Studente Media & Informatie Management en serveerster. Heeft Webstrijd 2009 gewonnen.
* Schrijft over: waarom mensen altijd maar zo graag met dolfijnen willen zwemmen, of hoe je na één jaar niet naar de tandarts gaan, acht gaatjes kunt hebben.
* Robin in vijf woorden: knus, rechtvaardig, sociaal, humoristisch en romantisch.
We hadden lekkage. En we hadden nog nooit een lekkage gehad dus we waren lichtelijk in paniek toen er rook (rook!) uit het plafond kwam en het water langs de verwarmingspijp naar beneden liep.
Het begon met het feit dat Pocahontas geen nagels heeft. Zo begon mijn nieuwe verzameling.
Ik zou een boek kunnen schrijven over het verkeer in Amsterdam. Nu doe ik dat niet, ik heb namelijk een ander onderwerp gevonden (gelukkig). Maar toch, als ik echt zou willen, zou ik daar een dikke pil (maatje Stieg Larsson) mee kunnen vullen.
De zon was er gisteren en dat was voor mij een zeer aangename verrassing. Ik had die dag een schrijfdag ingepland en begon de dag door met mijn hemelblauwe suède schoen in de modder te trappen tijdens het uitlaten van de hond.
Ik ben er inmiddels aan gewend dat ik altijd in de verkeerde rij van de kassa in de supermarkt sta of dat ik altijd vergeet dat er een scheur in mijn fietszadel zit. En dat die scheur dan regen opslurkt.
“Kom je bij ons zitten?” vraagt mijn nicht aan M. Hij had pauze en dronk zijn glas sinas in zijn eentje aan een tafeltje.
Nu is het niet zo dat wij wildvreemde mannen uitnodigen aan ons tafeltje (tenminste, niet altijd), maar mijn nicht kent hem via haar werk.
“En wanneer gaat het allemaal gebeuren?”
“Nou, deze zomer pas. Of nou ja, net voor de zomer misschien?”
Vroeger vond ik het de normaalste zaak om samen met een vriendinnetje langs de deuren te gaan om te bedelen naar monstertjes. Dat ging dan zo: “Hoi, heeft u nog monstertjes van zeep of parfum?”
Ik keek naar de Olympische Spelen. Of nou ja, mijn ouders keken en ik keek mee. Maar ik vind het leuk om te zeggen zodat jullie denken: “Sjeemig, die Robin. Hardloopgroepje en dan ook nog eens naar de Spelen kijken. Sportief mens is dat.”
Gisteren ben ik helaas in slaap gevallen met in mijn hoofd het nummer van Jos van Oss. Dit komt omdat ik, zodra ik langs MTV of TMF zap, word doodgegooid met ringtonereclames van Zachte G, Harde L.
Omdat ik op Valentijnsdag met een vriendin thee dronk in een brasserie waar ze voor deze speciale dag een keyboardspeler hadden uitgenodigd, ging ik de dag na Valentijn met Walter iets romantisch doen. Want dat hoort, ofzo.
Ik ben best wel een beetje jaloers op de mensen die wel van carnaval vieren houden. Net zoals ik ook altijd een beetje jaloers ben op mensen die zich helemaal kunnen inleven in Star Wars of mensen die echt kunnen genieten van een oorlog naspelen op een grasveld ergens achter een basisschool.
Ik raak zelden geraakt door mijn post. Lieve post krijg ik via de mail. Laat dit een hint zijn om me vooral lieve kaartjes en brieven te sturen want ik hou, hou, hou van post krijgen in de vorm van papier en envelop.
Ik zeg alvast maar sorry. Want de komende maanden ga ik het (bijna) alleen maar hebben over verftinten, serviezen, pannen, de juiste hoogglans, de perfecte schemerlamp en een zoektocht naar de allerbeste theedoekhaakjes.
Ik had, ondanks het eten van een maaltijdsalade en het klaarzetten van mijn hardloopschoenen, besloten: ik heb nu eenmaal geen ruggengraat en ik ga niet naar mijn hardloopgroepje.
Ik ben voor de vierde keer in een paar maanden tijd ontstopper gaan halen. Mijn wasbak is namelijk verstopt. Ik ben in de luxe positie dat ik een eigen wasbak op mijn studentenkamertje heb.
Ik heb mijn propedeuse gehaald. Ja, dat mag gezegd worden. Het was een zware bevalling, maar ik heb hem hoor.
Vanmorgen keek ik naar Yoga TV (een ontspannen en gezond ochtendprogramma om de dag mee te beginnen). En nu zou ik graag willen dat ik op yoga zou willen.
Je hebt mensen die gruwelen van de witte vetrandjes om de leverkaas en mensen die een plakje leverkaas zonder witte vetrandjes gewoon géén plakje leverkaas vinden. Misschien een rare vergelijking, maar zo heb je ook mensen die heel dramatisch doen over musicals.
Ik ben een leeskont. En die zin vind ik bijna net zo erg als de zin ‘Ik ben zo gek als een deur’ en dan het liefst die zin in combinatie met een Hyvesprofiel en hysterische glitterplaatjes.
Hoofdrolspelers kunnen voor mij de film best wel een beetje verpesten. Hoe goed het verhaal ook is, door één foute zin van de hoofdrolspeler staat de film als ‘niks aan’ of ’slecht’ in mijn hoofd gegrifd.
Ik durf het bijna niet te zeggen, maar ik weet hoe eng een aardbeving is. Ik heb ooit tijdens een vakantie in Griekenland een zware aardbeving meegemaakt en gelukkig viel de schade daar heel erg mee.
