Rust, wat is dat? Moet Werner gedacht hebben. Het leven van een grapjespapa gaat namelijk niet altijd over rozen. Werner leidde de afgelopen twee jaar, na het winnen van de webstrijd 2010, misschien wel vier levens in één. Hij was een soort octopus, met aan iedere tentakel een andere taak. Maar aan Werners lijf geen polonaise (behalve met carnaval natuurlijk), daarom heeft hij de beslissing gemaakt te stoppen met het bloggen voor Viva.nl, wat heel begrijpelijk is.

Nu heeft hij eindelijk weer meer tijd over voor zijn kinderen, weer tijd voor zijn vrouw, tijd om het huishouden a la werner te voltooien, zuigen zonder zuigkracht dus. Ook heeft hij nu tijd om ongestoord een hengeltje uit te gooien, een Donald Duck te lezen en te seksen in de caravan. Er zal een leegte ontstaan omdat hij niet meer hoeft te bloggen, maar zo snel als die ontstaat, zal hij ook waarschijnlijk weer opgevuld worden met veel leuke, nieuwe dingen.

Lieve Werner, geniet van je vrije tijd en vooral de rust. Geniet van je kinderen en van je vrouw. Stuur dat manuscript op, want dat Werner-boek moet, gaat en zal er komen!

Foto: Werner + Photoshop

‘Nee.’

Passie
Schrijven is mijn passie. Ik haal er energie uit. Althans, tot voor kort wel. Een hobby hoeft geen geld op te leveren, dat mag zelfs best wat geld kosten. Een vriend van me is goochelaar. Het zijn moeilijke tijden voor hem. Onlangs zei hij: ‘Veel geld verdienen? Dat hoeft toch niet. Ik doe wat ik leuk vind, daar voel ik me blij bij. En ook al verdien ik bijna niets, dan hoor ik nog altijd bij de drie procent rijkste mensen van de wereld.’

Schaven
Al twee jaar lang schrijf ik drie keer per week een stukje voor Viva.nl. In mijn hoofd ben ik er altijd mee bezig. Waar ga ik het over hebben? Thuis por ik de kinderen. ‘Kom, doe eens iets grappigs.’ Soms gebeurt er iets en dan is het een ander die me erop wijst: ‘Daar ga je zeker een blog over schrijven?’ Soms staat de eerste versie van zo’n tekst binnen twintig minuten op papier. Vaker ben ik een hele avond bezig. Schaven. Alinea’s verschuiven. Een ander einde proberen. Er een passend plaatje bij zoeken.

Restanten
Maandag- of dinsdagavond is mijn vrouw weg om te sporten, dan zit ik een avond lang te tikken. Soms tik ik drie blogs voordat er één tussen zit die ik kan plaatsen. Vaak kan ik later in de week van restanten dan nog iets leesbaars produceren. Ik ben wel eens midden in de nacht uit bed gekomen om een blog te schrijven. Wat me de laatste tijd echter steeds vaker overkomt is dat mijn avond al vol is gepland en dat ik helemaal niets heb om te plaatsen, ondanks dat er een deadline gloort. Dan kan ik niet naar bed. Om tien uur ‘s avonds slinger ik de laptop aan en dan werk ik tot ik eindelijk iets heb. Soms tot voorbij middernacht.

Tijd
Vorige week trok ik het niet en heb ik een blog laten schieten. Ineens had ik een gat in de week. Ik vond het wel best. Voorheen zou ik zoiets heel erg hebben gevonden. Maar het deed me ineens niet zo heel veel meer. Ik begon mij voor te stellen hoe het zou zijn om niet meer te schrijven. Ik zou weer tijd hebben voor het lezen van een boek of voor het kijken van een film. Ineens bevond ik mij in een winkel. Ik kocht inline skates. Die avond ging ik skaten en ik dacht: dit vind ik echt heel erg leuk. En ik dacht: ik vind dit eigenlijk veel leuker dan een blog schrijven. Ineens kon ik heel veel dingen bedenken die leuker zijn om te doen dan het schrijven van een blog.

Stoppen
Ooit zei ik: als je een leuk leven hebt, dan moet je niet je tijd verkwisten door erover te gaan schrijven. Het is tijd om die raad weer op te volgen. Dat betekent dat ik ga stoppen. Het was leuk. Ik heb ervan genoten. Maar nu wil ik weer even leven zonder continu de druk van een deadline te voelen. Bedankt allemaal voor het lezen. En mocht je me missen, kijk dan af en toe eens hier: www.wernervanlooy.nl.

CC Foto: GettyImages

Hans Kazan
Precies dat dacht ik toen ik mijn goocheldoos voor het eerst openmaakte. Ik heb hem nog steeds, op de voorkant staat een nog erg jonge Hans Kazan. Grappig genoeg zit er niet zo heel veel verschil tussen de inhoud van die doos en deze gloednieuwe. Van de helft van de trucs weet ik niet meer hoe ze werken, maar eentje kan ik nog steeds. Het gaat zo. Er is een spiraal en daar zit een ringetje omheen. Hij zit los, dat laat je zien. Dan tover je hem vast door tegen het ringetje te blazen. De toeschouwers proberen vervolgens het ringetje los te halen, maar dat lukt niet.

Blazen
‘Hè,’ zegt Myrthe verbaasd als ik de truc voordoe. Ze probeert het ringetje los te krijgen, maar het zit vast aan de spiraal. Ik zeg dat ze moet blazen. Terwijl ze blaast draai ik ongezien het ringetje om zijn as. Het klemt een beetje. Dat komt omdat ik het ringetje los draai en de spiraal daarbij een beetje moet buigen. Ik wil Myrthe uitleggen hoe het werkt, maar we worden geroepen voor het avondeten. Eigenlijk is het ook wel leuk om even de illusie op te houden dat ik kan goochelen. Ze zal er snel genoeg achter komen dat het allemaal trucs zijn.

Tovenaar Ornan
Diezelfde week gaan we naar een goochelworkshop. Het leek ons leuk om een goocheldoos te geven vanwege die workshop. Als ze de smaak te pakken heeft mag ze thuis verder goochelen. We worden begroet door tovenaar Ornan, een man van twee meter met een kaal hoofd. Hij begroet alle kinderen die komen om te leren goochelen. Ze mogen allemaal naar een tafeltje toe. Er liggen spulletjes klaar. Iedereen mag een truc gaan leren. Op één van de tafels ligt de spiraal met het ringetje. Myrthe ziet het liggen en trekt een vriendinnetje mee naar de tafel toe.

‘Deze ken ik,’ zegt ze. Ze houdt het spiraal en het ringetje voor de mond van het vriendinnetje. ‘Nu moet je blazen.’ Het meisje blaast. ‘En nu zit hij vast,’ zegt ze. Dan hoor ik het geluid van een ringetje dat op de grond valt. ‘Oh,’ zegt Myrthe. ‘Dat ging niet helemaal goed.’

Plumeau
Als we twee uurtjes later terug komen voor de grote goochelshow die onze kinderen op gaan voeren, verwacht ik dat Myrthe de truc met het spiraaltje zal doen. Maar als ze aan de beurt is heeft ze een plumeau vast. Ze begint te poetsen. Dan komt ze bij mij staan. Ze poetst mijn kale hoofd schoon met haar plumeau. ‘Zo, dat is stoffig zeg,’ zegt ze. Ze lacht. Dan stopt ze abrupt met lachen, alsof ze zich herinnert wat ze eigenlijk moet doen. Ze niest. Nep. Terwijl ze niest komt er een bloem tevoorschijn. Ook nep. Maar ook heel knap. Dus krijgt Myrthe een groot applaus.

Als we thuis zijn moet meteen de goocheldoos open. Myrthe pakt de spiraal en het ringetje. Ze komt naar me toe en houdt het voor mijn mond. ‘Blaas eens,’ zegt ze. Ik blaas. Dan geeft ze het ringetje en de spiraal aan mij. Ze zitten aan elkaar vast.

‘Hoe deed je dat?’ vraag ik.

‘Dat deed ik goed,’ antwoordt ze.

CC Foto: GettyImages

Heuvel
Ik fietste tegen een heuvel op. Bovenaan de heuvel stond een witte auto. De bestuurder ervan wist niet goed wat hij aanmoest met het gevaarte dat achter mij voort denderde. Tussen mij en de witte auto in reed een groepje fietsers. Zij waren bijna boven, op de plek waar auto’s en gigantische pletmachines rechtsaf moesten. Fietsers konden rechtdoor het fietspad op, de veiligheid tegemoet. Dat was de situatie toen ineens alles anders ging dan dat ik het had kunnen voorzien.

Gebaren
De witte auto ging rijden. Ik kijk achterom. De pletmachine was de weilanden ingereden. Ik keek weer voor me en zag een fietser achterom kijken en woedende gebaren maken. De auto stopte en de bestuurder stapte uit. De fietser riep iets naar hem. Op dat moment was ik dicht genoeg in de buurt om te horen wat ze zeiden en om te zien hoe jong ze waren. Het waren twintigers.

Ruzie
‘Je moet uitkijken,’ zei de fietser.

‘Jij moet zelf uitkijken,’ zei de chauffeur en hij ging vlak voor de fietser staan. Ik remde en stapte af naast het tweetal. Er kwam nog een jongen uit de auto. Ik keek naar hem en hoorde de chauffeur verder tieren: ‘Je moet niet zo’n grote bek hebben, jongen, of ik trap je zo hard die sloot in dat je er nooit meer uit komt.’ Hij duwde zijn borst vooruit. Zijn neus tikte bijna tegen de kin van de fietser.

Telefoon
Ik zei niets, maar ik stond er. Wat kon ik verder doen? De chauffeur was aan het dreigen. Zou het op knokken uitlopen? Ik besloot mijn telefoon te pakken. Als het uit de hand ging lopen zou een foto handig zijn. Ik maakte mijn fietstas open en haalde de telefoon eruit. Hij zat nog in het beschermhoesje. Wat ik deed werd gezien. Ik bleef kijken naar de jongens. Wat zouden ze nu doen?

‘Ga fietsen jongen, donder op. Nu fietsen, weg jij. Ik wil jou niet meer zien,’ zei de chauffeur.

Rustig blijven
De fietser rolde zijn fiets iets verder, stapte op en reed weg. Ik stak mijn telefoon weer weg in mijn jas en reed achter hem aan. Iets verderop haalde ik hem in. ‘Goed gedaan jongen,’ zei ik. ‘Je bleef heel rustig. Dat is altijd het beste.’ Daarna trapte ik door, naar huis toe.

CC Foto: GettyImages

Hanna en Renske
Het programma was inmiddels afgelopen. Het theater zou nog twee uur na middernacht openblijven. Ik hoopte wat schrijvers in het wild te ontmoeten. Maar Hanna Bervoets en Renske de Greef kwamen niet naar de bar toe en Henk van Straten zat waarschijnlijk alweer in de trein terug naar huis. Wat over bleef was Werner en alle mensen die mij niet kennen en die ik niet ken. Ik besloot nog even te blijven. Laat was het toch al en ik had nog muntjes.

Sjaaltjesmannen
Ik vroeg een glas rum met een cola light aan de barvrouw en rekende daar twee muntjes voor af. Zo ging het meteen een stuk sneller. Rondom mij stonden veel mannen. Sjaaltjesmannen, dikke-wollen-sokken-mannen, whiskeymannen, zeilbootmannen en sigaarmannen, die zich bij gebrek aan rookwaar probeerden te onderscheiden door een trui te dragen die de geur van sigaren goed vasthield. Ik voelde me niet zo thuis tussen de mannen. Ze waren allemaal groot en hun ego’s staken daarbij nog verder boven hun lengte uit.

Prisencolinensinainciusol
Ik verplaatste me naar de rode zaal, daar draaide schrijver en uitgever Vic van de Reijt plaatjes. Het geinige en uiterst dansbare Prisencolinensinainciusol van Adriano Celentano (dank je Shazam) maakte deel uit van zijn collectie vergeten Italiaanse muziek. De draaitafel stond in een hoek van de ruimte. De vloer bestond uit een houten mozaïek waarop gedanst mocht geworden en gedanst werd er. De mannen stonden bij de bar, hun vrouwen waren op de dansvloer te vinden.

Decaporgels
Steeds vaker kom ik op feesten waar laat op de avond wordt gedanst door vrouwen van veertig. Misschien komt het omdat ik als jong mannetje door mijn ouders werd meegenomen naar de dancing in België waar de muziek afkomstig was uit een orgel van de gebroeders Decap, maar ik heb een zwak voor vrouwen van veertig die zichzelf laten gaan op muziek. Ze doen het zo puur, zo heerlijk vanuit zichzelf. Ze voelen geen schaamte, voeren geen act op, maar laten hun lijf kronkelen en armen zwieren vanuit hun gevoel, blind voor wie toekijkt.

Godinnen
Terwijl hun mannen bij de bar discussieerden over politiek en hun bewondering uitspraken voor snelle auto’s, zag ik vanuit de hoek van de donkere zaal hoe hun vrouwen zichzelf verloren in beweging. Welke muziek er werd gedraaid maakte op dat moment niet meer uit. Het was niets meer dan het ritme dat ze nodig hadden om vorm te geven aan hun lusten. Het was hun feestje. Zij waren godinnen van de dansvloer en geen man durfde zich daar nog te wagen. In het donkere hoekje voelde ik me weer de kleine jongen in de Belgische dancing die frisdrank door twee rietjes uit een flesje zoog terwijl hij vol bewondering keek naar de mensen die dansten.

Het laatste muntje gaf ik uit aan een flesje cola light. Op mijn verzoek gaf de bardame er twee rietjes bij.

