Attent
‘Hallo,’ antwoordde ik dus maar, alleen vind ik dat zo stom. Wanneer iemand je bij je voornaam noemt, dan vind ik dat heel attent. Zo’n persoon vind ik dan ook meteen aardig. Maar je bent het dan ook een beetje verplicht om dan hun voornaam te verwerken in het antwoord dat je geeft. Een suf ‘Hallo,’ doet het hem niet. Dan ben je toch een beetje de egocentrische zak die niet goed weet hoe al zijn collega’s heten.

Kort nachtje
Heel af en toe schiet me zo’n vergeten naam ineens toch nog te binnen, maar dan net iets te laat. Dan wil ik terug rennen. ‘Ja, sorry hoor, Harrold. Ja, ik weet natuurlijk wel hoe je heet hoor, Harrold. Ik was er eventjes niet bij met mijn hoofd. Kort nachtje hè, je kent het, hè. Harrold.’ Of als je het juiste moment van timing hebt gemist, toch nog snel even omdraaien. ‘Peter!’ Om dan gewoon heel hard door de gang te roepen dat hij zo’n leuk overhemd draagt.

Kei
Het is niet dat ik niet geïnteresseerd ben in mijn collega’s. Van Harrold weet ik precies hoeveel kinderen hij heeft, wat ze allemaal mankeren en dat hij een gekleurde kei op zijn bureau heeft liggen omdat hij zo’n kei van een papa is. Van Peter weet ik dat hij fervent sportvisser is en dat er een foto van een grote vis tegen de muur van zijn kantoor plakt. Er zitten complete geschiedenissen in mijn hoofd. Ik kan alleen soms niet op hun naam komen.

Krabbeltjes
Het deed wel even pijn toen ik erachter kwam dat Ivo niet Dave heette, of vice versa. Dat was tijdens een vergadering. ‘Misschien dat Ivo wel een idee heeft,’ riep ik. Daarna bleef het stil. Ik keek naar Ivo, maar die zat wat naar de krabbeltjes op zijn aantekeningenblad te kijken. Andere aanwezigen keken naar mij, maar ik zei niets. Ik zat me af te vragen waarom Ivo niet reageerde. Iemand ging verzitten op zijn stoel. Er werden blikken gewisseld.

Gemaakt lachje
‘Iemand anders dan?’ vroeg de voorzitter. Ivo tikte met zijn vinger op zijn aantekeningen en kwam prompt met een prima idee.

‘Ik zei het toch,’ wilde ik nog zeggen. ‘Die Ivo! Altijd de man van de goede ideeën.’ Maar ik begon een vermoeden te krijgen waarom de jongen eerst deed alsof hij mij niet hoorde, om daarna alsnog het woord te nemen. Na de vergadering ging ik naar hem toe. ‘Sorry, volgens mij noemde ik je Ivo.’ Met een gemaakt lachje probeerde ik het ijs te breken. Hij glimlachte flauwtjes, maar zei niets.

‘Zo heet je helemaal niet hè?’

‘Nee,’ zei hij. ‘Ik heet Dave.’

‘Sorry,’ zei ik.

‘Geeft niets Perry,’ zei hij.

CC foto: AhmadHammoud

Het bedrijf wordt verkocht
“Ook mijn baas zie ik buiten werktijd, met hem kan ik over alles praten. Maar laatst, tijdens een persoonlijk overleg, nam hij me in vertrouwen over iets wat ik liever niet had geweten: het bedrijf zal binnen nu en een halfjaar verkocht worden, waardoor de meeste medewerkers hun baan zullen kwijtraken. Mijn baas gaat ervoor zorgen dat ik mag blijven, zei hij.”

Hij wil geen onrust
“Ik durfde tijdens dat gesprek niet te vragen wat de verkoop van het bedrijf voor Rachel gaat betekenen, maar werd wel kwaad. Waarom vertelde hij me dit? Hij moest het gewoon met iemand delen, zei hij. Daarna heeft hij me laten beloven het aan niemand te vertellen, want hij wil geen onrust in het bedrijf.”

Ik kan niet eerlijk zijn
“Nu voel ik me schuldig tegenover Rachel, zeker omdat ik weet dat ze al een tijdje bezig is met plannen voor een nieuwe koers van haar afdeling. Doordat mijn baas zo nodig zijn hart moest luchten, kan ik niet eerlijk zijn tegen mijn vriendin. Zij geeft haar weekend op om die ideeën uit te werken, terwijl ik weet dat het er nooit van gaat komen – de kans is groot dat ze straks geen baan meer heeft. Ik wil Rachel het liefst alles vertellen, maar daarmee laat ik mijn baas in de steek, en zet ik mijn eigen baan ook op het spel. Wat moet ik doen?”

Foto: GettyImages.nl

Wanneer je eigenlijk aan het werk moet
Ik moet een boek schrijven. Want de deadline komt in zicht. En anders wordt mijn redacteur kwaad. Maar thuis schrijven, dat is nog best lastig. Er zijn altijd urgentere deadlines, en er zijn altijd vriendinnen die wel samen willen eten, of in de kroeg willen zitten. En dan heb ik het nog niet eens over de wasjes, de afwasjes, de stofzuigjes en alle andere huishoudelijke taken die je kunt gaan doen wanneer je eigenlijk aan het werk moet.

Alleen een uitzicht graag
En daarom wilde ik een week in een vakantiehuisje. Een week zonder afleiding, mensen, ruis. Gewoon in een huis met een uitzicht, een laptop en een stapel boeken. En dan maar schrijven.

Ik vroeg op Twitter wie er zo’n huisje voor mij had. En binnen een kwartier had ik er vier. En nu zit ik in het huisje van W en G, ergens in het midden van niets, op de rand van de wereld.

Man met hengel
Het is hier schattig. W had het bed al voor me opgemaakt, en de kachel aangezet. Achter het huisje stroomt de vaart. Ik kijk uit op de rand van het stadje. Zonet kwam er een man met een hengel voorbij lopen.

Dat was het.

Plaats delict
Het voelt alsof ik in een Zweedse detective zit. Een houten huisje met een schrijfster, en verder niks. Als er straks een lijk in de vaart drijft, ben ik mooi de sigaar. Dan zullen de mensen in het stadje wel gauw naar mij wijzen; die rare vrouw in het vakantiehuisje. ‘Ze maakte een wat afwezige indruk. En ze kocht nasikruiden bij de COOP‘.

(Sowieso heb ik nogal de rare afwijking om overal een mogelijk plaats delict te zien. Ik heb in mijn leven gewoon te veel detectives gekeken. Daarom onthou ik ook altijd signalementen. Zodat ik de politie iets te vertellen heb, mocht er iets bloederigs gebeuren. Een vermoeiende afwijking hoor. Maar ooit zal een detective mij dankbaar zijn.)

Een Blaudzun-plek
En zo zit ik hier, en maak ik schema’s met daarop de dingen die ik nog moet doen. De stukken die ik nog moet schrijven. Zodat mijn hoofd leeg raakt, en mijn boek vol. En ondertussen zingt Blaudzun zijn nieuwe cd voor mij. Het lijkt wel alsof hij zijn liedjes hier heeft geschreven, zo goed passen ze hier.

Morgen ga ik even bij zee kijken. Misschien dat de wind de gedachten in mijn hoofd even op hun plaats blaast.

Volgens mij ga ik het hier wel fijn hebben, hier in het midden van niks. Ik hou jullie op de hoogte. Tenzij ik vermoord word. Maar in dat geval horen jullie dat wel van Wallander.

CC Foto: privébezit

Beste leven op aard!
Freelancer zijn is fantastisch, maar echt. Terwijl ik dit typ zit ik in mijn pyjama (zoals altijd) de finale van de Australian Open te kijken, en krijg ik ondertussen telefoontjes van vriendinnen over 1. relaties en 2. het verjaardagscadeau voor vriendin D.

Dat kan allemaal niet wanneer je in een kantoor zit. Dus mij hoor je niet klagen. Ik vaar er wel bij. Het enige waar ik zo nu en dan helemaal giftig van wordt (afgezien dan van de administratie, aaargh) is de manier waarop opdrachtgevers met je omgaan.

Gelegenheidsslaaf
Begrijp me niet verkeerd: de meeste opdrachtgevers zijn fantastisch lief en begripvol. Maar je hebt er sommige tussen die je behandelen alsof  je, als freelancer, meteen een soort gelegenheidsslaaf bent. Dat, wanneer je me inhuurt, ik meteen geheel de jouwe ben, en je me te pas en te onpas kunt vermoeien met dwingende mailtjes.

Zeg. Schrijf. Nu.
Zoals het volgende: Hallo, hier stichting X, je zou een column voor ons schrijven, gratis, we willen zoiets als in het voorbeeld, stuur op voor 1 februari, doei.

Zo’n mailtje zou iemand nooit naar een bedrijf sturen. Maar naar een freelancer is dit helemaal niet uniek. Alsof ze, omdat ze je via Twitter hebben gevonden -een redelijk informele weg- ook meteen ontzettend informeel tegen je mogen doen.

Nou ja, informeel, zeg maar gerust: onbeschoft.

Als we op zo’n toon…
Dat vind ik lastig. Ik krijg dan meteen zin om iets terug te mailen in de trant van ‘als we op zo’n toon tegen elkaar gaan praten, doe ik niet meer mee’. Een beetje zoals mijn moedertje vroeger altijd zei: dat kun je ook op een normale manier vragen.

Maar goed, met die mensen in discussie gaan, kost meer energie dan tot tien tellen en een lekker mantraatje hummen. Dus laat ik het maar weer. En schrijf ik het hier van me af.

Maar ik sta op het punt om een gedragscode te schrijven. ‘Hoe om te gaan met freelancers’ . Dat zal ze leren.

CC Foto: privébezit

Stoppen met blaffen
”Het is een klein hondje dat veel slaapt en niet superveel aandacht vraagt. Hij kan makkelijk een paar uur alleen thuis blijven. Elke hond blaft even als je hem achterlaat, Rover dus ook. Een paar weken geleden was ik een paar uur weggeweest toen er bij thuiskomst een briefje op mijn deur zat geplakt: of dat geblaf van die kl**tehond kon stoppen. Ik was in shock. Was het een misselijke grap ofzo? Het was niet ondertekend, dus ik heb geen idee wie het geschreven heeft.”

Boze buren?
“Aanbellen bij mijn buren durf ik niet. Mijn ene buurman heeft zelf ook een hondje, dus het lijkt me dat hij het niet is geweest. De buurvrouw aan de andere kant heeft een drukke baan en is amper thuis. Met haar heb ik goed contact, dus als ze last heeft van Rover, had ze dat wel gezegd. Maar wie het dan wel is geweest… Als ik in de lift sta, durf ik niemand aan te kijken omdat ik bang ben dat ze iets zeggen over het gedrag van mijn hond. Vorige week werd ik aangesproken door een oudere dame die ook bij mij in het appartement woont. Ze vroeg of er iets met mijn hondje aan de hand was, omdat hij laatst op een middag drie uur achter elkaar had geblaft. Zij stoorde zich er niet aan, maar ze hoorde wel anderen klagen over mij.”

Moet hij naar de opvang?
“Rover is me lief, maar een goede verstandhouding met mijn buren ook. Mijn moeder kan en wil ik niet altijd vragen om op mijn hond te passen. Het is tenslotte mijn hondje. Moet ik mijn hond elke keer dat ik een paar uurtjes wegga naar een dagopvang o.i.d. brengen? Dat zou me veel tijd én veel geld kosten.”

PS Je reactie op dit dilemma kan (ingekort) in Viva komen. Alleen je initiaal en eventueel je leeftijd komen erbij. Heb je zelf een dilemma? Mail dat kort maar goed uitgelegd naar dilemma@viva.nl

© Foto: Getty Images

Vroeger kwam alles vanzelf goed met je huis
Nu acht jaar later, wil ik graag verhuizen. Mijn starterswoning is te klein om in samen te wonen. De huizen in mijn straat zijn minder waard geworden. En ik, ik ging acht jaar geleden voor een aflossingsvrije hypotheek. Niks om je zorgen over te maken, volgens het financiële mannetje. Je kosten koper haalde je er binnen een paar jaar echt wel weer uit. Voor de zekerheid sloot ik een polis af waarmee ik in tien jaar tijd een flink bedrag bij elkaar zou sparen.
Ik woon nu in mijn eigen zeepbel. En ben in het bezit van zo’n wonderlijke woekerpolis.

Beste starter, eerst even 30 mille spaargeld aub
Als je dat soort beslissingen over mocht doen, zou je – gepokt, genaaid en gemazeld – andere beslissingen nemen en natuurlijk nóóit zo’n woekerpolis afsluiten. Maar goed, spijt is wat de koe schijt. Ik doe mijn best om net als blogger Petra niet in economisch doemdenken te vervallen. De valkuil van selffulfilling prophechy, daar zou ik niet aan mee willen werken. Maar als ik berichten lees waarin De Nederlandsche Bank (DNB) voorstelt dat starters op de huizenmarkt straks 18 procent eigen geld in moeten brengen als ze een huis kopen (op een bedrag van 175.000 dus 30.000 euro eigen spaargeld) zinkt de moed me in de schoenen.

Het valt niet mee om tegenwoordig iets op te bouwen
Met de beslissing om in ieder geval de helft van je woning af te lossen, ben ik het hartgrondig eens. Maar als je tegenwoordig een bestaan op wilt bouwen als starter op de arbeids- en woningmarkt moet je eerst je studie voorfinancieren, een baan zien te vinden en terwijl de aflossing van je studieschuld begint even dertig mille ophoesten om een bescheiden rijtjeshuis te kopen.
Laten we het geen probleem, maar een uitdaging noemen.

Dan maar een bescheiden rijtjeswoning
Wij mogen niet klagen. Wij behoren tot de economisch gezegende tweeverdieners zonder kinderen die allebei bijna klaar zijn met het aflossen van de studieschuld. De bank wil ons nog wel een kapitaal uitlenen, maar een illusie armer en een ervaring rijker hebben we onze zinnen nu gezet op een bescheiden rijtjeswoning. Waar we straks als we ooit onze starterswoningen verkopen, hopen zonder zorgen onze zegeningen te kunnen tellen.

