Mannen die kiezen voor hun gezin in plaats van voor hun werk: Cisca Dresselhuys zou schaterlachend haar bh moeten verbranden. Haar emancipatiestrijd is gestreden, althans: er is een flinke stap gezet. Waarom ruik ik dan geen verschroeid ondergoed?
Ken je dat, dat je zit te twitteren, Facebooken, chatten, de afwas doet, de planten water geeft en je bestekbak eens goed uitmest op een moment dat je eigenlijk aan het werk moet? Moeilijk werk, waar je tegen op ziet? Dan ben je aan het procrastineren.
Je kent het vast nog wel van vroeger. Toen je nog op de basisschool zat, of nog eerder, toen de basisschool nog lagere school heette.
Ken je die momenten dat je je even ultiem gelukkig voelt? Alsof niets in de wereld ertoe doet, behalve je eigen geluk. Je zintuigen staan op scherp. Het lijkt alsof je buiten jezelf treedt, je kijkt naar jezelf en denkt: “Ja, ik ben gelukkig!”
Er zijn veel verschillende vormen van wachten. De een wacht op de ware, de ander op de bus.
“Kom je bij ons zitten?” vraagt mijn nicht aan M. Hij had pauze en dronk zijn glas sinas in zijn eentje aan een tafeltje.
Nu is het niet zo dat wij wildvreemde mannen uitnodigen aan ons tafeltje (tenminste, niet altijd), maar mijn nicht kent hem via haar werk.
Wat goed dat je Viva.nl hebt gevonden, leuk! Een beetje raar dat ik dat zeg misschien, maar morgen is het Nationale Complimentendag. Kun je vast wennen 
In tegenstelling tot veel vreemdgangers, liegen de cijfers er niet om. Er wordt veel vreemd gegaan. Heel veel zelfs. Sommige echtelieden houden er een enkel amoureus uitstapje op na, anderen zijn ronduit promiscue te noemen.
Soms is het gewoon mijn dag niet. Dan kom ik ’s ochtends uit bed en weet ik al dat het een lange dag gaat worden.
Hoe krijg je een man aan het strijken? Met stoer gereedschap. Onze vrienden lachen er ons zo nu en dan nog mee uit: daar waar zij een LCD televisie hebben en een WII of een Playstation, hebben wij de Laura Star Magic Evolution
Het schijnt hip te zijn, het hebben van een coach. Het Nederlands elftal heeft er een, Wim de Bie heeft zichzelf uitgeroepen tot nationale mental coach en ook op het vivaforum wemelt het van de coaches.
Het is heel spannend. Doodeng… Het is première. Bij het Ro Theater. De zaal zit BOMvol. Er staan talloze mensen op de wachtlijst. Mijn ouders komen, mijn studiegenoten komen, mensen uit het vak komen… en de PERS. Fuck, de pers ja…
Vanavond is het weer zo ver. Americas Next Top Model… De strijd om de spotlight.
Misschien weten sommigen van jullie het nog. Mijn fairy godmother keerde na jaren terug naar haar geboortestad Dallas en mijn wereld stortte even in. Het had wat voeten in de aarde, maar in januari had ik haar weer heel eventjes terug…
‘Merken zijn niet belangrijk’, daar ben ik mee opgegroeid. In die zin dat mijn ouders merkkleding absoluut niet noodzakelijk vonden. Natuurlijk wilde ik ook wel die LA-Gear met lampjes of die stoere jeans, maar dat kon ik dus vergeten.
Morgenochtend is het zover. Dan sta ik te jongleren met kind, koffie, werktas, föhn en autosleutels. Vanochtend hadden we de generale repetitie en alles ging fout.
‘Branden’, het stuk dat wij spelen (geschreven door Wajdi Mouawad), speelt zich af in Libanon en ergens in een Europees land.
Of de kilometerheffing doorgaat hangt af van de ANWB. De bond krijgt van Minister Eurlings namelijk een doorslaggevende stem. Een referendum alleen voor automobilisten?
Hadden we maar een paniek-uitknop. Ieder moment dat je in paniek schiet, bijvoorbeeld als de scene die je speelt echt NIET goed gaat of als de regisseuse roept dat het te braaf is wat je doet of