CC Foto: GettyImages

Gezeur
‘Zijn we er al bijna?’ vraagt Myrthe als we ons dorp net uit zijn. Ik heb ze nog niets verteld over de speeltuinen, want ik hoopte dat als geheim wapen in te kunnen zetten. Met het vooruitzicht op een schommel en een glijbaan zijn ze wel te paaien voor een extra kilometer. Dat het gezeur zo snel al zou gaan beginnen, had ik niet verwacht. Drie kilometer verder is de jongste het al helemaal beu. Ze begint te zeuren.

Duracell
‘We gaan zo stoppen,’ zeg ik. Als mijn dochter ziet waar we uiteindelijk stoppen, staakt het gemopper. Zo gek. Kinderen kunnen bekaf lijken, maar zien ze een glijbaan dan is het alsof er weer nieuwe Duracell batterijen in zitten. Ik neem plaats op een bankje en kijk toe. Heerlijk. De tijden van het moeten duwen bij de schommel en het moeten tillen bij de wip behoren tot het verleden. Deze papa mag lekker in het zonnetje blijven zitten.

Tweede etappe
Na een kwartiertje beginnen we aan de tweede etappe. Gelukkig hoeven we dit keer niet zo heel ver te fietsen, want het gezeur begint al bijna meteen. Ik probeer de kinderen af te leiden. ‘Kijk, het bos. Mooi hè. Hoor je de vogeltjes fluiten. De lente begint. Kijk daar, allemaal bloemen.’ Mijn dochter vindt er niets aan. Maar dan bereiken we de tweede speeltuin. ‘Wauw,’ roept ze enthousiast. ‘Deze speeltuin is zelfs nog groter!’ Opnieuw is er van vermoeidheid niets meer te merken. Van al dat gezeur ben ik zelf moe geworden. Met een zucht ga ik zitten.

Jaloers
Het was rustig in de andere speeltuin, maar nu is het gezellig druk. Ik houd even mijn kinderen in het oog, maar ze lijken zich aardig te redden. Dan kijk ik naar de ouders van kinderen die jonger zijn dan die van mij. Hun driejarige ukken willen ook glijden, maar ze gaan nog zo eng dat trappetje op. Moeder moet daar dan bij komen helpen. Ik zie jonge vaders en moeders van wip naar schommel sloffen, achter het kroost aan. Een moeder van een blond jongetje kijkt jaloers naar mij. Vanaf het bankje glimlach ik tevreden terug.

Kinderwagen
Dan is het tijd om weer naar huis te gaan. ‘Kom, we gaan weer fietsen,’ zeg ik. Mijn kinderen beginnen meteen te klagen. Ze willen niet meer fietsen, maar het moet. Ik weet niet hoe ik ze anders thuis krijg. Naast ons zet de moeder van het blonde jongetje haar zoontje in een kinderwagen. Die kan ze heel eenvoudig naar huis rijden. Ze kijkt naar mijn mopperende kinderen en dan naar mij en glimlacht tevreden.

CC foto: cybertoad

Vrijheid
Edwin Evers stapte naar eigen zeggen niet naar zijn huidige zender over vanwege het riante salaris, maar omdat hij eindelijk de vrijheid kreeg om zelf te kiezen welke muziek hij draait. Daar snap ik niets van. Het is niet alsof hij wat anders draait dan zijn collega’s. Je hoort de hele dag dezelfde meuk. De rotzooi die ze vorig jaar elk uur de speakers uitkotsten komt nog minstens één keer per dag voorbij en er is altijd wel een plaat bij die ze acht keer per dag draaien.

Misschien komt daar de naam van de zender vandaan: ‘Na 5 maanden draaien we elke dag nog steeds 3 keer het liedje dat we je wel 8 keer per dag lieten horen toen het nog nieuw was.’

Arrrr end bie
Je hoort veel arrrrr end bie op radio 538, met kreunende vrouwen die af en toe een keer uithalen om te laten horen dat ze heus wel kunnen zingen. Bijna elk liedje wekt de suggestie op van seks. Soms is het de tekst, soms klinkt het liedje alsof het tijdens de daad is ingezongen. Vind ik niet erg hoor, daar kan ik best mee leven. Maar het is toch raar dat beeldmateriaal van seksende mensen totaal niet mag op kantoor, terwijl we de hele dag door luisteren naar audioporno.

Kater
Drank en drugs komen ook voorbij in liedjes die zijn gemaakt om uitgaansgelegenheden te worden gedraaid. Mijn collega’s zitten heel suffig te tikken en klikken, terwijl iemand vrolijk lalt dat hij een stevige kater heeft en dat zijn beker weliswaar leeg is, maar dat hij klaar is voor een nieuwe ronde. De jongen zegt te willen drinken totdat hij ontploft. Eén van mijn collega’s staat op en biedt aan om voor iedereen koffie te gaan halen. Misschien komen er onbewust toch flarden van de tekst binnen.

Gewenning
Als je mensen lang genoeg aan iets blootstelt treedt er gewenning op. Daar zijn de liedjes die 538 ons laat horen ook op gemaakt. Ze bevatten meestal maar één of twee zinnen tekst en die worden steeds opnieuw herhaald. De overgeproduceerde geluidsbagger wordt als muziekdiarree over ons uitgestort. Ik zou wel eens aan Edwin Evers willen vragen, of dit nou echt is wat hij bedoelde toen hij zei dat hij bij Radio 538 muziek kan draaien waar hij zelf voor kiest. Ik denk dat ik het antwoord al weet: HAHAHAHAHAHAHA!

CC Foto: Still uit filmpje

Even later lopen we alle drie buiten in zomerkleding. De zon schijnt, maar in de schaduw is het verraderlijk koud. De kinderen lijken daar niets van te merken. Ze rennen uitgelaten voor me uit. Of doen ze dat om warm te blijven?

Terras
‘Mag mijn jas uit?’ vraagt mijn zoon hijgend als we bij het terras zijn.
‘Nee, maar je mag hem wel los laten hangen,’ zeg ik en ik rits zelf ook mijn jas open.

De zon breekt door. Warmte trekt in mijn huid, het kippenvel wordt gladgestreken en ik voel hoe mijn spieren zich ontspannen. Ik vind het heerlijk wat dit weer doet met mijn zintuigen. De volumeknop van mijn humeur wordt met een ruk opengedraaid. Wat nou winter, het is verdomme gewoon lente!

Wantrouwen
Voor dit weer komen de mensen wel naar buiten. Het is druk op het terras en in de speeltuin. De kinderen gaan spelen. Ik bestel frisdrank en ranja. Als even later de wind gaat liggen lokt de zon mij uit mijn jas. Ook de jassen van de kinderen gaan uit. Ze lijken totaal geen last te hebben van wantrouwen tegenover dit weer. Ik wel. Ik houd mijn jas angstvallig bij mij in de buurt zodat ik hem meteen weer aan kan trekken mocht het nodig zijn.

Muts
Dan zie ik een jongetje naast zijn moeder het terras toe lopen. Hij draagt een dikke winterjas, een sjaal en zijn haren zitten onder een wollen muts. Zijn moeder is ook al zo warm aangekleed. Ik kijk om me heen en zie meer mensen in jassen zitten. Misschien is het toch wel wat gek dat ik mijn kinderen in hun shirtjes laat rondrennen. Ik roep ze bij me.

‘Trek toch maar even jullie jas aan,’ zeg ik.
‘Nee,’ roepen ze eensgezind.
‘Het is echt nog te koud,’ zeg ik en ik wijs: ‘Dat jongetje daar heeft zelfs nog een muts op.’
Op precies hetzelfde moment wijst het jongetje naar ons: ‘Die kinderen daar hebben ook geen jas aan.’

Compromis
De moeder met de winterjas kijkt naar mij. Ik kijk naar haar. We halen allebei tegelijkertijd glimlachend onze schouders op. Mijn kinderen zien dat als een teken dat ze er zonder hun jassen vandoor kunnen gaan. Ze rennen weg. Het jongetje blijft staan. Hij wil zijn jas uitdoen, maar dat mag niet. Bij wijze van compromis mag hij wel zijn muts en sjaal achterlaten. Dan rent hij hij ook naar de speeltuin.

In het perkje bij het speeltuintje staan narcissen. Uit het gras steken volop groene stokjes met bovenin een dikke knop. Slechts vier of vijf narcissen vinden het al lente genoeg om uit de knop te komen en zich te laten zien. Ik besluit de kinderen lekker zonder jas te laten spelen. Er zullen er altijd een paar als eerste zijn.

CC foto: Steve-h

Hartstikke nep
‘Hartstikke nep,’ hoorde ik een jongen zeggen. Diezelfde jongen liep de volgende dag ook rond met een afgehakte vinger in een luciferdoosje. Blijkbaar vond de dader dat het joch zijn tater had moeten houden. Nu was hij ook te grazen genomen. Kinderen gingen ook bij hem een kijkje nemen. Ik hoorde ze lachen. Lachten ze nou echt om een afgehakte vinger? Ik hoorde iemand zeggen dat hij de vinger had zien bewegen.

Het weekend erop vierden we thuis mijn kinderfeestje. Mijn ouders hadden een goochelaar ingehuurd. De man stond bij het raam en wij zaten verdeeld in twee rijen als publiek in het midden van de kamer. Uit de koffer van de goochelaar kwam een metalen object. Hij vroeg ons wat het was. Niemand wist het.

Guillotine
‘Dit is een kleine guillotine. Bij zijn grote broer past er een hoofd door dit gat.’ De goochelaar stak bij wijze van illustratie een sigaret half door het gat. Tsjak. De helft van de sigaret viel op de grond, doormidden gekliefd door een vlijmscherp mes. ‘En dan zoek ik nu een vrijwilliger. Een jongen of meisje die zijn of haar vinger door dit gat durft te steken.’

Ineens was het me helemaal duidelijk. De afgehakte vingers! Het was allemaal de schuld van die man en dat duivelse apparaat van hem. Mooi niet dat ik hem vrijwillig mijn vinger ging aanbieden. Hij wees naar mij. ‘Misschien wil de jarige job mij helpen? Sta maar eens op.’

Doodsbang
Ik begon heel hard te brullen. Mijn ouders snapten er niets van. Ze namen mij mee naar de gang. Ik bleef maar ratelen over afgehakte vingers. Doodsbang was ik. Ze probeerden me rustig te krijgen, maar het lukte niet. ‘Als je zo flauw blijft doen, blijf dan maar hier op de trap zitten. Je mag terug naar de huiskamer komen wanneer je weer normaal kunt doen.’

De show ging verder zonder mij. Er werd een vrijwilliger gevonden. Ik luisterde gespannen vanaf de trap. ‘Opgelet!’ riep de goochelaar. ‘Het doet maar heel even pijn.’ Daarna klonk applaus. Applaus? Ik kwam van de trap af en rende naar de huiskamer. De halve sigaret lag nog op de grond. Ik had een afgehakte vinger verwacht, maar die lag er niet.

Luciferdoosje
‘Deze truc is ooit een keer misgegaan,’ sprak de goochelaar. Uit zijn koffer haalde hij een luciferdoosje. Hij schoof het open en liet ons een wijsvinger zien. Maar deze vinger bleef niet liggen. Hij ging rechtop staan en zakte weg uit het doosje. Onderin zat een gat. De goochelaar had zijn eigen wijsvinger door het gat gestoken. ‘Hier,’ zei de man. Hij gaf het doosje aan mij. ‘Mag jij hebben.’

Het was nep! Het was een truc. Nu ik het wist voelde ik me niet opgelucht. Ik kon niet precies thuisbrengen hoe ik mij voelde. Achteraf weet ik wel wat het woord is dat paste bij die emotie. Ik voelde me ontgoocheld.

Met dank aan Peter van Lith die met zijn geweldige goochelworkshop bij mij deze jeugdherinnering wist terug te toveren

CC Foto: GettyImages

Drank
‘Het stinkt hier naar drank,’ zegt vriendin R.
Ik spreek de man aan, probeer hem wakker te krijgen, maar hij reageert niet. Ik sta op. ‘Hij heeft inderdaad behoorlijk gezopen. Een heupflacon steekt deels uit zijn broekzak. ‘Maar wat gaan we met hem doen.’
‘De ambulance bellen,’ stelt vriendin R. voor.
‘Iemand die te veel gezopen heeft laten ze liggen,’ zeg ik.

Dan zie ik een plastic flesje met een oranje dop. Met viltstift is de letter G erop geklad. ‘Wat moet dit voorstellen?’ vraag ik me hardop af. Ik draai de dop open en ruik. ‘Het ruikt zoetig. Het zou een energiedrankje kunnen zijn. Staat de G er soms op omdat het gif moet uitbeelden?’

LOTUS
De man die zogenaamd bewusteloos aan onze voeten ligt mankeert niets. Hij heeft de landelijke opleiding tot uitbeelding van slachtoffers gevolgd, kortweg LOTUS, en speelt dat er iets met hem gaande is. Wat precies, daar mogen wij naar gissen. Eerder op de avond beeldde iemand uit dat hij was geëlektrocuteerd, ook zagen we iemand die deed alsof hij een beroerte had en bij de trap in de gang lag iemand op de grond, zogenaamd met een schedelbasisfractuur.

GHB
‘Ik lig hier dood te gaan,’ zegt de man met de heupflacon na afloop van zijn toneelstukje. Hij legt uit dat hij weliswaar alcohol opheeft, maar ook GHB. ‘In combinatie met alcohol is een kleine hoeveelheid GHB al dodelijk.’

