeeld. Als een dolle achter een plastic schijf aanhollen is leuker dan je denkt. De sfeer onderling is erg goed. Naast het winnen van een toernooi kun je ook de ‘spirit’ prijs winnen. Deze prijs is voor het team die volgens de andere teams het positiefste en leukste is. Mijn studententeam ging meestal voor die prijs. Zo hebben we in gekleurde fluoriscerende leggings gespeeld, als mannen onze snorren laten staan en zelfs een keer 3d twister gespeeld met de tegenstander. De lol was belangrijker dan het winnen.

Sektarisch
Als buitenstaander kan het spel soms wel vreemd overkomen, dat geef ik toe. Een stel volwassen kerels en vrouwen die achter een vliegend stuk plastic aanrennen, dat is gewoon vreemd. Maar aan de andere kant, we kijken ook met miljoenen tegelijk naar 22 mannen die tegen een leren bal schoppen. Ultimate wordt zelfs een beetje sektarisch als een wedstrijd is afgelopen. Het is dan gebruikelijk om in een kring (met de spelers van de teams om-en-om) te gaan staan, en elkaar complimentjes uit te delen. Degene die het laatste punt heeft gemaakt neemt het woord en begint: ‘Jullie waren echt goed, het was zo spannend’. Waarna de leider van de verliezer het woord overneemt en nog een paar statements maakt over het eerlijke spel en dat de winnaar vast het toernooi gaat winnen. Vervolgens wordt er nog een spelletje gespeeld en gaan de groepen uit elkaar. Dat zie ik ze bij voetbal nog niet doen.

Nederlands Team
De Ultimate-wereld is wel een kleine wereld. Na 1 seizoen spelen stond mijn team al in de landelijke middenmoot en met een jaar of 3 flink fanatiek trainen kan je zo in het Nederlands Team komen. Als je een flinke zak geld hebt trouwens ook, wat alleen degenen die het ervoor over hebben om een vliegticket naar kampioenschappen te kopen doen mee. Ook door vrienden te worden met de beste spelers in het land kan je ver komen. Maar waar is dat niet het geval?

The Greatest
Tot slot: mocht je geïnteresseerd zijn, dan kun je vooral in de grotere studentensteden vast een team vinden waar je mee kan trainen. Gezien de open en positieve sfeer kun je in vrijwel elk team zonder moeite meedoen, hoe goed of slecht je ook bent. De verschillende manier om te gooien heb je zo onder de knie en ook tactieken worden je in no-time bijgeleerd. Ga je iets verder dan leer je een lay-out (een duik om nog in een laatste inspanning een schijf te vangen), en als je geluk hebt zie je ook nog een keer ‘The Greatest’. Daarbij springt een speler in de lucht om -terwijl hij in de lucht is- de schijf te vangen en weer door te gooien voor hij landt. En dat is moeilijker dan het lijkt.

CC foto: Johnny Ashburn

Academy awards
Op 2 maart sluiten de Academy stembussen. Leden van de Academy hebben tot dan om te stemmen op alle genomineerden. Vakbroeders stemmen op vakbroeders, ons kent ons. Je houdt van Hollywood of niet. Al die glitter en glamour zijn wij hollanders misschien te nuchter voor. Ik vind het met alle poeha wel leuk. Gewoon voor even instappen in de zeepbel en meeliften op de rode loper.

Verhipping
De categorie ‘Beste picture’ is uitgebreid naar 10 nominaties. En er is het voornemen om de uitreikingen wat korter te houden. De Academy wil af van het oubollige imago dus de uitreikingen moeten hipper en breder. Vorig jaar was het Hugh Jackman die het niet onverdienstelijk aan elkaar breide. Het was een wat minder stijve ceremonie. Dit jaar zijn er twee presentatoren: Steve Martin en Alec Baldwin. Twee oude rotten in het vak. Hoe die precies bij gaan dragen aan de verjonging weet ik niet. Ik vermoed dat er een twittersketch tussen deze twee mastodonten aan gaat komen.
Mocht dat niet leuk genoeg voor je zijn dan kan je in ieder geval je eigen oscarfeestje bouwen met de Oscar partykit.