CC foto: 59937401@N07.

Uit onderzoek van Glamour blijkt dat bijna een derde van de mannen weleens masturbeert op het werk. Ik stel me zo voor dat ze niet stiekem onder hun bureau de hand aan zichzelf slaan, maar zich daarvoor discreet terugtrekken (…) op het toilet. Om er vervolgens met een ontspannen gezichtsuitdrukking en rode blosjes weer vandaan te komen en de werkzaamheden te hervatten.

Kil bedrijfstoilet
Maar hoe werkt dat mannelijk brein dan, dat ze op het werk ineens zin krijgen in seks? Is het de aanblik van een mooie vrouwelijke collega die hen doet besluiten zich op de wc even te ontladen? Of surfen ze stiekem onder werktijd vanachter hun pc in de hoek naar websites vol sexy beeldmateriaal? Of is het misschien toch een ondeugend sms’je van hun partner die smachtend uitkijkt naar een avondje samen? In dat laatste geval zou ik toch adviseren om de spanning lekker op te bouwen en die te bewaren voor een potje echte seks met de vrouw of man waar je verliefd op bent, in plaats van een snelle ruksessie op een kil bedrijfstoilet.

Productief
Misschien is het ook wel voor een goed doel. Zijn mannen soms een stuk productiever als ze hun kwakje even hebben kunnen lozen en wat druk kwijt zijn? Persoonlijk kan ik me daar niets bij voorstellen, want na een orgasme voel ik mij alleen maar heel rozig en val ik het liefst zo snel mogelijk in slaap.

Ik kan er niets aan doen: vanaf nu houd ik mijn mannelijke collega’s met argusogen in de gaten. Even van de werkplek weg met als reden ‘een belangrijke meeting’? Ik denk voortaan wel twee keer na voor ik ze de hand schud.

Foto: Thinkstock

Moeilijk kijken etc.
Over die wielrenners kan ik kort zijn: die waren ontzettend leuk. Beetje schuchter, maar heel aardig. Ze beantwoordden allemaal braaf mijn vragen. Alleen Cancellara had geen tijd, want die was moe/ moest rusten/ keek een beetje moeilijk/ zat de hele middag met een of andere Zwitserse journalist te beppen zodat er geen tijd was voor een Nederlands chickie.

Maar ach, die dingen gebeuren. De rest was dus ontzettend lief. De staf, en de renners. Maar wat bijna net zo gek was als de ontmoeting met sporters waar je huizenhoog tegenop kijkt, was de omgeving waarin wij verkeerden.

Nou, waar zat je dan?
Wij zaten namelijk in een Duits vakantiepark op Mallorca. Alles was Duits. Iedereen sprak Duits. Alle gasten waren Duits. En naast de renners en die twee Nederlandse journalistes was het overgrote deel van de gasten oud.

Reinhard en Martha
‘s Avonds was er een lopend buffet waar je -dat moet gezegd worden- behoorlijk lekker eten kon opscheppen. En daarna kon je aan grote ronde tafels plaatsnemen. Wij, fotografe F. en ik, zochten altijd een tafel voor ons alleen, omdat we al de hele dag met onbekenden moesten praten.

Als je dan even vrij bent, heb je geen behoefte om ook nog het levensverhaal van Reinhard en Martha uit Darmstadt aan te horen. Hoe interessant hun leven ongetwijfeld ook zal zijn. Want daar twijfel ik niet aan, Reinhard en Martha!

Ik verzin het zelf wel
Bovendien, en dat was ook een beetje het probleem, wist ik al lang hoe het leven van Reinhard en Martha eruit zag. En ik wist ook hoe hun buren, Klaus en Agatha uit Bremen woonden, en wat voor werk de man van de weduwe Schwarzmann deed.

Want dat verzin ik altijd zelf. Dat is mijn probleem. Altijd als ik nieuwe mensen ontmoet, weet ik binnen drie seconden wat voor werk ze doen, hoe hun huis eruit ziet, en waar hun laatste ruzie over ging.

Oh oh, risotto
Het gaat automatisch. En het is een zegen (want ik heb van die rijke fantasie toch mooi mijn werk gemaakt), maar het is ook een vloek. Het is nogal vermoeiend, al die levens van al die mensen.

Zag ik een stel van middelbare leeftijd aan tafel zitten. Hij at risotto met schelpdiertjes. Zij keek behoedzaam. Dan denk ik meteen: Zij heeft net bij het buffet nog tegen hem gezegd dat hij beter geen schelpdiertjes kan eten. Of was hij soms vergeten wat er anderhalf jaar geleden was gebeurd in dat restaurant in Bonn? Nou, dat was geen fraaie lucht, die ze naderhand rook in de badkamer. Maar ja, hij was zo koppig, haar Johann. Hij dacht per slot van rekening ook dat hij zelf wel een dakkapel zou kunnen bouwen. Maar ondertussen zat ze al mooi een half jaar in dat oranje plastic. En och, hoe dat kon klapperen wanneer het hard waaide!

Doorgedraaid
Dat denk ik dan allemaal. En bij het volgende stel verzin ik wel wat anders. Kunt u zich voorstellen dat ik na een week op dat vakantiepark helemaal doorgedraaid was?

Ik moet hier iets op verzinnen. Misschien moet ik het maar opschrijven ofzo. Ben ik het in ieder geval kwijt.

CC Foto: privébezit

Foutje, bedankt!
In Nederland niet. Hier kan hij bekennen – is hij gelijk van dat ‘schuldgevoel’ af – en er vervolgens mee wegkomen, omdat de agenten een ‘foutje’ hebben gemaakt. De agenten hadden de hennepkweker, in dit geval, vóór het verhoor moeten melden dat hij het recht had eerst een advocaat te spreken. Als de politie hierin faalt, gaat de bekentenis rechtstreeks de papierversnipperaar in. Het is toch zeker geen potje Monopoly waarbij hij een beurt in de gevangenis door mag brengen zonder huur te betalen – en dus zonder te boeten – om vervolgens de volgende ronde bij ‘start’ gewoon weer 200 dollar te ontvangen voor zijn oogst?  

Geen spelletje
Het lijkt op een vals machtsspelletje, waarbij de verdachte kanskaarten kan blijven pakken tot de agenten genoeg bewijs hebben. Eerst beroept hij zich op het zwijgrecht, en vervolgens hoopt hij dat de man met de pet in zijn val loopt. Geldt voor deze misdadiger dan niet dat hij zijn rechten moet kennen? Het zogenaamde Salduz-verweer wordt nog eens een hype onder criminelen. Elke oen die de wet overtreedt weet toch dat ‘alles wat hij zegt tegen hem gebruikt kan worden?’

Regeltjes
En zo zijn er nog talloze spelregels waar de politie zich aan moet houden. Maar ondertussen klaagt men wel dat agenten harder op moeten treden. Hoe moeten zij dat doen als iemand gewoon weer de (Kalver)straat op mag, terwijl hij een misdaad heeft bekend?

CC foto: FreddieBrown

Appelstroopvlekken
Meestal zit ik dus een beetje te vereenzamen in mijn woonkamer. Met veel nespresso, crackers met appelstroop, en dientengevolge allemaal appelstroopvlekken in mijn joggingbroek.

Als ik mijn dag heb, wil ik nog wel eens in een café gaan zitten, zodat ik een reden heb om make-up op te smeren, een panty aan te trekken en een beetje te sjansen met de barman.

Mottig en duffig
De dag waarover ik het even met jullie wil hebben, zat ik gewoon thuis. Het was ergens in december. Bril op, haar in de war. Beetje mottig en duffig was ik. Tot ik een mail kreeg van ene Femke. Of ik een reportage wilde maken voor een nieuw wielertijdschrift. De Soigneur heette het.

Brood op de plank, gaarne
Ik reageerde een beetje lauwtjes. Je krijgt als freelancer wel vaker van dit soort vragen, maar meestal moet dan alles voor en appel en een ei. En dan zeg ik altijd veel te enthousiast ja, en vergeet vervolgens dat er ook nog brood op de plank moet komen.

Bovendien kon ik helemaal niet meewerken, want de reportage moest in januari gemaakt worden, en die maand zou ik mijn boek af schrijven. Ik stuurde dus een welgemeend ‘jammer de bammer, helaas pindakaas’ naar Femke.

EN TOEN ZEI ZIJ
‘Oh jammer’, zei ze. ‘Je zou namelijk mee op trainingskamp mogen met Team Radioshack-Nissan-Trek. Op Mallorca. Een week lang. En je mag mee in de ploegleiderswagen. En Fränk en Andy Schleck, en Fabian Cancellara interviewen.’

‘Maar als je niet kunt, regel ik iemand anders.’

Totale hysterie
Inmiddels zat ik te gillen als ware ik de moeder van Kevin McAllister die erachter komt dat ze haar zoon wederom is vergeten. Team Radioshack-Nissan-Trek is namelijk een van de grootste en beste wielerteams ter wereld. Ik belde in totale hysterie mijn redacteur, tetterde deze kans in zijn oor, waarop hij in mijn oor tetterde dat ik een rare aap was wanneer ik niet zou gaan, en dat het boek wel eventjes kon wachten.

Kindje van vijf
Want journalisten mogen niet vaak in de buurt komen van wielrenners. Nou ja, een beetje in de buurt. Op het parkeerterrein van het hotel bijvoorbeeld. Maar wij zitten in hun hotel. Wij zijn bij het ontbijt. Wij zitten in de ploegleiderswagen. Althans, dat is ons beloofd.

Dat is uniek. En daarom lopen fotografe Femke en ik al weken te stuiteren. En belde ze mij, en zei ze: ik voel me als een kindje van vijf dat bijna haar verjaardag gaat vieren.

En zo voelt het precies. We zijn twee meisjes op de avond voorafgaand aan hun verjaardag. En morgen zien we al die renners naar wie wij normaal alleen maar op tv kunnen kijken. Die we ademloos aankijken tijdens de Touretappes en de voorjaarsklassiekers.

Dus deze week ben ik even weg. Maar als ik iets moois meemaak, dan laat ik dat weten. Maar tot die tijd vier ik mijn verjaardagsfeestje met veertig renners en een fotografe.

De foto is gemaakt tijdens de vorige wielerschrijfklus die ik heb gedaan. Hopelijk is het op Mallorca net zulk mooi weer.)

CC Foto: privébezit

Handen wassen
Ik schud zijn hand met tegenzin en volg hem terwijl hij al mijn collega’s stuk voor stuk afwerkt. Wanneer hij weer weg is sta ik op. ‘Ik ben even weg, ik ga mijn handen wassen.’

‘Waarom ging je nou je handen wassen,’ vraagt een collega nadat ik weer plaats heb genomen achter mijn bureau.

‘Die man kom ik zo nu en dan tegen bij de toiletten en ik heb hem na het plassen nog geen enkele keer zijn handen zien wassen,’ zeg ik. Ik zie allemaal hoofden opkijken van hun monitor. Ze hebben me gehoord.

Irritant
‘Zeg, heb ik jou eigenlijk al een gelukkig Nieuwjaar gewenst,’ zegt een collega en hij loopt naar me toe. Hij heeft me al lang zijn gelukswensen overgebracht, dat weten we allebei, maar hij blijft met uitgestoken hand voor me staan, met zijn vingers vlak voor mijn gezicht. Dat is hoogst irritant, dus ik schud zijn hand om van hem af te zijn.

‘Zo, kun je weer je handen gaan wassen,’ zegt hij, ‘want mijn hand heeft hij ook vastgepakt.’ Met die opmerking heeft hij de lachers op zijn hand. Hij loopt naar de deur. ‘Maar hij heeft ook de klink vastgepakt. Die is ook vies. Wat nu? Nu kun je niet meer weg,’ zegt hij. Zal ik hem maar voor je openhouden? Of wacht!’ Hij pakt een stuk van zijn trui vast en poetst de klink zuiver tot hilariteit van de collega’s.

Bah
Ik smeer mijn hand af aan mijn broek en onderdruk de neiging om te gaan. Maar na vijf minuten houd ik het niet meer. Steeds weer zie ik in mijn gedachten een toilet opengaan, waaruit die man tevoorschijn om daarna weg te lopen zonder zijn handen te wassen. Bah.

Als ik het idee heb dat iedereen weer aan het werk is, sta ik toch maar op. Terwijl ik terugloop naar de toiletten, zie ik haar staan: de vrouw die al mijn collega’s kennen omdat ze de knapste is van de verdieping, misschien wel van het hele gebouw. Ze draagt vandaag een rokje en een strak truitje. Zo te zien is het haar eerste dag terug op het werk na de jaarwisseling, want ze wordt omringd door haar eigen collega’s. Voordat ik bij haar ben komt er een man uit een kantoor lopen. Hij steekt zijn hand naar haar uit en daarna kussen ze elkaar op de wangen. Ik kan achter hem aansluiten, maar ik ken haar alleen van het hallo-zeggen en durf het niet.

Blondine
‘Zeker weer je handen gaan wassen,’ klinkt het als ik terug ben bij mijn werkplek.

‘Ja, maar voordat je me uitlacht. Ik heb net die leuke blondine een gelukkig nieuwjaar kunnen wensen. Ze stond toevallig ook op de gang.’

Het blijft even stil. Daarna zie ik een collega opstaan. Al snel volgen er twee zijn voorbeeld. ‘Ik geloof dat ik ook maar even mijn handen ga wassen,’ zegt er één en dan lopen ze en masse ons kantoor uit.

Vieze mannetjes.

CC foto: buddawiggi

Ik zat klaar
Nou. Aangezien ik toch thuis was, en een Sinterklaasmusical voor mijn goede vriendin Dree moest maken (we vieren dit weekend verlaat Sinterklaas, maar ze leest dit toch niet voor vrijdagavond, dus ik kan het ook wel verklappen), zat ik voor de tv.

Kruidcakerecepten
Want ik hou van De Libelle. Ik hou van De Libelle zoals je van oude buurvrouwen houdt, die je gehele jeugd door het vliegengordijn heen bij je in huis stapten, om thee te drinken met je moeder en kruidcakerecepten uit te wisselen.