Aan het eind van de avond worden alle scenario’s nogmaals besproken. Bij de man die zogenaamd onder stroom staat wordt er nog bedeesd gelachen, maar als de man met zijn flesje GHB begint te vertellen is het stil. ‘In 2009 werden 1200 mensen opgenomen in het ziekenhuis nadat ze GHB hadden geslikt. We zien het steeds vaker mis gaan. En vergeet niet dat alcohol ook gif is.’ Hij laat de heupflacon zien. ‘Dit is ook een harddrug mensen. Bij regelmatig gebruik van meer dan twee glazen per dag veroorzaakt alcohol meer schade dan de meeste andere soorten drugs.’

Cuba Libre
Ik had mijzelf een stevige Cuba Libre beloofd na deze zware avond. Maar op weg naar huis denk ik na over mijn drinkgedrag. Meng ik niet te vaak een scheut rum door mijn cola?

Eenmaal thuis pak ik een glas. Eigenlijk heb ik toch wel zin in iets sterks. ‘Rum cola?’ vraagt mijn vrouw als ik de huiskamer inloop met een vol glas.
‘Nee, gewoon cola,’ antwoord ik. ‘Ik denk dat ik de alcohol eens een tijdje laat staan.’

CC Foto: GettyImages

Demonstreren
‘Wat is demonstreren?’ klinkt het dan. Alweer zo’n moeilijk woord. We weten wel waar de vragen vandaan komen. De leraren en leraressen van de school van onze kinderen gaan staken vanwege de onnodige bezuinigingen op passend onderwijs. Er wordt een massale opkomst verwacht. Omdat de kinderen niet naar school gaan heb ik een vrije dag opgeofferd, voor het goede doel, zeg maar.

Spandoeken
Ik leg uit dat mensen demonstreren wanneer ze het niet eens zijn met de nieuwe regels die door de regering worden bedacht. ‘Dan gaan mensen met zijn allen de straat op. Ze hebben spandoeken bij met teksten erop en roepen heel hard dat ze het er niet mee eens zijn. Precies zoals jullie doen wanneer mama spaghetsi maakt.’

‘Nou zeg,’ zegt mijn vrouw.

‘Wat is de regering?’ vraagt Wessel.

Regering
Ik besluit dat het beter is om alles snel in één grote brij van informatie te vertellen: ‘Vanaf achttien jaar mag je gaan stemmen. Iedereen heeft één stem en die mag je weggeven aan iemand als je vindt dat die persoon jouw mening vertegenwoordigt. Sommige mensen willen bredere wegen, andere mensen willen meer natuur. Die mensen verenigen zich in een partij. De partij met de meeste stemmen kan bepalen wat er gaat gebeuren in ons land, maar meestal moeten een paar partijen samenwerken. Ze moeten samen beslissen over of er meer wegen komen, of dat er meer bos blijft.’

Groene rakker
Na die saaie uitleg blijft het even stil. Als mijn zoon alle informatie heeft verwerkt, begint hij te praten over de bossen. ‘Straks zijn er alleen nog maar wegen. Dat mag toch niet,’ moppert hij. Het is alsof ik mijzelf hoor praten, maar dan jaren terug. Ik was ook zo’n groene rakker in de dop. Als beloning geef ik hem een aai over zijn bol.

‘Er zijn ook heel veel files in Nederland. Jij vindt het toch ook niet leuk om in de file te staan,’ zegt zijn moeder, om wat tegenwicht te bieden. Ik merk aan mijn zoon dat hij na onze uitleg in ieder geval begrijpt dat het allemaal heel lastig is. Hij stelt in ieder geval geen moeilijke vragen meer.

Staken
Pas als de kinderen zijn gewassen en we ze uit bad willen halen, merk ik dat ze wat op hebben gestoken van onze uitleg. Mijn dochter wil er niet uit. Ze roept Wessel op om te gaan demonstreren.
‘Nee, we gaan staken,’ dreigt mijn zoon.
‘Dat is goed hoor. Je weet wat staken is hè, dan stop je ergens mee. Kom dus maar uit bad,’ zeg ik.
‘Nee, we staken niet,’ roept mijn dochter snel.
‘Ook goed. Jullie zijn het dus met ons eens. Kom er dan maar snel uit,’ zeg ik.
‘Maar papa,’ zegt mijn zoon bozig. ‘Wat we ook zeggen, jij krijgt toch altijd jouw zin.’
‘Kijk,’ zeg ik tegen Wessel. ‘Dat noemen ze nou politiek.’

CC Foto: GettyImages

Zenuwachtig
Mijn handen zijn koud. Ik ben zenuwachtig voor wat er gaat komen. Mijn dochter daarentegen, leunt heel rustig tegen haar kussen dat ik rechtop heb gezet. Ze speelt haar computerspelletje. Ik probeer te lezen, maar blijf steeds maar weer naar haar kijken. Wat is ze lief, mooi, stoer en rustig. Misschien komt het door de film over Floris. Floris moest ook naar het ziekenhuis. De KNO afdeling van het Albert Schweitzer ziekenhuis maakte er een voorlichtingsfilmpje over.

Zetpil
Floris krijgt een eigen bed. Hij krijgt ziekenhuiskleren aan. Je ziet hem heel even op elleboog en knieën op zijn bed zitten, met zijn billen omhoog. De stem die uitleg geeft over alles wat wij zien zegt dat hij net een zetpil heeft gekregen. Dan gaat hij naar de operatiekamer. Daar krijgt hij een kapje op zijn neus. Hij krijgt een kus op zijn voorhoofd van zijn moeder. Floris slaapt al. Het is allemaal heel suggestief in beeld gebracht. Alleen wanneer Floris na de operatie nipt van ijskoude ranja zien we aan zijn gezicht dat het een beetje pijn doet.

Held
Floris is in ons huis dagenlang onderwerp van gesprek geweest. De operatiekamer zag er spannend uit, met zo’n grote lamp boven een smal bedje. Het kapje dat je op je neus krijgt als je gaat slapen was ook erg indrukwekkend. Maar Floris onderging het heel gelaten. Hij leek het totaal niet eng te vinden en huilde niet. Myrthe was erg onder de indruk, niet van de zetpillen en het gasmaskertje, maar van het knappe jongetje. Floris, de koene held. Daar reed hij in zijn verrijdbare bed. ‘Dat bed kan rijden,’ zei Myrthe en ze moest er zowaar om lachen.

Magie
Als de verpleegster uitleg wil geven over wat er staat te gebeuren, weet mijn dochter al bijna alles. ‘En Floris ging rijden in zijn bed!’ joelt ze. Wanneer ze hoort dat wij dat ook gaan doen, krijgt ze er helemaal zin in! Eerst zijn er de zetpillen. Dat is niet fijn, maar Myrthe verbijt zich, terwijl de moeder van het huilende kind nog de grootst mogelijke moeite heeft om haar dochter in het ziekenhuispakje te krijgen. Ik zie hoe ze af en toe naar ons kijkt, verbaasd, een tikkeltje jaloers. Ik kan er niets aan doen. Het is de magie van Floris.

Paniek
Myrthe maakt er een waar feest van. Zelfs het huilende meisje krijgt er plezier in als ze onze dochter bezig ziet. Als Myrthe aan de beurt is voor haar operatie, is ze nog steeds niet bang. Ze maakt grapjes. Ze vermaakt iedereen in de operatiekamer. Als ze onder narcose gaat is er wel even de paniek. Haar hartslag gaat omhoog. Ze pakt mijn hand vast. We hebben afgesproken dat ze me heel hard mag knijpen als het eng is en ze knijpt ook echt heel hard, maar al snel verzwakt haar grip. ‘Ze is weg,’ zegt de narcotiseur.

Mijn dochter. Mijn kleine heldin. Ik kan niet trotser zijn. Wat een flinke meid!

Ranja
We zijn terug op de kinderafdeling. De neusamandelen zijn geknipt. De buisjes zitten in de trommelvliezen. Al het enge is achter de rug, maar onze dochter huilt onbedaarlijk. Twee zetpillen, de narcose, dat deed haar allemaal niets. Ze huilt vanwege een glas ranja. Dat is namelijk dezelfde ranja als die van Floris. Ik kijk naar het meisje dat eerder nog huilde. Ze drinkt heel tevreden van haar ijskoude ranja. Haar moeder kijkt naar onze dochter. Ze snapt er nu echt helemaal niets meer van. Ik kan het niet uitleggen. Het is allemaal de schuld van Floris.

CC Foto: Privébezit

Geheim
‘Wat krijg ik dan?’ vraagt ze nieuwsgierig.
‘Dat is nog een geheim,’ zegt mijn vrouw.
‘Maar ik weet wel wat ik krijg hoor,’ zegt ze brutaal.
‘Wat dan?’ vraag ik.
‘Dat zeg ik niet. Dat mogen jullie raden.’

Onze kinderen zitten samen in bad. Ze zijn allebei al gewassen en mogen nu nog even spelen. Wessel zit met zijn waterpistool op zijn grote teen te schieten. Het puntje van zijn tong zit klem tussen zijn lippen. Zijn zus zit rechtop en laat de badspeeltjes met rust. Ze kijkt verwachtingsvol naar ons, maar wij zeggen niets.

Ferrari
‘Zeg jij eens wat je graag wilt hebben?’ vraagt mijn vrouw.

‘Je had toch al een cadeau in gedachten,’ mompel ik. Terwijl mijn vrouw het bad vol liet lopen, fluisterde ze in mijn oor dat ze wist wat ze voor Myrthe wilde gaan kopen. Wat precies wilde ze niet zeggen, want Myrthe en Wessel stonden zich vlak naast ons uit te kleden.

‘Ja, dat is wel zo,’ antwoordt mijn vrouw zachtjes. ‘Maar misschien heeft Myrthe wel een beter idee.’

Myrthe heeft echter totaal geen idee wat ze wil. Dus ik help een beetje: ‘Je rijbewijs zodra je achttien bent?’ Nee, dat wil ze niet. ‘Misschien wil je een Ferrari?’
‘Nee.’

Goocheldoos
‘Hou eens op, dat zijn toch geen gewone cadeaus,’ zegt mijn vrouw.
‘Een goocheldoos dan,’ zeg ik.

‘Met een echte toverstaf?’ vraagt ze. ‘Zo één met zwart aan de binnenkant en twee witte stukjes aan de buitenkant?’ Als ik zeg dat er precies zo’n toverstaf bij zal zitten, wordt ze ineens heel enthousiast over dat cadeau.

‘Maar ik had al iets anders in gedachten,’ moppert mijn vrouw. ‘En nu wil ze een goocheldoos.’

‘Ja, je komt er toch zelf mee,’ zeg ik. ‘Zeg anders gewoon wat jij in gedachten had. Dan kan ze kiezen. Bovendien denk ik dat het voor haar veel leuker is om precies te weten waarop ze zich kan verheugen.’

Show
‘Ik wilde het spel Knibbel Knabbel Knuisje kopen,’ zegt mijn vrouw. Daarna vraagt ze aan Myrthe wat ze het liefste wil. Maar Myrthe geeft geen antwoord, ze lacht heel hard om de piemel van haar broertje. Hij is een hele show aan het opvoeren. Het stukje vlees dobbert als een bootje in het water, maar dan komt er een haai op af en begint hij er wild mee te schudden.

‘Myrthe, luister eens schatje. Wat wil je? Knibbel Knabbel Knuisje, of een goocheldoos?’ vraagt mijn vrouw nogmaals.

En dan antwoordt ze: ‘Ik wil ook een piemel.’

CC foto: Muffet

Harig huisdiertje
Misschien komt dat omdat de stofzuiger iets te zwaar is. Er moet namelijk een nieuwe zak in. Maar wanneer denk je daaraan? Juist, als je gaat stofzuigen en dus niet wanneer je door de winkel loopt met het boodschappenlijstje. We hebben geen lege stofzuigerzakken meer in huis. Dat is het lot van de laatste zak: die wordt gebruikt totdat de zuiger astmatische klachten begint te krijgen. Van de inhoud van de zak kunnen we inmiddels een harig huisdiertje kneden.

Vingeren
Het fijnste aan stofzuigen is wanneer je kunt horen dat het werkt. Kleine stukjes koek ratelen zo lekker in de telescoopbuis. Als het daarentegen te veel lawaai maakt weet je dat je een stukje Lego of Playmobil te pakken hebt. Ooit wilde ik dat nog wel opvissen uit de stofzuigerzak, maar daar ben ik mee opgehouden. Wat een smerigheid zeg, in zo’n vieze, grijze massa vingeren, terwijl je wolkjes stof inademt. En wat levert het je op: meestal een borrelnootje dat je toch niet meer kunt eten.

Floep
Het minst fijne aan stofzuigen is wanneer de telescoopbuis plotseling in elkaar schuift en dat je ineens als een oud mannetje naast de stofzuiger staat met die stomme buis als wandelstok. Of dat de stofzuiger zichzelf vacuüm zuigt, ook zoiets stoms. Je hoort floep, dat duivelse rode lampje gaat branden en het apparaat maakt ineens een geluid alsof er van binnen van alles is losgeschoten. De stofzuigerzak wordt in elkaar gezogen en laat daarbij een wolkje stof ontsnappen dat met een rotvaart door het filter heen wordt geblazen.

Verdedigingsmuur
Je huis wordt gewoon niet schoon van stofzuigen. Kijk maar eens goed naar een stofzuigermond. Wat zit er rondom het grote, gapende gat waar al het vuil in moet verdwijnen? Een verdedigingsmuur van fijne borstelhaartjes. Waarom? De dikste viezigheid bezem je ermee weg en helle dotten haar klitten vast in die stomme haartjes. Ben je klaar met stofzuigen, heb je het gevoel dat je huis schoon is, blijkt dat je eigenlijk de vloer hebt geaaid met een wollige korst waar haartjes uit groeien. Dat moet je er dan ook nog eens met de hand uittrekken.