Wansmaak
Dit jaar worden voor de 30e keer de Razzies uitgereikt. De Razzies worden 24 uur voor de Academy awards uitgereikt. De schaduwzijde van Hollywood even in de spotlights. De ideale tegenhanger van de gepolijste gouden beeldjes die de dag erna worden uitgedeeld. Academypresentator Steve Martin is dit jaar voor een Razzie genomineerd voor zijn rol in Pink Panther 2. Ik ben benieuwd of daar nog melding van gemaakt zal gaan worden tijdens de Oscarceremonie.

Voorspellen
Het afgelopen jaar heb ik niet veel films kunnen zien, dus het voorspellen in de jaarlijkse oscarpoule gaat lastig worden. Zeker nu de categorie beste film is uitgebreid naar 10 is de kans dat ik mis gok nog groter. Eerst maar een oude film als inspiratie op deze druilerige zondag. De zitzak ligt klaar en de cola en chips draven op als trouwe medeplichtigen. Nu alleen nog kiezen uit Gremlins, Indiana Jones, The Goonies en Spinal Tap.
Nadenken over mijn Oscarvoorspellingen kan per slot van rekening nog een week. De uitreiking van de Razzies is op 6 maart, de Academy awards zullen in de nacht van zondag 7 maart worden gehouden.

CC foto: tom.arthur

Voor de mensen die net als ik ver verwijderd zijn van een perfecte chachacha, quickstep of foxtrot zou je denken dat dit een groot probleem is. Sinds het uitzenden van dansspektakels als ‘So you think you can dance’ is mijn vertrouwen in mijn danskwaliteit er geen millimeter op achteruit gegaan. Hoe dat kan? Daar kom ik zo op.

Onhandig
Als het mij al lukte om mijn benen in beweging te krijgen dan hingen mijn armen er maar slapjes bij. Waar moet je heen met die dingen? Een hopsende worst op de dansvloer is niet wat je wil. Snacks horen op de bar, niet op de dansvloer. Lekkere hapjes daarentegen…

Tweehandig
Geen paniek, er is een simpele oplossing voor ons probleem. Zonder dat je het beseft heb je deze dancemove al geoefend. Vlak voor je de deur uit loopt om colleges te gaan volgen, te werken of te stappen.
Jong, oud, man, vrouw, de handdoekdans is stereotiep-onzijdig. Het voelt een beetje als goochelaars ontmaskerd, maar dit geheim is te goed om niet te delen.

Kleine wasjes
De laatste shampoo is uit je haar, de oksels zijn weer fris en het dansen kan beginnen. Je pakt je handdoek en slaat hem achter je rug ter hoogte van je heupen om je heen. Zak een beetje door je knietjes, en druk je billen goed in de handdoek, want ze moeten wel goed glimmen! Nu beweeg je je kont naar links en je handdoek naar rechts. Herhaal deze move enkele malen in beide richtingen op de maat van de muziek.
Kijk die handen, kijk die heupen! Dankzij je handdoek weten je handen precies waar ze moeten zijn. Iedereen kan zich afdrogen. En op de dansvloer ziet niemand dat je stiekem dat stukje tussen je schouderbladen overslaat.

Varieeeeee
Naarmate je vertrouwen in de handdoekdans toeneemt groeit je handdoek. De starters beginnen met een mini-handdoekje, gevorderde handdoekers kunnen met hun strandlaken de dansmagneet uithangen op de dansvloer.
Er zijn variaties te bedenken met washandjes, met twee handen naast je hoofd je haar drogen of elkaar afdrogen (wel diagonaal kruisen anders komen jullie handdoeken in de knoop).

Handdoekclub
Zoals mijn schrijfheld zei: “zorg altijd dat je een handdoek bij je hebt” (al is het maar in gedachten).
En het mooie is dat je elke dag kan oefenen. Gaat dit weekend heen en verspreid de handdoekdans onder het volk!

Laat me hieronder weten welke variant jij bedacht hebt dit weekend.
Handdoekfoto’s als reactie op dit blog zijn uiteraard ook van harte welkom.