Ik las de Libelle van kaft tot kaft. Waardoor ik op achtjarige leeftijd al bekend was met de problemen waar vrouwen van middelbare leeftijd mee kampen. Wat weer verrekte handig was toen ik jaren later in een bejaardentehuis ging werken. Ik kon met al die vrouwen lezen en schrijven. Ik wist alles over de overgang, incontinentie, puberende kinderen en het efficiënt schoonhouden van het doucheputje.

Yvon Jasperskleren
De documentaire van de VPRO gaf gelukkig een heerlijk bevestigend beeld van alles waar ik De Libelle mee associeer. Fotoshoots met vrouwen op het strand die een roerig jaar hebben gehad, een kerstfotoshoot met Yvon Jasperskleren en kindvriendelijke recepten. Alleen het reportage-onderwerp ‘Een dag uit het leven van een kat’ sneuvelde in de vergadering, terwijl dat prima had gepast in De Libelle van 1995. Sterker nog: Marjolein Bastin tekende nergens anders over dan over haar hondje Saartje.

(Dat ik nog weet hoe dat hondje heette, en dat het een Jack Russel Terriër was, en dattie op een gegeven moment doodging en dat Marjolein toen van puur verdriet alleen nog maar verwelkte viooltjes aquarelleerde. Dat is best wel treurig.)

Bozige vrouwen
Maar terwijl ik zat te kijken naar hoofdredactrice Franska die vanachter haar strenge bril haar redactie aanspoorde, had ik met een aantal geestverwantes op Twitter al een alternatief tijdschrift bedacht. Eentje zonder mooie plaatjes. Zonder positieve verhalen. Voor bozige vrouwen die nergens zin in hebben. Lekker mopperen met zijn allen, maar wel grappig mopperen.

Een uurtje twitteren leerde dat er best wel een markt voor was. Voor zo’n anti-blad. Dus nu vind ik dat we daar maar eens over moeten brainstormen. Ik oefen alvast om net zo streng over mijn bril heen te kijken als Franska.

CC Foto: Breibeest

De geur van mannen hangt veelal samen met hun beroep. Zo zijn er de geurloze beroepen, zoals kantoorbanen. De kantoormannen ruiken naar papier en muismatten, nergens naar dus. Aan de andere kant heb je de banen waar een luchtje aan zit. Deze zijn weer in te delen in twee categorieën. De stinkende beroepen, denk aan vissers en vuilnismannen, en de welriekende beroepen, zoals timmermannen en autoverkopers.

Marineren in koeienstront
Met kunstmatige luchtjes uit potjes en flesjes kun je redelijk wat verbloemen, maar ik weet uit ervaring dat sommige geurtjes niet met een enkele douchebeurt verdwenen zijn. En als je decennia lang tien uur per dag staat te marineren in bijvoorbeeld koeienstront, dan geloof ik dat de geur in je vlees trekt en er nooit meer uit gaat.

In sommige gevallen vind ik dit dus helemaal geen probleem. Ik wil best wakker worden naast iemand met het subtiele aroma van vers zaagsel of glimmende Mercedessen. 

Nasaal hoogtepunt
In één geval in het bijzonder gaan mijn neusharen al rechtovereind staan bij alleen de gedachte hem ooit op het kussen naast me te vinden. Ik heb het over de olijvenman van de markt. Iedere week ruik ik de beste man al vanaf een halve kilometer afstand. Zongedroogde tomaten, vers brood, kruiden en pittige olijven dringen mijn neus binnen zodra zijn kraam in zicht komt. Het nasale hoogtepunt van mijn week.

De krullen van de olijvenman
Als ik onder zijn afdak op mijn beurt sta te wachten, snuif ik de geur van de zon gulzig op. Ik zie hoe de olijvenman zijn hand achteloos door zijn zwarte krullen laat glijden. In gedachten begraaf ik mijn neus tussen zijn lokken. Wat moet deze man goddelijk ruiken als hij thuiskomt…

Ik verwacht echter niet dat ik anytime soon wakker word in een bed met olijvenlakens. Tot die tijd koop ik iedere week een grote bak
zwarte olijventapenade op de markt. Mijn bed mag dan niet geuren naar olijvenman, mijn koelkast doet dat wel. Heerlijk.

Foto: Gettyimages

Vorig jaar won hij Wie is de mol en vanaf deze week is Art wederom te zien in het populaire tv-programma, maar dit keer als de presentator.
De titel van het tv-programma is meteen de meest gestelde vraag aan Art. Wie de Mol is, wil hij natuurlijk niet vertellen. “Niet alleen omdat je eeuwig brandt in het hellevuur als je het verklapt, maar ook omdat daarmee de lol er voor pakweg twee miljoen kijkers af is.”

Geen getreuzel 
Art neemt alles wat hij doet heel serieus. “Ik kan er niet tegen als cameramensen – of wie dan ook – bij tv werken als een gewoon baantje zien. Laatst zag ik een filmpje van een Japanner die een fietsbel voor voetgangers had bedacht. Die wil ik ook. Ik kan niet tegen treuzelaars in winkelstraten. Ik moet van A naar B en ga door de muur als het moet. Dat is wel symbolisch voor mijn manier van werken.”

Mens erger je niet 
Die geldingsdrang uitte zich ook in verbetenheid bij spelletjes. Thuis in Geldrop werd op een gegeven moment geen Mens erger je niet meer gespeeld bij de Familie Rooijakkers. “Ik heb er eigenlijk nooit over nagedacht waar dat bij mij vandaan komt. Ik zal je nog een onsportief verhaal over mezelf vertellen. Ik had geen buitensporig talent voor voetbal, toch deed ik het en zat natuurlijk altijd in de beroerde teams.

Ongenadige rotschop
Dat beviel me niet, dus om hogerop te komen had ik het volgende bedacht. Bij aanvang van een wedstrijd was ik nog heel vriendelijk, maar bij het eerste balcontact gaf ik de tegenstander een ongenadige rotschop. Dan konden er twee dingen gebeuren: of hij werd bang, of hij ging achter me aan. Maar ik was kleiner, dus de scheidsrechter trok meestal partij voor mij en stuurde de ander van het veld”

Wat dit over zijn carriere zegt? “Dat ik altijd wil winnen!”

Lees het complete interview met Art  in Viva 02, die vanaf woensdag 4 januari in de winkels ligt.

Foto: Viva tijdschrift

To do-lijst
In 2010 werd de Brabantse Elle gevraagd een boek te schrijven over de ontvoering van Toos van der Valk. Eén boek betekende voor haar eigenlijk twee boeken en een column. Naast het schrijversbestaan bedacht zij tv-programma’s en schreef ze een filmscript. Alsof het niets was, moest zij daarnaast ook nog liefde geven aan vier kinderen en haar man. Terwijl Elle ook wel weer eens zin had in een vrijdagmiddagborrel of een flauwe grap bij de koffieautomaat, ging zij in één ruk door.

Seven year itch
Dat haar huwelijk op knappen staat, klinkt dan ook niet verrassend. Nadat Elle zichzelf confronteerde met de harde waarheid in de vorm van een column, heeft zij haar columns stopgezet. Echtgenoot, Kaja, reageerde verbaasd op haar tekst over de seven year itch: ‘dit slaat toch helemaal niet op ons?’ Elle zegt hierover: ‘Als ik schrijf, ben ik kennelijk in goed contact met mijn onderbewuste. In dit geval was het iets wat ik onbewust al voelde, maar nog niet durfde uit te spreken.’

Goede tijden, slechte tijden
Elle hoopt in 2012 betere tijden tegemoet te gaan in de liefde en langer stil te staan bij de mooie dingen in het leven: ‘meer met mijn kinderen doen en dingen doen waar mijn hart ligt: boeken, scripts, zo nu en dan een filmpje, maar dan moet het wel echt klaar zijn’ en ze heeft ‘de goede hoop dat het met Kaja allemaal weer goed komt.’

© Foto: Viva

Een slokje te veel
Terwijl zij hun kater uit liggen te slapen of onwetend de werkvloer opschuifelen, benieuwd naar hoe de avond gister is verlopen, staan mailboxen bol van flauwe grappen. Uit onderzoek blijkt dat bijna de helft van de werknemers zich wel eens heeft misdragen tijdens de kerstborrel. Daarvan kon 6% direct de spullen gaan pakken. Vast onder het mom van ‘dronken mensen spreken de waarheid.’

De andere kant
Ik ben benieuwd wie zich dit jaar vreselijk onhandig opstelt met als motto: ‘leer elkaar eens van een andere kant kennen.’ Een paar borreltjes voor een stel soepele heupen, gaan er bij mij wel in. Maar de gouden tip is natuurlijk: drink altijd net 2, of 3, minder borrels dan de rest.

Dronken mensen spreken de waarheid
Tijdens het kerstfeest van mijn vorige baan moest het heel raar lopen wilde ik ontslagen worden. Als ik het expres zou doen, had mijn chef het nog niet doorgehad. Hij zoop namelijk zelf net even 2, of 3, borrels meer dan de rest. In een gênant gesprek begon hij mij, met een dubbele tong, de hemel in te prijzen: ‘was iedereen maar zoals jij.’ Ik zei hem dat hij dat in mijn functioneringsgesprek nog maar eens moest benoemen. Op dit moment functioneerde ik inderdaad beter dan hij.

Kater
De volgende dag was hij dan ook, samen met twee andere collega’s waarvan de één overnachtte in de parkeergarage en de ander zonder jas en huissleutels thuis voor een vaste deur stond, gesprek van de dag. Terwijl ik de telefoon opnam, gierde iedereen het uit: ‘de chef was iets later vandaag, hij voelde zich niet zo lekker…’

© Foto: iStockphoto

En: hoe overleeft je relatie de opvoeding? Met een baby in de box lijkt het nog ver weg, maar voor je het weet moet je hem tafelmanieren leren en onderhandelen over wel of geen snoep. Handig als je dan op één lijn zit. Maar dat gaat niet altijd vanzelf. Soms botst je eigen strenge opvoeding met de vrije manieren van je partner. In Viva Mama vijf knelpunten onder de loep én de oplossingen.

Plus: Mama klust bij als escort, actrice Medina Schuurman over haar baby op de valreep, chic wonen met een groot gezin, zo jong en dan al op wintersport en columns van Filemon, Aaf, Nadja en Jelte.

De nieuwe Viva Mama komt 8 februari in de winkel!

© Foto: Viva mama

Je kunt kiezen voor een crime passionel of gaan voor dat beetje zelfrespect wat je nog bezit, hoewel je blijft hopen dat de goden zich tegen hem zullen keren. Tegen de tijd dat hij ontdekt dat je meer was dan een appetijtelijk tussendoortje, heb je de moed gevonden om zijn ego te doorboren met je gloednieuwe stiletto’s  en hem te vertellen dat jullie affaire niets voorstelde…’

Stil verbond
Ik tast maar grijp in het niets.
Ik kijk om me heen maar zie niemand.
Ik fluister jouw naam maar je hoort me niet.
Ik smeek maar jouw begrip is veranderd in argwaan.
Als ik begin te schreeuwen, vloek jij terug.
 
Waar ben jij, die ooit hunkerend tastte naar mijn lijf, die naar me keek met bewonderende blikken en mijn naam fluisterde terwijl ik sliep,
me smeekte te ontwaken om daarna schreeuwend van genot in mijn armen te vallen?
 
Jouw mond wordt nooit meer een paar lippen die voortreffelijk zoenen.
De steen op mijn maag wordt nooit meer een hart vol passie.
Zodra de lucht die jij uitademt enkel nog gevuld zal zijn met wraak en haat, zal ik stoppen met ademhalen.
Liever stik in in mijn laatste zuchtje van liefde en respect voor jou…
 
Anja Wilting

VERS is een terugkerend item gevuld door de redactie, bloggers of lezers van Viva.nl. Heb jij ook een gedicht dat iets met je doet en wil je dit delen op Viva.nl? Stuur dan een mailtje naar Kelly@viva.nl

Foto: IstockPhoto.com

Sjieke jurk jeeej!
Als ik een top drie zou moeten maken van mijn lievelingsdingen tijdens kerst, dan is dat: 1. dat ik mijn familie dan zie 2. dat mijn vrienden allemaal een sjieke jurk aantrekken om te gaan dansen en 3. kerstliedjes.

Koortjes, belletjes, waldhoorns
Kerst is voor mij niet compleet zonder het keihard meebrullen van het ‘Ere zij God’ in de Kerstnachtdienst. En in de weken voor kerst draai ik het liefst non stop ‘Christmas with the Rat Pack‘ en de kerst-cd van The Carpenters.

Want ik ben nu eenmaal dol op goedkoop sentiment. En op belletjes. En op orgels. En vergeet niet de overdadige koortjes, waldhoorns en obligate teksten over vrede, kinderen, samen.

IJkpunt van mijn studentenbestaan
Vandaar dat ik ook uit mijn panty knapte van vreugde toen DJ St. Paul (jarenlang het ijkpunt van mijn studentenbestaan omdat hij op donderdagavond de Pop O Matic-avond in Tivoli aan elkaar draait, waarmee hij mij jarenlang een reden tot dansen gaf) vroeg of ik met hem een Kerstshow wilde maken. Tijdens zijn wekelijkse uurtjes op KX Radio.

Twee uur ABBA…hmmm
Ik schuimbekte van vreugde. En ben nu dus al dagen de mooiste liedjes aan het draaien, om een selectie te maken uit al die liedjes die mij in december een week hart en twee natte ogen geven. En dat is lastig! Lastig! Omdat van Paul echt alles mag. Hij zei me zelfs: ‘al draai je twee uur lang alleen maar ABBA’.

(Wat ook best tempting is, maar dat terzijde.)

Mooiste kerstlied ooit
Maar welke ik in ieder geval meeneem, is ‘River’  van Joni Mitchell. Het allermooiste kerstlied ooit. Alleen al vanwege de zin ‘I wish I had a river I could skate away on’ Omdat ik me zo en dan precies voel zoals Joni zingt. En de rest kun je dinsdagavond van 23.00 tot 01.00 uur horen. Mits ik er niet te hard doorheen snotter.

