Financieel journalist
*Motto: “Keep your old loveletters, throw away your old bankstatements.”
*Schrijft het liefst over: actuele zaken die - als je er goed over nadenkt - te idioot zijn om waar te zijn.
*Twitter: www.twitter.com/Femke053
Terwijl ik middernacht een broodje hagelslag sta te pletten, denk ik nóg aan dat interview over heupmaten. Een onthutsend interview.
Sommige mensen kunnen het uren achtereen. Iedere dag. Ik bel alleen als ik écht iets te melden heb, of écht iets wil weten.
In mijn woonkamer heb ik een Perzisch tapijt uitgerold. Zo’n tapijt waarmee je in hele slechte detectives lijken in een kofferbak dumpt.
Toen ik mijn eerste koophuis kocht in 2004 voelde ik me de koning te rijk. Ik kon in mijn eentje een huis kopen. Wat een weelde, wat een vrijheid. Ik heb All the women independent van Destiny’s Child grijsgedraaid in die dagen.
Noem het toeval, maar vorige week nog griste ik uit nieuwsgierigheid bij de Lidl een foldertje mee waarop een Caribische cruise prijkt voor duizend euro.
Ik zou nooit gedoodverfd willen zijn. Voor je het weet sneuvel je, gedoodverfd en al. Kijk maar naar Charly Luske.
Net na het huwelijksaanzoek, maakte ik een grapje. Dat doe ik als ik zenuwachtig ben, dan ga ik grapjes maken. De tranen deppend zei ik: “Wacht, dit móet ik even twitteren!”
Als ik in de auto zit en de hoek omdraai krijg ik altijd, bam, een brainwave. Het strijkijzer! Heb ik het strijkijzer wel uitgezet?
Ik draag nooit ringen, omdat ik daar heel neurotisch aan zit te draaien en ze om de haverklap af doe. Maar nu zit er een blijvertje van een ring om mijn vinger. Een verlovingsring.
De dagen voor kerst als de hele wereld stil lijkt te vallen, begint het. De eindejaarsweemoed. Dat is de schuld van John Lennon.
Als onderdeel van De Grote Kerstvoorpret heb ik de tv-gids even doorgeplozen voor de komende dagen. Het wordt weer smullen!
“We gaan elkaar niet vernietigen, oké?” Zo begon standaard ons spelletje Risk. Met een voornemen om het gezellig te houden. Want daar zijn al die spellen voor: gezelligheid.
Nog steeds reageer ik volslagen infantiel als ik een kerstpakket zie. Niets leuker dan op kop in een doos duiken en tussen de synthetische slierten zoeken naar ingeblikt voedsel.
De hele week observeer ik al brildragers. Hoe ze hun bril dragen, wat voor bril ze dragen en vooral wat die bril met die mensen doet. Want een bril doet iets met mensen.
De wind trekt aan iedere deur in mijn huis. De charme van een jaren dertig woning. Het monotone gezoem wint aan kracht en geluid. De wekker. Het is nog donker. De vloer is koud. Een blik in de spiegel bevestigt wat ik al dacht, ik slaap nog.
Vanaf de kleuterschool heb ik vaak Maria gespeeld. Dat is geen sinecure. Laat ik jullie even meenemen naar een klein tienertrauma…
Beste dratsen, drengels en cocosmakronen, knurdels, knurften en kwezels. Dit is geen poging om nieuwe figuranten voor Harry Potter te verzinnen, dit is retroschelden.
Lootjes trekken. “Jaaaaa”, gilden we in koor. Eén probleem, de vriendin en ik waren met z’n tweeën. Dat voelt toch een beetje alsof je alleen op de dansvloer staat bij een waanzinnig feest.
Of je nu iedere letter afknijpt of de letter g aait zoals ik dat nooit zou kunnen. Ik vind accenten leuk.
“Zou jij als naaktmodel in een tekenklas gaan zitten?” De vraag komt van een collega die daar zelf heel hard over na zit te denken achter z’n bureau. Daar heb ik tot nu toe nooit over nagedacht.
Noem mij een modebarbaar, maar die collectie van Versace voor H&M hè? Waarom wil iemand in de rij staan voor een legging met Hawaii-print?
Er hangen slingers in de kamer van het verzorgingstehuis. Honderd, dat is ook een hele mijlpaal. Zo’n mijlpaal zelfs dat de burgemeester langskomt. En ik, journalist, ik mag optekenen wat mevrouw zoal heeft meegemaakt de afgelopen eeuw.