CC foto: JaBB

De documentaire van Monique Nolte draait volledig om Kinder Surprises en laat vooral zien wat een hysterie er rondom de eieren hangt. Of eigenlijk om de inhoud daarvan. Meer dan vier miljoen mensen zijn wereldwijd bezig met het sparen van het speelgoed dat verstopt zit in de chocolade eieren.

Dinky Toys
Wederom zit ik een uur lang met verbazing naar het scherm te kijken. En hoewel “Een bitterzoete verleiding” zo serieus mogelijk over probeert te komen, moet ik zo nu en dan toch even gniffelen om de gekte. Het lijkt een unieke wereld, maar een soortgelijke film zou gemaakt kunnen worden over postzegels, ansichtkaarten, munten of Dinky Toys. Er zijn zelfs nog vreemdere collecties.

Wij houden blijkbaar van verzamelen. Mijn vader bouwt al jaren aan een verzameling Voetbal Internationals. Meerdere vrienden van mij sparen dvd’s, filmposters of elpees. Mijn schoonmoeder spaart mini parfumflesjes en hoewel mijn vriendin het zelf stellig ontkent, verdenk ik haar van het sparen van schoenen.

Knikkers
Zelf heb ik nog wel wat knikkers en flippo’s in een doos op zolder liggen, maar echt verzamelen heb ik nooit gedaan. Je zou hooguit kunnen zeggen dat ik een verzameling fraaie littekens bij elkaar gespaard heb, maar dat is eerder het resultaat van onbezonnen gedrag, dan van moedwillig collecteren.

Voetbalplaatjes
Nu moet ik snel nog even boodschappen doen voor morgen bij ’s lands bekendste kruidenier. En dan maar hopen dat ik heelhuids de supermarkt uit kan komen met al die brutale, hebzuchtige verzamelaars bij de deur.

CC foto: Roman Keller

Snooze
Ik ben nog he-le-maal niet klaar voor het begin van de dag. Om drie uur was ik zelfs wakkerder dan nu. Nog tien minuten en dan klinken er harpgeluiden uit mijn iPhone. Toch hoef ik er pas tegen acht uur uit. Waarom ik mijn wekker dan niet gewoon op acht uur zet? Het antwoord daarop is simpel en eenvoudig: Snooze en ik zijn dikke vriendjes.

De uitvinder van Snooze verdient wat mij betreft de hoogste onderscheiding die er is. Hemels, de wekker gaat, je drukt op een knop en tien minuten later denkt hij weer aan je en daarna nog een keer en nog eens. Zou het niet mooi zijn als je mensen ook zou kunnen snoozen? Even tien minuten geen gezeur over koekjes, voetbal of ‘Mam, waarom is de wereld rond?’

Vijanden
Mijn vriendin denkt héél anders over Snooze. Zij en Snooze zijn regelrechte vijanden van elkaar. Ik heb al een paar keer kunnen voorkomen dat Snooze tegen de slaapkamermuur belandde. Tijdens mijn Snoozeperiode (tussen zeven en acht uur) vraagt ze of dat kutding niet uit kan. Helaas voor haar is mijn iPhone niet gevoelig voor ‘voicecontrol’. En ik? Ik krijg er niks van mee. Ik bevind me tijdens de Snoozeperiode in een soort comateuze toestand.

Blindelings weet mijn rechtervinger het tien-minuten-uit-knopje te vinden op mijn iPhone. Mijn arm, hand en vinger doen dat op een heel subtiele manier, waardoor de rest van mijn lichaam rustig kan blijven slapen. Tegen de klok van acht ben ik uitgesnoozed en stap ik uit bed, bijna net zo fris als rond een uur of drie.

Clocky?
Mocht Snooze ooit uit de tijd komen, dan vrees ik dat mijn vriendin al een waardige opvolger voor hem op het oog heeft. Iemand die mij wèl direct uit bed krijgt, zijn naam is ‘Clocky’. Voor wie Clocky nog niet kent, kan Clocky hier in aktie zien. Clocky zal de plek van Snooze nooit in kunnen nemen, maar toch verwacht ik dat ik ook met Clocky vriendjes kan worden. Al denk ik wel dat hij dan tijdelijk zijn wielen zal moeten missen, minstens tien minuten.