CC Foto: hikingartist.com

Parels
Ze praat voortdurend. Wanneer ik haar tegenkom in de wandelgangen, loopt ze met haar hoofd omlaag te mompelen. Denkt ze dat er iemand is die wil luisteren, dan schroeft ze het volume wat bij en begint ze duidelijk articulerend te oreren, alsof ze een lerares is die voor de klas staat. Er komt ook altijd wat spuug mee naar buiten. Maar naast elke spetter die ze produceert, vuurt ze ook de meest prachtige oneliners op ons af. Het zijn vaak taalkundige parels.

Succes!
‘Succes,’ is haar vaste begroeting, vaak plakt ze er ‘in het zakenleven’ aan vast. Dan gaan haar donkere kraaloogjes fonkelen. Het nat staat al op de lippen. Er bruist een kinderlijk enthousiasme in haar op, maar haar lijf remt het af. Ze verstart, de spieren spannen zich aan, totdat alleen nog haar mond beweegt, op een manier die gewoon pijn moet doen. Haar hoofd houdt ze schuin, het zout-en-peper-kleurige haar hangt als verdorde franjes langs haar hoofd, de ogen draaien naar opzij en dan weer naar boven, maar ze kijkt je nooit aan. ‘Succes!’ Elke S spettert in je gezicht.

Oorlog!
Soms loopt ze driftig door de gang. Komt ze iemand tegen, dan steekt ze van wal, op boze toon. Dan maakt ze zich druk over de wereld. ‘Nou, ik heb het wel gehoord hoor, dat wordt oorlog.’ Dan begint ze te praten over Iran en dat er een inval wordt voorbereid door de Westerse landen. Even later vraag ik op onze afdeling of iemand het nieuws heeft gehoord over Iran en dat het er nogal heftig aan toe schijnt te gaan. Maar dan weet niemand waar ik het over heb.

Gebak
Van gebak wordt ze blij. ‘Oeh,’ zegt ze, wanneer ze me ziet lopen met een bordje waar ik net een taartpunt vanaf heb gegeten. Het is een liefdevolle kreet die diep uit haar buik komt en daarom ook heel hol klinkt. Haar ogen beginnen te fonkelen en te draaien in hun kassen. ‘Zo lekker is dat hè! Echt heerlijk.’ Ze wrijft in haar handen. ‘Dat smaakt als liefde,’ zegt ze, alsof ze de waarheid verpakt in een geheim.  ‘Slagroom smaakt als liefde.’ Haar mond proeft de woorden, alsof ze de smaak van slagroom hebben aangenomen.

Zeepbellen
Ze is anders, het werkt niet allemaal naar behoren in haar hoofd, maar ondanks haar verstandelijke beperking zegt ze de mooiste dingen. Het is alsof ze met haar mond de woorden wil bevochtigen voordat ze vrijkomen in de lucht, alsof ze daar dan zichtbaar worden als zeepbellen. Ook al zegt ze telkens weer dezelfde dingen, ik kan er iedere keer weer van genieten. Vooral van de slagroom die smaakt als liefde. Prachtig.

CC foto: wieswies

Fysieke arbeid
Als de kinderen op vrijdag naar school zijn, wil ik mijn vrije ochtend nog wel eens inzetten voor het huishouden. Fysieke arbeid is goed voor me, zeker na vier dagen computeren. Als ik eenmaal bezig ben, ben ik niet meer te stoppen. Overal waar ik loop pak ik dingen op en die leg ik dan ergens anders weer neer. Dat noemt men opruimen: spullen verplaatsen naar plekken waar ze logischer liggen. Als ik daarmee klaar ben zien het aanrecht en de vensterbank er weer keurig uit. Het is dan wel een troep geworden in allerlei kasten, maar die kunnen dicht dus dat zie je niet.

Volume
Stofzuigen vind ik niet vervelend om te doen. Ik sleep dat ding de trap op naar boven en begin op zolder. Dan zet ik muziek op die goed past bij stofzuigen. Muziek om op te bewegen, iets met een stevige beat eronder. Het volume draai ik helemaal open, zodat de muziek het geluid van de stofzuiger overstemt. Het is voorgekomen dat ik al een kwartier bezig was met stofzuigen en dat ik toen pas merkte dat ik de aan-knop niet goed had ingedrukt en dat het apparaat helemaal niet aan stond.

Vachtje
Stoffen is nog zoiets wat ik meestal doe. Ik ben er niet goed in, maar het is volgens mij ook schier onmogelijk daarin uit te blinken. Het is alsof je wapperend met een Swiffer een geest achterna zit. Eigenlijk moet je alleen stoffen als de zon in huis schijnt, dan zie je alles liggen. Ik plan dat nooit goed. Bij mij gaat de zon altijd schijnen wanneer ik al klaar ben met stoffen. Dan zie ik precies waar ik gewerkt heb, want daar zitten strepen in het zachte vachtje van stof.

Stofnesten
Als mijn taken in het huishouden heb afgewerkt blijf ik zitten met het gevoel dat het in huis nog altijd vies is. Ik heb wat stukjes schoongemaakt, maar veel meer dan voordat ik ging werken ben ik mij ervan bewust dat er plekjes zijn waar we te weinig komen en waar de muf ruikende stofnesten nog op ons liggen te wachten. Hoekjes en gaten waar je geen stofdoek in durft te steken, omdat je bang bent dat er iets dood ligt te gaan, of dat er een wezentje woont dat in je vingers zal bijten.

Professionals
Het liefste zou ik het allemaal uit handen geven aan professionals. Gewoon de rond slingerende troep opruimen en het poetsen overlaten aan mensen die weten waar ze mee bezig zijn. Je haalt wel vreemden in je huis en ze doen het niet voor niets, het kost een paar centen. Dat zijn de argumenten waar mijn vrouw altijd mee komt, wanneer ik voorstel om een hulp in de huishouding te nemen. Toch stelde ik het onlangs weer eens voor: ‘Is het geen idee om een hulp te nemen?’

‘Hoezo?’ antwoordde ze. ‘Dat is toch niet nodig? Jij doet het hartstikke goed.’

CC foto: monkeysox

Snauwen
Direct na de lunch begeef ik mij naar het toilet. Zodra ik ben begonnen hoor ik de schoonmaaksters binnenkomen. Onze schoonmaakploeg bestaat uit mensen die een fysieke of geestelijke beperkingen hebben. Het toilet wordt altijd gepoetst door twee dames. Een klein, tenger vrouwtje dat heel gehaaid is, en haar collega, die wat zwaarder van bouw is en waarbij alles heel langzaam gaat. Ze praten, nou ja, zeg maar snauwen, allebei in plat Tilburgs dialect, maar voor de leesbaarheid vertaal ik het even naar een taal die we allemaal kunnen begrijpen.

Vloek
Eén van de dames vloekt hardvochtig. ‘Die doen we niet!’ Het zal ongetwijfeld gaan over wat ze aantreft in één van de vijf toiletpotten. Ik zit in de laatste, die pakt iedereen voor de grote boodschap.
‘Het zit helemaal vastgeplakt,’ zegt ze. Als de ander niet antwoordt herhaalt ze het nog een paar keer: ‘Die doen we niet hoor.’
Uiteindelijk zegt haar collega dat ze wel even zal doortrekken. Vervolgens kan ik het gesprek tussen de twee een tijdje niet meer volgen omdat het toilet drie keer wordt doorgetrokken.

Netjes
Als het geluid is weggezakt hoor ik een van de vrouwen wauwelen: ‘Ik zie er netjes uit vandaag, vind je niet?’
De andere vrouw zegt: ‘Hier meisje, hij is doorgespoeld, hij doet het weer.’
‘Vind je ook dat ik er vandaag netjes uitzie?’
Weer wordt gezegd dat het toilet nu in orde is: ”Ik heb hem een paar keer doorgespoeld hoor.’
Geef alsjeblieft even aan dat je het verstaan hebt, denk ik, maar nee hoor: ‘Ik zie er netjes uit vandaag, hè?’
‘Het toilet is doorgespoeld.’ Uit de toon waarop het wordt uitgesproken blijkt dat ze vindt dat ze het vaak genoeg heeft gezegd.
Heel voorzichtig piept het andere stemmetje: ‘Leuk hè, wat ik vandaag aan heb?’

Zeep
Ik heb de grootste lol en maak aantekeningen op mijn mobiele telefoon. Dan hoor ik: ‘Die blijft er wel lang op zitten hè?’ Dat het over mij gaat is wel duidelijk. Ik stop mijn telefoon weg en ga snel verder met waarmee ik eigenlijk bezig was. Ondanks dat de communicatie tussen de twee even stokte toen het niet duidelijk was wie de rol van zender had en wie de ontvanger moest zijn, communiceren de dames wonderbaarlijk goed. Ze spreken gewoon letterlijk uit wat ze allemaal doen. ‘Even kijken of de zeep op is. Ja, de zeep is bijna op. Ik pak even nieuwe zeep, Annie.’

Stank
Dan ben ik klaar. Ik wil snel weg. Die dames zijn mondig genoeg om precies te zeggen hoe ze ergens over denken. Het laat zich gemakkelijk raden wat ze zullen vinden van mijn prestatie op het toilet, dat hoef ik niet te horen. Ik was mijn handen en verlaat de ruimte. Vlak voordat de deur dichtvalt, hoor ik: ‘Wat stinkt het toch, hè.’
Tegelijkertijd zegt de andere schoonmaakster dat ze de zeep heeft vervangen.
‘Maar wat een stank, hè?’
‘In het apparaat zit weer zeep hoor.’
‘Het stinkt hier echt wel.’

CC foto: TheGiantVermin

Even goede vrienden
Eén druk op de knop. Het is een kleine moeite, maar toch… moet ik ‘bevestigen’ of ‘nu niet’? Ik ben sowieso eerder een bevestiger dan een uitnodiger. Maar wanneer wil je iemand als vriend? Dat meisje dat ik amper ken, maar toch altijd vriendelijk is: bevestigen. Die man met die interessante baan: bevestigen. Maar de buurvrouw van drie huizen verderop die me gisteren geen gedag zei toen ik haar in real life tegen kwam? Niet nu? Misschien zag zij mij gewoon niet? Uiteindelijk hak ik de knoop door: bevestigen.

Drempel
Maar dan is daar dat ene verzoek. Ik ken haar en heb drie jaar bij haar in de klas gezeten, maar wij lagen elkaar niet. Toch deden we het laatste jaar normaal tegen elkaar en wisselden we zelfs regelmatig een paar woorden met elkaar. Ik zou nooit iets met haar afspreken en dat doe je met vrienden wel, toch? Als ik haar tegen kom zeg ik haar wel gedag, maar betekent dat dat ik haar moet ‘bevestigen’?

Niet nu
Waarom is er niet gewoon een knop: ‘alleen gedag zeggen’? Voor nu houd ik het bij ‘niet nu’. Met één druk op de knop verdwijnt het verzoek uit mijn zicht, maar blijft het ergens bewaard voor als ik me bedenk. Slim bedacht door mr. Zuckerberg & co.

Enquête
Hoe vaak controleer jij of je nog nieuwe krabbels, tweets of vriendschapverzoeken hebt? Of gebruik jij social media alleen om anderen te volgen? De ontwikkelingen gaan razendsnel en wij zijn benieuwd hoe ’sociaal’ we op dit moment zijn. Vul hier de enquête in en laat Viva weten wat jij van social media vindt. De resultaten worden gebruikt voor een artikel in het tijdschrift.

Klik hier voor de enquête.

Deze enquête kun je niet meer invullen.

© Foto: iStockphoto

Wonder pokon
Van metalen muurornamenten tot vogelvoederhuisjes en stoomstrijkijzers: ik had het allemaal nodig, vond ik. De maand duurde echter langer dan mijn bankrekening gevuld was. En al jaren wenste ik wonderpokon zodat er spontaan biljetten aan de begonia’s zouden groeien. Maar aangezien de begonia’s niet meer dan bladluis konden bieden, moest ik maar eens leren met geld om te gaan.

Dood dier met veters
Sinds een week is mijn leven veranderd. Ik heb een spaarpot! Een echt spaarvarken dat mijn verdiende centen veilig voor me bewaart. Ik wil hem niet eerder kapotslaan voordat hij volzit. En als ik genoeg geld gespaard heb, wil ik ervan uit eten of nieuwe schoenen kopen. Ik moet dan overwegen: óf een dood dier op een bedje van veldsla óf een kadaver met veters? Wordt het speklappen of toch liever spekzolen?

Vastgeplakte euro’s
Al mijn geld gaat naar het varken. Ik doe weddenschap na weddenschap om geld te winnen, zoek naar vastgeplakte euro’s in broekzakken en buk voor 5 cent. Ik ben helemaal in de ban van het roze voorwerp.

Een ding is in ieder geval zeker: het grote gat is gedicht, ik heb immers nu een gleuf.

Foto: Istockphoto.com

Het ideale personeelsuitje bestaat gewoon niet
We spelen geen potje Truth or Dare, maar zijn op zoek naar een geschikt personeelsuitje. Eens per jaar is er budget om de banden wat strakker aan te halen en elkaar te ontmoeten buiten werktijd. Teambuilding, noemen ze dat. Dat is niet eenvoudig. Als collega’s kun je een hecht team vormen, maar buiten werktijd lopen de interesses ver uiteen. Vindt maar eens iets waar iedereen plezier aan beleeft. De kookworkshop haalt het niet. Klootschieten tot mijn grote opluchting evenmin. Door het uurtje karten haal ik eigenhandig een streep. Zo belanden we dus bij de schilderles, waar ook niemand wat voor voelt, tot we er naaktschilderen van maken.

Te koud, te lawaaierig, te dit, te dat
Terwijl we  de ins and outs van naaktmodel zijn bespreken, is het concert voorbijgekomen, de theatervoorstelling en – grote gruwel – mountainbiken. Zelf wil ik graag naar de ijsbaan, voor een potje curling. Je weet wel met zo’n bezempje op het ijs. Het lijkt me de gelegenheid bij uitstek om eindelijk een Olympisch talent in mezelf te ontdekken. Maar ook daar is niemand voor te porren. De een houdt niet van lawaai, de ander niet van kou. Tot slot klinkt er diplomatiek: “Laten we dan maar gewoon gaan eten.” Eten is altijd goed, iedereen moet eten en er is altijd wel een tent te vinden waar ze dingen serveren die iedereen lust.