Staartje
Zo gemakkelijk als de stroomdraad uit het apparaat komt, zo moeilijk gaat hij er weer in. Ik sta er altijd mee te hannesen. Die laatste meter laat zich nooit oprollen, die blijft als een demonisch staartje buiten het apparaat liggen. Je trekt hem aan zijn staart, duwt met je voet op de knop en dat is dan ook altijd weer de verkeerde knop, zodat je een paar dagen later schrikt als de stofzuiger meteen begint te loeien wanneer je de stekker in het stopcontact duwt. Na een heel procedé van trekken, duwen, nog wat trekken, weer eens duwen, slurpt het apparaat eindelijk het laatste stukje van de draad spaghetti naar binnen.

En dan is het afgelopen, dan ben je eindelijk klaar. En altijd op dat moment komt er iemand door de huiskamer banjeren met zijn schoenen vol zand. Altijd.

CC Foto: Getty Images

Koudwatervrees
Het leek me altijd al een leuke vrijetijdsbesteding, maar iets hield me tegen om het zelf te gaan doen. Er werd namelijk vrij ingewikkeld over gedaan door mijn collega’s. Ik weet dat het allemaal meevalt zodra je over de koudwatervrees heen bent gestapt, maar ik had de stap nog niet genomen. Tot begin deze week mijn collega vond dat ik maar eens mee moest gaan in de pauze. ‘Hier in de buurt is een cache, dan gaan we die samen even doen. Kunnen we daarna een broodje eten.’

Puzzels
Dus ging ik mee. We begonnen bij een groot LCD scherm. Een kunstwerk hier in de stad. We moesten de lampen die daar in de grond zitten gaan tellen en het aantal bomen dat in het grind staat. Niet echt uitdagende puzzels. De ervaren geocacher verzekerde me dat andere caches wel leukere of moeilijkere puzzels hadden. De benodigde antwoorden waren snel gevonden. We voerden de coördinaten in en gingen op pad. Ergens in het centrum van de stad lag een heuse schat op ons te wachten. Maar waar?

Niet veel later stonden we achter een bedrijfspand, onder een ijzeren rooster met een trap. Het geheel vormde een vluchtroute bij een nooduitgang. ‘Hier is het. Ga maar zoeken,’ zei de ervaren Geocacher plagerig.

Inspectie
Terwijl ik zocht vroeg ik mij af hoe dat eruit moest zien voor passanten: twee mannen die een ijzeren trap inspecteren. ‘Het is alsof ik hier sta te kijken of de boel wel goed is schoongemaakt,’ grapte ik en ter illustratie haalde ik mijn vinger langs een richel. Ik stootte tegen iets aan. Het voorwerp gaf een beetje mee. Ik pakte het vast en trok. Het kwam los. Het bleek een kokertje te zijn dat met kleine magneetjes vast zat tegen het ijzer. Caches bevinden zich in publiek toegankelijke gebieden, overal kun je ze aantreffen, maar alleen de uitverkorenen mogen ze vinden. Ze zijn dus altijd goed verstopt.

‘Dat heb je snel gedaan,’ zei mijn collega verbaasd en misschien ook een tikkeltje teleurgesteld. Maar hij hervond zich snel: ‘We hebben hier te maken met een natuurtalent.’

Excuses
Ik maakte het kokertje open. Wat erin zat was niet echt opwindend: een rolletje papier met daarop alle namen van de schattenjagers die me voor waren gegaan. Mijn collega stond al excuses te maken voor de cache, die eenvoudig van opzet was. Hij vertelde over veel spectaculairdere schattenjachten. Maar ik vond het niet erg. Juist het zoeken naar de schat vond ik spannend. De cache zelf deed me weinig. Het is zoals een wijs man ooit zei: de reis is belangrijker dan de bestemming. En een nog slimmere piraat sprak ooit: die schatkist zit vol zand, maar ik zit nu wel mooi op een tropisch eiland.

CC foto: cachemania

‘Nee joh,’ antwoord ik. Ik zet mijn bril af en samen kijken we naar het plastic dat dag in, dag uit op mijn neus staat. De steuntjes zijn groen uitgeslagen en vettig.

Vies
‘Wat vies zeg,’ zegt mijn dochter. Ik moet haar gelijk geven. Bah. Na een bezoek aan het toilet was ik altijd mijn handen. Ik ga elke dag in bad. Ik gebruik deodorant. Maar mijn bril was ik eigenlijk nooit. Ik zet hem af als ik ga douchen. dan draag ik hem totdat ik naar bed ga en ‘s ochtends zet ik hem weer vies op mijn hoofd.

Niet alleen de neussteuntjes zijn smerig. Op de kunststof brillenglazen zitten vette vegen. Die glazen maak ik wel eens schoon, dan poets ik ze met een zakdoek. Als ik daarna de bril weer op mijn neus zet is het alsof de hele wereld ineens wat schoner is.

Plumeau
‘Mag ik hem schoonmaken?’ vraagt Myrthe. Nog voordat ik in kan stemmen met haar plan, pakt ze de plumeau. ‘Zet je bril maar weer op,’ zegt ze. Dan krijg ik een mep met de staaf. Daarna wrijft mijn dochter de kriebelige haartjes van de plumeau over mijn hoofd. ‘Zo, nou is hij wel schoon,’ zegt ze.

Ik zet mijn bril weer af. Samen kijken we naar het resultaat: de bril is nog steeds vies. ‘Ik weet wel wat we kunnen doen,’ zegt ze. ‘We kunnen hem in de vaatwasser stoppen.’

Vaatwasmiddel
Ik heb gezien wat ons vaatwasmiddel doet met kunststof glazen, die zijn vaal geworden en er staan strepen op. ‘Nee, dat lijkt me niet zo’n goed idee. Weet je wat, ik ga hem wel even schoonmaken in warm water.’

In de keuken trakteer ik mijn bril op een badje. Daarna poets ik hem grondig schoon met de theedoek. De neussteuntjes zijn nog altijd groen, die moet ik een keer laten vervangen, maar op de glazen zit niets meer dat het uitzicht op de wereld kan blokkeren.

Opruimen
Dan zet ik de bril weer op. Met een schoongemaakte bril ziet de wereld er heel wat schoner uit. Dat heb ik leuk bedacht, maar het blijkt niet op te gaan voor onze huiskamer. Ineens zie ik het vuil dat ik eerder niet zag liggen.

‘Mijn bril is weer schoon hoor. Geef die maar aan mij,’ zeg ik tegen Myrthe, die de plumeau zit te aaien alsof het een huisdier is. Ze geeft hem aan mij en vraagt of ik hem ga opruimen.

‘Nee, helaas niet. Papa moet hem eerst zelf nog even gebruiken,’ zeg ik en terwijl ik begin met schoonmaken besef ik dat de wereld af en toe mooier lijkt als je hem bekijkt door een vieze bril.

CC foto: Tilemahos_E

Zwemles
We vertellen over de klachten van onze dochter. Over oorpijn in de nacht die vaak optreedt, meestal de nacht na zwemles. Het zijn dezelfde klachten als ik had als kind. Middenoorontsteking, ik weet precies wat het is.

‘Laten we maar eens een kijkje gaan nemen,’ zegt de dokter en hij nodigt mijn dochter uit om op de behandelstoel te komen zitten. Met haar kinnetje tegen haar borst schuifelt ze naar de stoel. Ze gaat zitten en begint meteen te snikken. Ik ga bij haar staan. De dokter maakt daar meteen gebruik van door aan mij te vragen of ik haar hoofd vast wil houden, een beetje schuin, zodat hij er makkelijk in kan kijken.

Roze vlek
‘Schatje, dit doet echt geen pijn,’ zeg ik sussend. Ik pak haar hoofdje vast. Dan zie ik de ingang van haar oor op een beeldscherm verschijnen. Moderne techniek in de geneeskunde, daar kan ik elke keer weer helemaal enthousiast van worden. ‘Kijk, je kunt nu ook zelf in jouw oor kijken,’ zeg ik, iets te blij.

‘Nee,’ zegt ze resoluut. Ik voel aan haar hoofd dat ze ermee wil schudden. De camera gaat iets dieper haar oor in en dan zie ik een kleine roze vlek. Ooit mocht mijn vader meekijken in mijn oor. De KNO arts vertelde dat het roze rondje mijn trommelvlies was. ‘Kijk schatje, dat daar is jouw trommelvlies,’ zeg ik. Het is een trip down memory lane voor mij. Dat het voor mijn dochter bittere ernst is beklijft niet.

Topografie
‘Dat ziet er niet goed uit,’ zegt de dokter. Ik mag met Myrthe weer bij het bureau van de KNO arts gaan zitten. Hij legt een tekening op tafel, een doorsnede van het middenoor, een plaatje waar ik bekend mee ben. Ik ken de topografie van het middenoor beter dan die van Brabant. Zijn grote wijsvinger wijst naar de tunnel tussen neus en oor. ‘De buis van Eustachius,’ zeg ik. Ik kan er een spreekbeurt over geven.

‘Precies. Bij kinderen tot zes, zeven jaar is de buis soms te nauw. Dat functioneert allemaal niet goed, maar daar is een eenvoudige oplossing voor.’ Dat weet ik. Ik verwacht dat de arts nu gaat opperen voor buisjes. Zelf kreeg ik die ondingen die zorgen voor een permanente open verbinding tussen middenoor en buitenwereld aangemeten op mijn zesde. Het voelt alsof ik het antwoord weet op de belangrijkste vraag, die van de hoofdprijs. Ik voel de behoefte om het hardop te zeggen. Buisjes!

Neusamandelen
‘Ik wil de neusamandelen verwijderen,’ zegt de arts. De neusamandelen? Die staan helemaal niet op het plaatje. Hij wijst naar waar ze zouden moeten zitten en spreekt het vermoeden uit dat ze heel groot zijn en dat ze de vrije doorgang van lucht door de buis van Eustachius belemmeren. ‘Die buisjes kunnen altijd nog worden ingebracht.’

‘Heeft u nog vragen,’ vraagt de dokter als hij klaar is met de uitleg.

Ik kijk opzij en zie mijn vrouw naar mij kijken. ‘Nee,’ zeggen we dan. Als we opstaan zegt mijn dochter iets, zo zacht dat we het amper kunnen verstaan. Ze stelt haar vraag direct aan de dokter, de belangrijkste vraag en wij zijn hem vergeten te stellen. Ze vraagt het heel zacht, met een bang stemmetje. ‘Gaat het pijn doen?’

CC foto: Travis Isaacs

Plaatjesboek
De feiten rondom het seksleven van de volwassen mens onthul je niet zomaar even, dat moet je gedoseerd brengen, het liefst met plaatjes erbij. Niet van die plaatjes waar het allemaal veel te expliciet op te zien is. Nee, dat moet gebeuren met keurig getekende, maar niet te duidelijke illustraties in een boek. Precies zo’n plaatjesboek als dat ik zelf ooit had, waarin je op kinderlijke wijze kunt kennismaken met de feiten over de bloemetjes en de bijtjes.

Struik
Mijn boek heb ik niet meer, maar ik kan me nog wel wat van de plaatjes herinneren, zoals het plaatje van een piemel waaruit een struik groeide. Nou ja, piemel. Het leek erop dat de uitgever een illustratrice met piemelvrees had ingehuurd voor de illustraties. Het apparaat zag eruit als een uitgerekt stuk elastiek. Twee evenredige lijnen vonden elkaar aan het uiteinde door middel van een boogje. Uit de top groeide een groen struikje. Dat moest het orgasme voorstellen.

Schuifdeuren
De tekening van wat de vrouw tussen haar benen heeft zitten was ook niet echt verhelderend. Het was een ovaal met schuifdeuren aan de zijkant en twee stippen in het midden. En dan was er nog een stip die zich net iets buiten de ovaal bevond. Ik vroeg mij af hoe dat goed moest komen. Zo’n piemel heeft geen ogen, hoe kan dat ding dan het goede gaatje vinden? Op de gok? Met zesenzestig procent kans dat je in het verkeerde gaatje schiet? Of vond de piemel kronkelend zijn weg wel? Ik had wel vaker gehoord dat het verstand van de man in zijn lul zat, ik wist alleen niet dat ik dat zo letterlijk moest nemen.

Erin-en-eruitgedoe
De tekst in mijn boek bracht weinig duidelijkheid. Een man en een vrouw die verliefd zijn op elkaar, vinden het fijn om in hun blootje heel dicht tegen elkaar aan te gaan liggen. Tot zover was het duidelijk, maar hoe ging het dan verder? Gebeurde de rest dan zo’n beetje vanzelf? Over al het bewegen dat erbij komt kijken, stond niets in dat boekje. Al dat erin-en-eruitgedoe. De poppetjes lagen gewoon vredig naast elkaar te wachten totdat het gebeurde. Hup, struikje eruit en negen maanden later had je dan een baby. Terwijl juist dat bewegen zo maf is. Erin. Er bijna uit, nee toch maar weer erin. Hartstikke vermoeiend.

Roze vulpennen
Mijn zoon heeft van ons een eigentijdse versie van het boek gekregen. Er staat een dijk aan informatie in. Alles wordt tot in de diepste details besproken. Helaas is er wat de illustraties betreft weinig veranderd. Die zijn nog altijd raar: piemels zien eruit als roze vulpennen. Grijze zaadcellen met winterkleding aan stellen sperma voor dat is ingevroren. Een lieflijk lachende eicel sluit vredig haar ogen wanneer ze wordt aangevallen door een leger van spermacellen. De winnende zaadcel neemt een hap uit haar alsof ze een appel is en dan breekt ook nog zijn staart af.

Wessel was heel blij met het boek. Hij begon er meteen in te bladeren. Ik keek met hem mee en probeerde het één en ander wat te verduidelijken. ‘Zo,’ zei hij na ongeveer vijf minuten. ‘Mag ik dan nu weer in de Donald Duck gaan lezen.’

