Nooit echt weg

Natuurlijk ben ik blij dat ik zoveel “bonustijd” heb. Dat ik de kans heb om weer op te krabbelen. Ik besef me echt wel dat ik een kans heb gehad die veel mensen niet gegund is. Maar ondanks dat de tumor weggesneden is, zit de kanker figuurlijk nog altijd in me.

Gewoon doorbijten, flink zijn, werken, leven en vergeten, ik heb het allemaal geprobeerd. Toen het allemaal niet werkte probeerde ik mezelf te verdoven, maar al snel kwam ik erachter dat nachten lang feesten, seks en overmatig alcohol gebruik ook geen oplossing was.

Een stap terug

De afgelopen jaren ben ik alleen maar bezig geweest om me wanhopig vast te klampen aan wie ik was, of wie ik dacht dat ik was, zonder mezelf daadwerkelijk te zien. Ik kom er dus nu voor uit, ik ben van het padje af. Het gaat gewoon even niet meer.

Ik ben mijn eigen demon geworden. Bang wat de buitenwereld ervan gaat vinden als je even niet “sterk” bent. Als het even gewoon allemaal kut is. Maar niet meer. Nu is het tijd om hulp te zoeken, want ik kan het niet meer alleen. Ik ben heus niet gek, ik ben een vliegtuig.

CC foto: h.koppdelaney

© Beeld: still uit filmpje

Als ik van één ding het nut niet helemaal inzie is het wel sexting. Ik heb het hierbij vooral over de ouderwetsche “vieze berichtjes” variant en niet over het Scarlett “laat je billen in de spiegel zien” Johansson type bericht.

Keiharde porno

Ik doe nu net alsof ik wekelijks een verzameling vieze berichtjes toegestuurd krijg, maar ik werkelijkheid was ik tot bovenstaand berichtje een heuse sexting maagd. Paniekerig kijk ik nog maar eens naar het bericht wat ik zojuist ingetypt heb en sluit af met “vrij weinig”.

Vrij weinig is altijd goed toch? Beter dan “geen slipje”, want slipje is echt een seksloos woord, net als alle verkleinwoorden uit die categorie. Verder heb ik heb geen idee wat ik terug moet sturen zonder dat het gelijk een fout “so you wanna be a pornstar”-scenario wordt.

Niet dat ik weet hoe porno eruit ziet hoor, heus niet.

Iiieeeuw

De helft van de platte scenario’s die me vervolgens per sms storm aangeleverd worden maken dat ik spontaan opdroog. Het “Terwijl we elkaar aankijken kom ik over je gezicht” moet een hoogtepunt voorstellen, maar is een complete misser.

Eigenlijk wil ik niets liever dan naar mijn telefoon wijzen terwijl ik als een vijftienjarige Break-Out-lezende-bakvis harde kreten van afgunst uitstoot. Maar goed, van te brave meisjes wordt niemand gelukkig en dus typ ik dapper mijn antwoord, waarna ik het weer weghaal en een leeg berichtje terug stuur. Er moet natuurlijk wel wat te raden over blijven.

© Beeld: privébezit

Gelukkig zijn er meer mensen die last hebben van deze achtervolgingswaan.

De leuke lachende exemplaren zijn het probleem niet. Het zijn die boze, argwanende grimassen waar ik niet tegen kan. Ze volgen me overal en als ik voorbij loop lispelen ze me zachtjes hun verwensingen toe. Stiekem verdenk ik ze er ook van dat ze mijn gedachtes kunnen lezen, de fuckers.

As we speak loert er vanaf de andere kant van de kamer een boosaardig kussen naar me en ook de twee krukjes bij de eettafel houden me scherp in de gaten. Ze lachen me uit, want durf er maar eens voor uit te komen dat je ze door hebt. Je zou gelijk voor gek verklaard worden. Maar ik heb ze door, mij houden ze niet voor de gek!

CC foto: aacckk

Opdat u het even weet. Het was natuurlijk de bedoeling om hier een mooi lente filmpje van te knippen, maar deze blije one-taker wilde ik jullie niet onthouden.

Het kan me niet bommen welke ijsheilige er nog denkt langs te kunnen komen, want ik werk hem persoonlijk de deur weer uit! Niets staat mij nog in weg om weer optimaal te genieten van mijn lievelings: de lente.

Te koud

De kranten zullen vandaag of morgen wel weer koppen dat het rokjesdag is. Wij dames schijnen dat te moeten weten, maar als dat zo is, is er met mij duidelijk iets mis.

Eigenlijk gaat het elk jaar hetzelfde: Ik trek veel te enthousiast een rokje aan, sta bij de tramhalte uit mijn onderbroek te waaien en krijg het zo koud dat ik het tot half juni wel uit mijn hoofd laat om eindelijk die dikke panty naar de donkerste regionen van mijn kledingkast te verbannen.

Ontbroeken

Nu heb ik uit betrouwbare bron gehoord dat het vandaag dus zo ver zou zijn….de dag dat een rokje weer kan en mag, eigenlijk zelfs moet.

Probleem is dat ik eerst moet “ontbroeken”. Na een lange winter ben ik zo gewend aan het comfort van een broek dat ik rustig met opgetrokken benen op een terrasstoel ga zitten of wijdbeens op de fiets spring en de halve hoofdstad laat meegenieten van mijn blauwe Hema-onderbroek.

Eigenlijk heb ik er he-le-maal nog geen zin in. Fok rokjesdag, ik draag vandaag hotpants. HA!

Wat vinden jullie? Rokjesdag of niet?

© Beeld: privébezit

Tegen een stoppelbaardje zeg ik geen nee en het weekendbaardje is zelfs mijn nieuwste lievelings, maar daar houdt het dan ook op.

Verzoeknummertjes

Armen, benen, rug, billen, tenen. Mannen hebben er nu eenmaal meer harige plekjes dan vrouwen. Vaak zijn ze er nog trots op ook en oh wee als dames er iets over zeggen. Onze bovenlip moet gebleekt, benen onthaard en over ons schaamhaar worden geregeld verzoeknummertjes ingediend, maar andersom werkt het zo vaak niet.

“Goh nu we het er toch over hebben, zou je misschien die krul uit je schaamhaar willen knippen of zal ik het doen?” Het blijft toch een beetje een gênante situatie.

Brrr borsthaar

Er zijn zat vrouwen voor wie borsthaar bijna synoniem staat aan “echte man”. Toen ik eens aan een borsthaarliefhebbende vriendin vroeg waarom zei ze met een glazig zwijmelende blik “Heerlijk woelen door zijn vachtje”. Terwijl zij bij de gedachte aan haar laatste borsthaarknuffelsessie bijna van haar kruk afgleed, droogde ik er spontaan van op.

Borsthaar is er in alle soorten en maten, maar de meest fascinerende versie die ik tegen ben gekomen is de tepelkroon. Een vrijwel gladde borst behalve rondom de tepels, waar zich tien tot vijftien extreem lange dikke haren bevinden.

Stiekem afknippen?

Waarom laten mannen die verdwaalde vioolsnaren toch staan? Is het angst of ego? Wat doen die dingen daar überhaupt, hebben ze een functie? Ik heb vaak een bijna onbedwingbare neiging om er stiekem een paar uit te trekken of af te knippen wanneer de man in kwestie ligt te slapen. Het is gebeurd voordat hij het doorheeft en de pijn is hij vast zo vergeten. Hoop ik.

CC foto: afoncubierta

Elke zaterdag slopen ik en mijn zusje naar beneden, pakten een krentenbol en kropen, nadat we elkaar de hersens in hadden geslagen over respectievelijk; de grootste kretenbol, de beste zitplek en de afstandbediening, voor de televee. Pap en mam draaiden zich nog een keertje om en zo hadden wij het rijk alleen. Dit was voor beide partijen hét moment van de week.

Mega blubber power race

Ik geloofde alles wat er op tv gebeurde en was er dus ook heilig van overtuigd dat we ooit nog getuige zouden zijn van de bruiloft van Carlo en Irene, want dat was toch immers hét pittigste setje ever.

Mijn ultieme wens was deelnemen aan het koningsnummer: de mega blubber power race. Helaas is het er nooit van gekomen. Eén keer mocht ik bellen om het antwoord te geven op een quizvraag. Toen de telefoon daadwerkelijk werd opgenomen schrok ik zo, sjiiiit het is écht, dat ik de hoorn pardoes weer op de haak knalde.

Pittige Tijden, de ‘vraag maar raak’-gast, de optredens, giechel en goochel, alles vond ik even geweldig en toen de laatste aflevering daar was heb ik flink gehuild. Natuurlijk wel stiekem op mijn kamer, want ik had toen al een leeftijd waarop dát echt niet cool was.

Een illusie armer

Helaas kwam er een ruw eind aan de illusie toen op een dag één van mijn helden kwam shoppen in de winkel waar ik als student wat bijverdiende. Hij was extreem nors en ongeïnteresseerd, behalve tegen de collega die hij heel opzichtig probeerde te versieren (hij is toch wel meerderjarige hè?). Was dit echt dezelfde persoon?

Het duo is er nog en veel van hun programma’s zijn stiekem een uitgewerkte versie van hun eerste grote succes, maar voor mij is de glans er af. Gelukkig is er YouTube zodat ik als secret single behavior nog lekker alle liedjes van toen kan meekwelen….

© Beeld: still uit filmpje

“Gaat het?” Hoor ik iemand in de verte zeggen. Ik besef ineens dat ze het tegen mij heeft. Ik schaam me dus ik vraag haar heel koelbloedig of mijn neus wel recht staat. Ondertussen klim ik weer op mijn fiets.

Binnen vijf minuten heb ik een stekende pijn in mijn arm en ik besluit door te fietsen naar het ziekenhuis. Bebloed en betraand sta ik aan de balie. Ik piep heel zielig dat ik gevallen ben (no shit sherlock) en even niet wist wat ik moest doen.

Heel gewoon

Ik voel me bezwaard want het ziekenhuis is voor zieke mensen en ik ben niet ziek. Als kind was ik ook nooit ziek, had geen lui oog of buisjes, heb mijn amandelen nog en heb ook nog nooit mijn arm gebroken. Ik was altijd een tikkeltje jaloers op het “namengips” wat bij een vriendin aan de muur hing. Alle kinderen uit de klas stonden er op.

Nu besef ik dat ik veel geluk had, maar toen baalde ik omdat ik zo gewoon was. Ik wilde graag een beugel of een bril. Heel interessant vond ik dat. Samen met een vriendinnetje maakte ik dikwijls van een ijzerdraadje een “proefbeugeltje” om te kijken hoe het ons stond.

Gips met namen

De arts komt de behandelkamer binnen en besluit dat er foto’s gemaakt moeten worden. Alles blijkt goed en ik ga naar huis met het advies “zoveel mogelijk bewegen” en een gedeukt ego. Ik voel mezelf een stomme aansteller.

Na het weekend word ik gebeld. Ik blijk toch een breuk in mijn elleboog te hebben. De arts vraagt of ik nog terug wil komen voor gips, maar dan wel tot aan mijn bovenarm. Heel even raak ik in de verleiding. Eindelijk is die coole beschreven gips arm binnen handbereik. Ik glimlach en bedank de arts vriendelijk. Ik zit de pijn wel uit.