CC foto: Alan Cleaver

Stiekem ben ik soms ook een beetje bang
Ze worden op zo’n moment flauw en willen mij dan laten schrikken door ‘Boe!’ te roepen. Welke oen heeft ooit bedacht dat je schrikt als iemand ‘Boe’ zegt, iemand die bang is van koeien? Ik zeg dan: ‘Schrik!’ Dat vinden ze grappig, vooral als ik erbij wegduik onder de tafel. Het is helemaal hilarisch als ik dan ook nog mijn hoofd stoot als ik weer rechtop ga zitten.

Maar als ik heel eerlijk ben, ben ik soms ook een beetje bang van spoken. Dat overkomt me als ik in mijn eentje naar een enge film kijk (mijn vrouw vertoont vluchtgedrag als ik een enge film kijk, door vroeg naar bed te gaan en mij alleen achter te laten). Ik kijk niet naar slash-horror, maar naar het echt griezelige spul, met kleine kinderen erin. Een film is pas echt eng als er van die koters in zitten die voor hun leeftijd erg goed kunnen praten en eruit zien alsof ze nog nooit hun huis uit zijn geweest.

Paranormale gaven
Als de film is afgelopen, wil ik eigenlijk zo snel mogelijk bij mijn vrouw in bed gaan liggen, maar dan moet ik nog van alles doen. Eerst ga ik naar het toilet, daar begint het te spoken, in mijn hoofd welteverstaan. Dan voelt het alsof er iets is in mijn nabijheid. Dan vraag ik mij af of ik paranormale gaven heb en de geestenwereld contact met me zoekt. Ik heb veel fantasie en dat is dus niet altijd leuk. Mijn fantasie zegt dan: ‘Je bent op dit moment in de juiste stemming om contact te hebben met gene zijde.’ Mijn verstand zegt dan niets, want dat zit helemaal achterin mijn brein de bangepoeperd uit te hangen. Het is dan vooral mijn gevoel dat spreekt en dat uit zich dan in uitgerekte klinkers van vrees: ‘iiiiiiii’, of ‘aaaaaaa’. Ik roep dat dan niet, maar ik denk het.

Letters in het condensvocht
Dat gaat zo door tijdens het douchen. Bij het tandenpoetsen bereikt de angst zijn hoogtepunt. Ik kan dan niet eenvoudig om mij heen kijken (ik poets met consumptie en heb een wasbak nodig voor alle pastakwijl). Dan beeld ik mij in dat er letters verschijnen in het condensvocht dat op de spiegel zit. Ik durf dan bijna niet in de spiegel te kijken en schrik al van zo’n druppel die een langgerekte hoofdletter ‘I’ heeft geschreven. Als ik uiteindelijk de deuren op slot ga doen durf ik niet naar buiten te kijken, bang dat ik een wit gezicht zie verschijnen in het duister.

Als ik eindelijk de slaapkamer bereik, vraagt mijn vrouw waarom ik op de trap aan het klappen was: ‘Zag je spoken?’ Dan kruip ik met mijn koude lijf tegen haar aan en zeg ik: ‘Ik hoorde muggen. Maar nu zijn ze allemaal dood. Welterusten.’

CC foto: barron

Zo lagen we gisteren vroeg onder de veren om naar het eerste seizoen van All Stars op de laptop te kijken. Thomas Acda speelt een overenthousiaste keeper, Antonie Kamerling (wat doet die eigenlijk tegenwoordig?) schittert als de immer dromerige Hero en Peter Paul Muller zet in Gooische Vrouwen een hilarische Martin Morero neer, maar ik zal hem altijd als Mark onthouden.

Pluisje
We liggen comfortabel, het dvd’tje spint vrolijk in de laptop, beeld is perfect, alles is in orde. Totdat ik afgeleid raak omdat er aan mijn oor wordt gefrunnikt en naast mij hoor ik mijn vriendin plotseling om iets op het scherm lachen. Shit. Grap gemist. “Je had een pluisje”, klinkt het daarna zachtjes naast me.