CC foto: gniliep

‘Omdat mijn kleine teen zeer doet,’ antwoordde ik. Ik probeerde de dag zittend door te brengen en overwoog serieus op mijn bureaustoel naar het toilet te rollen voor een plas. Maar rondlopen op sokken en door de gang rijden op een stoel ging me iets te ver. Dus strompelde ik op schoenen naar het toilet. Eenmaal klaar moest ik weer helemaal terug. Ik was blij dat die schoen weer snel uit mocht.

Dorst
De oorzaak van mijn ongerief was een ongelukje in huis. Vanochtend maakte onze zoon ons wakker rond half vijf. Hij had dorst. Ik ging met hem mee naar beneden, waarbij ik ergens halverwege een voet in het niets probeerde neer te zetten. Mijn lijf reageerde uit reflex en daarvan schrok ik uit mijn half wakkere toestand.

‘Wat doe je nou,’ vroeg mijn zoon, die achterom keek omdat hij een roffeltje hoorde dat deed denken aan een woeste drumsolo. Ik stond gewoon rechtop, maar wel wat traptreden lager en moet eruit hebben gezien alsof ik het spelletje één-twee-drie-roodlichtje deed en doodstil moest blijven staan omdat hij naar me keek.

Blessure
Wessel ging naar het toilet. Hij dronk een half glas water. Daarna gingen we terug naar boven. Ik had nergens last van, behalve van de wekker die een half uur later vond dat ik alweer uit bed moest. Pas bij het aanschieten van mijn schoen, voelde ik dat ik de snelle afdaling van die ochtend had moeten bekopen met een blessure.

‘Wat is met jouw teen gebeurd?’ riep mijn vrouw ontzet, toen ze ‘s avonds samen met mij keek naar het teentje dat ernstig zijn best deed net zo groot te worden als zijn grote buurman van drie tenen verderop. Vooral de kleur maakte indruk op haar. Het paarsachtig blauw stak erg af bij de kleur van de andere teentjes.

Smerig
Ik gooide er wat pijnlijke kreuntjes uit via mijn neus en onderzocht voorzichtig of de teen nog wel goed vast zat aan de rest van mijn lijf.

‘Gadver, dat ziet er smerig uit,’ zei mijn vrouw. Ze keek naar mijn voet alsof ze amper nog liefde opbrengen voor het teentje.

‘Nou zeg, mijn teen doet zeer en in plaats van hem te beplakken met pleisters kijk je niet naar hem om,’ zei ik verontwaardigd. ‘Terwijl juist nu mijn teen wel wat aandacht kan gebruiken.’

Ze bukte over me heen, gaf me een kus op mijn mond en zei: ‘Sla maar op je duim, dan heeft ‘ie wat gezelschap.’

CC foto: meddygarnet

Amsterdam ArenA
Getallen van een ander soort krijg ik aan het eind van elke maand. Het is een lijst met bezoekersaantallen. Het dikgedrukte getal bovenaan het lijstje geeft aan hoeveel bezoekers mijn blogs hebben bezocht die maand. Een getal is zo onpersoonlijk, daarom probeer ik er een beeld bij te krijgen. Dan denk ik aan het uitzicht dat artiesten hebben vanaf een podium als ze optreden. Of ik denk aan voetballers in een volledig gevulde Amsterdam ArenA.

Heineken Music Hall
Het getal doet denken aan een gigantische massa mensen. Maar dat zoveel personen mijn columns lezen, daar klopt niets van. Allereerst moet ik dat getal in dertien stukjes hakken omdat ik elke maand zoveel blogs schrijf. Met wat er over blijft kan ik de ArenA niet meer vullen. Dan denk ik eerder aan een locatie zoals de Heineken Music Hall. Daar kan het heel gezellig zijn met zoveel mensen.

Uniek
Maar zeggen dat ik zo vaak wordt gelezen zou ook niet eerlijk zijn, want het getal dat overblijft bestaat niet uit unieke bezoekers. Een groot aantal lezers komt nog wat vaker terug, bijvoorbeeld om te kijken of er onder de tekst nog reacties bij zijn gekomen. De Heineken Music Hall krijg ik daarom nooit gevuld.

Plus meisje
In het bezoekersaantal dat resteert moet ik nog meer gaan snijden. Er zijn namelijk maandelijks heel veel mensen die met behulp van Google zoeken naar het Plus meisje. Als die mensen klikken op de eerste link die door de zoekmachine wordt weergegeven komen ze op mijn website terecht, terwijl ze waarschijnlijk op zoek zijn naar de beelden van Esmée bovenop Jeroen van Koningsbrugge. Die foto’s vind je niet bij mij, dus ben ik dat publiek ook meteen weer kwijt.

Mannengezeik
Zo zijn er ook mensen die Google raadplegen omtrent mannengezeik. Zij vinden mij. Wil je iets weten over staand plassen, mijn column over het gevaar ervan verschijnt als één na hoogste notering. Zoek je op flauwvallen plassen, dan staat dezelfde blog bovenaan. Zoek je gevoelige noten, dan ben ik je man. De zoekterm boomplasser levert bijna dertigduizend resultaten op en mijn blog staat bovenaan. Zien jullie trouwens ook een trend?

Feestzaaltje
Als ik de personen die mijn blogs via de zoekmachine bereiken en haast meteen weer weggaan niet meetel, houd ik nog wat mensen over die daadwerkelijk lezen wat ik schrijf. Dat is geen stadion vol, daarmee vul ik ook geen evenementenhal, maar bij wat er over blijft stel ik mij een gezellig café voor met feestzaaltje vol vrolijke mensen.

Lief
Het lijkt me een leuk clubje, mijn lezersschare. Hoeveel mensen het precies zijn weet ik niet. Het zijn er zeker zoveel dat ik ontzettend zenuwachtig zou zijn als ik mijn teksten aan jullie zou moeten voorlezen, want dat heb ik al bij een publiek van drie personen. Wat ik wel weet is dat ik ontzettend blij ben met de mensen die blijven lezen. Dat vind ik ontzettend lief. Echt. Ik ben blij dat jullie er zijn en deze driehonderdste blog draag ik hierbij op aan jullie. Bedankt.

Omdat het feest is trakteer ik! Ooit schreef ik ‘De Verhalenverteller’, een boekje met acht verhalen en een aantal illustraties van eigen hand. Het is verschenen in een oplage van slechts 232 stuks en ze zijn nergens te krijgen. Wil je er één winnen, klik dan hier. Onder de mensen die het formulier invullen verloot ik enkele gesigneerde exemplaren.

CC foto: gotbrimmed

Confetti en serpentines
Carnaval. Volgende week is het zover, dan ligt het zuiden vier dagen lang op zijn gat. Enkele bedrijven sluiten de boel. Doorgaande wegen worden finaal afgezet voor optochten. De straten liggen vol met confetti en serpentines. De cafés stromen voller dan ze in tijden geweest zijn. Het bier wordt met water verdund en in plastic glazen geserveerd. Overal plakken de vloeren. De schuiftrompet wordt goed in de glijmiddel gezet en daar klinkt de muziek ook naar. Mensen gedragen zich alsof ze zot zijn geworden. Zo blokkeerden we ooit een straat: auto’s mochten pas doorrijden als we er in polonaise een rondje omheen hadden gelopen.

Feestvirus
Carnaval moet je niet willen begrijpen, je moet het een keer ondergaan en misschien dat het jou dan grijpt: het carnavalsvirus. Ik weet dat als de tijd daar is, ik wel moet gaan. Overal is het feest, tot aan de voordeur. Dus je kunt je wel opsluiten, maar het is een bijzonder vervelend gevoel om binnen te zitten als het er buiten zo vrolijk aan toe gaat. Als ik niet meega in het feestgedruis, krijg ik achteraf rare verschijnselen. Dan loop ik in juni ineens carnavalliedjes te neuriën. Ik moet er gewoon in om het weer uit mijn systeem te krijgen. Zie het als een soort van reinigingsproces.

Verkleedspullen
Een kostuum hoef ik niet te kopen. Ik heb de keuze. Elke carnavalsvierder heeft een kast vol verkleedspullen. Zo heb ik een riem met een staart, van het jaar dat mijn vrouw als roodkapje ging met een veel te kort rokje en ik haar begeleidde als boze wolf, die telkens door oude heksen aan zijn staart werd getrokken. Ook ligt er een dik clownspak waarvan de stof eruit ziet als die van een versleten lievelingsknuffel. Zo ruikt hij ook. In elk huis ligt wel iets dat je aan kunt trekken voor carnaval. Wees creatief, trek een pyjama aan, of de kleding van je partner. Trek je bruidsjurk weer eens uit de kast. Je kunt altijd nog gekleed gaan in een gordijn, zoals dat gebeurde na de oorlog, toen mensen arm waren maar toch carnaval wilden vieren.

Batman
Het komend weekend kun je overal in het zuiden de straten op. Normaal zie je de mensen daar dicht bij elkaar lopen, veilig in een kluitje. Maar met Carnaval is het gezellig, dan komt het feest uit de cafés naar de straten toe. De pleinen stromen vol vrolijke mensen die er allemaal anders uitzien dan normaal. Iedereen bekijkt elkaar. Je ziet de mooiste creaties. Ineens sta je te praten met Marilyn Monroe of met Batman. Batman is bankdirecteur, maar dat zie je helemaal niet. Iedereen is gelijk. Allemaal vieren we feest. Het maakt niet uit wiens schouders je pakt in de polonaise, als je maar meedoet.

Dat is het geheim van carnaval: het valt niet te begrijpen, je kunt er alleen in meegaan.

CC foto: juhansonin

Computerpoppetje
De mooie bips verdwijnt vervolgens onder een computeranimatie van wat volgens BioActive producent Pharma Nord het toonbeeld is van de perfecte vrouw. Eigenlijk zouden die prachtige billen binnen de groene lijntjes moeten blijven. De reclame laat ons een slank computerpoppetje zien. Het product belooft alle vrouwen te kunnen veranderen in dit soort poppetjes.

Afslanksprookjes
Wie gelooft er nog in afslanksprookjes? Dun worden van pillen. Het concept bestaat al jaren. Het enige effect dat zulke middeltjes hebben is dat de gebruiker gelooft dat ze af zal slanken. Ze geven een positief gevoel. Dat vind ik prima, zo lang het product je niet ziek maakt. Het afslankmiddel BioActive is niet schadelijk te noemen voor de gezondheid. Je kunt de capsules prima innemen. Wat ik daarentegen wel gevaarlijk vind is de reclame.

Belachelijk
De eerste keer dat ik het groene lijntjeslijfje zag oplichten en het lichaam van een gezonde jonge vrouw erachter zag verdwijnen, zat ik samen met mijn dochter televisie te kijken. Ik keek naar mijn kleine meid en dacht: wat voor indruk maken deze beelden op een kind? We zien billen waar niets mis mee is. Ze mogen gezien worden. Ik heb niet het gevoel dat daar een vrouw staat die te dik is. Maar dan verschijnen lelijke groene lijnen die tonen dat zulke rondingen veel platter horen te zijn.

Haltertopje
Het meest opmerkelijke aan de reclame vind ik de laatste paar seconden. We zien een jonge vrouw lopen met een heuptas. Zij is het beoogde resultaat van de BioActive tabletten en capsules. Het is een slank model, op zich niets mis mee. We zien haar lopen en wat valt mij op? Ze draagt een strak haltertopje dat te kort is, zodat een smalle streep van haar blote buik zichtbaar is. Daarnaast wiegt ze bij het lopen enorm met haar heupen.

Vrouwelijker
Daar waar we eerst een vrouw zagen die haar natuurlijke rondingen niet hoefde aan te zetten, zien we aan het eind van de reclame een model dat men vrouwelijker laat lijken door haar rondingen aan te zetten met een te kort topje. Ze draagt een heuptas om de heup te accentueren. Bij het lopen schudt ze met haar billen om aan te geven dat die er zijn. We zien een slank poppetje dat haar best moet doen om er vrouwelijk en voller uit te zien.

Heeft de wereld deze reclame nodig? Nee, van mij mag hij snel verdwijnen en de mensen van Pharma Nord en het reclamebureau wat deze troep maakt, wens ik een destructief computervirus toe dat een einde maakt aan hun groene lijntjesmodel.

CC Foto: Still uit filmpje

Attent
‘Hallo,’ antwoordde ik dus maar, alleen vind ik dat zo stom. Wanneer iemand je bij je voornaam noemt, dan vind ik dat heel attent. Zo’n persoon vind ik dan ook meteen aardig. Maar je bent het dan ook een beetje verplicht om dan hun voornaam te verwerken in het antwoord dat je geeft. Een suf ‘Hallo,’ doet het hem niet. Dan ben je toch een beetje de egocentrische zak die niet goed weet hoe al zijn collega’s heten.

Kort nachtje
Heel af en toe schiet me zo’n vergeten naam ineens toch nog te binnen, maar dan net iets te laat. Dan wil ik terug rennen. ‘Ja, sorry hoor, Harrold. Ja, ik weet natuurlijk wel hoe je heet hoor, Harrold. Ik was er eventjes niet bij met mijn hoofd. Kort nachtje hè, je kent het, hè. Harrold.’ Of als je het juiste moment van timing hebt gemist, toch nog snel even omdraaien. ‘Peter!’ Om dan gewoon heel hard door de gang te roepen dat hij zo’n leuk overhemd draagt.