En dan de grote vraag: met of zonder aanhang?
“En doen we dat met of zonder aanhang?”Ook zo’n vraag waarbij de meningen altijd verdeeld zijn. Aanhang, ik vind dat een akelig woord. Je wilt niet ergens bij aanhangen. Nog voor we ons geld hebben uitgegeven, is het budget al besteed. Aan teambuilding. Ook wel: eindeloos veel compromissen sluiten om het elkaar allemaal een beetje naar de zin te maken.

CC foto: uniquehotelsgroup

Hoogtepunt
De kwaliteiten van Robert gaan echter verder dan het witte doek. Zijn vrienden noemen hem ‘romanticus’ en hij vertelt Zarayda, tijdens haar maandelijkse interview voor Viva, dat hij ‘best goed’ is in bed. De perfecte minnaar dus?

Twijfel
Volgens Robert niet. Hij zegt vaak chagrijnig over te komen op de set, als hij weer eens met zijn Blackberry zit te spelen om in uiterste concentratie te blijven. Bovendien was hij vroeger helemaal geen lieverdje. Hij zette zich af tegen het succes en de hersens van zijn familie door foute streken te leveren als straatrat.
Ach, uiteindelijk is hij goed terecht gekomen en nu mag hij zich met trots een van de grootste Nederlandse acteertalenten noemen.

De jonge acteur moet hier zelf nog erg aan wennen, want over zijn eigen prestaties is hij nooit tevreden. Hij legt de lat erg hoog en daardoor vergeet hij soms te genieten van zijn succes. Terwijl ondertussen heel Nederland zijn kunsten bewondert in de nieuwe film Nova Zembla. Een beetje zelfvertrouwen mag! 

Meer over Robert de Hoog lees je in Viva 48, die vanaf woensdag 23 november in de winkels ligt.

© Foto: Viva

Mooie prijzen
Stem op een van de 400 topvrouwen in de verschillende categorieën: zakelijk, goed, creatief, showbizz, slim, stoer en aanstormend. In elke categorie wint de vrouw met de meeste stemmen een Viva400-award. Maar ook jij als stemmer maakt kans op mooie prijzen, zo mogen wij weggeven:

1x een weekend Minicooper rijden t.w.v. 325 euro. Aangeboden door MINI dealer Ekris Utrecht.

1x een 8 daagse gezondheidsreis naar Caleta de Fuste op Fuerteventura t.w.v. 1279 euro. Aangeboden door health-holidays.nl

10x een Try Out pakket t.w.v. 35 euro. Aangeboden door Holland Casino.

Onthullende dag
Woensdag 23 november is de alles onthullende dag, dan wordt bekendgemaakt welke heldinnen die befaamde Viva-400award gewonnen hebben. Ook zullen we dan laten weten wie van de stemmers binnenkort met een sapje in de zon ligt,  een avondje kosteloos mag gokken in het casino of de weg onveilig kan gaan maken in de MINI. 

Hoewel er verschillende koplopers zijn, is er nog niets zeker, dus breng gauw je stem uit!

Er kan niet meer gestemd worden. De stemmen worden geteld en op 23 november worden de winnaars bekend gemaakt.

Aanstormend talent van Viva400 2010. Hoe voelde dat?
“Te gek. Het kwam echt als een verrassing. Ik zat aan een tafel met allemaal leuke mensen en toen de Viva’s werden uitgedeeld, kon ik mezelf niet eens vinden. Maar wat had ik nou ook bereikt?
Ik vond het vooral lachen en nam het er flink van. De wijn smaakte me prima. Op het podium begon iemand te praten over een vrouw die werkeloos was en in de zorg belandde. Ik dacht nog: ‘toevallig, die heeft precies hetzelfde als ik meegemaakt!’ Tot ik besefte dat het over mij ging en ik het podium op moest, lichtelijk aangeschoten.”

Je hebt de award vooral te danken aan het succes van je eerste boek. Wat houdt jou nu van de straat?
“Ik schrijf nog steeds voor NRC en andere kranten en bladen. Ook ben ik bezig met mijn tweede boek. Ik heb een aantal keer meegevaren met een cruiseschip als passagier en als personeel en deze ervaringen schrijf ik nu op.
Daarnaast maak ik met o.a. Giel Beelen en Tijl Beckand het radioprogramma Virus op Radio 4 (‘Klassieke muziek maar dan leuk’). Dit was binnen één seizoen een succes en we krijgen veel leuke gasten uit de klassieke muziek, ook veel internationale artiesten.”

Wat is jouw trots?
“Op mijn column in NRC. Hiervoor heb ik veel bijzondere dingen mogen doen, zoals ramen lappen van een wolkenkrabber en zonder trainen een marathon lopen. Die marathon liep ik nog uit ook. Hoewel de column natuurlijk leuker was geweest als ik in coma was geraakt…
Een ander hoogtepunt was ons optreden met het radioprogramma Virus tijdens de Parade.”

Wat wil je nog bereiken?
“Voor de kerst verhuizen. Ik ben al een half jaar een wandelende pot verf.”

Geen probleem
Ex-sporters hebben namelijk hun hele leven opgeofferd aan hun sport. Alles moest wijken om het beste te bereiken. School, sociaal leven; alles aan de kant. Zo lang de sport er is, is dit geen probleem. De  mogelijke problemen komen pas na de actieve carriere.

Doe maar een sigarenzaak
Want: wat dan? Vroeger hadden voetballers naast hun voetbalcarriere nog een sigarenzaak, of een sportkledingzaak. Iets voor ernaast. Meestal grotendeels gerund door hun vrouw.

Maar dat hebben ze tegenwoordig niet meer. Want ze verdienen toch genoeg. En wat ga je dan doen, na je carriere? Cursus trainer Betaald Voetbal? Voetbalanalyst? Iets met PR en marketing en veel golfen met zakenpartners?

Ik wilde echt supergraag
Voor alle voetballers die het nog niet weten, is er ‘Life After Football’. Daar is een blad over, en een televisieprogramma, en er is ook een Fair. En daar mocht ik naartoe. Nou ja, ik wilde er naartoe om inspiratie op te doen voor mijn nieuwe boek, want dat gaat over voetbal.

Berry en ik on the road
Nu mocht een vriend van mij er naartoe. Hij wilde graag een mooi voetballerspseudoniem, dus laten wij hem Berry van Aerle noemen. Berry en ik zouden samen naar de LAF Fair.

Winston, het zou toch niet?
En ondertussen droomde ik weg over ex-voetballers. Zou Winston Bogarde er zijn? En Frank Rijkaard? En zouden er bekende voetbalvrouwen zijn? Want die zijn bijna nog interessanter dan hun mannen. Ik hoopte zelf erg op Rosanna Lima, van Patrick Kluivert. Op Wes en Yo durfde ik niet te hopen.

Een klein rood lopertje
Toen we bij de Passengers Terminal aankwamen, was het er verdacht stil. Er lag een klein rood lopertje. Daar stond niemand op. Toen we binnenkwamen konden we bij de garderobe muntjes kopen. Die muntjes waren drie euro vijftig per stuk. Wij besloten eerst een rondje over de Fair lopen.

Daar aangekomen zagen we een paar standjes. In het midden van de standjes stond een zwaar uitgedoste zangeres ‘I’ve got you under my skin’  te kwelen. Wij liepen langs de kramen.

Kroonluchters graag
En wat we daar zagen, was het leven wat een ex-voetballer diende te hebben. Je zou een interieur van Eric Kuster moeten hebben. De nieuwste bugaboo voor je tweede of derde leg. Een debiel grote glimmende kroonluchter voor in je debiel grote huis. En klokjes. Heel veel grote glimmende horloges.

Was Berry een ex-voetballer?
Bij die standjes stonden allemaal mannen die meer aan hun uiterlijk hadden gedaan dan ikzelf. Ze hadden veelal een sjaaltje om. De vrouwen waren allemaal net iets te bruin voor de tijd van het jaar. Gretig keken zij naar ons. Was Berry een ex-voetballer? Zagen wij er vermogend genoeg uit om een klokje aan te kunnen slijten? Een reisje naar Bonaire? Een sprei van konijnenbont?

Nou is Berry een leuke vent, maar niet het type ex-voetballer. En ik zie er ook niet uit alsof ik binnenkort een bugaboo wil. Wij werden dus keihard genegeerd. Maar er waren helemaal geen ex-voetballers! Er waren alleen maar mensen zoals Berry en ik!

Fruitsapje?
Op het programma zagen wij dat er om half zes een paar ex-voetballers zouden komen, waaronder Jan van Halst en Keje Molenaar. Dat zou nog drie uur duren. We keken elkaar aan. Zouden we hier een fruitsapje van zeven euro gaan kopen?

We keken elkaar aan. En automatisch liepen wij -nog maar tien minuten op de Fair- terug naar de uitgang. Op zoek naar een betaalbaar kopje koffie. En naar een ex-voetballer.

Welkome uitdaging
Met veel plezier en enthousiasme heb ik van het begin af aan mijn blogs geschreven. En, ik moet bekennen, het was een welkome uitdaging en afleiding na onze verhuizing naar Singapore en het overlijden van mijn vader.

Het heeft me geleerd me kwetsbaar op te stellen, dieper na te denken over diverse aspecten van mijn leven en om feedback en soms ook kritiek te ontvangen. Niet altijd even leuk, maar wel heel leerzaam.

Niet alleen
Maar het belangrijkste en meest waardevolle voor mij was, dat ik er al snel achter kwam dat ik niet alleen stond in de onderwerpen waar ik over schreef. Altijd was er wel iemand die iets in mijn verhaal herkende. En alleen dat al maakte het de moeite waard.

Er is een blog dat het dichtst bij mezelf ligt en dat een intieme inzage in mijn leven geeft; het heet ‘het is goed zo’. Een blog over afscheid, missen, rouwen, berusting en verdergaan. Begrippen die het afgelopen jaar in grote mate belangrijk zijn geweest in mijn leven.

Op de rit
Hoewel ik het schrijven zal missen, is er nu iets anders op mijn pad gekomen. Eindelijk, na een jaar in Singapore te wonen, heb ik het gevoel dat alles op de rit staat, dat ons gezin zijn draai en rust heeft gevonden.

Alhoewel familie, vrienden en vooral mijn vader worden gemist, is de basis weer stabiel. Voor mij een mooi moment om energie in de toekomst te steken. Dat ga ik doen door een eigen coaching praktijk op te starten, hier in Singapore. Een spannende en nieuwe uitdaging waar ik erg veel zin in heb.

Danken
Ik wil iedereen die de moeite heeft genomen mijn blogs te lezen en hier al dan niet een reactie op te geven, hartelijk danken. Ik wens jullie allemaal het allerbeste toe.

Tot ziens!

Droom
Ook de bekende musicalster wordt wel eens keihard afgewezen voor een rol. Toch wist Chantal als klein meisje al dat zij op de planken wilde staan. De theaterschool was daarom een logische keuze en als negentienjarig meisje verliet zij haar vertrouwde nest, en haar moeder, om deze droom uit te laten komen.

Gezin
Gelukkig geeft haar familie hier een hoop voldoening voor terug. Chantal heeft een sterke band met haar moeder en Marco, haar verloofde, geeft zijn aanstaande en hun zoontje alle aandacht die ze nodig hebben, al moeten we Chantal geloven. Maar valt dit allemaal te combineren met een druk showbizzbestaan? Wordt het niet eens tijd voor gezinsuitbreiding?

Succes
Wij kennen mama Chantal vooral als musicalster van haar rollen in Saturday Night Fever, Beauty and the Beast en Petticoat. Zij verscheen zelfs een aantal keer op het witte doek, en voor de camera als presentatrice. Maar waar ligt nou eigenlijk haar hart?

Vanaf woensdag 9 november ligt Viva 46 in de winkel en krijg je antwoord op alle vragen. Chantal Janzen vertelt alles over wat haar door haar drukke leven drijft.

Wil jij een abonnement op Viva? Klik hier voor leuke aanbiedingen!

© Foto: Hollandse Hoogte, Brunopers

Verwelkte plantjes
Daar moest ik het fijne van weten! Gelukkig heeft de occupy beweging van Tilburg een website en daarop stond informatie. Ze hadden op zaterdag hun intrek genomen op een stukje park naast het stadskantoor. Bij het veldje stonden toiletten. Je kon wel zeggen dat Gemeente Tilburg goed had gezorgd voor de demonstranten. Ook de marktlieden van de zaterdagmarkt steunden de betogers: ze kregen voedsel, maar ook plantjes in potjes. Die stonden een dag later al te verwelken. ‘Ze zijn te lui om ze water te geven,’ mopperde een collega. ‘Werkschuw tuig.’

Kumbaya
Die verdere dag deden mijn collega’s aan de westzijde van ons kantoorpand verslag van wat er gebeurde. Dat was niet veel. Het circus had een bescheiden aanvang rond negen uur, anderhalf uur nadat ik slaapdronken langs de tenten was gefietst. ‘De eerste twee zijn nu net wakker.’ Misschien waren het de enige twee. Verslaggevers hebben ontdekt dat veel van de tenten in de kampen van occupy ‘s nachts leeg blijven. Negentig procent van de mensen gaat gewoon lekker thuis in zijn eigen bedje slapen. Jammer, ik had er al meteen een romantisch beeld bij. Kampvuur  mocht natuurlijk niet, maar wel liedjes zingen, zoals: ‘Kumbaya my Lord’.

Mopperen
Later op de dag ging ik even kijken, op afstand hoor, want er zou maar een linkmiegel staan met een fototoestel in zijn klauwen. Een foto van jou naast een tentenkamp is zo gemaakt en een dergelijke foto met mensen erop die interesse tonen in de beweging staat leuk op de website. Voor je het weet sta je te boek als occupy demonstrant en voor wat voor iemand word je dan uitgemaakt? Het beeld dat mijn collega’s hadden van de mensen die gezellig kwamen kamperen was niet echt positief. Ze twijfelden er vooral aan of de betogers zelf wel actief waren in het arbeidsproces. Er werd vooral aangenomen dat ze daar op kosten van de belastingbetaler zaten te mopperen op de maatschappij.