Nog geen kwartier later wordt er opeens een wenkbrauwhaar uit mijn hoofd getrokken. “Die stoorde me al de hele avond. Nu zijn links en rechts weer gelijk” Ze zal ongetwijfeld gelijk hebben gehad, maar ik heb weer een stuk All Stars gemist.

Multitasken
Mijn vriendin bevestigt hiermee het meest voor de hand liggende verschil tussen mannen en vrouwen. Zij kan multitasken, terwijl ik de grootst mogelijke moeite heb het beeld te volgen.

Er wordt die avond nog geregeld aan mijn hoofd gezeten en ik word voortdurend gewezen op een ‘nieuwe’ moedervlek of sproetjes die er gisteren blijkbaar nog niet zaten.

Inzicht
Toen kwamen de vraagtekens. De ultieme droom van veel mannen is om een avondje met twee (of meer) vrouwen in bed door te brengen. Lang heb ik daar ook zo over gedacht. Maar sinds gisteren vraag ik me af waarom. Twee multitaskende vrouwen? Je houdt geen gezicht meer over!

CC foto: Tiago Rïbeiro

Gewoonte
Waar een roker zijn nicotinebehoefte bevredigt kan ik me geen beloningskick voorstellen die met rommelmaken verbonden is. Waarom is stoppen dan zo’n probleem? De kick die je krijgt bij de aanblik van een schoon, opgeruimd huis is wel een lekkere, maar om daar speciaal rommel voor te gaan maken…

Geheelonthouder of afbouwer?
Er zijn ex-rokers die nooit die ene laatste sigaret gerookt hebben. Gewoon gestopt, omdat ze dat nu eenmaal wilden en konden. Ik heb mezelf al zoveel jaar getraind in het verzamelen van spullen en het laten slingeren ervan dat het wat langer zal duren voor ik die training teniet heb gedaan. Het kan wel, daar ben ik zeker van.
Voorlopig houd ik de doelen laag en de beloningen hoog. Een kwartiertje mariokart op de supernintendo in ruil voor een afwas, een glas cola in ruil voor een geschrobde plee.

Vast ritueel
Sinds mijn kennismakingsblog is er veel veranderd. Naast het schrijven van 3 blogs per week zijn er nog meer leuke dingen op de agenda gefrommeld die al behoorlijk vol was. Je zou denken dat opruimen een van de eerste dingen is die van de toedoelist afkukelt. Niets is minder waar. Een tip die voor mij goed werkt is die van de landingsbaan. Ik heb een plek ingericht waar ik bij thuiskomst al dingen klaar kan leggen voor de volgende dag. Mijn telefoon gaat daar ook op de lader om direct al te onthaasten.
In een minuut of twintig wervel ik langs de plekken in huis waar ik het meest kom. Zijn die plekken schoon en rommelvrij, dan verleg ik de aandacht naar een andere kamer. De laatste tien minuten voor het koken gebruik ik voor het volproppen en aanzetten van de wasmachine. Met 30 minuten per dag heb ik de boel aardig op orde. Het zorgt er in ieder geval voor dat de schuif-maar-door-naar-vrij-dag aan leukere dingen besteed kan worden dan de was.

Gebruiken, verdelen of weggooien
Na de laatste mega-afwas heb ik de helft van mijn servies in een doos op zolder gezet. Ik was nu vaker, maar wel minder af! De 70 balpennen waren in een mum van tijd verspreid door het bedrijf en die tweede en derde kookwekker die ik in de kast had staan heb ik meegenomen naar de kringloopwinkel en zonder dat zij het weten aan hun voorraad toegevoegd.

Voorjaar
Mijn kledingkast kan ook wel een opfrisactie gebruiken. Vorige week donderdag heb ik opgezocht waar voor mij het dichtstbijzijnde inzamelpunt is voor kleding. Op tien minuten fietsafstand is er een Leger des Heils waar ik met mijn oude kleding terecht kan. De volgende dag lag er een concurrerende plastic zak op de deurmat die het mij nog makkelijker maakt. Morgen staat de zak volgestouwd met oude kleding aan de stoeprand om opgehaald te worden. Eenvoud siert de opruimende mens.

