Wendy is studente visuele antropologie en heeft een passie voor film en montage.
* Haar motto: wees eerlijk, zeg wat je vindt, want je kunt niet met iedereen bevriend zijn.
* Wendy in vijf woorden: vrolijk, energiek, flapuit, fel, open.
Van 15 oktober tot 17 november 2009 en van 30 september tot en met 30 oktober 2010 blogde Wendy over haar leven na borstkanker.
Nu schrijft ze diverse blogs over verschillende onderwerpen en vlogt ze af en toe voor Viva.nl.
Bekijk hier de eerdere blogs van Wendy
© foto: Tessa Maessen
Het is op, klaar, over en uit. Gaat dit nou wéér over die kanker? Ja het gaat weer over die kanker, want helaas is het geen rugzak die je zomaar af kunt doen.
Ben je net lekker in een te grote vormloze hobbezak op de bank geploft, zak chips voor je neus, afstandsbediening in je hand komt er een sms binnen….”wat heb je aan?”.
Ik voel de priemende blikken in mijn rug. Overal achtervolgen ze me, lachend, boos, bang of kwaadaardig.
Vanmorgen hoorde ik voor het eerst dit jaar de vogeltjes fluiten. Het teken dat na lang wachten ein-de-lijk mijn favoriete ochtend is aangebroken.
Borsthaar, er zijn vrouwen die er bij zweren, maar ik heb mijn mannen liever zonder. Eigenlijk vind ik alle soorten beharing een beetje viezig, maar om onduidelijk reden fascineert het onderwerp me mateloos.
Er zijn vele bekende televisie duo’s, maar voor mij was er altijd maar één koningskoppel: Carlo en Irene.
Mijn voeten slippen van de pedalen, ik voel hoe ik mijn evenwicht verlies en in slow motion stort ik voorover met mijn gezicht tegen de straatstenen. Mijn neus heeft de klap opgevangen en het bloed druipt van mijn kin.
Wie herinnert het zich niet? Na de hype rondom Big Brother en de flop van De Bus, maar nog ruim voordat Jim en Jamai de macht overnamen was er Starmaker.
Ik heb nu toch een leuk filmpje op YouTube gezien. Iets met vijf mensen op één gitaar!.
Ik loop de kamer binnen en zie gelijk dat mijn angst geheel terecht was. Ze heeft pijn, veel pijn.
Sleutels, pinpas, mobiel! Nieuwe lakens wassen. Visvoer kopen. Rekening betalen. Huisarts bellen. Koffie dinges ontkalken! Nieuw ondergoed kopen. Gas uit?!?
Er zijn zo van die dagen dat ik me voor heb genomen om super productief te zijn. Vroeg uit de veren, snel ontbijten, PC aan, alles klaar voor de start. Maar dan is daar YouTube. Ik geef het maar gelijk toe, ik ben verslaafd.
Gisteravond was het dan eindelijk zo ver: mijn ouders ontdekten de wondere wereld van uitzending gemist.
Al zeker zeven jaar lang heb ik de illusie dat ik die ene spijkerbroek die in de donkere krochten van mij kledingkast ligt te vergaan heus wel weer een keer ga passen. Maar nu is het klaar, mijn kledingkast gaat op de schop.
De liefde zoekt zichzelf niet, maar dit jaar kwam ik haar tegen in de uitverkoop.Een paar dagen voor kerst probeerde ik me tussen de slenterende toeristen en de enkelhatende buggyterroristen een weg door een grote winkelstraat te banen.
Een schattige kleuter met een verschrikkelijke outfit en een foeilelijk palmboomkapsel wat zelfs in de jaren ’90 al niet kon. Ze vraagt Slintelklaas om een naalmasliene.
Overvol bepakt en bezakt struikel ik de voordeur binnen. Als ik omkijk staren een paar met modderige voetstappen ontsierde enveloppen me beschuldigend aan. “Schrijf ons, ondankbaar wicht.”
“Vind je die schoenen leuk omdat ze echt lekker zitten of omdat ze duurder zijn en een merkje hebben?” Ik hoor het mijn moeder nog zeggen. Sterker nog zodra ik in een winkel sta, galmt haar stem door mijn achterhoofd.
Na een lange avond waarbij je toch een wijntje teveel heb gedronken kom je bij je fiets aan. Je peutert onelegant met 1 been in de lucht je slot tussen je voorwiel uit en worstelt je mooie exemplaar tussen andere roestige krengen uit.
Ijskoude handen, gladde wegen, ijskoude tegenwind, donker, chagrijnige mensen, natte jassen, veel te warme bussen, verkoudheid. Dit jaar doe ik er niet aan. Bij deze schaf ik de winter af.
Reclames. We kunnen er niet meer om heen en vaak wil je liever iets naar je tv gooien dan het aangeprezen product aanschaffen.