Kei
Het is niet dat ik niet geïnteresseerd ben in mijn collega’s. Van Harrold weet ik precies hoeveel kinderen hij heeft, wat ze allemaal mankeren en dat hij een gekleurde kei op zijn bureau heeft liggen omdat hij zo’n kei van een papa is. Van Peter weet ik dat hij fervent sportvisser is en dat er een foto van een grote vis tegen de muur van zijn kantoor plakt. Er zitten complete geschiedenissen in mijn hoofd. Ik kan alleen soms niet op hun naam komen.

Krabbeltjes
Het deed wel even pijn toen ik erachter kwam dat Ivo niet Dave heette, of vice versa. Dat was tijdens een vergadering. ‘Misschien dat Ivo wel een idee heeft,’ riep ik. Daarna bleef het stil. Ik keek naar Ivo, maar die zat wat naar de krabbeltjes op zijn aantekeningenblad te kijken. Andere aanwezigen keken naar mij, maar ik zei niets. Ik zat me af te vragen waarom Ivo niet reageerde. Iemand ging verzitten op zijn stoel. Er werden blikken gewisseld.

Gemaakt lachje
‘Iemand anders dan?’ vroeg de voorzitter. Ivo tikte met zijn vinger op zijn aantekeningen en kwam prompt met een prima idee.

‘Ik zei het toch,’ wilde ik nog zeggen. ‘Die Ivo! Altijd de man van de goede ideeën.’ Maar ik begon een vermoeden te krijgen waarom de jongen eerst deed alsof hij mij niet hoorde, om daarna alsnog het woord te nemen. Na de vergadering ging ik naar hem toe. ‘Sorry, volgens mij noemde ik je Ivo.’ Met een gemaakt lachje probeerde ik het ijs te breken. Hij glimlachte flauwtjes, maar zei niets.

‘Zo heet je helemaal niet hè?’

‘Nee,’ zei hij. ‘Ik heet Dave.’

‘Sorry,’ zei ik.

‘Geeft niets Perry,’ zei hij.

CC foto: AhmadHammoud

Pauze
Een vriendinnetje van school stond naast mij. We hadden pauze en waren naar het water gelopen. Ik trapte met de hak van mijn voet op het ijs, maar schoof weg met mijn voet. Daarom stapte ik op het ijs. Als ik het niet kapot kon trappen was het zeker sterk genoeg om erop te kunnen staan.

‘Wat doe je?’ vroeg het vriendinnetje.

‘Ik ga het ijs op,’ zei ik.

‘Ga er nou vanaf,’ zei het vriendinnetje bezorgd. ‘Zo dik is dat ijs niet. Het heeft nog helemaal niet zo hard gevroren.’

Krak
‘Het is wel stevig,’ zei ik en om dat te illustreren stampte ik een keer. Krak. Het ijs brak en ik zakte weg. Met mijn voeten gleed ik van de schuin aflopende waterkant af, totdat ik vast bleef zitten in de modder. Ik stond tot aan mijn middel in het water.

Het vriendinnetje gilde van schrik, maar begon meteen daarna te lachen. Ik stak mijn handen naar haar uit en vroeg of ze me wilde helpen. Met haar hulp wist ik mijzelf op het droge te krijgen. De spijkerbroek kleefde aan mijn benen. Mijn voeten sopten in mijn schoenen. Druipend liep ik terug naar school.

Regenpak
Ik moest nog twee blokuren van vijftig minuten uitzitten, maar ik voelde er weinig voor om dat te doen met een ijskoude, natte broek. Maar zo naar huis fietsen zag ik ook niet zitten, dus ik besloot te blijven. Ik had mijn regenpak bij me en besloot dan maar de broek daarvan aan te trekken. De doorweekte spijkerbroek legde ik bovenop een verwarming.

Tijdens de les hoorde ik rechts van mij meisjes gniffelen. Ze keken naar mijn broek. Ik keek omlaag en zag de broekzak een beetje open staan. Dat gebeurt wel eens als je zit. Alleen is de zak van een regenbroek gewoon een spleet die toegang geeft tot de zak van je echte broek. Ik droeg geen echte broek. Ik droeg zelfs geen onderbroek.

Pinguïn
Ik duwde snel de spleet dicht met mijn hand en bleef de hele les zo zitten. Tussen de blokuren door liep ik als een pinguïn door de gang, niet omdat ik het koud had, maar omdat ik mijn armen strak langs mijn lijf liet hangen, om zo die broekzakken dicht te kunnen drukken. Ik weet alleen bijna zeker dat niemand iets heeft gezien van want ik probeerde te verbergen. Daar was het veel te koud voor. Want mijn wangen voelden wel warm, van schaamte. Maar onder mijn middel had ik het nog steeds hartstikke koud.

CC foto: Mickey van der Stap

Fluffiehaar
‘Ze is vijf. In sommige winkels schieten ze pas gaatjes in oorlellen als het kind zes is,’ zeg ik. ‘Dat zal een reden hebben.’
‘Er zitten meisjes in haar klas die als peuter al oorbellen hadden.’
‘Geen gezicht,’ zeg ik. ‘Zo’n ronde babybol met fluffiehaar en glimmende knopjes.’

Het tweetal dat tegenover mij zit kijkt elkaar aan. ‘Papa moet nog even wennen aan het idee,’ zegt mijn vrouw.
‘Oorbellen zijn gewoon stom,’ zeg ik en ik zoek steun bij mijn zoon. ‘Jij wil geen oorbellen hè?’ Nee, hij vindt oorbellen ook stom. Gelukkig.
‘Oorbellen zijn mooi,’ zegt mijn dochter bozig. ‘Morgen krijg ik oorbellen van mama.’

Pijn
‘Ik vind jouw oortjes prima zoals ze zijn,’ zeg ik. Mijn dochter heeft de mooiste oorlelletjes van de hele wereld. Het is zonde om daar gaatjes in te maken.
‘Doet het pijn?’ vraagt ze, alsof dat onderwerp nog totaal niet ten sprake is gekomen.
‘Ja,’ zeg ik snel, want ik wil daar wat duidelijkheid over scheppen voordat mijn vrouw de kans krijgt om alles te verpesten met verzachtende woorden. Mijn dochter lijkt echter niet onder de indruk te zijn van mijn woorden. Ze kijkt afwachtend naar haar moeder. Die twee hebben het al lang met elkaar gehad over de pijn. Ze weet al dat mijn vrouw nu iets gaat zeggen dat haar gerust zal stellen.

Tikje
‘Ze hebben twee apparaten, zodat ze tegelijkertijd in allebei de oorlellen kunnen prikken,’ zegt mijn vrouw. ‘Het gaat heel snel. Je voelt een tikje en dan is het alweer voorbij.’
Mijn dochter is tevreden. Ze prikt haar vork in een stuk broccoli. Mijn vrouw kijkt me nog altijd aan en ik weet dat ze nog niet klaar is met mij. ‘Blijf je er nou zo flauw over doen, Werner? Kom op, ze wil ze echt heel erg graag hebben.’
Myrthe kijkt naar mij.
‘Wil je ze echt zo graag hebben?’ vraag ik.
Ze knikt.

Keuzes
‘Want als je eenmaal gekozen hebt voor oorbellen, dan is het volledig uitgesloten dat je een tatoeage erbij neemt als je achttien bent, hè. Het is het één of het ander, een tatoeage, of oorbellen. Wat wil je het liefst?’
‘Oorbellen,’ zegt ze vol overtuiging.
‘Goed dan,’ zeg ik. ‘Dan krijg jij oorbellen.’
Mijn vrouw pakt haar bestek op. We kunnen eindelijk gaan eten, ieder van ons tevreden met het behaalde resultaat, waarvan ik hoop dat het garantie geeft voor de toekomst.

CC foto: Ken Wilcox

Loofboompje
Het boompje had geen naalden, het was een wintervast loofboompje. Als bijzondere bijkomstigheid was de boom rond, niet driehoekig. Er was dus kerstboomtechnisch van alles met het boompje mis. Maar een bewoner van het huis had een net met lampjes in de takken gehangen. Branden er lichtjes in een boom, dan is dat in mijn optiek gewoon een kerstboom.

Uitzonderingspositie
Enkele weken geleden zou ik nog langs die voortuin zijn gereden zonder het zielige gedrocht te hebben opgemerkt. In de hele wijk zag je toen nog stroomverslindende kerstdecoraties. Sindsdien is het boompje steeds meer in een uitzonderingspositie komen te staan, totdat het vrijwel alleen overbleef in een verder kerstloze wereld. Daar stond hij opstandig de aandacht op zichzelf te vestigen met zijn lampjes: I’m the only christmastree in the village.

Smoezen
Er zullen heus goede smoezen te verzinnen zijn om zo’n boom te laten staan: omdat de wereld volgens de kalender van de Maya’s dit jaar zal vergaan en dat we dus hoogstwaarschijnlijk de kerst niet meer zullen halen. Of omdat aangetoond is dat de lampjes minder snel sneuvelen als je ze gewoon laat hangen. Misschien bleek tijdens het versieren van de boom dat de eigenaar van het boompje allergisch is voor die boomsoort en is hij nu bang dat zijn handen en armen weer op zullen zwellen als hij de lampjes losmaakt van de takjes.

Gezellig
Er zijn ook mensen die zeggen dat ze zo’n boompje gewoon gezellig vinden. Dat zijn de ergste! Zulke figuren hebben ook een tuinkabouter in de voortuin staan, met een reusachtige paddenstoel erbij, of zo’n enge pop die eruit ziet als een kleuter die naar binnen staat te loeren. Met hun kerstballenmentaliteit verpesten ze de exclusiviteit van kerst. Ze maken van de kerstboom een alledaags verschijnsel, een lachertje.

Agressief
Eén kerstboom maakt nog geen Kerst. Ik krijg er geen vredig kerstgevoel van. Sterker nog: ik word juist een beetje agressief van kerstverlichting in februari. Je mag van mij elk pietluttig flutboompje dat je ter beschikking hebt ombouwen tot kerstboom door hem te decoreren met ballen en lampjes. Dat is allemaal prima. Maar als het jaar is afgesloten met vuurwerk en een heleboel gekus op schrale vrouwenwangen, dan moet zo’n boom gewoon weg. Aftuigen, anders kom ik het voor voor je doen!

CC foto: DanCentury

Is dat een pistool in je onderbroek?
Die avond trok ik drie seizoenen ‘Breaking Bad’ vanaf het web mijn pc in en begon te kijken. Een man met een gasmasker crasht een camper in een woestijnlandschap. Het is Walter White, hij draagt alleen een grote, witte onderbroek. Daar steekt hij even later een pistool in, met de loop tussen zijn bilwangen. Hij pakt een videocamera en spreekt zijn familie toe, met het idee zijn laatste woorden te zullen spreken. Dan wordt duidelijk dat we hele nare dingen gaan leren over deze man, maar dat hij het allemaal deed met de beste bedoelingen.

Getormenteerde kop
Walter White is scheikundeleraar, maar presteert eigenlijk onder zijn niveau. Om bij te verdienen werkt hij ook bij een autowasserette. Er wordt longkanker bij hem geconstateerd. Walter is dus zwaar de pineut. Acteur Bryan Cranston zet een grijze muis neer, met vlassig haar en een snor die eruit ziet alsof er cornflakes van het ontbijt onder zijn neus zijn blijven plakken. Hij wil geen hulp, hij wil geen medelijden, je ziet hem steeds verder in zijn schulp kruipen met een getormenteerde kop waaruit slechts heel zelden een zinnig woord komt.

Jekyll and Hyde
Deze saaie Dr. Jekyll heeft binnen een korte tijd geld nodig, geld voor de behandeling van zijn ziekte en geld om zijn gezin te verzekeren van een goede toekomst als hij er niet meer is. Hij leert dat er veel geld is te verdienen met het produceren van de drug ‘Crystal Meth’. Vanaf dan begint zijn neergang in de criminele wereld, waarbij hij steeds meer moet terugvallen op de boosaardige Mr. Hyde die zich in hem schuilhoudt en die dondersgraag wraak wil nemen op de wereld voor wat Walter wordt aangedaan.

Klungeligheid
Hoe slechter hij wordt, hoe aantrekkelijker Walter eruit gaat zien. We zien wat er gebeurt wanneer een scheikundeleraar zijn kennis inzet als wapen. Daarbij wordt hij geholpen door zijn partner Jesse Pinkman, een jongen van de straat die te onhandig is om een goede crimineel te zijn. Telkens weet het tweetal de sympathie van de kijker te winnen, desondanks de slechte dingen die ze doen. Soms door hun lachwekkende klungeligheid, soms omdat ze altijd nog aardiger zijn dan de totaal krankzinnige misdadigers met wie ze zaken doen.

In Nederland is de serie aangekocht door de VPRO. Ze zijn dit jaar goed begonnen met een marathon van het eerste seizoen, om meteen door te gaan met wekelijkse uitzendingen van seizoen twee op zondagavond. Ben je liefhebber van zwarte humor, dan is dit een serie voor jou.

CC foto: m0rula

Instructieboekjes
Je komt er niet onderuit. Als je twee of meerdere kinderen hebt, dan moet je er wel eens eentje voortrekken. In de instructieboekjes bij spelletjes staat altijd dat de jongste speler mag beginnen. Dat kun je ook uitleggen aan de oudste: ‘Jonge kinderen snappen het wat minder goed, die moeten het nog leren.’ Daarnaast voelen ze zich als oudste ook meteen wat meer. Uiteindelijk maakt het voor de uitkomst van het spel zelden uit wie er begint. Bij het raden van een getal onder de tien is de eerste speler misschien wel in het voordeel, maar de win-kans zal slechts een fractie hoger liggen.