Ik ben erg benieuwd naar jullie schoonmaak- en opruimtips.

CC foto: Chris.Corwin

Hormonen
Maar al snel begonnen de hormonen op te spelen. En daarmee veranderden ook mijn slaapbeelden. Steeds vaker werden de vliegmachines aan de kant geschoven voor leuke meisjes (die overigens geen voetbalkleding aan hadden).

Daarna is het even wat rustiger geworden in dromenland. Op een of andere manier wilde het dromen alleen nog lukken in een ‘vreemd’ bed. En als het écht even tegen zat, alleen tijdens de vakantie na een dagje strand. Blijkbaar heb je dan genoeg ruimte en rust in je hoofd voor beelden van thuis. Of een aangepaste, wazige versie daarvan.

Krullen
Maar sinds het begin van de Webstrijd ben ik ‘creatief’ gaan dromen. Al flink wat liedjes en gedichten zijn tijdens mijn slaap geschreven, al heb ik er geen één op tijd op papier kunnen krijgen voor ze uit mijn geheugen gewist waren. Ook ben ik in mijn dromen landschappen gaan schilderen, terwijl ik daar helemaal niet van houd. Ik heb tegenover de krullen van Jeroen Pauw gezeten, naast Mathijs van Nieuwkerk en tussen de heren van Studio Voetbal.

Spuitbus
Maar het inventiefst ben ik toch wel afgelopen nacht geweest. In mijn droom had ik de oplossing gevonden voor een probleem dat eigenlijk niet bestaat. Onderop een spuitbus zit (vaak) een ingevallen of ingedeukt deel. Nog nooit over nagedacht. Maar in mijn onderbewustzijn heb ik daar een schitterende plek voor een reservekop in gevonden. Wie weet of het handig is.

Waarom ik dit droom, geen idee. Ik heb helemaal niets met schilderen of spuitbussen. Toch maar eens kijken hoe dat lucide dromen werkt.

CC foto: TheAlieness GiselaGiardino²³

Een stukje voorgeschiedenis
Oom Istvan is vijftien jaar geleden van Vojvodina naar Drenthe gekomen. Hij is blij met elk bezoek, of het nu van familie is of van de pedicure. Ik denk dat hij zelfs een deurwaarder warm welkom zou heten. Nog nooit in zijn 59-jarige leven heeft hij als patiënt een ziekenhuis van binnen gezien; hij is niet zo van de witjassen. Afgelopen jaren heeft hij last gekregen van zijn rechtervoet. Hij werkt bij de gemeente in de plantsoenendienst. Dat is zijn lust en zijn leven. Hij kan genieten van het kleinste straaltje zon of een bloempje dat net haar kopje boven de grond uitsteekt.

Op een dag moet hij er toch aan geloven en brengt met zijn pijnlijke voet een bezoek aan de dokter. Deze diagnosticeert hielspoor. Wanneer hij op therapiebasis weer aan het werk gaat, krijgt hij speciale zooltjes aangemeten. Een pedicure behandelt zijn voeten iedere zes weken. Als de pijn aanhoudt, belt ze de huisarts. Ze vermoedt problemen met zijn bloedvaten. De huisarts is echter van mening dat meneer kerngezond is.

Amputatie?
Ik verkeer in de veronderstelling dat het allemaal wel mee zal vallen. Hij is in Nederland immers in goede handen? Ik stel mijn vriendin dus een beetje gerust en zeg dat ze er maar niet vanuit moet gaan dat zijn voet eraf moet.

Regelmatig heb ik telefonisch contact met mijn vriendin die mee is naar het ziekenhuis. Zijn voet is al ruim een week aan het afsterven en moet acuut geamputeerd worden om erger te voorkomen. Ik schrik natuurlijk, dit heb ik niet verwacht. Optimist als ik ben, zeg ik dat het goed is dat hij zijn knie kan behouden, de tranen van mijn vriendin zijn er niet minder om.