Pardon my french in de video, maar ik baalde als een stekker.

© Beeld: privébezit

Elke dag zat ik voor de buis gekluisterd en ik was intens gelukkig toen ein-de-lijk hét album van K-otic uitkwam. Helaas was de liefde van korte duur. Toen de hype over was belandde het album in een oude schoenendoos en daar kwam ik het laatst weer tegen.

Verzoekplaatjes

Deze week worden er veel van dit soort oude schoenendoosjes opengetrokken bij 3FM, het is namelijk Zeroes Request week. De hele week alleen maar toppers en floppers uit de jaren ’00 met als hoogtepunt een dikke aftellijst op vrijdag.

Eerlijk is eerlijk, of deze zeroes tegen de ‘90’s op kunnen boksen weet ik zo net nog niet. Als jonge tiener was ik extreem gevoelig voor het BSB plakboek en de witte Baby Spice plato-stappers. Maar de jaren ’00 zijn wel de jaren waarin ik voor het eerst op stap ging, mijn eerste kus kreeg, het huis uit ging, een studie begon en een diploma behaalde. Eigenlijk heb ik deze jaren dus veel bewuster meegemaakt dan de jaren negentig.

Schaamschijf

Ondanks dat er de afgelopen jaren ook heel veel goede muziek is gemaakt zijn het vooral de “niemand verklappen dat ik voor de spiegel een dikke performance geef”-platen waar ik de meest nostalgische gevoelens bij heb.

Wat is jou ultieme zeroes schaamschijf? Om je een idee te geven: hier een korte compilatie van de wansmaak van uw aller Viva bloggers.

Virale video’s

Een instrument goed kunnen bespelen is zó 2011, daar val je als artiest niet meer mee op, tenzij je een schattig menneke bent. Soms lijkt het zelfs wel de omgekeerde wereld. Een band of artiest moet eerst een viral hebben en wanneer ze dan toevallig ook nog een leuk moppie kunnen spelen is dat mooi meegenomen.

Zo kun je een one man band beginnen

Of het gehele oeuvre van Walt Disney ten gehore brengen.

En ook het laatste filmpje uit de serie “moet je zien” is een knap staaltje planning.

Het ziet er allemaal zo simpel uit, maar als het echt een one taker is dan zit het talent vooral in de planning en uitwerking van de video. Het lijkt zo simpel, maar zoals altijd: beeld bedriegt. This is TV man en dat de muziek eigenlijk ruk is, daar maalt toch niemand meer om.

© Beeld: still uit filmpje

Ik kijk weg en probeer mezelf te vermannen, mijn tranen weg te slikken. Maar het lukt niet. Natuurlijk lukt het niet. Ik kan alleen nog maar mijn lippen op elkaar persen en om me heen kijken. Op zoek naar een uitvlucht.

“Ben je bang?”

Ze had nog zo geprobeerd om iedereen te laten zeggen dat het geen pijn deed. Ze wilde zich groot houden om mij te beschermen. “Als ik je zou zeggen dat ik niet bang was, zou je me dan geloven?”. We kijken elkaar lang aan.

Diep van binnen wisten we dat voorlopig maar één van ons deze operatie ging doen, omdat de ander erna te schijterig zou zijn. Voor mijn zusje was de dubbele amputatie en directe reconstructie van haar beide borsten preventief, voor mij zou deze ingreep vooral herstellend moeten zijn.

In de wacht

Omdat de bestralingsarts het idee dat een jong vrouw met één borst zou moeten leven maar niets vindt, heeft ze me direct na de bestralingen op de wachtlijst geslingerd. Inmiddels ben ik zelfs al twee keer opgeroepen, maar er is elke keer iets wat me tegenhoudt.

Als ik heel eerlijk ben is het niet de angst voor de pijn. Het is de confrontatie met het ziek zijn. Urenlang staren naar het plafond, het eindeloze wachten op de volgende dag, op de momenten waarop je je hopelijk iets beter voelt. Het leven staat voor de zoveelste keer on hold.

Voorlopig niet

Ik heb er nu gewoon geen trek in. Wat heb ik aan nieuwe borsten als ik binnen een paar jaar toch uitzaaiingen blijk te hebben? Heb ik dan niet te veel ingeleverd? Kostbare tijd die ik niet meer terug krijg om gewoon te leven en te beleven.

Ik kijk naar mijn zusje en vraag mezelf af, is dit dan de prijs die ik moet betalen voor een borst? Is dit dan de prijs die ik wíl betalen. Diep van binnen weet ik het antwoord: Er komt voorlopig geen nieuwe borst.
CC foto: morrissey

Ik heb één groot natuurlijk talent: vanuit niets absolute chaos creëren. Als ik de kunstacademie had gedaan was ik er vast op afgestudeerd, want zelfs als ik bewust orde in de chaos wil scheppen gaat het nog mis. Dan valt het in de categorie georganiseerde chaos.

Onlogisch

De meeste dingen in mijn huis hebben heus wel een vaste plek, alleen zijn die vaste plekken in de ogen van anderen vaak niet heel logisch. Zo staat de voorraad wc rollen naast mijn schoenenrek, de stofschaar ligt in de pennenbak en de pleisters bij mijn nieuwe schoenveters.

Post-It’s, dat moest de oplossing zijn. Helaas had ik binnen een maand alweer spijt van die overtuiging. Het is natuurlijk heel handig voor onverwachte gasten zo’n mini handleiding op elk apparaat en ook op decoratief gebied houdt het niet op. Maar echt praktisch is het nog niet.

Goed gejat

Gelukkig ben ik niet de enige die hier last van heeft en daarom uit de categorie beter goed gejat dan slecht bedacht: een doe-het-zelf urgentie schema. Ik ben benieuwd hoe lang het duurt voordat ik hier weer chaos gecreëerd heb.

Vage audities, dansvoorstellingen, complete films, geestige reclames, valse katten. Je kunt het zo gek niet bedenken of het staat ertussen, maar hoe ik het ook wend of keer na een rondje klikken beland ik op de een of andere manier altijd tussen de vieze puisten en andere zieke ongein. Waarom sommige dingen een hype worden is me soms een raadsel.

Ranzig
Ik weet niet hoe het komt, maar elke keer als ik rechts een aanbevolen video met de titel Monster voorbij zie komen moet ik even klikken. Gelukkig ligt het niet aan mij en zijn er meer mensen met deze afwijking. Maar naast alle vieze, gênante en grappige filmpjes zijn mijn aller grootste verslaving de stop-motions. Urenlang en met open mond kan ik ernaar staren. Als een klein kind word ik meegezogen in het verhaal.

Feel good
Het lijkt allemaal zo simpel en back to basic. Een grote bubs foto’s die je achter elkaar plakt zodat er een beweging gesuggereerd wordt, Walt Disney is er ook ooit rijk mee geworden. Maar als je echt een mooie stop motion wil maken komt er heel wat meer bij kijken.

Na een paar kleine stop-motions ben ik nu bezig met een groter project. Maar tot ik jullie daar meer van kan laten zien hier een feel good waar ik geen genoeg van kan krijgen. Gewoon om de week mee door te komen.

© Beeld: still uit video

Ze hadden de voorstelling van Herman Finkers, één van hun favoriete cabaretiers, die eerder deze week op tv werd uitgezonden gemist. Mijn vader had al wel een verwoede poging gedaan om hem op internet te zoeken maar die was geëindigd in een hoop gebrom zoals alleen vaders dat kunnen.

Zonder spaties

Mijn vader is echt heel erg handig, behalve met computers. Hij probeert het wel, maar die computer is gewoon niet zijn ding. Mijn moeder is er ook geen ster mee, maar haar pogingen eindigen nog wel eens in een succesvol e-mail bericht en, jawel, een Facebook account.

“Goh ik zie jou nooit op Facebook”. Dat kan kloppen, want ik heb haar vriendschapsverzoek in eerste instantie niet beantwoord. Het duurde even voordat ze het doorhad, maar inmiddels kan ik er niet meer onderuit. Daarbij laat ze me sinds ze Wordfeud en WhatsApp heeft ontdekt toch al niet meer met rust. Met weemoed denk ik terug aan de dagen dat ze haar sms’jes nog zonder spaties verstuurde. wanneerkomjenaarhuis?mam.

Hij jaagt, zij mailt

Ze zijn een illuster duo samen, Mr. Marktplaats en mevrouw e-mail, want ondanks dat mijn vader niets met computers heeft is hij wel koning Marktplaats. Hij vindt het gewoon leuk om elke avond even te kijken of er nog koopjes zijn. Als hij vervolgens wat gevonden heeft, verstuurt mijn moeder de e-mail en kunnen de onderhandelingen beginnen. Samen komen ze er wel uit.

Ik geloof dat mijn vader zich er een beetje voor schaamt dat hij nooit iets begrepen heeft van die computers. Ik denk dat er niets is waar hij zich voor hoeft te schamen. Het blijft mijn held. Die computer lost iemand anders wel op. We plagen hem er wel eens mee, juist omdat we weinig kansen krijgen om hem een koekje van eigen deeg te geven.

Pauze

Maar nu is er dus uitzending gemist. Daar zaten ze dan, mijn heldenduo, Mister Marktplaats en zijn eega, voor een piepklein, vierkant scherm naar de nieuwe show van Herman Finkers te kijken. Kijken is hierbij een ruim begrip, want ze gaven nog net geen snurkconcert weg, het liep natuurlijk ook al tegen elven, ruim voorbij vitale vijftigers bedtijd.

“Het mooie van internet is dat je het op pauze kan zetten en morgen verder kunt kijken”, roep ik ze toe. Ik schud mijn hoofd en spreek mezelf bemoedigend toe: “babystapjes Wendy…babystapjes.”

CC foto: Racheocity

Op de middelbare school schreven medeleerlingen in elkaars agenda dat mijn kleding eruit zag alsof het rechtstreeks van de plaatselijke gordijnstofwinkel kwam en misschien hadden ze wel gelijk. Ik heb er nooit zo’n goede kijk op gehad. Maar alles valt te leren.

Allemaal troep

Als een heuse fashonista ging ik door mijn berg h&m’etjes heen. Zwart, zwart, zwart met een heleboel gaatjes en scheuren. Veel te klein en nooit meer draagbaar, of drie maten te groot, omdat je vooral mijn kont niet mag zien.

Ik ben er klaar mee, vanaf nu alleen nog maar kledingstukken die heel zijn, een goede kwaliteit hebben en mijn verstopt figuur nog een beetje eer aan doen. Weg met de hobbezak!

CC foto: Bryan Gosline

Ik wilde het net opgeven toen ik oog in oog stond met mijn nieuwe grote liefde. Dé jurk der jurken. Zo’n exemplaar waardoor je niet een glaasje, maar een hele fles krijgt aangeboden. Of die je graag aanhebt wanneer je die mislukte date of die ene ex weer tegenkomt. Kortom, de sleutel tot een succesvol 2012 hing hier voor me in de etalage.