Bank + Rente = Slaven maken
Ik ging het ze niet vragen. Ik ken mijn pappenheimers en had geen trek in een ellenlange discussie over economie of ecologie, of iets anders waar je oeverloos over kunt zwetsen. Ik probeerde wat wijzer te worden over de beweging door de protestleuzen te lezen die ze op stukken karton hadden geklad. ‘Wij zijn tegen de massaconsumptiemaatschappij,’ dat soort kreten. Het karton was van dozen afgescheurd die op hun beurt van massaconsumptiemaatschappijbedrijven afkomstig waren. Dat ze ook een beetje neo-hippies waren bleek wel uit de tekst op een ander bord: ‘Toeter voor de liefde!’.

Koepeltentje
Wanneer dat soort leuzen de rebel in jou wakker maken, dan kun je je dus aansluiten bij zo’n beweging. Ze duiken momenteel op in diverse Nederlandse steden. Wanneer je bent opgewassen tegen de regen en kou van november, kun je naast een koepeltentje gaan zitten protesteren tegen de invloed van banken en multinationals op de democratie en het ontstaan van de huidige recessie. Dat schijnt namelijk te helpen.

CC foto: Benjamin Gunn

Verliefd
Sinds hij er is, ga ik elke dag fluitend naar mijn werk. Ik merkte dat ik hem erg aantrekkelijk vond, zijn kleding, zijn stijl, zijn uitstraling. Eerst dacht ik dat dat gewoon vriendschappelijk was, maar nu merk ik dat ik heel de dag aan hem denk, ook als hij er niet is. Op het werk ben ik afgeleid als hij in mijn buurt is en wil ik eigenlijk niets liever dan met hem praten, bij hem zijn. Ik geloof dat ik verliefd op hem ben. Maar ja, ik heb een vriend met wie ik al vier jaar samen ben. En hij heeft een vriendin. Ik weet ook niet of hij hetzelfde voor mij voelt, al kan dat bijna niet anders. Hij neemt net zo vaak initiatief als ik om elkaar te spreken en de spanning tussen ons is duidelijk voelbaar.

Uitzitten?
Ik durf het aan niemand te vertellen en weet ook niet of ik dat wel moet doen. We zijn allebei bezet, ik ben een stuk ouder en bovendien zijn chef. Misschien moet ik dit gevoel wel gewoon uitzitten, totdat het een keer overgaat. Aan de andere kant: ik ben nu al ruim een jaar verliefd op hem, en dat wordt alleen maar sterker, elke keer dat ik hem zie. Moet ik mijn gevoelens negeren?”

PS Je reactie op dit dilemma kan (ingekort) in Viva komen. Alleen je initiaal en eventueel je leeftijd komen erbij. Heb je zelf een dilemma? Mail dat kort maar goed uitgelegd naar dilemma@viva.nl

© Foto: iStockphoto

De Mercur-nominaties worden elk jaar begin november bekendgemaakt. Reuze spannend, want je kunt natuurlijk wel – net als snorre- en moppermans Johan Derksen – brommen dat je ‘al die flauwekul niet belangrijk vindt’ maar dat is natuurlijk niet zo. Er is niemand die niet wil winnen met iets waar ie elke dag z’n best voor doet.

Dus zijn we erg blij met de categorieën waarvoor we genomineerd zijn. Want zoals onze baas ons mailde: “Het toont jullie originaliteit en creativiteit.” Sorry voor de zelfbevlekking, maar ach, één keer per jaar…

En wat zijn die categorieën dan?

* Tijdschriftcover van het jaar: Kiss the queen (onze koninginnedagcover)

* Marketingactie van het jaar: de porna-dvd (behoeft weinig tot geen toelichting)

* Tijdschriftreportage van het jaar: Win een kutmarokkaan (Viva’s manier om af te rekenen met vooroordelen)

* Innovatie van het jaar: Viva op de iPad

En nu maar hopen dat we geen ‘True grit’ worden: één topfilm, tien nominaties, nul Oscars. In dat geval gaan de prijzen naar goede collega’s en zelfs goede vrienden van ons, maar een traantje zullen we dan wel laten….

Voorlopig zitten wij dus te duimen, tot op 8 december tijdens het Mercur Tijdschriften Gala de winnaars bekend worden.

Foto: privebezit

Nieuwegein
Helaas moest ik er vorige week weer aan geloven. Samen met mijn collega ging ik elke dag op pad naar Nieuwegein, voor de cursus die we daar volgden. Iedere dag zagen wij die duivelslampen oplichten boven de weg. Flikkerdeflikflik, ga hier maar lekker zeventig rijden! Dan heb je nog ijdele hoop. Misschien zijn er wegwerkzaamheden. Maar nee, verderop zie je die verschrikkelijke vijftig al staan. De vijftig waarvan je weet dat je er blij mee zult zijn als je die snelheid ook daadwerkelijk haalt. Want meestal sta je een hele tijd stil. Zet gewoon ‘nul’ op die matrixborden en lach ons niet uit in onze gezichten omdat wij daar staan.

Sukkeltje
In de file voel ik me altijd het sukkeltje. Je doet je zo je best, betaalt er heel wat euro’s voor en dan sta je stil. De trein raast voorbij. De passagiers staan met hun neus tegen het raam gedrukt, zo druk is het in de coupé, maar zij lachen jou uit. Op de radio hoor je de filemeldingen, iedereen die dat hoort en niet in de file staat lacht je uit. Bovendien sta ik altijd in de verkeerde baan. De rechterbaan reed wel door. Dus daar lachten ze me ook uit. Mijn collega had daar geen last van. Die ging enorm zitten loeren naar de inzittenden van andere auto’s. Hij zwaaide vriendelijk naar vrouwelijke automobilisten die ons passeerden, die erg hun best deden om hem te negeren. Maar hij had lol en daar ging het hem ook om.

Moedwillig aanschuiven
Om mij wat op te vrolijken zei mijn collega: ‘Wees blij dat je er niet elke dag in hoeft te staan.’ Daar had hij gelijk in. Het is toch een wonder te noemen dat er mensen zijn die elke dag moedwillig aanschuiven in die lange polonaise van auto’s? Ze weten precies waar ze stil moeten gaan staan. Het is een automatisme geworden. De verstokte filerijder weet precies waar zijn dagelijkse file ongeveer begint en welk knooppunt hij voorbij moet zijn voordat het verkeer weer op vaart begint te komen. Ze houden er rekening mee in hun reistijd. Het hoort er een beetje bij.

Afslag
We stonden stil omdat er invoegend verkeer was. Een hele hoop auto’s wilden ook op de tweebaansweg rijden. Ineens begon het weer te rijden, alsof de automobilisten erachter kwamen dat ze ook hard kunnen rijden op de snelweg. Helaas waren we nog niet verlost van het fileleed. Enkele kilometers verderop verscheen weer een keurige rij van geparkeerde auto’s, met de mensen er nog in en de motor nog aan. Het was een lange afrit die helemaal vol stond met blikjes op een stel rubberen wielen. ‘Eh,’ zei mijn collega ineens. ‘Moeten wij deze afslag niet hebben?’

Asociaal
Dat krijg je wanneer je niet bekend bent met de plekken waar de files staan, dan weet je ook niet waar je stil moet gaan staan. We konden niet meer keurig achteraan in de rij aansluiten. Daar was het te laat voor. Ik zoefde de auto’s voorbij en raakte erg gestresst. Dat was onze afrit, we waren al laat, wist ik veel waar we uit zouden komen als ik ook nog eens om moest gaan rijden? Ineens zag ik een mooi gat in de file. Ik remde af en draaide de auto heel asociaal in de vrijgekomen ruimte. Daar stond ik, met achter mij honderden meters met nette automobilisten die keurig netjes op hun beurt stonden te wachten. Dankzij mij moesten ze nu allemaal nog net ietsje langer wachten.

Ik schaamde me dood. Mijn collega niet, die zat alweer te flirten met de vrouwen in andere auto’s. Eentje van hen stak haar middelvinger op naar ons. ‘Jeetje, wat asociaal zeg,’ zei mijn collega. Het is maar vanuit welke kant je het bekijkt.

CC foto: Burning Image

Overspannen

“Gelukkig gaat het inmiddels weer helemaal goed met Bas, maar ik ben kapot. Overspannen, is de diagnose van mijn huisarts. Na een tijdje uit de roulatie te zijn geweest, ga ik binnenkort re-integreren op mijn werk. Ik heb een baan als vestigingsmanager bij een uitzendbureau – werk dat ik superleuk vind, maar dat ook behoorlijk pittig en hectisch is.”

Re-integreren

“Nu adviseren de P&O-medewerker, de bedrijfsarts en mijn leidinggevende me om te re-integreren als ‘gewone’ intercedent. Het gaat in principe om een tijdelijke oplossing, maar ik weet dat mijn beoogde vervangster staat te popelen om mijn plek op te vullen. Bovendien zijn mijn leidinggevende en zij behoorlijk dik met elkaar.”

Weg oude baan

“Ik ben bang dat als ik instem met deze constructie, ik mijn oude functie niet meer terugkrijg. Wie zit er nou te wachten op een emotioneel wrak met een kwakkelend kind als er ook een jonge, frisse kracht is die het werk wil doen? Maar ik ben vastbesloten om er bovenop te komen en mijn baan weer op te pakken – ik heb niet voor niets jaren hard gewerkt om deze positie te krijgen. Aan de andere kant: mijn gezondheid (en die van mijn kind) gaan voor. Moet ik toch maar een stapje terug doen op mijn werk met het risico dat ik mijn oude baan niet terugkrijg?”

© Foto: iStockphoto

Welkom thuis
Ik zit alweer in de trein op weg naar mijn dagelijkse activiteiten alsof ik nooit weggeweest ben. Vandaag geen schildpadden, geen strandbarbecue en geen salsa. Vanaf vandaag ga ik weer iets doen met mijn leven, ik ga me weer nuttig maken.

Het besef dat vakantie vieren niet 24 uur per dag 365 dagen per jaar kan duren, dringt nog niet helemaal tot mij door. Ik staar uit het raam in het niets. Als ik voor me kijk voelt het alsof ik mijn medereizigers begluur. Zij turen ook om zich heen, want buiten is niets te zien behalve het donker van de ochtend. 

Spiegel
Ik richt mijn ogen weer op het raam. Mijn gezicht weerkaatst. Ik tel de sproeten die ik de afgelopen week heb gekweekt op de Antillen. ‘Mooi uitzicht heb je zo hè’, klinkt het naast me. Betrapt! Ik schrik me rot en schaam me voor het feit dat ik mezelf zat te bestuderen in de spiegeling van het raam. Zal deze jongeman het zielig vinden, zoals ik naar mezelf kijk? Of bedoelde hij het letterlijk en staat mijn hoofd hem oprecht aan?

Ik lach naar hem en maak een instemmend gebaar. Vervolgens pak ik mijn telefoon en doe ik alsof ik druk aan het sms’en ben. Hij begrijpt natuurlijk ook wel dat ik niet opeens bestookt ben met berichten. Maar ik laat mezelf in de waan dat hij denkt dat ik zeer belangrijk ben en ik het vooral niet als afleidingsmanoeuvre gebruik.

Realiteit
Als ik opsta om mijn buurman te passeren en de trein te verlaten, vallen alle puzzelstukjes in één klap op hun plek. Het raam is onder gekalkt met zwarte graffiti waardoor het daglicht werd verduisterd. Gewoon de realiteit dus…

© Foto: iStockphoto

Bekende time-out moeders
Om webwinkels te runnen, te freelancen of boeken te schrijven en bovendien tijd over te houden voor dat uurtje babyzwemmen of rondje eendenvijver. Femke Halsema, Katja Schuurman en Sophie Hilbrand zijn bekende time-out moeders.

Killers voor het sexleven
En: hoe klim je uit het libidoloze dal? De gebroken nachten en immens vroege ochtenden zijn killers voor het sexleven van ouders met kleine kinderen. Als je je bed ziet, wil je maar één ding: slapen. In Viva Mama vind je een stappenplan om jullie sexdrive op te hogen. Meer leuks in het nummer: jarig zijn op een feestdag, interview met Mei Li Vos en de column van Filemon over zijn dochter.

De nieuwe Viva Mama ligt nu in de winkel! De volgende Viva mama komt uit op 13 december.

Foto: Privébezit

De afgelopen maanden heb ik gespaard voor een nieuwe. Ik wil namelijk een echt goede, zodat ik erop naar m’n werk kan fietsen (dat is een rit van een klein uur). En het liefst koop ik een blits ding, dat vind ik nou eenmaal mooi. Tot die tijd fiets ik op een zevendehands barrel van een paar tientjes en ga ik met de bus naar kantoor.”

Verrassing van de buurman
“Mijn hoogbejaarde buurman zag vorige week mijn krotterige fiets voor de deur staan en vroeg wat er met m’n mooie exemplaar was gebeurd – hij heeft die weleens voor me opgeknapt. Toen ik vertelde dat ie was gestolen, begon hij een relaas over dat je beter geen mooie fiets kunt hebben. De volgende dag stond hij weer voor de deur – hij had een verrassing voor me. In zijn schuur stond al vijftien jaar de fiets van zijn overleden vrouw te verstoffen en die wilde hij nu graag aan mij geven. Hij had er zelfs een nieuw achterlicht op geknutseld. Superlief natuurlijk, ik was compleet overrompeld en kon onmogelijk nee zeggen.”