De operatie verloopt goed. Toch is het schrikken natuurlijk wanneer je de lakens optilt en moet zien dat je voet voltooid verleden tijd is. ‘Oh my God’, klinken de woorden uit zijn mond. Na een dag krijgt oom Istvan koorts. Je zult maar net de pech hebben dat er op de chirurgische afdeling geen plek genoeg is. Daar zijn ze namelijk zeer alert op zulke koortsverschijnselen. Op de verpleegafdeling wordt de chirurg erbij gehaald wanneer hij echt doodziek blijkt te zijn.

‘Witjas’ onderzoekt hem en stelt vast dat zijn been aan het afsterven is. Er moet onmiddellijk verder worden geamputeerd, nu tot boven zijn knie. ‘De operatie is voorspoedig verlopen’, meldt de chirurg direct na de operatie aan mijn vriendin, maar nog geen kwartier later krijgt oom Istvan moeite met ademhalen. Hij wordt snel overgebracht naar de intensive care en belandt daar aan de beademing. Ze houden hem zeker een dag in slaap. De vaatchirurg vertelt  ‘s avonds dat we ons op het ergste moeten voorbereiden.

Paniek
Wanneer hij uit zichzelf wakker wordt, slaat de paniek toe. Zo zit je thuis en zo word je wakker met allemaal slangetjes om je heen, ik kan het me best voorstellen. Na toediening van kalmeringsmiddelen valt hij weer in slaap. Dagenlange koorts van rond de 40°C doen de doktoren vermoeden dat er meer aan de hand moet zijn. Ze onderzoeken zijn buik en longen.

Een dag later belt mijn vriendin mij op mijn werk in Utrecht. Door de tranen heen hoor ik dat er longkanker is geconstateerd met uitzaaiingen naar de bijnieren. De crisis is compleet, ik vertrek linea recta richting het thuisfront. Als ik twee uur later in het ziekenhuis ben, is de beademing er gelukkig af. Oom Istvan is zichtbaar blij dat die slangen nu weg zijn. Hij begrijpt heel goed wat er aan de hand is en toch geniet hij van alle aandacht die hij krijgt van de weinige familie die hij heeft. Wanneer mijn vriendin haar tranen de vrije loop laat, heeft ook oom Istvan het even moeilijk.

Na een dag krijgt hij het toch weer benauwd. Zijn stembanden zijn opgezet door het inbrengen van de slangen. Opnieuw belandt hij aan de beademing en krijgt hij slaapmedicatie.

Hoe nu verder?
Op dit moment ligt oom Istvan nog steeds te slapen. Waren we ruim twee weken geleden nog opgelucht dat alleen zijn onderbeen eraf moest, nu zijn we blij dat hij nog leeft. Op zulke momenten word je met de neus op de feiten gedrukt dat je blij mag zijn met een gezond lichaam.

CC foto: Adrian Clark

Gabber-biljartbal
Ik heb mijn haar vanaf mijn 18e al kort gehouden, stekels en soms een kleine hanekam, want David Beckham deed dat tenslotte ook. Helaas begon het bovenop in het midden steeds dunner te worden, tot je op mijn 24e er doorheen kon kijken en mijn hoofdhuid kon zien. Tijd voor maatregelen! Een tondeuse werd aangeschaft en alles ging eraf. Met een mesje scheren ging me te ver, want dan zou het echt zo’n glimmende gabber-biljartbal worden. En als ik ergens niet mee geassocieerd mee wil worden, dan is dat het wel.

Kennedy
Inmiddels scheer ik het elke twee weken en laat ik ook regelmatig mijn baard staan om er toch nog wat van te maken. De meeste van mijn vrienden kennen me eigenlijk niet meer met haar en dat is maar goed ook. Als ik het nu zou laten staan, dan zou ik er als Ajacied Kennedy Bakircioglü uitzien. Een vol bos rondom maar in het midden een open veldje waar veel licht op kan vallen.

Koop een tondeuse
Mijn advies aan kalende mannen zoals Kennedy die er niet aan toe willen geven: koop een tondeuse. Dat is echt voor iedereen het beste. Net als met brillen denk je dat het je niet zal staan, maar uiteindelijk pakt het altijd prima uit en vergeten mensen hoe de situatie ervoor was. En valt het tegen, dan laat je het toch weer groeien?

foto: Privébezit