Vrouw met een missie
Voorzichtig ging ik de winkel binnen. De verkoopster zweefde als een adelaar tussen de rekken door en omdat ik mijzelf niet direct wilde verraden begon ik aan een afleidingsmanoeuvre via de bolerootjes en de zijden sjaaltjes. Ik keek nog even seminonchalant tussen de jurkjes die er omheen gingen, maar toen ik zag dat de adelaar een ander slachtoffer in haar vizier had ging ik recht op mijn doel af.

Het was een redelijk strak model, maar omdat ik flink wat ben afgevallen moest het lukken. Er was gewoon geen andere optie. Deze jurk had mijn naam al op zijn kaartje geborduurd staan en de wijntjes waren al gereserveerd. Ik  probeerde ongezien richting het pashokje te sluipen, maar helaas had de adelaar me in haar ooghoeken in de gaten gehouden en kwam ze mijn kant op zweven. Nadat ze me een legging, een bolero en een bijpassende ketting had aangesmeerd kon ik dan eindelijk op weg. Niets stond meer tussen mij en dé jurk in.

Lukt het?
Eenmaal in het pashokje kleedde ik mij uit, bedankte met een wiebelig dansje mijn vooruitziende blik voor het giga Bridget Jones-strakhoudharnas wat ik had aangetrokken en wurmde mijzelf in de jurk. Nou ja, tot halverwege dan want toen kwam ik erachter dat dit modelletje toch nog niet helemaal mijn maat was. Helaas besefte ik dat natuurlijk pas op het punt dat ik mijn armen al door de gaten en de jurk al over mijn borsten had. Mijn borstprothese bulkte aan de bovenkant uit de jurk als een sneu stuk fijngeknepen kipfilet. “Lukt het allemaal?”, kirde de verkoopster aan de andere kant.

Centimeter voor centimeter
Ik staarde betrapt naar het gordijn. Wat nou als ze röntgen-ogen had en zo door het gordijn heen zou kijken. De hele kerst zou ze ervan genieten en ik zou bij elke borrel over de tong gaan. “Nou wat wíj van de week  in de winkel hadden”. Hulp vragen was dus duidelijk geen optie, bovenlangs de jurk uittrekken lukte ook niet meer en dus zat er maar één ding op: voorover bukken en centimeter voor centimeter vanaf mijn rug afstropen. Langzaam komt de stof in beweging en mij hart maakt een huppeltje.

Mijn liefde hangt treurig op het hangertje, even spookt door mijn hoofd om haar niet in de steek te laten de jurk toch te kopen, maar ik weet dat het onzin is. Het enige wat me nog rustte na deze one time fit is de loop der schande. Ik haalde diep adem en stapte het hokje uit. “Zo dat duurde lang, en?” De adelaar kijkt me grijzend aan. “Nee bij nader inzien is het toch niets voor mij”. Ik geef haar de jurk en met een geforceerd, opgeheven hoofd loop ik de winkel uit. Het heeft niet zo mogen zijn, op naar de volgende.

© Beeld: IstockPhoto.com

Waar ik toen een speelgoed exemplaar kreeg heb ik nu eindelijk een heuse naaimasjien. Ik wist niet eens echt dat ik er een wilde, totdat het filmpje me eraan herinnerde. Ik ben een volwassen vrouw met een huis en een bijna baan, daar hoort toch zeker een naaimachine bij. Een beetje vrouw weet hoe je zoiets doet, kleding maken en repareren.

Faalhaas
Ik heb een paar vriendinnen die de meest jaloersmakende kledingstukken uit het wonder der vooruitgang weten te pompen. Ik niet helaas. Ik kan net mijn draad inrijgen en een halve zoom zetten alvorens mijn proeflapje onder het voetje vastgeketend zit. Het is hopeloos. Naast schoonmaken, opruimen, de was en koken faal ik ook al keihard voor het examen broek omzomen.

Waar leer je zoiets eigenlijk? Mijn moeder is ook geen ster in deze dingen, maar zij bakt er tenminste nog iets van. Ze heeft ook vast wel een poging gedaan om het op mij over te dragen, maar er is schrikbarend weinig van blijven hangen.

Emancipatie
Was ze te geëmancipeerd? Handigheidjes die van moeder op dochter werden overgebracht, zijn ze verloren gegaan? We hebben fantastische opleidingen en mooie carrières in het vooruitzicht, maar we kunnen nog geen sok stoppen. Op de middelbare school heb ik een stekker leren aarden, circuitjes gesoldeerd en verschillende boormachines gehanteerd, maar een was draaien of kookles dat was er niet bij. Dat was allemaal niet meer van de moderne geëmancipeerde tijd. Bij verzorging leerden we hooguit dat je af en toe wat deo moest gebruiken en dat je niet eerst je billen moet wassen. “Van voor naar achter dames, van voor naar achter.”

Misschien wordt het tijd voor een hernieuwde emancipatie der huishoudkunde. Gewoon weer naailes in plaats van dat eeuwige geleuter over het wassen van je doos.

CC foto: cauzinha

De afgelopen jaren heb ik mezelf getransformeerd tot koningin der iksog: irritant kerstkaart schrijf ontwijkend gedrag. Mijn huis is spik en span, de was gedaan, het toilet geverfd en de keukenkastjes geboend. Alles om maar niet aan die verplichte schrijverij te beginnen.

Van uitstel komt afstel
Ik neem mezelf heus elk jaar voor het echt te gaan doen. In november koop ik een aantal kaarten, maar vervolgens doe ik er niets mee want kerstkaarten voor vijf december kan echt niet. Na het heerlijk avondje moet ik eerst bijkomen en voor je het weet zit je midden in de decemberdrukte en is het twee dagen voor kerst. Nieuwjaarskaarten dan maar?
Je hebt van die mensen die elk jaar netjes bijhouden van wie ze een kaartje hebben gehad. Krijgen ze niets terug dan ga je uit de lijst. Prima. Want het begint met twintig kaarten en dat worden er al snel veertig en dan komen alle “verplichte” kaartjes er nog bij en voor je het weet ga je richting de honderd.

De beste wensen
Je zou natuurlijk kunnen zeggen dat je door een kaartje te schrijven aan de mensen denkt, ze in je gedachten zijn en ze het allerbeste voor het komend jaar wenst. Maar doen we dat niet sowieso? Ik ga ervan uit dat we met onze vrienden en kennissen allemaal het beste voor hebben. Dat zeg ik ze graag zelf, wanneer ik ze zie en daar heb ik Hallmark & Co niet voor nodig.

Ik ben verder echt geen harteloze zure kenau. Buiten kerst om schrijf ik, als ik echt wat speciaals te zeggen heb, graag kaartjes en brieven. Als ik iemand een hart onder de riem wil steken of succes wil wensen. Ook vrienden die een ouder of geliefde hebben verloren probeer ik elk jaar een kaartje te sturen.

Lekker persoonlijk
Hoeveel mensen maken er geen gebruik van kerstkaarten waar geen pen meer aan te pas komt? Foto’s met een leuke tekst en adresstickers, zodat je zelfs de envelop niet hoeft te schrijven. Naar hoeveel van de mensen die op de adressenlijst staan stuur je die kaart eigenlijk uit sociale verplichting of gewoonte? Bij hoeveel van die kaarten kwak je er standaard “de beste wensen” in, om later de hele stapel in random enveloppen te stoppen? Lekker persoonlijk.

Ik weet dat mijn zure gedachtegang, wat kerstkaarten betreft, niet echt sociaal wenselijk is en dat anderen het wel leuk vinden om mijn kaartje te krijgen. Ik waag me ook dit jaar dus maar weer aan mijn grote december queeste: het schrijven van honderd kerstkaarten, met de beste wensen en een gelukkig 2012.

CC foto: jimmybenson

Kwaliteit
Waar ligt eigenlijk de grens? Wanneer betaal je voor kwaliteit en wanneer vooral voor een merknaam. Ik moet toegeven dat wat mijn Apple computer betreft ik er echt wel van overtuigd ben dat ik ook voor de kwaliteit betaal. Al zeven jaar doet mijn Macbookje het zonder dat er slecht bebrilde ongewassen computernerd aan te pas hoeft te komen.

Thee bij de koffieduivel
Van de week was de maat vol. Ik rekende zonder na te denken een grote kop thee af bij de Amerikaanse koffieduivel die de stations overneemt. De koffie vind ik maar zoete meuk, dus veel liever ga ik voor de thee. Tot ik me realiseerde dat ik vijf euro af stond te rekenen. Voor een kop thee! Of misschien toch vanwege de meermin op mijn bekerhouder van hoogwaardig gerecycled karton. Vanaf nu is het alleen nog maar home-made thee to go voor mij. Lang leve de thermobeker.

© foto: privé bezit

Leeg
Je wilt opstappen, maar gelukkig bedenk je op tijd dat je het achterlicht nog aan moet doen. Ha daar had je ze mooi te pakken, de politie ben je deze week te slim af. Je stapt van je fiets af voorkomt nog net dat je onelegant van je fiets af dondert, omdat het een briljant idee leek om af te stappen alsof je op een herenfiets zit en zoekt het licht, drukt hem aan en…leeg.

Zo gaat het bij mij nou elke week. Mijn achterlicht, reserve licht en m’n ultra kleine HEMA kreng, allemaal hartstikke leeg. Ik trek mijn schouders op en fiets naar huis. De route naar huis loopt langs het politiebureau, dus ik kan binnen twee minuten weer afstappen.

Meneer agent
Zo jonge dame…er mist iets he? Oh u bedoelt licht? Tsja agent dat zit zo, ik spaar lege achterlichtjes. Kijk maar. Op dat moment trek ik 3 lege achter- en 4 lege voorlampjes uit mijn fietstas. Als het om k#tsmoesjes gaat heeft mij generatie natuurlijk het allerbeste voorbeeld ooit gehad.

“Net leeg gegaan. En ik kan die lege stakkers natuurlijk niet eenzaam op straat achter laten en de lampjeswinkel is al dicht. Ja ik had er natuurlijk eentje kunnen pakken van een fiets die nog wel licht had, zoals dat bij mij ook altijd gebeurt, maar dat is natuurlijk kwaad met kwaad vergelden.”

Hopeloze zaak
De agent kijkt me aan en ik zie hem in zijn hoofd de conclusie maken dat ik een hopeloze zaak ben. Ik mag verder, lopend. Ik denk overigens dat dit besluit voor iedereen het beste was, vooral voor mijn portemonnee.

Sinds die ene nacht stop ik onderweg naar huis bij alle verwaarloosde brandende achterlichtjes. Eigenlijk is het een beetje een sport geworden, een nachtelijke speurtocht. Ik druk de lampjes uit en bedenk tevreden dat de eigenaar van die fiets de dans weer ontspringt, voorlopig dan.

Foto: Flickr.com

Kop in het zand en gewoon net doen alsof de lente er al bijna is. Half november is immers al bijna december en dan is het zo 2012 en ach januari gaat ook vanzelf voorbij en argh…

Elk jaar neem ik me voor om vooral positief te blijven, maar binnen drie weken heb ik het alweer helemaal gehad en verander ik in een vervelende zure zeurkous. Alles heb ik al geprobeerd. Veel noten en zaden eten, met mijn giechel voor een speciale lamp, vroeg opstaan, sporten, zonnebank, veel te dure Starbucksmeuk, mediteren en flirten met alles dat los en vast zit. Alles zonder resultaat, koning winter en ik zijn gewoon geen goed liefdeskoppel.