Niet echt mijn ding
“Helaas is de tweewieler die ik heb gekregen niet echt mijn ding. Het is een nogal kleine seniorenfiets in een oubollige kleur met zo’n verlaagde instap en – ook geen pre – hij loopt aan bij de kettingkast (wat volgens de buurman geen kwaad kan). Het klinkt misschien verwend, maar liever zou ik een nieuwe, gave fiets kopen, hoe ontzettend lief ik het gebaar ook vind. Ik heb het geld inmiddels bij elkaar en kan via een fietsenplan op m’n werk voordelig een nieuwe aanschaffen. Maar ja, ik kan het eigenlijk niet maken om deze fiets terug te geven. Wat zal ik doen? Me eroverheen zetten en lekker op dit lawaaierige tuttending stappen? Of toch bij m’n plan blijven en een nieuwe kopen?”

Foto: Istockphoto.com

Plussen
+ Voor een goed doel vijf dagen radio maken in een broeikasachtig hok zonder voedsel, dan zeggen wij: Giel-Beelen-petje af.
+ Met Giel uit de boxen is het altijd lekker wakker worden.
+ Hij heeft een spitsvondig vocabulaire: Geilie Mineuk (Kylie Minogue), De Televaag (Telegraaf) en Amy Huiswijn (Amy Winehouse).

Minnen
- Hij at de moederkoek van een vrouw, sloot zich op als legbatterijkip (mooi wordfeud woord) en liet zich levend begraven. Grappig of grenzeloos?
- Hij zet mensen te kakken om er zelf beter van te worden.
- Een succesvol radiomaker, maar niet zonder slag of stoot. Giel wordt ontslagen nadat hij zich in de Dopeshow van de AVRO oraal liet bevredigen door een callgirl. In 2001 wordt Giel ontslagen bij de KRO nadat hij zegt dat hij Mein kampf het meest indrukwekkende boek vindt dat hij kent. Kort daarna wordt Giel bij de VARA ontslagen omdat hij de luisteraars van zijn nachtprogramma op 3FM oproept om brieven met poeder naar de KRO te sturen.

Eindoordeel
Ondanks je humor, je leuke radioprogramma en je inzet voor het goede doel word je door 78% geen Echte Man bevonden. *Zet hese stem op*, goedemorgen Giel!

Foto: Still uit filmpje

Twitter ook altijd
Vorige week klaagde ik op Twitter dat ik voor het eerst sinds lange tijd weer ging spinnen. Of men even een gebedje wilde doen om ervoor te zorgen dat ik niet halverwege dood van mijn fiets zou vallen. ‘Anders kom je toch gewoon met ons meefietsen’, was het antwoord van @Fietskoerier030.

Met Het Parool onder haar borstrok
Gewiekst als ik soms tracht te zijn, zei ik: ‘Neuh, ik kom wel voor jullie werken, dat lijkt me leuker’. Want stiekem lijkt fietskoerier zijn me echt geweldig. Al denk ik bij de term ‘fietskoerier’ nog altijd eerder aan een vrouw in een herfstige, lange jas die met kopie van Het Parool onder haar borstrok op haar fiets met houten banden ‘s nachts door het Friese land fietst op weg naar een boerderij oder etwas.

(Ik las vroeger alle WO II-verhalen die er maar waren. Het heeft nogal zijn sporen achtergelaten.)

Door de mand vallen
Binnen een paar minuten had ik een berichtje van de fietskoerier. Wanneer ik een dagje mee kwam fietsen. Dan kon ik zien hoe dat was, fietskoerieren. Ik blufte, zei ‘dinsdag?’ en voor dat ik het wist hadden we een date, en kon ik mij de rest van de week zorgen gaan maken of ik fietstechnisch niet gigantisch door de mand zou vallen.

Ik vervloekte mijn grote bek
Dat was gisteren dus. Weten jullie nog wat voor weer het gisteren was? Nederland verdween ‘s ochtends helemaal van de buienradarkaart omdat er allemaal regenwolken boven ons land hingen. En ik moest om acht uur bij Hoog Catharijne staan. Ik vervloekte mijn grote bek, en mijn onkunde om deze fietsrit te plannen op de ene dag in de week met apocalypserig snertweer.

Maar Pieter, de fietskoerier in kwestie, was opgetogen en had er zin in. Dus crosste ik achter hem aan, door de stromende regen. Op mijn Bianchi, met zijn dunne bandjes.

Lekker jagen
En nu denk ik altijd dat ik best goed kan fietsen. Best hard ook. Maar tegen fietskoeriers leg ik het dus keihard af. Want meine gute, die weten elk gaatje in het verkeer te pakken. Bij automobilisten zorgt dat natuurlijk voor schuddende vuisten en bijpassende verwensingen, maar ik kan jullie vertellen: om zelf eens zo door het verkeer te jagen, is best leuk. En dan hield Pieter het nog keurig.

Cursus stoepjesrijden
Waar hij vooral in uitblonk, was het stoepjesrijden. Achteloos een stoepje op springen met je fixed- gear fiets, dat ziet er gewoon stoer uit. Het ziet er een stuk minder stoer uit wanneer je dat op een racefiets probeert te doen. In ieder geval wanneer je gewoon niet zo’n geoefende stoepjesrijder bent. En dus knalde ik midden op het Domplein tegen de stoeprand, en viel met veel kabaal met fiets en al om. Genânt! Och Nynke, dacht ik bij mezelf, kan het dan nooit eens normaal? Zonder genante dingen? Nee dus.

Tong op wielerschoentjes
Inmiddels was ik al best wel moe. Ik zit wel vaker vier uur lang op de fiets, maar met al het verkeer, en Pieter die bij elk stoplicht bij mij weg schoot, waardoor ik als een briesend paard achter hem aan moest jagen, maakte dat mijn tong inmiddels al op mijn wielerschoentjes hing.

Cool kijken en alles
Maar los van de regen, de vermoeidheid, de val en het drukke verkeer, vond ik het zó kick om een keertje te doen! Ik voelde me de koningin van de weg, zigzaggend en cool kijkend, op weg naar welk industrieterrein dan ook, om wat dan ook af te leveren.

Dus nu wil ik ineens fietskoerier worden. Met een echte fixi en zo’n waterdichte tas, en dan lekker de hele dag door Utrecht fietsen en daar heel cool bij kijken. Wie weet komt het ooit zover. Als ze bij Fietskoerier Utrecht nog mensen nodig hebben. Vrij zal ik zijn, en cool, en zonder hartkloppingen zal ik door het verkeer roetsjen, op weg naar waar dan ook.

Stemmen
Dit jaar bepalen jullie wie voor haar ambitie en werk wordt beloond. Wie is volgens jou de beste in haar vakgebied, of heeft het afgelopen jaar de mooiste dingen gedaan? Stem nu op jouw favoriet in de verschillende categorieën: zakelijk, goed, creatief, showbizz, slim, stoer en aanstormend.
In elke categorie wint de vrouw met de meeste stemmen een Viva400-award.

Win, win!
Door te stemmen maak jij tevens kans op fijne prijzen. Onder de stemmers verloten we:

1x een weekend Minicooper rijden t.w.v. 325 euro. Aangeboden door MINI dealer Ekris Utrecht.

1x een 8 daagse gezondheidsreis naar Caleta de Fuste op Fuerteventura t.w.v. 1279  euro. Aangeboden door health-holidays.nl

10x een Try Out pakket t.w.v. 35 euro. Aangeboden door Holland Casino.

Hoe gaat het in zijn werk?
Stemmen? Je kunt stemmen door in te loggen op viva.nl. Mocht je geen account hebben registreer je dan eerst. Wanneer je ingelogd bent, kun je per categorie één keer stemmen. Stemmen kan t/m 15 november 2011.

Op 23 november wordt tijdens het Viva400-event bekendgemaakt wie de meest succesvolle en talentrijke vrouwen van 2011 zijn. Deze dag worden ook de winnaars onder de stemmers per e-mail bekend gemaakt. Heb je vragen over Viva400? Mail dan naar Viva400@Viva.nl!

Update: Wel registreren, géén profiel.
Om te kunnen stemmen, moet je je eerst registreren. We hebben het zo eenvoudig mogelijk gehouden met alleen gebruikersnaam, email en wachtwoord. We hebben hiervoor gekozen om het stemmen zo zuiver mogelijk te houden – dit willen we echt benadrukken. Je wordt met je registratie verder nergens voor aangemeld!

Update 2: Ik zoek….
Zoek je een vrouw op wie je wilt stemmen, dan kun je haar vinden door haar naam rechtsboven in het zoekvenster te typen.

Je kunt niet meer stemmen.

Foto: privébezit

Ik associeerde die vraag altijd met het beëindigen van de behandeling en dus, uiteindelijk dood gaan. Doordat de afgelopen twee jaar nooit heb stilgestaan bij de kwaliteit van leven ben ik mezelf voorbij gelopen. Ik ben vrijwel gelijk fulltime stage gaan lopen. Bang om later niet meer aan de bak te kunnen komen, om achter een balie weggezet te worden als lastige WA-jonger had ik een ontzettende bewijsdrang. Maar door die bewijsdrang hield ik geen leven over. Ik kwam thuis at een boterham en ging naar bed. Als de week voorbij was, moest ik het weekend gebruiken om bij te slapen. Ik was moe van de chemo’s, bestralingen en van de zware hormoon medicatie.

Meedoen
Ik vond voldoening in het werk, maar vooral omdat ik mezelf zo graag wilde bewijzen en weer mee wilde doen aan de maatschappij. Ik was toch die sterke persoon die gewoon weer verder ging. Ik vond dat ik niet mocht klagen over de behandelingen, ik kreeg immers de kans om weer te leven. Maar gelukkig was ik niet.

Ik heb nog steeds niet geaccepteerd dat vijf dagen per week werken gewoon nog te veel is. Dat het leven niet alleen om werk draait. Ook drong het niet tot me door dat ik waarschijnlijk een fijnere collega ben als ik uitgerust aan de dag begin en minder op mijn tenen hoef te lopen.

Eigen grenzen
Door de hormonen ben ik een ander persoon geworden en ik ken mijn eigen grenzen niet. Ik was ook niet bereid om die te leren kennen. Gewoon doorduwen, dat ging vroeger toch ook prima.

De laatste paar weken heb ik nagedacht over de kwaliteit van leven en ik moest tot de conclusie komen dat ik misschien teveel van mezelf geëist heb. Dat het tijd wordt om beter te luisteren naar mijn lichaam dan het stemmetje in mijn achterhoofd dat maar blijft roepen dat ik gewoon door moet gaan en niet moet zeuren.

Genieten
Daarom probeer ik nu elke week in ieder geval twee dingen te doen waar ik ontzettend van kan genieten. Die ervoor zorgen dat ik weer even vooruit kan. Het hoeft allemaal niet heel bijzonder te zijn, maar het moet wel iets zijn wat ik al lang wilde doen maar steeds niet deed. Nee zeggen tegen een afspraak, in mijn eentje naar de bioscoop, naar het strand gaan, alle afleveringen van een serie kijken, een cd kopen of naar boven klimmen in de fietsenflat en dan stiekem naar beneden rijden. Ik weet dat het nergens over gaat, maar het voelde heerlijk.

Foto: Illustir

Gewoon gaan zitten en beginnen is er zelden bij
Dus bestudeer ik het spinnenweb, da’s een knap staaltje wildbreien. Toch moet het weg. Nu. In plaats van als een razende te gaan tikken, sta ik met een plumeau in de hoek. Dat hele thuiswerkprincipe is geweldig, maar je moet er stevig voor in je tijgersloffen staan. Discipline. Keyword. De ironie wil dat ik juist thuis ga werken uit zelfbescherming. Het kan verkeren dat ik me helemaal verlies in dat multitasken op de werkvloer. Zodat ik om de haverklap denk: waar was ik ook alweer mee bezig?

Nu we toch thuis zijn, kan de wasmachine ook wel even aan
Tikken. Stukjes tikken. Dat dus. Als ik m’n plumeau naar de berging breng, waar de wasmachine staat, kijk ik naar de wasmachine. De buitenkant, daar mag best eens een vaatdoek overheen. Zeg, zitten daar de handdoeken nou nog steeds in die ik er gisteren in heb gedaan? Dat gebeurt me ook standaard als ik thuis zit te werken. Hup, snel even aan de waslijn. En als ik toch boven ben, kan ik het volgende wasje er ook wel in kiepen. Lekker efficiënt. Zo. En nu… werk aan de winkel.

Juk, wat hangt daar nou aan mijn stoelpoot?
Een half uur later tuur ik vanaf de keukenstoel naar beneden in plaats van in mijn scherm. Zeg, die rijstkorrels op de vloer, liggen die daar al lang? Ik werk namelijk aan de keukentafel, er zijn kenners die zeggen dat je dat niet moet doen. Misschien omdat je dan opeens ziet dat er nasi goreng aan de stoelpoot kleeft. Dat moet dus weg. Nu. Vakkundig zuig ik alle grote droge korrels op.

Wat was ik ook alweer aan het doen…
Ik heb de lamp staan stoffen, was opgehangen en de stofzuiger alle hoeken van de kamer laten zien. Ik wrijf voldaan in mijn handen. Wat was ik ook alweer aan het doen? Werken, juist. Ik kijk op m’n horloge: dat wordt een latertje. Maar vanavond heb ik en het huishouden gedaan en mijn werk af.
Geweldig. Dat hele thuiswerkprincipe.

CC foto: koalazymonkey.

Geheime kernwapens
Tot vorig jaar ten minste. Wat was het leven mooi toen ik nog nooit had gehoord van kwartaalaangiftes, BTW-tarieven en wachtwoorden voor ondernemers. Sinds ik ben veranderd van anonieme burger in loondienst naar ondernemer met een eigen huis, laat de Belastingdienst steeds vaker zijn duistere kant zien. Zo bestaat er een speciaal clubje telefonisten dat jouw persoonlijke gegevens beter bewaakt dat Noord-Korea zijn kernwapenprogramma. Slaan de speciale webpagina’s voor ondernemers op tilt omdat je je wachtwoord kwijt bent en even niet meer weet wat het geheime antwoord moet zijn op de subtiele vraag ‘wat is de naam van uw energieleverancier?’, dan moet je telefonisch eerst zonder aarzelen je bsn opdreunen, je geboortedatum spellen, de voorletters van je vader, moeder, vriend, zus en oma foutloos opnoemen, het bedrag van je laatste aanslag tot na de komma reproduceren en vooral proberen niet je geduld te verliezen. Maar dan. Als er geen enkele twijfel meer bestaat over jouw identiteit en je drievoudig gescand bent door een computer met spraakherkenning, kun je je nieuwe wachtwoord tegemoet zien. Per post. Binnen acht werkdagen. Zodat je fijn, net op tijd, je BTW-aangifte kunt doen.

