Webstrijder!
*Motto: “Wie de tijd probeert vast te houden heeft slechts een vuist vol water vast.”
*Schrijft het liefst over: alles wat haar raakt (“…en dat is soms meer dan goed voor me is.”)
Ik heb de laatste paar maanden veel uit te leggen gehad. Hoe het komt dat je zomaar dood kunt gaan. Dat je daar niets aan kunt doen.
Onlangs las ik dat vrouwen gemiddeld zo’n 240 kledingstukken kopen. Per jaar. Per jáár. Dat zijn er dus bijna vijf per week.
Ik ben een danser op de bank. Elke zondag kijk ik ademloos naar de audities van So You Think You Can Dance (en naar Dan Karaty, dat geef ik gelijk toe).
Dit stukje gaat over laaggeletterden. Daniëlle van de Viva (dat is een tijdschrift) schreef er ook al over. Laaggeletterden zijn mensen die niet goed kunnen lezen of schrijven of rekenen. Daar schamen ze zich vaak voor.
In Amerika vinden ze ons compleet onverantwoord. Zijn wij Nederlanders nou helemaal gek geworden?
Terwijl ik dit typ, staat mijn vriend zijn nieuwe scheerapparaat uit te proberen en kijkt C. beneden tv.
De Pakistan-actie is voorbij, en volgens NOS-verslaggever Gerri Eickhof hebben we ons donderdag terughoudend gul getoond.
Ik ben er niet voor opgeleid, maar ik werk al ruim vier jaar als politieagent.
Vandaag heb ik een bedrijfsuitje. We gaan iets doen met vergaderen (ja, echt), de Tweede Kamer en kiten.
Fronsen zoals Jan Mulder, dat kan ik nog niet. Maar me ergens aan ergeren, dat lukt me best goed.
Ik ben op zich niet iemand die met alle winden mee waait. Maar qua muziek kun je met mij wél een heleboel kanten op.
Ik weet eigenlijk nog steeds niet precies wat twitteren is. Het woord doet me denken aan gezette oudere dames in bloemetjesjurken die koffie drinken en continue kwetteren over van alles en nog niks.
Ik ben eigenlijk nogal lomp. Dat zou je misschien niet verwachten van iemand die college geeft over beleefdheidstheorieën, maar het is echt zo.