Chocolademelk
Eigenlijk heb ik dit al zo lang als ik het me kan herinneren. Vroeger vond ik de sneeuw leuk, voor een paar dagen, maar nu kan ik er alleen nog maar de negatieve kanten van zien. De onaantrekkelijke vieze natte grijze gladde drab. Chocolademelk lust ik niet, kerst vind ik gedoe en wintersporten durf ik niet.

Het liefst zou ik me gewoon een paar maanden binnen willen opsluiten met de gordijnen dicht, een hoop slecht voer en een keur aan nog slechtere series.  Gewoon me, myself en m’n onopgemaakte smoelwerk dat me elke ochtend melancholisch aanstaart als ik het licht in de badkamer aan doe en de dag als verloren beschouw. Vrolijkheid en sociale verplichtingen? Kom maar terug in maart als we voorzichtig weer het terras op kunnen.

199 nachtjes slapen
Zo dat is eruit. Natuurlijk weet ik wel dat bovenstaande droom niet in vervulling kan gaan, maar soms is het lekker om gewoon even te zwelgen. Helaas moet er gewoon gewerkt worden. En dus geef ik mezelf maar een schop onder mijn hol en bouw en fijne aftelkalender om te wachten tot het moment daar is: de lente. Vandaag een zonnig filmpje voor alle andere zure winterhaters. Nog 199 nachtjes…

CC foto: Stupid Dingo

Boodschap
Jammer dat door al die domme reclames voor drankjes, sms abonnementen, energieleveranciers en allerhande huishoudelijke meuk de echte juweeltjes vaak ondersneeuwen. En dan heb ik het niet over leuk bedoelde koddige supermarkt managers of een setje domme mutsen PLUS een vent in een jurk.

Ik heb het over de reclames die meer met je doen dan alleen irritatie opwekken. Een lach, een traan, of soms zelfs een klap in je gezicht. De boodschap kan zoveel meer zijn dan: koop mij.

Grappig
Naast de serieuze boodschap, ben ik ook altijd wel in voor de succesvolle gniffelreclame. Urenlang kan ik YouTube afstruinen, vooral wanneer ik weer eens de slechte huisvrouw uithang en eigenlijk honderd andere ‘moetjes’ op het program heb staan.

Opvallend
De ontmoeting van Adam en Eva, natuurlijk uit Apeldoorn, werd maar verboden omdat de Here het zo niet bedoeld heeft.

Schattige kindjes doen het bij mij ook altijd goed en de serie van de Young Director Award zijn stuk voor stuk juweeltjes.

Speciaal voor de donkere dagen voor kerst laat ik jullie achter met een reclame waarbij ik toch echt wel een traantje moest wegpinken.

© Foto: still uit filmpje

Antropologen zijn nergens zo goed in als elkaar in twijfel trekken. De gemiddelde discussie begint met een excuus. . “Ok ik ga nu “wij” en “zij” zeggen, maar we weten dat we dat eigenlijk niet mogen doen”, terwijl dat de desbetreffende dame het zegt maakt ze in de lucht aanhalingstekens met haar vingers om “wij” en “zij” te benadrukken. U begrijpt de liefde was snel over tussen mij en de faculteit. Ik was waarschijnlijk de meest politiek incorrecte antropoloog die er rondliep.

Vooroordelen
Toch beschouwde ik mijzelf altijd als redelijk open, respectvol en vooral geïnteresseerd in anderen en al die vooroordelen waren aan mij niet besteed. Tenminste dat dacht ik altijd.
Sinds kort ben ik aan het daten met een Jeminitische jongen en ik vind het moeilijk. Het taalverschil, de culturele verschillen en vooral de vooroordelen daarover.

Positie van de vrouw
De standaard reactie is of ik überhaupt wel weet “hoe ze daar over vrouwen denken”. De jongen in kwestie is vriendelijk en belezen, maar in zijn conversatie ook wel opdringerig. De I luv you’s zijn niet van de lucht en ik weet niet zo goed wat ik er van moet denken, of hoe ik het moet
interpreteren. “Zie je wel, hij probeert misbruik van je te maken”, ik hoor het gonzen in mijn achterhoofd. Ik voel hoe ik diep van binnen toch behoedzaam ben en hem eigenlijk niet vertrouw. Maar waarom vertrouw ik hem niet?

Seks
Ik laat het aankomen op een confrontatie waarin ik alles wat ik mezelf heb wijsgemaakt op hem afvuur. Wat wil hij nou eigenlijk? Waarom vindt hij mij dan zo bijzonder, hij kent me niet eens. Seks? Dat was de verboden vraag. Hij kijkt verdrietig en zegt heel beheerst dat als hij op seks uit was hij wel een hoer zou zoeken. Hij spuugt de woorden bijna uit. Daarbij seks voor het huwelijk is haram en als ik dat niet wil gebeurt dat niet.

Huwelijkse voorwaarden
Ik sta met mijn mond vol tanden en weet niet meer wat ik moet denken. Hoezo huwelijk? Is Ali toch een beetje opdringerig en heeft hij mooie praatjes die hij op me afvuurt omdat ik onzeker ben, of interpreteer ik al zijn woorden als opdringerig omdat hij Ali heet?
Hij zegt dat hij het jammer vind dat ik me bang heb laten maken, maar als ik geen contact meer wil hij het hierbij zou laten. Ik schaam me, dat ik hem zo verkeerd heb ingeschat.

Twee dagen later gaat mijn telefoon, het hele I luv you, I miss you, I think always of you, If you want we marry, begint weer van voor af aan. Misschien heb ik hem toch niet zo verkeerd ingeschat.

Foto: Flickr.com

Hoe vaak hebben mijn vriendinnen en andere leeftijdgenoten hun eigen borsten bekeken, echt bekeken? Hoe vaak hebben ze hun borsten bevoeld? Zouden ze het merken als er iets veranderd was?

Vervreemding
Ik dacht vroeger heel naïef dat als er iets mis was met mijn borsten mijn vriendje het heus wel zou voelen, een knobbel valt toch zeker op. En je zit toch alleen aan je eigen borsten als je seksueel gefrustreerd bent en niet aan je trekken komt?

Er zijn nog zoveel vooroordelen die jonge vrouwen hebben met betrekking van hun eigen lichaam. Ik verbaas me er oprecht over. Hoe zijn we zo bevreemd geraakt van ons eigen lichaam?

Vaak is er geen duidelijke knobbel. Jonge borsten zijn altijd hobbelig en bobbelig en wat is nou het verschil tussen die ene bobbel en een tumor? Je weet het pas als je je eigen borsten kent.

Neem af en toe de tijd voor je borsten
Als ik mezelf vaker gecontroleerd had was ik misschien zekerder van mijn zaak geweest en had ik me geen hypochonder gevoeld en was ik direct naar de huisarts gestapt. Maar dat is als en voor als koop je niets. Of het wat had opgeleverd weet ik ook niet. Gelukkig kwam er die dag dat ik mezelf wel controleerde.

Steek je kop niet in het zand. Ook jij kan borstkanker krijgen.

Na de zoveelste keer ben ik eens goed bij mezelf te rade gegaan. Ben ik aandachtsgeil? Heb ik het zo vaak over kanker, omdat ik bang ben anders niet interessant genoeg te zijn? Ga ik niet uit van mijn eigen kwaliteiten en probeer ik er voordeeltjes uit te slaan? Misschien is het ongemerkt wel zo?

Toen dacht ik terug aan het moment dat ik nog onderzocht moest worden en er behalve een ingetrokken tepel nog niets aan de hand was. “Misschien moet ik een camera meenemen om alles vast te leggen”. Ik was toen al bang dat het gezien zou worden als aandachtsgeil en lastig, dus heb ik het niet doorgezet.  Dat is iets waar ik best spijt van heb.

Allesbepalend
Ja ik heb het vaak over kanker, maar op dit moment is de kanker ook allesbepalend in mijn leven. Er is weinig wat er niet direct of indirect mee gerelateerd is. Mijn uiterlijk, mijn gevoel, mijn kunnen, mijn hoop, mijn frustratie, mijn toekomst, de toekomst van de mensen die ik lief heb.

Mensen vinden altijd iets van mijn “omgang” met de ziekte. Bewonderenswaardig, sterk, overdreven, moeilijk, abnormaal, ongeloofwaardig. Als je huilt dan moet je positief denken en als je niet huilt steek je je kop in het zand en ben je naïef. “Ze doet nu wel zo stoer maar ondertussen”. Eigenlijk is het nooit goed.

Afspraak
Ik vind het moeilijk om open te blijven over het leven met kanker, omdat ik niet ongevoelig ben voor die meningen. Maar die openheid is wat ik ooit met mezelf afgesproken heb. Dit is hoe en wie ik wil zijn. Leven met kanker en zonder geheimen en stiltes. Natuurlijk zijn er nog zat details die privé zijn en dat ook zullen blijven. En natuurlijk is er een hoop wat ik ook voor mezelf verborgen hou. 

Ik begrijp dat niet iedereen er behoefte aan heeft. Maar door het onderwerp niet uit de weg te gaan, maar het gewoon ter sprake laten komen hoop ik, vooral ook voor mezelf, een spanningsveld weg te nemen. Het is heus niet zo dat het nooit ergens anders over gaat, maar als mensen iets vragen over wie je bent, wat je doet en hoe je dag eruit ziet, dan vind ik het moeilijk te omzeilen. En eerlijk gezegd doe ik daar ook geen moeite voor.

Vrijbrief
Als je open bent is dat soms een vrijbrief voor mensen om ook maar “open” over hun mening over jou te zijn. En als dat de prijs is die ik betaal voor die openheid betaal ik hem met liefde.  Ik ben niet open omdat ik zo nodig veren in mijn reet wil om een ziekte die je overkomt. Er is geen “juiste” manier om met kanker om te gaan, maar dit is mijn manier.

CC foto: bagsgroove

Afgelopen maandag kregen de deelnemers aan de tweede editie van Viva’s Pubquiz de meest uiteenlopende vragen voor hun kiezen van quizmaster Radio Robbie. In het stampvolle Café Kuijper in Amsterdam streden negen bloedfanatieke teams niet alleen om de eer maar vooral om de enorme hoeveelheid mieterse prijzen. Zo sleepte team Pallas een officieel mummiepak in de wacht en tikte team Flying Females een romantische dvd-box op de kop.

De jury, die bestond uit Sjuu en Rie, telde zich suf en kwam tot de conclusie dat team Wannabe Winners (zie foto) met grote voorsprong de hoofdprijs bemachtigde: een goodiebag inclusief Viva-abonnement én een fles bubbels. Wij zeggen: op naar de volgende editie!

Ben je benieuwd naar deze hysterische avond? Onze vlogger WendyR was er ook bij! Check het filmpje.