Sturen
Als bij ons allebei de kinderen even graag iets willen en er gekozen moet worden, dan knopen we daar meestal een spelletje aan vast. Het raden van een getal onder de tien is de meest eerlijke variant, al moet zelfs dan één kind als eerste beginnen. Soms is het: wie het hoogste kan springen, of wie het mooiste kan zingen. Bij de laatste spelletjes kun je als scheidsrechter nog een beetje sturen, zodat ze om en om een keer winnen. Maar met dat sturen moet je ook weer uitkijken, want in ons geval kan het ook zo zijn dat de andere ouder even daarvoor het kind heeft voorgetrokken, wat je dan zelf voortrekt.

Pech
Hoe dan ook: helemaal eerlijk alles delen, dat kan gewoon niet. Niet alles is deelbaar. Als je maar één knuffel hebt gewonnen op de kermis, kun je die andere beloven dat die de volgende keer aan de beurt is. Win je later die week een radiografisch bestuurbare auto, dan krijg je alsnog scheve gezichten. Soms heb je gewoon pech. Dat is ook iets wat kinderen moeten leren accepteren. Het is ook heel mooi om blij te zijn voor een ander. Gelukkig hebben wij hier niet vaak van dat soort keuzes te maken. Het gaat meestal over vrij eenvoudige dingen, zoals: welk kind er door welke ouder wordt geholpen in bad.

Bad
‘Mama,’ hoor ik ze zeggen, allebei, meerdere keren. ‘Ik wil bij mama. Nee, ik wil bij mama. Jij moet maar bij papa.’ Dat heb je ook soms: een keuzemoment waarbij niet de kinderen, maar één van ons de grootste verliezer is. We komen allemaal aan de beurt om een keer te verliezen en dan moet je blij kunnen zijn voor een ander. En ja, ik voel me dan heus wel een tikkeltje afgewezen. Maar als ik dan in de kamer op de bank zit, terwijl mijn vrouw in de badkamer wordt natgespetterd, dan kan ik mij daar gelukkig heel snel weer overheen zetten.

CC foto: topher76

Goed poetsen
Ze zijn vijf en zeven, maar onze kinderen kunnen gewoon niet goed tandenpoetsen. Ze pakken die borstel vast en duwen hem met kracht tegen de voortanden en dat houden ze dan vol totdat het apparaat stopt met poetsen. Pas als ik erbij sta om ze aan te moedigen, maken ze aanstalten om ook de andere regionen van het gebit te poetsen.

‘Vergeet niet dat er boven ook tanden zitten,’ zeg ik dan, want zelf komen ze niet op het idee om de borstel even om te draaien, zodat alle kiezen keurig aan de beurt komen. Goed poetsen moet! Ooit kende ik een jongetje bij wie de kiezen van het melkgebit alleen van buiten nog wit waren. Als je de kiezen van bovenaf bekeek, zag je dat ze bijna tot op het tandvlees waren weggerot. Ik vroeg me altijd af hoe je het als ouders zover kon laten komen met het gebit van je kind.

Flapje
We gingen vrijdag naar de tandarts voor controle en ik was er vrijwel zeker van dat we er goed vanaf zouden komen. Dat verdienden we gewoon, we hadden immers keurig ons best gedaan. In de wachtkamer vroeg ik aan de kinderen wie er als eerste op de stoel wilde gaan liggen. Ze stonden allebei te springen. Uiteindelijk besloten we dat Myrthe eerst mocht. De jongste mag namelijk ook bij spelletjes altijd als eerste.

Eenmaal binnen ging mijn dochter meteen liggen. Ze opende keurig haar mond en de tandarts keek naar binnen, terwijl ik aan de andere kant van de stoel stond mee te kijken. ‘Zie je dit hier,’ zei ze en ze liet me zien dat er een flapje overtollig tandvlees over een kies heen lag. ‘Het is heel lastig, maar daar moet je ook onder poetsen,’ zei de tandarts. Daarna wees ze me op een verkleuring bij de kiezen. ‘Zo dadelijk maken we een afspraak om die plekjes te sealen.’

Tandsteen
Ik wist niet wat ik hoorde. Was er echt zoveel mis met het gebit van mijn dochter? ‘Kijk,’ zei de tandarts en ze wees me op de achterkant van de ondertanden. ‘Die witte vlekjes, dat is tandsteen. Daar doe ik nog niets aan. Zo lang het niet tot bij het tandvlees zit, wil ik haar daar niet mee belasten.’ Ik zag de witte vlekjes. Er zat zomaar tandsteen op de gloednieuwe grote-mensen-tanden van mijn kleine meid.

Ongeveer tien minuten later stond ik weer buiten met twee blije kinderen. Zij hadden allebei een cadeautje uit de ton mogen grabbelen. Maar ik was niet blij. Ik had een papiertje gekregen met daarop de datum van een nieuwe afspraak voor mijn dochter. Ik heb vaak teleurstelling gevoeld omdat de tandarts me zei dat het me niet gelukt was om mijn kiezen gezond te houden. Maar nu bleek dat het niet was gelukt om het gebit van mijn meisje helemaal perfect te houden, voelde ik me rotter dan een rotte kies.

CC foto: Shermeee

Dom
‘Mooie fietstas,’ zei de huisarts over de tas die ik naast de stoel had gezet. ‘Dus je gaat zo dadelijk naar jouw werk fietsen. Iemand met longontsteking doet dat niet meer hoor.’

Daar had ze gelijk in. Dat had ik ook zelf kunnen bedenken. Ik denk niet dat ze het zei om me het gevoel te geven dat ik dom ben, maar die uitwerking had het wel op mij. Het was ook niet de eerste keer dat ik daar zat met klachten die terug zijn te brengen tot vrijwel niets. Zoals die keer dat ik een paar spatjes bloed ophoestte. Je kent dat beeld uit films: als een acteur bloed ophoest dan ligt hij in de volgende scène in een ziekenhuisbed. In mijn geval was mijn keel geïrriteerd geraakt na een week bacillen te hebben opgehoest.

Moedervlek
Of die keer dat ik een raar, trekkend gevoel had op mijn rug. Ik wees mijn huisarts op een moedervlek die op mijn rug zit, een eigenaardig model waarvan ik dacht dat het rare fratsen begon uit te halen. ‘Het is een spiertje,’ zei ze. ‘Heb je onlangs iets gedaan waarmee je de spieren in je rug hebt overbelast?’ Na even peinzen bedacht ik dat ik dat weekend een flinke afstand had gelopen, terwijl mijn zoon op mijn nek zat. Ik had zelfs nog gemopperd dat hij er eigenlijk te zwaar voor werd.

Doemscenario’s
Ik maak me te snel ongerust. Soms word ik gewoon bang van de doemscenario’s die ik bedenk. Bijvoorbeeld die keer dat ik bultjes voelde. Ze zaten vlak onder mijn huid. ‘Waarschijnlijk zijn het vetbultjes,’ zei mijn huisarts, maar ze verwees me door, omdat ik mij er toch zorgen over maakte. In het ziekenhuis keken ze met een echo apparaat wat er zat. Het bleken inderdaad vetbultjes te zijn. ‘Niets om je zorgen over te maken,’ zei de man die het apparaat bediende. ‘Neem begin volgende week even contact op met je huisarts, dan heeft ze de definitieve uitslag.’

Rood balkje
Ik heb haar niet gebeld. Ik was ineens bang geworden voor een heel andere diagnose. Dat ze bij het opvragen van mijn dossier een rood balkje zou zien met een waarschuwing: ‘Deze persoon heeft de limiet voor loze klachten ruimschoots overschreden. Stuur direct door naar een psychiater!’

Vanmorgen dacht ik heel even om het haar toch maar te vragen: ‘Ben ik een hypochonder?’ Maar ik deed het niet, omdat ik bang was met die vraag meteen de diagnose te bevestigen.

CC foto: heipei

Nattevingerwerk
Het is heus wel handig dat we het altijd en overal kunnen, maar je moet er wel je verstand bij gebruiken. Ben je buiten, dan moet je weten hoe je de windrichting kunt bepalen. Dat is nattevingerwerk. Je moet er ook rekening mee houden in wat voor positie je gaat staan tegenover het object waar je tegenaan plast, zodat de kans dat iemand je ziet zo klein mogelijk is. Daarnaast is er de kans dat je een boete oploopt voor wildplassen. Overal loert gevaar.

Gezellig tijdverdrijf
Ook in het toilet sta je als man voor allerlei keuzes. Voordat je de rits kunt openen moet je al beslist hebben of je naar de hokjes gaat of naar de urinoirs. Plassen bij een hangpot is niet voor iedereen weggelegd. Niet iedereen ziet in urineren een gezellig tijdverdrijf onder soortgenoten. Als je voorzien bent van een sluitspier die erg gevoelig reageert op invloeden van buitenaf, dan heb je een probleem. Als iemand naast mij staat te fluiten, dan kan ik het niet meer. Dan moet ik wachten totdat hij weg is. En als die fluitende man niet kan omdat ik vanwege zijn aanwezigheid geërgerd sta te zuchten, dan kan het zijn dat we daar allebei heel lang staan.

Loeren
Elkaar kunnen zien tijdens het plassen is ook funest voor de aandrang. Als ik iemand heel moeilijk zie kijken tijdens het plassen, schiet het bij mij op slot. Gelukkig staat er een verbod op het kijken tijdens het plassen. Loeren naar het apparaat van een ander is per definitie fout. Zie je iemand kijken, dan mag je die ander ongestraft over zijn schoenen heen plassen. Echt waar, zo zijn de regels.

Wiskunde
Gelukkig hangen er bijna overal van die schaamschotten. Maar die zien er altijd uit alsof je er gemakkelijk overheen kan kijken. Voordat ik er een gerust gevoel bij heb, ben ik toch eerst bezig met wiskunde in mijn hoofd. Zo heb ik toch nog wat aan mijn kennis over hoekberekeningen met tangens, sinus en cosinus, waarmee je uit kunt rekenen hoe lang de buurman moet zijn om zicht te kunnen hebben op je plasapparaat.

Slurf in de kreukels
Dan is het tijd voor de volgende uitdaging: zorgen dat je jezelf niet raak plast. Het is geen zuivere wetenschap waar de plas heen zal gaan. Soms heeft de slurf in de kreukels gezeten en schiet de straal ineens in een onverwachte richting. Dan ga je af, want ook mannen hechten veel belang aan het goed kunnen richten. Ze hangen briefjes op om elkaar te waarschuwen voor het maken van spetters. Onlangs kwam ik in een toilet waar briefjes waren opgehangen op de deuren met: ‘beginner’, ‘intermediate’ en ‘professional’.

Pisvlieg
Om te helpen bij het richten zijn er in een aantal urinoirs nepvliegen aangebracht. Wij mannen vinden het blijkbaar leuk om op die vlieg te mikken. Zelf haat ik de pisvlieg. Zie ik mijzelf geconfronteerd met de afdruk van een vlieg, dan hoeft het van mij niet meer. Ik heb dan toch het idee dat die vlieg met zijn triljoen minuscule oogjes naar mijn apparaat zit te kijken, zo van: ‘What’s that? You gotta be kiddin’ me!? No one pisses of Superfly!’

Soms ga ik uit pure frustratie over al die zaken een hokje in om voor de afwisseling eens zittend te plassen. Dat is zo lekker zorgeloos. Daar kan ik dan echt van genieten. Echt, vrouwen hebben het zo slecht nog niet.

CC foto: quinet

Linksaf
Het was iets over half één en wij waren op weg naar mijn lunch. ‘Moet jij niet linksaf hier?’ vroeg ik, want hij had gezegd naar welke kledingzaak hij ging en rechtdoor lopen was om voor hem.

‘Nee, ik loop wel met jou mee.’

Samen zondigen
‘Neem je dan toch een broodje?’ vroeg ik hoopvol, want ik wilde liever samen zo’n smerig, vet broodje eten dan alleen. Het is niet alsof je met zijn tweeën de calorieën eerlijk deelt, dus eigenlijk slaat het nergens op. Maar toch voelt het beter om samen te zondigen, dan alleen.

Helaas liet hij zich niet overreden. Hij hield zich sterk. Dat kwam waarschijnlijk door die broek die hij ging kopen. Zijn broekmaat confronteerde hem met wie hij was, want mijn pauzepartner loopt een aantal kilo op mij voor. We hebben dezelfde lengtemaat, maar die andere maat is bij hem wat ruimer. ‘Vijfendertig,’ zei hij. ‘Maar dat verkopen ze niet, dus zesendertig.’ Ineens voelde ik mijzelf met mijn maatje vierendertig heel gelukkig. Ik nam tevreden een hap van mijn broodje vlees.

Tikkeltje homo
Omdat hij zo sterk was, besloot ik dat ook te zijn. Ik ging met hem mee om een broek voor hem te zoeken, ook al was het een tikkeltje homo. Eigenlijk vond ik dat we tijdens het uitzoeken van een prima passende broek, het best naar ons zin mochten hebben. Als het normaal wordt gevonden dat vrouwen met elkaar de stad aflopen, mogen mannen dat ook zonder dat er meteen van ze wordt gedacht dat ze homo zijn. Een prima standpunt, vonden wij, alleen vonden wij het veel leuker om er ontzettend homo bij te doen.

‘Wat vind je van deze?’ vroeg hij. ‘Béééééldig, vind je niet?’

Passen
‘Je moet hem toch even aantrekken. Als je er een lekker kontje in hebt mag je hem daarna weer heel snel uittrekken,’ zei ik.

‘Ik pas hier nooit broeken,’ zei hij, waarbij hij even uit zijn rol viel. ‘Deze maat past me, dat weet ik, want alles wat ik hier koop in deze maat, dat past, dat hoef ik niet uit te proberen.’ Hij zei het heel erg stellig, maar ik hoefde alleen maar op die ene speciale manier naar hem te kijken, om hem aan het twijfelen te krijgen. ‘Verdomme,’ zei hij en hij liep naar de pashokjes. Niet veel later kwam hij naar buiten. Hoe de broek hem stond had ik niet gezien, want hij hield hem alweer in zijn handen. ‘Ik zei het toch,’ zei hij. ‘Deze past prima.’