Codewoord
Na een snelcursus goochelen met getallen durfde ik die eerste BTW-aangifte vorig jaar ook echt te doen. Maar natuurlijk noemt de belastingdienst de BTW-kwartaalaangifte niet BTW-kwartaalaangifte. Nee, om het makkelijk te maken staat op het in te vullen formulier een ander codewoord en kun je, ook als je alleen maar de BTW inkomsten en BTW uitgaven tegen elkaar hoeft af te strepen, niet voorbijgaan aan driehonderdduizend andere hokjes waar je NIETS mee hoeft te doen. Met 1a en 5d kom je als freelancer al een heel eind.

Fictief geld
Heb je het potje worstelen met de formulieren eindelijk gewonnen, dan komt er een bedrag op je schermpje te staan. Dat is het bedrag dat je moet overmaken op de rekening van de Belastingdienst. Omdat je toch al zover bent gekomen, doe je dat uiteraard meteen. Of tenminste, dat zou je meteen willen doen, ware het niet dat dat rekeningnummer niet genoemd wordt op het schermpje. Nee, je moet eerst in je administratie op zoek naar de brief waarin staat dat je aangifte moet doen. Daar vind je je betalingskenmerk en het rekeningnummer. Tien jaar ouder en een hoop fictief geld lichter neem je tenslotte een kwartaal lang afscheid van het BTW-terreur.

Vrolijk en blij
Wat ik me nu afvroeg is dus eigenlijk waaróm ze het niet makkelijker maken? Ze schijnen het te kunnen. Doe er bij de eerste aangifte een minigame bij die uitlegt welk hokje welke functie heeft, wat er gebeurt als je iets niet goed invult en hoe het toch allemaal vrolijk en blij kan uitpakken als je aan het eind van het jaar benzinekosten, startersaftrek en het BTW-bedrag van een werktripje China kunt aftrekken.

David vd Goliath
Nee, de Belastingdienst is een vervelend orgaan, waar mensen de hele dag met een gna-gna-grijns in hun handen wrijven omdat ze een geheimtaal hebben bedacht die alleen zij spreken, en vooruit, nog wat ingewijden in de burgerwereld met hen. Wil je deel uitmaken van de club? Dan moet je daar een zware ontgroening voor overhebben die bestaat uit geestelijk geweld van cijfertjes en vage regels en vervolgens tegen een lekker tariefje je kennis botvieren op de administratie van wanhopige zzp’ertjes. Ontgroeningen zijn niets voor mij. En ik voel me zoals David tegen Goliath. Het wordt tijd om zelf een club op te richten. Met mezelf en een fanatieke boekhouder als lid. Ieder dubbeltje zal ik aftrekken. Want als ik het niet makkelijker kan maken, dan moet het op zijn minst een stukje leuker worden…

CC foto: Images_of_money

Dit blog is eerder verschenen op mijn persoonlijke site, maar wegens terugkerende ergernis omtrent dit onderwerp ook hier geplaatst.

Niet op zoek
“Nu zit mijn vriend al vier maanden thuis. Hij vermaakt zich prima. Hij spreekt elke dag met vrienden af, speelt uren op de Xbox of zoekt van alles en nog wat op het internet op. Het enig wat hij niet doet, is op zoek gaan naar werk. Nadat hij ontslagen wordt in januari krijgt hij namelijk nog eens achttien maanden doorbetaald. Ik ben bang dat hij die achttien maanden zo doorgaat als nu.”

Huishouden
“Hij moet natuurlijk zelf weten hoe hij zijn dagen doorbrengt, maar ik zou het wel fijn vinden als hij meer in het huishouden zou doen. We hebben allebei ons eigen huurhuisje, niet ver van elkaar vandaan. We slapen ongeveer evenveel bij hem als bij mij. Mijn vriend heeft dus ook zijn eigen huishouden te doen, maar toch ben ik teleurgesteld als ik na een lange werkdag thuiskom en mijn afwas is bijvoorbeeld niet gedaan. Ook al is het mijn eigen afwas en heeft hij niet aan mijn troep bijgedragen, toch voelt het alsof hij meer zou moeten doen omdat ik veertig uur per week keihard werk en hij de hele dag leuke dingen aan het doen is.”

Ruzie
“Ik heb hem met mijn gevoelens geconfronteerd en dat eindigde in een flinke ruzie. Mijn vriend vindt dat ik dan ook meer in zijn huishouden moet gaan doen. Maar ik denk dan: hallo, je voert de hele dag niks uit! Na die ruzie hebben we afgesproken dat ieder gewoon zijn eigen huis bijhoudt, maar het zit me toch niet lekker. Ik weet zeker dat als de situatie omgekeerd zou zijn, ik veel meer voor hem zou doen dan hij nu voor mij. Verwacht ik te veel van mijn vriend?”

PS Je reactie op dit dilemma kan (ingekort) in Viva komen. Alleen je initiaal en eventueel je leeftijd komen erbij. Heb je zelf een dilemma? Mail dat kort maar goed uitgelegd naar dilemma@viva.nl.

CC foto: Ben Weiner

Wc’s
De NS is het trieste jongetje uit de klas dat altijd gepest wordt. Niet door een klasgenoot, maar door de hele school. Niet door een, maar door 1,1 miljoen treinreizigers. De NS maakt fouten, zoekt excuses en faalt. Wat de NS ook doet, hij doet het niet goed. En doet ie wel iets goed, dan wordt het niet meer gezien. De NS wordt zenuwachtig en komt op het verkeerde spoor. Brengt verbeterde en snellere treinen, maar ‘vergeet’ wc’s in te bouwen. Wederom een aanleiding tot kritiek.

Kak in de zak
De NS probeert te luisteren naar innoverende ideeën. Voor de hoge nood: een plastic zak met vloeibare gel waar men boodschap 1 in kan laten lopen. Wel wordt verzocht de zak - tussen Liga Evergreen en broodje oude kaas - in de tas mee te nemen naar de eindbestemming. Want, maak je niet druk de vochtige ontlasting verandert in een harde substantie. En hé, de fabrikant kan er zelfs een produceren voor boodschap nummer 2. De twijfel heerst. Maakt de NS niet de zoveelste fout door kak in de zak te kopen? Desalniettemin is het wel een kado-idee voor 5 december, ‘de zak van Sinterklaas’.

Excuses van de NS
De treinreizgers hebben geen vertrouwen meer, zijn cynisch en zijn ns-moe. En niet alleen door het ontbreken van wc’s of de incontinentiezak als initatief, maar voornamelijk door de eeuwige vertragingen en de bijbehorende excuses. Miscommunicatie is immers ook communicatie. ‘Het spoor was stuk en de brug stond open’: NSje kom, kom je was te laat, maar waarom?!

In stijl
Enfin, uiteindelijk zullen de plaszak en de daaropvolgende kakzak er komen. Geheel in stijl ingevoerd door de NS. Belaagd door pesterijen, met excuses, met fouten en vooral met veel, heel veel vertraging.

Foto: Gettyimages.nl

Ik nam alle kleurkaarten mee en mijn oog viel al snel op kleuren die door de verffabrikant tot ‘Wilgenroosje’, ‘Wauw’ en de gele ‘Jam’ waren gedoopt. Gefascineerd keek ik naar de mengmachine die ‘mijn’ kleur maakte, ondertussen genoot ik van het verfaroma.

Zuurstok roze
Mijn vader loste dit altijd tactisch op. Hij liet me alle kleurenwaaiers meenemen en combineerde mijn favoriete kleur met zijn suggestie. Hij was immers de expert, en ik was maar al te trots op wat mijn vader kon. Mijn kleur kwam dan op de kozijnen, en zijn kleur op de muur.

Twee keer gaf hij zich over. De eerste keer kreeg ik voor mijn verjaardag een geel met blauwe kamer, omdat mijn moeder een dekbed in deze kleuren had gescoord.  De tweede keer verfde hij mijn hele kamer, met plafond en al, knal-, knal-, knalroze.

9010
Tegenwoordig heb ik mijn smaak ietsje pietsje bijgesteld en ga ik eerder voor een rustig potje verf op de muur: 9001 of 9010. Een neutraal kleurtje dat overal bij past. Wordt het lekker licht in huis en lijkt de kamer meteen een stuk groter. Saai? Aangevuld met een hippe kleur (de ‘Wauw’ van nu) en een paar kekke, gekleurde accessoires niet meer. Of toch maar een behangetje?

Wie het laatst lacht…
Met twee schilders in de familie kan ik het babbeltje en alle soorten likjes en lakjes dromen. Verkooppraatje of niet de schilders lachen altijd het laatst, en dat hoor je niet snel uit mijn mond. Mijn leuke ideeën worden al snel bijgesteld naar een tintje donkerder of een geverfde muur meer.

Ik mis het snuffelen tussen de kleuren, maar als ik de garage inloop en de geur van verf komt mij tegemoet waan ik mij weer even op de verfafdeling met ‘mijn’ vader, de schilder.

© Foto: Getty Images

Verkeerd verbonden?
Wat is dat trouwens voor maffe term? Verkeerd verbonden, dat werd je in de tijd dat er nog een persoon achter de centrale zat, die met touwtjes in de weer moest om jou in contact te brengen met de juiste telefoon. Die prikte er nog wel eens naast. Nu werkt dat allemaal via elektrische circuits, eentjes en nulletjes, niemand wordt nog verkeerd doorverbonden. Nee, waarschijnlijk had de persoon een fout gemaakt bij het invoeren van het nummer: ‘You dialed the wrong number’.

U heeft het verkeerde nummer gedraaid. Draaien, dat doen we tegenwoordig ook niet meer. Ooit had de telefoon een draaischijf en daar stak je het topje van je wijsvinger in. En daar draaide je het velletje rond je nagel mee open. Dan hoorde je prrrrrrrr, rttt, rttt, rttt, rttt. Wanneer dat geluid stopte, dan draaide je het tweede nummer. Bij het nummer één hoefde je maar een klein stukje. Bij negen moest je helemaal rond, totdat je vinger tegen een haakje tikte. Terug deed de draaischijf zelf.

Hallo?
‘Ga je die nog opnemen?’ vraagt mijn collega.

Ik pak de hoorn en zeg voorzichtig ‘Hallo?’ Er klinkt een ruis op de lijn. ‘Met Werner van Looy,’ zeg ik dan maar. Een mevrouw spreekt me toe in het Nederlands, een hele geruststelling. Ze belt uit naam van de firma die mijn pakje heeft vervoerd. Even vrees ik dat ze belt om te melden dat mijn pakje nu ergens op Honolulu staat met een gezellige bloemenslinger er omheen, want ik moest een computer uitleggen waar mijn pakje heen moest en dat was nogal een gedoe. Maar dat blijkt niet het geval te zijn: deze mevrouw belt voor een tevredenheidsonderzoek.

Alaska
Alsof ze het iets te vaak heeft moeten oplepelen, stelt ze mij vragen die ik moet beantwoorden met ‘zeer tevreden, tevreden, neutraal, ontevreden of zeer ontevreden.’ Over het algemeen blijk ik best wel ‘tevreden’ te zijn. Ze vraagt wat er moet gebeuren om van mijn tevreden een zeer tevreden te maken. Ik vertel het hele verhaal van de computer met spraakherkenning en hoe dat mis ging omdat ze mij niet verstond, dat ik mijn antwoord herhaalde en ineens drie menu’s verder zat en dat ik nog altijd bang ben dat mijn pakje ergens op een treinstation in Alaska opduikt in bevroren toestand.

De mevrouw lacht maar slikt haar lach dan krampachtig in. Je mag een klant niet uitlachen natuurlijk. Ik vraag me af waarom ze dit tevredenheidsonderzoek niet laten afnemen door een computer. ‘Ik wil u bedanken voor uw tijd,’ zegt ze tenslotte. ‘Ben je over mijn antwoorden zeer tevreden, tevreden, neutraal, ontevreden of zeer ontevreden,’ vraag ik, maar ze verbreekt de verbinding. Jammer. Mochten ze mij bellen voor een tevredenheidsonderzoek over het tevredenheidsonderzoek, dan weet ik het wel: ontevreden.

CC foto: teamstickergiant

Aangenaam verrast
Maar mijn vriendin overtreft mij. De dame in kwestie had sinds een uit de hand gelopen personeelsfeest een oogje op een collega. Op de feestavond gebeurde het zomaar, ineens. Nooit verwacht maar ook helemaal niet erg.

Lekker gewoon gebleven
De werkdagen daarna probeerden het stel zich zo gewoon mogelijk te gedragen. Dat lukte hen aardig. Mede mogelijk gemaakt door alle andere collega’s, die te druk waren met zichzelf en niets hadden meegekregen van de opbloeiende romance.

Spanning
Natuurlijk was daar die wel bekende spanning. Zij wilde erover beginnen, zat er misschien een date in? Maar beiden maakten geen eerste zet. Shit, shit, shit, na werktijd baalde ze natuurlijk. Maar toen ze nog een aantal smsjes van hem kreeg, wist ze het zeker. Hij vond haar ook leuk.

Net als in de film
Dat weekend was ze vrij en snelde met haar boodschappentas naar de supermarkt, waar hij aan het werk was. Het was nu of nooit. Ze liep naar de intercom en riep hem om: ‘K. kantoor asjeblieft! K. kantoor asjeblieft!’ Geen spoor van K. maar hij moest komen: ‘K. kantoor asjeblieft!’

En net als in de film kwam hij vertraagd aangelopen. Kon hij het waarderen of niet? Ze doken het kantoor in. Hij schoof een stoel onder de deurklink en in mijn gedachte zie ik haar de luxaflex sluiten. Haar vraag werd beantwoord…

Ik weet het goed gemaakt. Mijn vriend wordt binnenkort verrast met een onverwachte ‘date’.

© Foto: Getty Images