© foto: privebezit

Toen ik eenmaal had ingezien dat je studentenkamer niet de ideale plek is om kwijlend van de chemo uit te brakken, verhuisde ik terug naar mijn ouderlijk huis. Mijn eigen kamer was er niet meer, maar de oude meisjeskamer van mijn zusje was vrij. Kwaad deelde ik mijn ouders mee dat ze vooral niet moesten denken dat ik ging liggen verkankeren in een kinderbedje.  Toen ik na een paar dagen thuis kwam stapte ik binnen in een compleet verbouwde kamer. Iedereen had meegeholpen om een plek te maken waar ik vele dagen in een fijn bed kon doorbrengen. Ik was sprakeloos. Waarom deden mensen zoiets moois voor mij? Het enige wat ik had gepresteerd was ziek worden en verdriet en ellende meenemen.

Doodsbang

Het gaat vaak niet om de grote dingen, maar om de kleine gebaren. Zo was er mijn favoriete verpleegkundige met wie ik altijd schunnige grapjes maakte. Hij behandelde me niet als een kind maar toen ik doodsbang was omdat ze met een soort uit de kluiten gewassen breinaald in mijn borst wilde porren kreeg ik een aai over mijn kale hoofd. Ik keek hem in zijn ogen en ondanks dat ik nog steeds bang was, voelde ik me niet langer verloren.

Lieve brieven van de kinderen uit de klas waar ik mijn onderzoek deed, mooie kaarten van mensen die ik niet eens zo goed kende. Allemaal gaven ze me steun.

Ook nu

Maar ook nu zijn het de kleine dingen die me helpen. Mensen die een boodschappentas dragen of mijn tent meenemen, zodat ik toch kan komen kamperen. Mijn moeder die vaak op de stoep staat om schoon te maken. Vriendinnen die langskomen en dan gelijk helpen mijn beddengoed te verschonen of een afwas te doen. Alle mensen die hielpen om mij te verhuizen. De stagebegeleider die ziet hoe hard je werkt, maar het ook ziet wanneer het teveel wordt. Alles zonder dat ik er extra om hoef te vragen of me bezwaard hoef te voelen dat ik mensen belast met mijn problemen.

Soms heb ik het gevoel alsof ik meer moet dan ze bedanken. Want zonder hen is mijn “gewone” leven helemaal niet zo gewoon.

Een klein deel

Van 18 oktober tot en met 18 november roept Pink Ribbon op om een klein deel van je kunnen te doneren. 1/8^e deel op precies te zijn. Wat dat deel inhoudt mag je zelf weten. Het kan gaan om geld, tijd of vaardigheden. Met dat kleine deel kun je een groot verschil maken, direct of indirect.

Foto: Istockphoto.com

Ik heb me nooit zo gevoeld, sterker nog sinds de hormonen hoogtij vieren heb ik me nog nooit zo vrouwelijk gevoeld. En de maandverband maffia die wil dat we allemaal vrolijk huppelend en naar bloemetjes ruikend onze vrouwelijkheid vieren mis ik ook geen moment.
Natuurlijk steekt het om te weten dat ik nooit zwanger zal worden. Dat ik nooit samen met mijn vriendinnen kan praten over hoe onze kinderen later samen in het huwelijksbootje zullen stappen. Maar ik geloof niet dat ik mezelf daarom minder vrouwelijk voel.

De eerste maanden
Ik weet wel dat er zat vrouwen zijn die het wel zo voelen. En de eerste maanden vroeg ik me heel erg af hoe anderen mij zagen, misschien was ik toch een tweederangs vrouw. Omdat ik zogenaamd een stuk vrouwelijkheid kwijt was.

En daarom ging ik op balletles. En waar ik de eerste paar maanden de gigantische spiegelmuur nog vermeed, probeer ik er nu goed in te kijken. Mezelf te zien. En me elke keer weer dezelfde vragen te stellen. Wie ben je, wat doe je, wat wil je. Is wat je ziet dan niet vrouwelijk?

Illusie
Dansen is toch voor iedereen? Niet alleen voor de sierlijke prima ballerina’s, maar ook voor de lompe propjes die het nog moeten leren. Bewust met je lichaam bezig zijn en je grenzen opnieuw leren kennen. Volgens mij bestaat er geen therapie die daar tegenop kan.

Overigens spat de illusie wel snel uit elkaar als er gesprongen moet worden. Want die ene borst vliegt zo hard in het rond dat hij me best eens knock-out zou kunnen slaan. En ook de rest gaat nog niet heel erg soepel. Een pirouette draaien is best lastig als je lichaam niet in balans is. Ik voel me vaak belachelijk, maar probeer het te negeren en gewoon door te gaan, beter te worden. Zo ga ik elke week de confrontatie met mezelf in de spiegel aan om de balans op te maken.

Foto: Still uit filmpje

Ik associeerde die vraag altijd met het beëindigen van de behandeling en dus, uiteindelijk dood gaan. Doordat de afgelopen twee jaar nooit heb stilgestaan bij de kwaliteit van leven ben ik mezelf voorbij gelopen. Ik ben vrijwel gelijk fulltime stage gaan lopen. Bang om later niet meer aan de bak te kunnen komen, om achter een balie weggezet te worden als lastige WA-jonger had ik een ontzettende bewijsdrang. Maar door die bewijsdrang hield ik geen leven over. Ik kwam thuis at een boterham en ging naar bed. Als de week voorbij was, moest ik het weekend gebruiken om bij te slapen. Ik was moe van de chemo’s, bestralingen en van de zware hormoon medicatie.

Meedoen
Ik vond voldoening in het werk, maar vooral omdat ik mezelf zo graag wilde bewijzen en weer mee wilde doen aan de maatschappij. Ik was toch die sterke persoon die gewoon weer verder ging. Ik vond dat ik niet mocht klagen over de behandelingen, ik kreeg immers de kans om weer te leven. Maar gelukkig was ik niet.

Ik heb nog steeds niet geaccepteerd dat vijf dagen per week werken gewoon nog te veel is. Dat het leven niet alleen om werk draait. Ook drong het niet tot me door dat ik waarschijnlijk een fijnere collega ben als ik uitgerust aan de dag begin en minder op mijn tenen hoef te lopen.

Eigen grenzen
Door de hormonen ben ik een ander persoon geworden en ik ken mijn eigen grenzen niet. Ik was ook niet bereid om die te leren kennen. Gewoon doorduwen, dat ging vroeger toch ook prima.

De laatste paar weken heb ik nagedacht over de kwaliteit van leven en ik moest tot de conclusie komen dat ik misschien teveel van mezelf geëist heb. Dat het tijd wordt om beter te luisteren naar mijn lichaam dan het stemmetje in mijn achterhoofd dat maar blijft roepen dat ik gewoon door moet gaan en niet moet zeuren.

Genieten
Daarom probeer ik nu elke week in ieder geval twee dingen te doen waar ik ontzettend van kan genieten. Die ervoor zorgen dat ik weer even vooruit kan. Het hoeft allemaal niet heel bijzonder te zijn, maar het moet wel iets zijn wat ik al lang wilde doen maar steeds niet deed. Nee zeggen tegen een afspraak, in mijn eentje naar de bioscoop, naar het strand gaan, alle afleveringen van een serie kijken, een cd kopen of naar boven klimmen in de fietsenflat en dan stiekem naar beneden rijden. Ik weet dat het nergens over gaat, maar het voelde heerlijk.

Foto: Illustir

Afstand
Gelukkig is niets van dat alles gebeurd. Ze waren er echt voor me, stuk voor stuk, maar ik hield ze op afstand. Ik wilde niet dat mensen zagen hoe ziek ik was. Ik wilde niet dat mensen zagen hoe bang ik was. Ik wilde niet dat anderen verdriet hadden om mij. Tijdens mijn chemo heb ik bijna geen bezoek gehad, op de goede dagen stapte ik in de trein naar Amsterdam en zocht ik zelf de mensen wel op.

Nooit heb ik beseft dat het voor hen ook moeilijk was. Zij hadden een vriendin met kanker. Ik walste over hun gevoelens heen door ze buiten te sluiten.

Ik ben ze dankbaar, want door hen ben ik open over mijn ziekte en heb ik me nooit echt alleen hoeven voelen en me hoeven schamen.

Harde grappen
Er zijn zat harde grappen gemaakt en ondanks dat het in het begin een beetje ongemakkelijke situaties opleverde kunnen we er nu met zijn allen hard om lachen. Ze behandelen me niet als porselein en ze zijn niet bang om een blad voor de mond te nemen, omdat ze niet bij voorbaat al bang zijn om me te kwetsen.

Mijn prothese is af en toe een beetje een algemeen gebruiksvoorwerp en wisselt van persoon naar persoon. We prikken erin en lachen erom. Dit maakt het onbespreekbare bespreekbaar. Ik besef me dat dit best “vreemd” is, maar het heeft mij enorm geholpen. Wendy heeft een rubberen tiet nou en!

Soms probeer ik de kankerkaart nog wel eens te spelen maar ze trappen er niet meer in.

Meer dan alleen kanker
Ik heb veel aan ze te danken. Want als ik bij ze ben hoef ik me niet groot te houden, ik hoef me niet te schamen of te verstoppen. Zij hebben me gesteund, beschermd en geholpen, maar ook terecht gewezen, op mijn plaats gezet en met beide benen aan de grond gehouden. Door hen was en is er altijd meer dan alleen die kanker. Ze weten wie ik was voor de ziekte en ze weten wie ik ben met de ziekte. Gewoon mezelf.

Foto: privébezit

Het is zelfs zo dat de plastisch chirurg voor heeft gesteld om mijn andere borst preventief te amputeren en pas veel later een reconstructie te doen. Dit zou dus betekenen dat ik een hele lange tijd beide borsten kwijt zal zijn.

Overgewicht verhoogd het risico op borstkanker en dus is het naast  het zicht op een reconstructie gewoon belangrijk dat ik afval. Maar ik kan het niet.

De koe
Mijn hele leven lang ben ik al bezig met mijn gewicht. Op de basisschool was ik al “het tonnetje in de eeuwige legging” en mensen waarvan ik dacht dat het mijn vrienden waren noemden mij achter mijn rug om “de koe”.

Ik zocht de schuld al vaak bij mijzelf. Geen discipline en verkeerde keuzes. Ik haatte mijzelf en mijn lichaam, maar begrijpen deed ik het niet. Ik heb altijd gesport, er zijn periodes dat ik zelfs heel fanatiek sportte. Soms meer dan 10 uur per week. Ik viel niet af.

Ook heb ik altijd op mijn voeding gelet. Junkfood eet ik vrijwel nooit. Toch moeten die kilo’s ergens vandaan zijn gekomen. Ik ging naar verschillende diëtisten, maar ook zij wisten het niet. Ik at eerder structureel te weinig dan te veel. Ik wilde zo graag begrijpen waarom ik dik bleef, maar het is me nog nooit gelukt.

Mogelijke oplossing
Toen de plastisch chirurg me vertelde dat er niet geopereerd wordt voordat ik 35 kilo afval, zonk de moed me in de schoenen. Ik vertelde mijn verhaal en hij kwam met een mogelijke oplossing. Een doorverwijzing om te spreken over een maagoperatie.

“Nu ben je nog jong, je hebt al een hoop meegemaakt en het is zaak dat je zo snel mogelijk gewicht kwijt raakt”.

Ik weet wel dat hij gelijk heeft. Ik voel me verschrikkelijk. Het missen van een borst vond ik niet half zo erg als al die kilo’s die er tijdens de chemo bijkwamen. Ik ben moe van het vechten. Van het haten van mijn lichaam. Het krijgen van kanker heeft het er niet makkelijker op gemaakt. Hoe kun je nog vertrouwen hebben als je lichaam een soort vage zelfmoordmachine is geworden?

Keihard gefaald
Toch voelt het voorstel van de chirurg alsof ik keihard gefaald heb. Alsof ik niet zelf de kracht kan opbrengen om de kilo’s kwijt te raken. Het voelt als opgeven en dat is iets wat ik niet kan. Ik schaam me ervoor en ik wil het liefst dat niemand het ooit te weten komt. Ik ben bang om gezien te worden als zwakkeling.

Geen wondermiddel
Maar moet ik me tegen laten houden door de angst voor de mening van anderen? Heeft mijn lichaam niet genoeg strijd geleverd? Wordt het geen tijd om ervan te gaan houden in plaats van het te haten? Ik weet wel dat het geen wondermiddel is, maar een hulpmiddel. Maar met deze hulp zou ik wel binnen aanzienlijke tijd verder kunnen met mijn leven. Op gewicht, met nieuwe borsten. Een lichaam en een leven dat niet meer geregeerd wordt door de sporen van de kanker.

CC foto: puuikibeach

Huilend schreeuwde ze het tegen me. Machteloos en kwaad op alles. Ik kon haar geen ongelijk geven. Wat doe je als 19-jarige wanneer je zus kanker heeft? Ineens komt ze weer thuis en alles lijkt om haar te draaien. Jij moet maar slikken en inschikken. Wie ziet jouw verdriet?

Terwijl ik dit schrijf knallen de tranen in mijn kop. Omdat ik weet dat het waar is, dat het zo gevoeld moet hebben. Ondanks dat mijn ouders er alles aan gedaan hebben om haar niet die indruk te geven, om ook haar verdriet een plek te geven, blijft het altijd het stille leed van de omstander.

Erfelijk
Toen bleek dat ik het BRCA2-gen en dus een erfelijke vorm van borstkanker had, heeft mijn zusje zich ook laten testen. Helaas bleek ze ook drager van dat gen. En dus staat ze nu op de wachtlijst voor een preventieve amputatie en reconstructie van beide borsten. 21-jaar.

Gelukkig heb je geen kanker, gelukkig hoef je geen chemo, het had allemaal zoveel erger gekund, kijk maar naar je zus.  Er zijn ongetwijfeld een hoop mensen die het zo zien. Die het niet los van elkaar kunnen zien. Daarnaast is ze ook nog eens een echte stoere meid en afgestudeerd verpleegkundige. Dus ach het zal allemaal wel loslopen toch?
Maar wat als ze geen zus had gehad? Wat als ze gewoon een meisje was geweest van 21 die gehoord had dat ze grote kans op borstkanker had en beide borsten preventief moest laten amputeren. Stort dan je wereld niet even in?

Stoer
Soms zegt ze heel stoer dat ze gezien heeft hoeveel pijn het heeft opgeleverd. Hoeveel verdriet het mijn ouders heeft gedaan. Dat wil ze ons nooit meer aandoen en dus moest ze wel kiezen voor een preventieve operatie. Ze vertelt het rustig en zo volwassen. Maar hoe volwassen ze ook is, ze blijft wel mijn kleine zusje.
Natuurlijk is ze bang. Soms moet ze zich heel alleen voelen. Net zo alleen als in de jaren dat het gezin leefde naar de grillen van de chemo.

Ouder en wijzer
Mijn zusje en ik haalden vroeger het slechtste in elkaar naar boven, maar de tijden zijn veranderd. Of het komt door alles wat er gebeurd is weet ik niet, of omdat we simpelweg allebei ouder en wijzer zijn geworden weet ik niet. Eigenlijk maakt het ook niet zoveel uit, we kunnen op elkaar bouwen, dat weet ik nu.
Ik ben trots op haar, ik heb bewondering. Voor die vrouw die op 21-jarige leeftijd met opgeheven hoofd het besluit nam om zich preventief te laten opereren. Voor zichzelf en het gezin.

© Foto: privébezit

Eindeloze rondjes
Mijn eerste setje vissen kreeg ik van zwarte piet. Een kleine kom, niet eens helemaal rond, met gekleurde steentjes en een huisje in het midden. Elke week moest ik de kom schoonmaken. Vissen eruit, al het water eruit, steentjes eruit en daarna in omgekeerde volgorde alles weer terug. Dat vissen hier over het algemeen niet zo goed tegen kunnen wist ik toen niet. Ik dacht ook dat de vis het huisje wel heel leuk moest vinden, totdat het arme beest in een bocht begon te groeien van de eindeloze rondjes die het beest dag in dag uit zwom.

Duffe vissen
Niet echt Marianne Thieme proef, maar ach, dat was vroegâh. Toen de lucht schoon was, seks vies, negerzoenen lekker waren en vissen nog gewoon in een kom mochten. Maar kleine meisjes worden groot en die duffe vissen, ach daar keek geen hond meer naar. Als je naar de middelbare school gaat staat een aquarium natuurlijk gelijk aan sociale zelfmoord. De liefde was over.

Heerlijke sfeer
Totdat ik voor het eerst een heus aquarium winkel binnenstapte. Vanaf het aller eerste moment was ik gefascineerd door alles wat er door het water zwom of kroop. Ik weet niet of het aan de heerlijke sfeer van het winkeltje ligt, maar ik kan er uren naar kijken. Het liefst zou ik een gigantisch aquarium hebben, maar tot die tijd moet ik het doen met mijn goudvissen en een dvd’tje.

CC foto: kakkie**

Vorig jaar wilde ik oktober nog het liefst over slaan. Gewoon lekker in bed met de dekens over m’n hoofd, weg van al die kanker. Dit jaar gaat het een stuk beter. Misschien was ik gewoon nog een beetje jaloers op al die mooie borsten die voorbij kwamen paraderen op de catwalk en rode loper.

Nare bijsmaak
Voor veel mensen die in hun directe omgeving te maken hebben heeft zo’n “borstkankermaand” een beetje een nare bijsmaak. Op elke hoek van de straat staart de kanker je aan. Hatelijk lachend, het probeert je onverwacht een klap in je gezicht te verkopen en je te kleineren. Pink Ribbon is een instelling die zich inzet voor bewustwording, maar waarom dat stoere, sterke, glamour imago? Waarom een hele maand en waarom alleen borstkanker? Het zijn allemaal vragen waarbij ik negatieve gevoelens had.

Nu besef ik me dat het niet alleen om bewustwording gaat, maar ook om acceptatie. Toen Pink Ribbon begon was het allemaal nog niet zo bespreekbaar. Er waren weinig keuzes keiharde protheses werden in schimmige achteraf kamertjes aangemeten.

Schaamte
Maar ik besef me nu dat als Pink Ribbon niet zo’n sterk merk was geworden, ik waarschijnlijk niet zo “vrij” in het leven had kunnen staan als dat ik nu doe.  Borstkanker is iets wat er “helaas” is, maar waar je je niet langer voor hoeft te schamen. Pink Ribbon heeft daar voor een groot deel aan bijgedragen.

Ik ging naar de dokter omdat ik er tijdens de borstkankermaand tijdens een tv serie aan herinnerd werd dat het belangrijk is om je eigen borsten te onderzoeken, te leren kennen, hoe oud je ook bent. Ik heb verhalen van Amazones gelezen op een forum, mede mogelijk gemaakt door Pink Ribbon. Ik heb geleerd hoe je werk en ziekte kan combineren, door Pink Ribbon. Het zijn allemaal kleine dingen die voor mij een wereld van verschil hebben gemaakt.

Makkelijker
Soms voelt het nog steeds als gebakken lucht, geglazuurd met een roze laagje. Daar is niets aan veranderd. Maar ik ben blij dat iemand het initiatief heeft genomen. Want het heeft het leven met kanker voor mij wel makkelijker gemaakt.
Ik hoop dat er voor vele andere ziektes en aandoeningen ook mensen opstaan. Het bespreekbaar, maar vooral zichtbaar maken.

Deze maand zal ik naast een wekelijkse vlog ook elke week een blog plaatsen die, net als de afgelopen twee jaar, over leven met borstkanker.

CC foto: Sugar Daze (f/k/a LittleMissCupcakeParis)

Er midden in
Dit alles was altijd mijn mening, als professionele zure zeurkous, wanneer ik weer zo’n persbericht voorbij zag komen. Stom eigenlijk dat vooroordeel. Want als je door het uitgekauwde imago heen kan kijken zijn er zoveel super toffe, goed uitgedachte en met zorg georganiseerde acties. Waarvan je niet alleen achteraf zegt : ‘daar had je bij moeten zijn’, maar die gewoon leuk blijven doordat ze goed zijn vastgelegd.

Op YouTube rondstruinen langs alle verschillende filmpjes is leuk, maar het is toch heel anders wanneer je er zelf plotseling midden in staat.

© Foto: Still uit filmpje

Eigenlijk stoor ik me daar niet eens echt aan. Het is voor mij op dat moment niet meer dan een inhoudsloos woord. Ik neem aan dat de mensen die het woord op die manier gebruiken gewoon nooit van dichtbij geconfronteerd zijn met kanker. Gelukkig maar.

Ik snap wel dat er veel mensen zijn die wel geraakt worden wanneer kanker als scheld- of stopwoord gebruikt wordt. Soms worden ze boos. Dan vraag ik me af of ze boos zijn vanwege het woord, of gewoon boos op de ziekte, de oneerlijkheid en de confrontatie met mensen voor wie het weinig betekenis heeft.

Het verboden woord
Waar ik echter wel de kriebels van krijg, is van mensen die kanker beschouwen als ‘deziektedienietgenoemdmagworden’ en het standaard over K. hebben. Kanker is gewoon kanker en laten we het alsjeblieft ook gewoon zo benoemen. Door het niet te benoemen blijft het iets ‘engs’ en ongekends. Iets dat weggestopt moet worden. Net als kankerpatiënten die niet meer beter worden. Deze instelling zorgt er nog steeds voor dat mensen zich schamen voor hun klachten en wachten met het bezoeken van een arts.

Als ik met iemand die op die manier over kanker praat in gesprek raak, stoor ik me daar veel meer aan dan dat iemand met kanker scheldt. Eigenlijk voelt het zelfs als een belediging. Het niet erkennen van iets wat zo’n ingrijpend deel van je leven uitmaakt.

Wat is er ongepast aan kanker en de gevolgen daarvan? Is het iets waarvoor je je zou moeten schamen? Ik vind van niet.

Televisie
Begrijp me niet verkeerd, ik keur het schelden met kanker niet goed. Mensen op straat, daar kun je weinig aan doen. Maar ik vind het werkelijk niet kunnen dat er programmamakers zijn die het ook allemaal prima vinden. Vooral bij RTL kunnen ze er wat van. Te pas en te onpas komt het woord kanker voorbij in programma’s als Oh Oh Cherso, De Villa en Hollands Next Top Model. Maar in oktober staan andere programma’s van diezelfde zender vooraan in de rij om hun ‘steun’ te betuigen.