‘Afrekenen dan,’ zei ik.

Kassajuffrouw
We stonden zij aan zij bij de kassa. De kassajuffrouw keek ons één voor één aan. Ze was een erg strenge juffrouw, zo één die over haar brilletje heen keek. Mijn mond ging al open. Ik wilde het donders graag zeggen: ‘Wij zijn geen stelletje hoor, we deden alsof.’

‘Precies,’ zei mijn collega, want in mijn verwarring had ik het toch hardop gezegd.

‘Jammer,’ zei de dame. ‘Ik vond jullie juist zo leuk bij elkaar passen.’

Foto: Gettyimages.nl

Plejaden
Ik hurk naast Wessel neer. ‘Zie je daar die drie sterren, die heel dicht bij elkaar staan,’ vraag ik en ik wijs net zo lang totdat ik zie dat hij in de juiste richting kijkt. ‘Dat is de riem van Orion. Dat is een sterrenbeeld, het stelt een jager voor.’ Daarna wijs ik naar een andere plek. ‘Als je heel goed kijkt zie je daar een heleboel sterretjes bij elkaar. Dat zijn de Plejaden. Dat is een groepje van jonge sterren. Zie je ze?’

‘Die vijf sterren daar staan in de vorm van een letter die jij heel goed kent. Het is het sterrenbeeld Casiopea. De sterren vormen samen de letter ‘W’, zoals in jouw en mijn naam,’ zeg ik. Mocht Myrthe ooit interesse tonen in de sterren, dan vertel ik gewoon dat het de letter ‘M’, is. Zo kunnen allebei onze kinderen de beginletter van hun naam opzoeken in de nachtelijke hemel.

Fascinerend
Ik was niet veel ouder dan mijn zoon, toen ik ook interesse begon te krijgen in het universum. Het is geen comfortabele hobby, want in de zomer stellen de nachten weinig voor. Je moet echt de kou trotseren als je de mooiste hemelobjecten wil zien. Nog altijd vind ik het fascinerend. Het licht van de sterren heeft er een reis opzitten van vele jaren. Wat wij zien is een afdruk van het verleden. We zien licht dat er al was voordat we werden geboren.

Mijn zoon weet daar allemaal nog niets vanaf, maar toch vindt hij het mooi. Hij wijst naar het meest heldere puntje en zegt dat het de grootste ster is die hij kan zien. ‘Dat is geen ster,’ zeg ik. ‘Dat is een planeet, waarschijnlijk Jupiter. Dat is een bol van gas, die nog veel groter is dan de Aarde. Het is een reus van een planeet, waar het altijd stormt. Er is een wervelwind die je vanaf de Aarde kunt zien en die al jaren woedt.’

‘Hoe zie jij dan dat het geen ster is, papa?’ vraagt mijn zoon.

‘Meestal zijn de meest heldere puntjes licht die je op Aarde kunt zien andere planeten die om de zon heen draaien. Niet alle planeten kunnen we goed zien, maar Venus en Jupiter zijn beter te zien met het blote oog, dan welke ster dan ook.’

Explosies
We kijken een moment in stilte omhoog. Mijn zoon ziet waarschijnlijk rustgevende stipjes in het duister. Ik zie stormen, explosies, werelden waar het klimaat zo agressief is dat de mens er niet kan bestaan. Elke ster die wij zien kan al vergaan zijn, geëxplodeerd tot een nevel, waaruit weer nieuwe werelden kunnen ontstaan. Wij zijn allemaal gemaakt van het stof dat voortkomt uit stervende sterren. Dat zal ik hem ooit allemaal vertellen.

‘Ik vind het heel mooi,’ zegt mijn zoon. ‘Maar nu wil ik naar binnen, want ik wil niet te lang in de kou staan met mijn blote ogen.’

CC foto: davedehetre

Klont
‘Hij wil sushi,’ stond er in de mail die ik daarna ontving. Dus het werd Sushi in Breda. Daarom liepen mijn vrouw en ik twee dagen later naar restaurant Ume, waar we werden opgewacht door onze vrienden. We kwamen ietwat te laat, omdat we eerst nog moesten worden bedaard door onze oppas van zestien jaar oud, die ons ervan verzekerde dat alles heus wel goed zou komen als wij op stap zouden gaan. ‘Hebben jullie al een ronde gehad,’ vroeg ik en ik wees op de klont wasabi, waar al flink wat van weg was.

‘We hebben alleen van het voorgerecht gesnoept,’ zei onze vriendin. ‘Dat is pittig spul joh.’

Ik wees naar het schaaltje waarop gember lag en een halve dot wasabi. ‘Dat is geen voorgerecht hoor. Dat hoor je bij de sushi te eten.’

Heerlijkheden
We namen één voor één de kaart ter hand en bestelden wat we wilden eten. Heerlijk vind ik dat, kiezen uit allemaal kleine hapjes. Zodra de kaart is ingevuld, komen ze steeds weer schaaltjes brengen met allerlei heerlijkheden erop. Zo houd je het wel een hele avond vol. Lekker keuvelen en onderwijl hapjes eten.

‘Wat heb je daar bij je hand gedaan,’ vroeg onze vriendin.

‘Van mijn fiets gevallen,’ verklaarde ik. ‘Dat stuur van mij is verstelbaar. Als je een klepje openmaakt kan het hele mechaniek bewegen. Dat hoort alleen niet te gebeuren als ik aan het fietsen ben en zeker niet wanneer ik van een schuine helling afrijd. Maar dat gebeurde dus wel. Dus ik dook over mijn stuur heen, verloor mijn evenwicht en wist daarbij nog net de reling vast te pakken.’

Schade
De schade liep ik vooral op aan mijn linkerhand, aan twee vingers waarvan de knokkels nu open liggen. Het doet alleen pijn als ik de letters x, s, w, c, d, e en de getallen 2 en 3 typ. Gelukkig zitten die allemaal maar 680 keer in deze blog.

‘En ik heb een flinke kras op mijn been,’ zei ik en ik illustreerde hoe groot, door mijn been op te tillen en er met duim en vinger op aan te geven hoe groot de schade daar was.

‘Pfoe. Je overdrijft,’ zei mijn vrouw vrij hard, want ze was zeker van haar zaak. ‘Zo groot is ‘ie niet hoor.’

‘Echt wel,’ zei ik verontwaardigd en daardoor ook iets te hard. Ineens leken we wel zo’n stel dat hardop ruzie maakt in een restaurant. ‘Jij weet heus wel hoe groot hij is,’ zei ik.

Mijn vrouw stak haar hand voor zich uit. Met duim en wijsvinger beeldde zij de grootte uit, zo’n drie tot vier centimeter. ‘Echt, hij is maar zo groot.’

Pas daarna kregen we door dat er mensen naar ons zaten te kijken.

CC foto: ZoeShuttleworth

Versleten
Elke maand was er wel iets waar het geld aan op ging. Die schoenen raakten nog meer versleten. En er kwam een gat in mijn broek. ‘Wordt het niet eens tijd dat jij een fatsoenlijke broek koopt en een paar nieuwe schoenen,’ zei mijn vrouw.

‘Ja, ik ben het helemaal met je eens. Zal ik morgen naar de winkel gaan?’

‘Misschien kun je toch beter nog twee weekjes wachten,’ klonk het dan even later. ‘Er is al genoeg geld opgegaan aan kleren deze maand.’ Dat waren dan broeken voor de kinderen, of dat leuke nieuwe truitje van mijn vrouw.

Uitverkoop
Maar het is eindelijk januari, de maand van de grote uitverkoop! Op mijn versleten zolen en met een gat in mijn broek waar de punt van mijn sleutel telkens doorheen kwam piepen, liep ik de schoenenwinkel binnen. Bij de mannenschoenen trof ik allemaal laarsjes aan. Ik was ze eigenlijk al beu. Ik zocht een paar uit dat goed paste en rekende af. ‘Zo, kan ik weer een jaar vooruit,’ zei ik. De kassajuffrouw en twee vrouwen die achter me stonden, schoten in de lach. Ik was serieus, maar voor vrouwen is zo’n uitspraak blijkbaar erg grappig.

Korte beentjes
Daarna ging ik op jacht naar nieuwe spijkerbroeken. Dat was een hele onderneming, want vind maar eens broeken in mijn maat. Of er zijn heel veel mannen met dezelfde maat als ik die steeds eerder bij de broeken zijn dan ik, of ik heb gewoonweg een uniek lichaam. Ik heb maat 34 / 32 (beetje buik, beetje been). Ik moet altijd stapels broeken doorspitten voordat ik er één vind die past. Hingen broeken maar gesorteerd op maat. Dan hoefde je niet lang te zoeken naar broeken die passen. Nu zoek ik een leuke broek uit om daarna te ontdekken dat er geen enkele tussen hangt die mij past.

Supermarkt
‘Dat ziet eruit als een nieuwe broek,’ zei de man die gisteren achter mij stond in de rij bij de supermarkt. Ik knikte en zag dat zijn vrouw hem een stoot gaf met haar elleboog. ‘Staat je leuk hoor,’ zei ze, waarna ze naar me glimlachte.

‘Dank je.’

‘Maat vierendertig, tweeëndertig zeker,’ zei de man.

‘Ja. Korte beentjes hè,’ zei ik, terwijl ik probeerde mijn buik in te houden. ‘Knap dat je dat ziet.’

‘Ik kan het lezen.’

Kort daarna liep ik de supermarkt uit met een zak broodjes, een blik knakworsten en een plakkerig strookje doorzichtig plastic met daarop een rij getallen, dat ik even daarvoor van mijn broek had afgetrokken.

CC foto: Derek Gavey

Handen wassen
Ik schud zijn hand met tegenzin en volg hem terwijl hij al mijn collega’s stuk voor stuk afwerkt. Wanneer hij weer weg is sta ik op. ‘Ik ben even weg, ik ga mijn handen wassen.’

‘Waarom ging je nou je handen wassen,’ vraagt een collega nadat ik weer plaats heb genomen achter mijn bureau.

‘Die man kom ik zo nu en dan tegen bij de toiletten en ik heb hem na het plassen nog geen enkele keer zijn handen zien wassen,’ zeg ik. Ik zie allemaal hoofden opkijken van hun monitor. Ze hebben me gehoord.

Irritant
‘Zeg, heb ik jou eigenlijk al een gelukkig Nieuwjaar gewenst,’ zegt een collega en hij loopt naar me toe. Hij heeft me al lang zijn gelukswensen overgebracht, dat weten we allebei, maar hij blijft met uitgestoken hand voor me staan, met zijn vingers vlak voor mijn gezicht. Dat is hoogst irritant, dus ik schud zijn hand om van hem af te zijn.

‘Zo, kun je weer je handen gaan wassen,’ zegt hij, ‘want mijn hand heeft hij ook vastgepakt.’ Met die opmerking heeft hij de lachers op zijn hand. Hij loopt naar de deur. ‘Maar hij heeft ook de klink vastgepakt. Die is ook vies. Wat nu? Nu kun je niet meer weg,’ zegt hij. Zal ik hem maar voor je openhouden? Of wacht!’ Hij pakt een stuk van zijn trui vast en poetst de klink zuiver tot hilariteit van de collega’s.

Bah
Ik smeer mijn hand af aan mijn broek en onderdruk de neiging om te gaan. Maar na vijf minuten houd ik het niet meer. Steeds weer zie ik in mijn gedachten een toilet opengaan, waaruit die man tevoorschijn om daarna weg te lopen zonder zijn handen te wassen. Bah.

Als ik het idee heb dat iedereen weer aan het werk is, sta ik toch maar op. Terwijl ik terugloop naar de toiletten, zie ik haar staan: de vrouw die al mijn collega’s kennen omdat ze de knapste is van de verdieping, misschien wel van het hele gebouw. Ze draagt vandaag een rokje en een strak truitje. Zo te zien is het haar eerste dag terug op het werk na de jaarwisseling, want ze wordt omringd door haar eigen collega’s. Voordat ik bij haar ben komt er een man uit een kantoor lopen. Hij steekt zijn hand naar haar uit en daarna kussen ze elkaar op de wangen. Ik kan achter hem aansluiten, maar ik ken haar alleen van het hallo-zeggen en durf het niet.

Blondine
‘Zeker weer je handen gaan wassen,’ klinkt het als ik terug ben bij mijn werkplek.

‘Ja, maar voordat je me uitlacht. Ik heb net die leuke blondine een gelukkig nieuwjaar kunnen wensen. Ze stond toevallig ook op de gang.’

Het blijft even stil. Daarna zie ik een collega opstaan. Al snel volgen er twee zijn voorbeeld. ‘Ik geloof dat ik ook maar even mijn handen ga wassen,’ zegt er één en dan lopen ze en masse ons kantoor uit.

Vieze mannetjes.

CC foto: buddawiggi

‘De Playboy,’ zei mijn vrouw met fonkelende ogen.

Benzinepomp
De Playboy, hét magazine voor mannen. Er stond een heel klein plaatje van het tijdschrift in het boekje, een sterk verkleinde afbeelding van een dame met borsten die ik achter mijn pink kon verbergen. Ik heb het tijdschrift nooit durven kopen. Zoiets gooi je niet even tussen de boodschappen op de lopende band in de supermarkt. Melk. Brood. Tieten. Het past er niet echt tussen. Als ik het tijdschrift zou kopen, zou ik het in een benzinepomp halen in een uithoek van het land.

Gelukkig
Het is niet dat ik niets om blote vrouwen geef. Juist wel. Ik kijk er graag naar. