Het is Sinterklaasavond. Geen surprises op tafel, maar een verzameling sissende bakjes gevuld met mini-slavinken, gehaktballen en kipfilet.
Een half jaar geleden begon ik mijn muziekblog. En daar begin ik nu de vruchten van te plukken.
Het parkeren in Amsterdam is en blijft een probleem. Te veel auto’s, te weinig ruimte. Maar het levert wel fraaie situaties op.
Na een maand bloggen is het dan zo ver… Het einde van de webstrijd is in zicht gekomen…
Mijn ouders zijn verhuisd naar Groningen. Zolang het oude huis nog niet is verkocht stap ik een keer per week binnen om de oude post en herinneringen op te halen.
De laatste tijd is er veel opschudding geweest over illegaal downloaden. Maar is het binnenhalen van muziek en films wel zo schadelijk voor de industrie als ons wordt voorgehouden?
In de witte doos met het rode kruis rommel ik wat, op zoek naar paracetamol. Dat zit bij mij thuis als poeder in een zakje. Het lost lekker snel op in water en is bovendien een goed excuus voor mij om die pillen niet te hoeven slikken.
Zo door de jaren heen verzamel je nogal wat boeken. Je koopt ze nu eenmaal sneller dan je leest. De voorjaarsschoonmaak is nu ook ingezet op de boekenkast.
Onlangs gaf mijn dochter Myrthe de juffrouw uit de klas van haar grote broer een compliment over haar tuniek: “Goh, jij hebt wel een mooie pyjama.”
Ik ben er nog steeds niet uit: wel of geen donorcodicil. Hoewel de algemene opinie is dat iedereen donor moet worden, twijfel ik nog.
Dinsdagmorgen half negen, plaats van handelen: Utrecht Centraal. De grote gele rups heeft enkele minuten vertraging. De trein zit helemaal vol en enkele haastige reizigers onder ons willen in de trein eigenlijk alvast beginnen met rennen.
Mijn eerste ontmoeting met Annie, de reanimatiepop, was tijdens een open dag van de brandweer.
Op een zonnige dag als vandaag begint het altijd een beetje te kriebelen. De lente komt er weer aan. En dat betekent voor mij maar één ding…de Apenheul gaat binnenkort weer open!
Opeens is daar een ram tegen mijn schouder en rug gevolgd door een knal. Wanneer de sterretjes en vogeltjes zijn gevlogen, zie ik dat er een vrouw van een jaar of zeventig op de grond ligt naast haar fiets. Vanaf dat moment lijkt het uur dat volgt voorbij te gaan in vijf minuten.
Een aantal jaar geleden heb ik als trainer voor een groep getalenteerde acht- en negenjarige voetballertjes gestaan. In drie seizoenen pupillenvoetbal kun je een hoop meemaken, maar de grootste verrassing komt pas later.
Mijn zoon stak zijn vinger uit naar de fiets met afbeeldingen van Kabouter Plop er op. Hij is vijf, binnenkort is de Plopfase voorbij en wij zien het al gebeuren dat hij dan niet meer op die ’stomme fiets’ wil.
1200 meter boven de grond in de deuropening van het vliegtuig roept de instructeur: “Ready?”. Je knikt naar hem, piept “yes” en dat wordt dan weer beloond met een “GO!”.
E=MC², iedereen kent hem wel. Maar hij is breder toe te passen dan je denkt.
Kapster is een sociaal beroep, je kunt er lekker even je hart luchten onder het genot van een kop koffie.
Op deze pagina worden vanaf 12 februari alle blogs met betrekking tot de Webstrijd anno 2010 verzameld.