Lekker schijnheilig. Als je dan echt wil steunen, doe dat dan het hele jaar en zorg ervoor dat die vuilbekkerij niet via je andere programma’s op straat komt.

© Foto: Getty Images

De oplossing
Dat is mijn eigen schuld en dus zit er maar 1 ding op: meer bewegen. En omdat het de afgelopen weken absoluut rukweer is geweest heb ik mijn verstofte hometrainer onder een berg wasgoed vandaan gegraven.

Fietsen maar
De eerste paar dagen was ik natuurlijk super gemotiveerd, elke dag zat ik netjes een uur op die fiets. Maar na een paar dagen kwamen de witte muren op me af. Zelfs mijn afleidingsmanoeuvre met de heren Van Nieuwkerk en Mulder op de laptop maakten geen verschil. De uren kropen voorbij. Gelukkig heb ik de ideale oplossing gevonden.
Ogen dicht en fietsen maar!

© Foto: privébezit

Grote opruiming
Al mijn hoop op zonnige nazomer is ook vervlogen en dus is het tijd voor operatie kledingkast ruil: Het uitmesten van de garderobe. Alle zomerkleren naar achteren, alle winterkleding naar voren en alles wat niet meer past eruit…

De was
Bij operatie kledingkastruil komt iets kijken waar ik een gigantische hekel aan heb: de was. Ik vind het niet leuk en ik ben er al helemaal niet goed in. Regelmatig steel ik de show met zachtroze of blauwe randjes aan mijn outfits. Verwassen hoezo? Nee hoor het hoort die kleur te zijn…

Dag zomer, hallo winter
De was is voor mij als slechte huisvrouw altijd een ‘moetje’. Vaak prop ik snel even tussendoor de vuile was in de machine die ik negen van de tien keer vergeet uit te hangen waardoor ik de hele was opnieuw moet doen.
Maar eens per jaar kan ik er niet onderuit. Ik trek mijn hele kast leeg en was alles in één keer. Na het twee daagse ongeordende wasfestijn kunnen alle vers gewassen en gestreken zomer jurkjes terug achter in de kast. In afwachting van de volgende zomer.

Terug van weggeweest
De keiharde missers en onverwachte toppers uit So You Think You Can Dance, panterprintjes bij Hotter Then My Daughter, Ikea geklungel bij Het Blok en het gekeuvel van expeditie Robinson starring: de afgetrainde body van Sipke Jan Bousema (op 2:22). Ik weet dat hij niet van de damesliefde is, maar zeg nou zelf: Bij zo’n jongen verwacht je toch een oer-Hollandsche witte kippenborst, inclusief spaarzame tepelbeharing. Maar Sipke Jan doet aan dubieuze vechtsport zelfverdediging en dus is het feest voor iedereen.

Natuurlijk wil ik niet voorbij gaan aan het vakmanschap van de heren Knevel en van den Brink, maar wat mij betreft mag het illustere duo wel weer met vakantie. Ik wil Pauw & Witteman en natuurlijk in de vooravond: Mathijs. Helaas is het nog niet zo ver, want op de publieke beginnen ze ook dit seizoen met een week experimentele televee bij het TV Lab.

Entertainment
Van sommige programma’s vraag ik me af hoe ze ooit een pitch overleefd hebben: een quiz voor uitgeprocedeerde asielzoekers, dat is pas entertainment! Maar er zijn er meer, waar ik best naar uitkijk. Het is weer eens wat anders dan de standaard zuip-en-neuk-reality-show, waar we ook dit seizoen niet aan zullen ontkomen.

Tijd van onbezorgdheid
Maar het tv seizoen is voor mij nog niet echt begonnen totdat ik het antwoord op de grote vraag weet die mij de hele zomer heeft bezig gehouden: Wiet schiet, maar wie is er dood? Zou er weer iemand rolstoel terecht komen en op miraculeuze wijze binnen 3 maanden weer kunnen lopen? Of raakt Nina bezwangerd door een onbevlekte ontvangenis? In GTST kan alles.

Na een lange dag buffelen eindelijk weer lekker op de bank ploffen de hometrainer voor de tv slepen, en een uurtje of twee lekker dom naar het vierkante kastje staren. Lang leve de TV!

CC Foto: skippyjon

Spiegeltje, spiegeltje
Het verliezen van je haar is niet iets wat je snel vergeet. Ik heb me er als een onzekere zenuwachtige puber doorheen proberen te lachen. Bang om toe te geven aan de tranen. Nadat ik geprobeerd had om mijn hoofd kaal te plukken, deed ik iets waar elk meisje ooit stiekem wel eens van droomde.

Ik pakte een schaar en knipte het af. Zonder te kijken. Gewoon knippen. Vervolgens kwamen we erachter dat het niet zo’n briljant idee is om een scheerapparaat op je achterhoofd te zetten en dus maakten we het af met scheermesjes. Binnen een paar uur was ik getransformeerd in een professionele kankerpatiënt.

Pluis
Ik ben lang kaal geweest. Pas ver na de bestralingen begon mijn haar weer te groeien en wat was ik er trots op. Een vriend was iets te enthousiast: ‘Hey je hebt weer pluisjes!’ Pluisjes pluisjes, #$%&@, HAAR! Ik heb haar!
De pluisjes werden babyharen en later echte stekels. Die stekels zorgde er voor dat ik enorm veel sjans had… Bij de dames. ‘Rete stoer kapsel heb jij! Ik wil je voorstellen aan m’n beste vriendin want die valt òòk op vrouwen.

Na de stekels en een hanenkam, kwamen eindelijk de beloofde gouden krullen. Ik was er zo trots op. Maar aan die krullen kleefde iets naars. Ze waren niet van mij, niet echt, ze waren van de chemo. Als ik een compliment kreeg, voelde ik me verplicht om te vermelden dat het geen prestatie van mijn eigen lichaam was, maar een reactie op de gifbeker. Een kapsel waarvoor ik zelf niet gekozen heb.

De muur
Nu zijn ze weg. Ik heb voor het eerst sinds twee jaar weer een kapsel waar ik zelf voor gekozen heb. Ik kan weer in de spiegel kijken, zonder aan de chemo te denken. Met het wegknippen van de krullen voelt het ook alsof er een soort ‘muur’ weg is. De muur waarachter ik me kon verstoppen. Het was geen keuze, het is me overkomen. Ik had kanker… Ooit.

© Foto: Privé bezit

Waar je ook komt kringloopwinkels zien er bijna altijd hetzelfde uit. Een, in eerste instantie, bij elkaar geraapte hoop ongeordende meuk met veel te kleine gangpaadjes.

Krappe routes
Bij de meubels valt het vaak nog mee, maar hoe breekbaarder de spullen, hoe kleiner de loopruimte. Lelijke vazen met zelfmoordneigingen grijpen hun kans en springen pardoes uit het schap als jij voorbij komt lopen. Je voelt de verwijtende blik van Hannie vanachter de toonbank in je rug priemen.

Geschiedenis 
Er knaagt altijd iets aan spullen van de krijgloopwinkel. De mensen bij wie ze hoorden zijn dood. Heus niet allemaal, maar dat heb ik mezelf nu eenmaal wijsgemaakt. De foto die nog in het lijstje zit, het briefje in het boek, de geur aan het sjaaltje. Ik hou van de verhalen die sommige items met zich meedragen, maar vind het eigenlijk ook wel een beetje viezig. Ik ga dus alleen maar voor ‘afwasbaar spul’.

Koud en afgedankt
Ik ben echt een sucker voor lelijke items. Vooral theekopjes. Van die gedrochten die je vanuit donkere stoffige hoekjes aankijken met hun grote smekende oortjes.  Ooit waren ze de trots van een lief omaatje met witte haren, maar nu… Nu is iedereen ze vergeten. Ze zijn niet hip, niet mooi en ook niet ‘retro’. Koud en afgedankt staan ze weg te kwijnen op de onderste plank.

Een tweede leven 
Wie ben ik om die kopjes een mooi tweede leven te ontzeggen? En dus gaan ze mee naar huis. Elke keer weer.  En als ik dan toch bezig ben dan kan die spiegel ook wel mee. En dat lijstje. En die zuurstokroze radio. En dat dikke kookboek. En dan toch ook maar die kitscherige theepot.

Vast adres
Het is echt niet zo dat ik met mijn voorhoofd tegen het keukenraam van de buren geplakt sta, maar ik werp vaak wel een snelle blik naar binnen.
Als kind pakte ik graag de verrekijker erbij en onderweg van school naar huis had ik mijn vaste ‘zwaai adresje’. Een opa en oma die mij altijd zagen kijken en vrolijk zwaaiden. In het begin was het wat onwennig, maar al snel sloegen we geen dag meer over.

Begluren
Het lijkt misschien makkelijk, maar het ‘begluren’ is een echte sport. Je wil natuurlijk niet overkomen als en freak en daarom is het zaak al lopend één goede lange blik naar binnen te werpen. Eigenlijk moet je dus voorbereid zijn op het juiste ‘kijkmoment’.

Superman
Op mijn ‘vaste route’ weet ik precies waar ik graag kijk. De zolderkamer die omgebouwd is tot duiventil, die ene huiskamer waarvan de muren vol hangen met kruizen,  dat keukenraam waarin een aquarium vol met kleine maanvisjes staat en het huis op de hoek waar, weer of geen weer, Superman je altijd met een glimlach aankijkt.

Verhalen
Het gaat me niet zozeer om het stiekem meekijken, maar om de verhalen die er achter de voordeur liggen. Iedereen kent plezier, geluk, passie en verdriet. Soms fiets ik door de stad en vraag ik me af wat iedereen op dat moment aan het doen is.

Wie wonen er achter die ramen en wat zijn de verhalen die ze te vertellen hebben? Het blijft me fascineren, elke dag. Daarom besloot ik om op zoek te gaan naar  het verhaal achter de glimlach van Superman.

CC Foto: sntgmdm

Knutselen, sprookjes en gezelligheid
Voor de 21ste keer reist het theaterfestival de Parade door het land. Kids tussen de drie en elf jaar kunnen genieten van theater, sprookjes en muziek. Ouders kunnen heerlijk relaxen op de vele terrasjes. Verder staat er een grote zweefmolen en kun je er poffertjes bakken, ijs maken en t-shirts bedrukken. Al met al een perfecte familiedag met voor ieder wat wils.

De Kinderparade staat nu in Utrecht (15 t/m 31 juli) en zal zich daarna naar Amsterdam (5 t/m 21 augustus) verplaatsen. Klik hier voor meer informatie en bekijk dit filmpje:

© foto: Getty Images

Mascara tot op je kin
Daardoor ontdekte in een ander probleem: op de fiets naar je werk. Wat iedereen ook beweert: soms is het gewoon ruk. Daar zit je dan in je goede goed op de fiets. Toen je het aantrok waren die hakken echt niet zo hoog en het rokje heel netjes op de knie. Maar als je dan eenmaal op die fiets stapt gun je heel Amsterdam een blik op je über sexy ‘Bridget Jones’ strakhoud-slip. Lekker luchtig is het wel, maar of dat nou de functionaliteit is die je zoekt…..

Vervolgens begint het ook nog is te regenen. Lekker met die leren jas, zijn je kleega’s ook blij mee; zo’n vieze stinkende lap half vergaan koeienleer aan de kapstok naast hun bureau. Als je dan eindelijk je fiets hebt weg gezet ren je naar de trein. Wanneer je een plek hebt gevonden werp je een vluchtige blik in de spiegel en zie je dat de mascara tot op je kin zit en je kapsel makkelijk voor natte dweil kan doorgaan. Fijn.

Wat als..
Dit was wat me bezighield. Totdat ik op mijn werk aankwam en de angst plotseling toesloeg. Ik heb nog steeds geen uitslag van de scan van vorige week. En ondanks dat ik geen negatieve uitslag verwacht spookte het even door mijn hoofd. De woorden die je niet wil laten vallen, maar die er diep van binnen altijd zijn: Wat als…..

Toen ik de eerste keer door onderzoeksmolen ging zei ik letterlijk tegen mijn moeder dat het allemaal wel los zou lopen. Hoe groot is de kans voor een 21-jarige dat het mis is? Onzin. Ik was er van overtuigd dat het met een sisser zou aflopen. Ik hield geen rekening met de wat als-optie. En toch werd dat de realiteit.

Ik was die uitgelopen make-upkop in één klap weer vergeten. Lekker belangrijk. Waar een mens zich allemaal niet druk om kan maken.

© Beeld: Privébezit

Dan is het namelijk weer tijd voor de scan. Ik doe natuurlijk heel stoer, maar zo’n MRI scan is geen pretje. Als eindelijk het infuus zit en je als jezelf als een logge buffel op de tafel hebt gehesen, is het zaak om je borst zo in het gat te hangen die ‘ie precies recht hangt. Houston we are ready for lift-off.

Eindelijk kun je die lange donkere tunnel ingeschoven worden, waar je vervolgens minimaal een half uur dood stil moet blijven liggen. Tijdens het bestralen was het nog makkelijk. Bij jeuk aan je neus vroeg je gewoon die leuke broeder of hij even aan je neus wilde krabben, maar bij de MRI is het een kwestie van uitzitten.

De eerste keer
De eerste keer dat ik zo’n scan moest had ik het gevoel dat ik ging stikken. Daar lag ik dan: 21 jaar en kanker. Ik wist het pas net en was bang van alles wat met het ziekenhuis te maken had. De deur ging dicht en het was het eerste moment waarop ik alleen was.  Ik voelde me verlaten door het lot. Was dit mijn toekomst? Ik probeerde niet te huilen, maar dat lukte niet. Ik bewoog teveel en alles moest overnieuw.

Machteloos
Ondanks dat ik nu al zo vaak door het apparaat ben geweest went het nooit echt. Op het moment dat je er helemaal in ligt, iedereen weg is en je tegen de onderkant van de buis aanstaart ben je alleen. Heel erg alleen. Op dat moment flitst alles altijd even aan me voorbij en moet ik stiekem een paar tranen laten. Niet omdat ik verdrietig ben, maar omdat ik me op dat moment zo ontzettend machteloos voel.

Daar lig je dan als menselijke rollade, jankend en kwijlend in een buis. In je achterhoofd hoor je de kanker denigrerend naar je lachen. Het apparaat maakt loeiharde geluiden. Je kunt geen kant op. Dan is het apparaat even stil en via de koptelefoon hoor je de radio : “Hamburgers met korting oh oh hohoho”……. nog 20 minuten.

© Beeld: Privébezit

Het eerste wat ik doe als mijn wekker gaat is richting het koffiezetapparaat strompelen. Pas als de eerste kop gezet is, kan ik de confrontatie met m’n verkreukelde spiegelbeeld aan.

Zure automaatdrab
Vroeger vond ik koffie niet eens lekker. Ik was een gelegenheidsdrinker. Ik dronk het omdat mijn vriendinnen het dronken en ik er dan bij hoorde. Maar door de jaren heen is het zwarte goud ook voor mij onmisbaar geworden. Ik gok dat het gebeurd is toen ik ging werken. Als je maar vaak genoeg een kopje zure automaatdrab weet binnen te houden ga je alle andere koffie vanzelf ook waarderen. Behalve Senseo dan. Dat is eigenlijk ook geen koffie, maar lauwe pis met een donker kleurtje. Niet dat ik weet hoe dat smaakt, (nee echt!) maar dit stel ik me erbij voor.

Ik vind het heerlijk om op zondag een percolator op het vuur te zetten.  De geur van verse koffie die zich langzaam door het huis verspreidt terwijl de broodjes in de over liggen. Maar voor de doordeweekse shot espresso ga ik graag voor een elitaire juppenbak Nespresso.

Kop in het zand
De koffie van George & Co. heeft sowieso een onuitstaanbare aantrekkingskracht op me. Ik ben de natte droom van de marketing afdeling van die toko. Eén keer heb ik het in mijn hoofd gehaald om uit te rekenen voor hoeveel euro ik aan koffie in de kast heb staan. Mijn advies: doe het niet! Draai je om en denk aan iets anders. Het is nog niet te laat om je hoofd in het zand te steken en jezelf voor te houden dat deze koffie altijd nog goedkoper is dan de koffiecorner om de hoek.

© Beeld: Privébezit

Oogjes toe
Om de een of andere reden is mijn verhuisbericht nog steeds niet doorgekomen bij Klaas Vaak & co.

Alles maalt maar door je hoofd en het wordt gek genoeg ook steeds aantrekkelijker om je hoofd tegen de muur te slaan in de hoop dat je dan misschien toch je ogen even dicht hebt. Voor je het weet kijk je naar de wekker en besef je dat je net zo goed gelijk op kunt staan. Weer een nacht voorbij.

Iedereen heeft er vast wel eens last van, maar tot nu toe heeft niemand me de gouden tip kunnen geven.

CC foto: sabrina eras

Boos
Kijkend naar oude foto’s en bladerend door een zelf ingevuld toekomstdossier kreeg ik enorm veel zin om met spullen te gaan gooien. Nooit had ik erbij stilgestaan dat de toekomst, mijn toekomst, misschien niet zou zijn wat ik ervan verwachtte. Boos op de docenten die me nooit verteld hadden dat je niet altijd alles zelf voor het zeggen hebt. Dat hard werken alleen niet genoeg is. Diep van binnen weet ik dat dit onterecht is. Dat ik eigenlijk alleen boos ben op de kanker, maar het niet wil toegeven.  Het voelt onwerkelijk dat zoiets stoms en triviaals zoveel invloed op je leven kan hebben.

Voor en na
Ik besef me dat er voor mij nu nog maar twee periodes zijn. Voor de kanker en na de kanker. Elke keer als ik denk dat ik er ben, dat ik de kanker achter me kan laten, bijt het me in m’n kont. Het heeft me veel meer gedaan ik ooit had kunnen vermoeden. Met grote woorden keerde ik hier terug, dat er zoveel meer was dan die kanker, maar eigenlijk ben ik daar dus nog helemaal niet aan toe.

Alles wat ik nodig had
Terugkijkend op vroeger had ik alles wat ik nodig had. Ik was gezond en onbezonnen. Ik had niet heel veel vrienden, maar de vriendschappen die ik had waren meer dan goed. Samen konden we de wereld aan! Stom eigenlijk dat ik dat toen zelf niet zag.

Niet onder stoelen en tafels
Ik zal er geen doekjes omwinden, ik heb zeker meer dan 10 meubelstukken van onze blauw gele vriend. De rest van mijn inboedel zijn krijgertjes en kringloop.  Eigenlijk kan het me geen moer schelen. Mijn tafel is wit, de bank is oranje en de muur is metallic blauw. Jan des B. zou stil in een hoekje gaan zitten wiegen als hij wist hoe het er hier uitzag. Verder staat er een mooie semi-antieke buffetkast, maar de ereplaats in mijn woonkamer is gereserveerd voor Billy, mijn ideale boekenvriend.

Droom
Als kind van de jaren ‘80/’90 ben in opgegroeid met de sprookje van Disney en Lecturama (ping, u weet wel) en vanuit daar duurde het niet lang voordat mijn grote meisjesdroom geboren werd: een grote boekenkast mèt ladder.
Als ik Belle was geweest had ik het al veel eerder geweten. Wie boeit het nou dat de beste man last heeft van wat overbeharing: Hij heeft boeken, en hoe!

Potter en Tolkien
Als ik ergens binnenkom manoeuvreer ik me zo snel mogelijk richting de boeken, niets zegt meer over iemand dan een boekenkast. Wie of wat staat er en hoe staan ze gesorteerd. De twee boekenkasten in mijn huiskamer zijn natuurlijk gereserveerd voor boeken die gezien morgen worden. Alle guilty pleasures zoals Harry Potter, een serie doktersromannetjes en m’n dubbele versies van Tolkien staan natuurlijk veilig achter slot en grendel.

Billy en ik, ik en Billy. Ik denk niet dat we ooit gaan scheiden. Er is zoveel moois op boekenkast gebied, maar Billy zal altijd een speciaal plekje in mijn hart houden. Deze week dus een stukje home made boekenporno met Billy in de hoofdrol.

© foto: Privébezit

Ik heb niet de behoefte om in m’n blote kont over de dam te rennen (de Kalverstraat was druk zat), pijn te lijden(moet je eens een rondje chemo proberen, das pas een thrill) of om vieze dingen te eten. Ik snap ook niet zo goed waarom je dat soort dingen überhaupt zou willen doen, laat staan voor een camera.

Maar zo af en toe heb ik wel zin in een beetje actie. Leven op het randje, zodat je weet dat je nog leeft. Daarom en omdat mijn moeder het vast geen goed idee vindt (hoi mam) stond liften naar Parijs hoog op mijn lijstje.

Als je alle cowboyverhalen over koppensnellers even wegdenkt, goed oplet en niet als een kip zonder kop overal instapt, of in slaap valt, is het echt fantastisch.

De reis
Als je op tijd boekt kun je voor zo’n dertig euro in Parijs zitten, dus geldbesparing speelt niet echt een rol. De spanning dat je niet weet hoe de dag gaat verlopen, wie je tegenkomt en waar je heengaat bepaalt de reis. Iedereen heeft zo z’n eigen verhaal en een autorit met een totaal onbekende maakt vaak dat je over onderwerpen spreekt die je anders misschien niet zo snel zou aansnijden.

Na de lift gaat iedereen zijn weg, maar sommige personen of gebeurtenissen blijven je nog lang bij. *zweef modus aan* Het gaat niet om de bestemming maar om de reis. *zweef modus uit*

Vertrouwen
Misschien is het naïef, je vertrouwt immers of de welwillendheid en oprechtheid van een ander, maar juist dat maakt het ook zoveel beter dan het zitten in een muffe treincoupé. Wanneer je op de plek van bestemming alle bizarre en mooie verhalen met elkaar deelt besef je pas echt dat achter elk mens een verhaal zit.

Het grote nadeel van liften is toch wel de terugreis. Want eigenlijk wil je met je reiskater gewoon zo snel mogelijk naar huis en dat gaat niet altijd even makkelijk.

Soms wil ik veel meer dan dat ik ooit kan doen. Voordat ik doodga, het klinkt nu allemaal toch heel anders dan toen ik twintig was.

Wat staat er bij jullie op ‘de lijst’?

© Foto: Privébezit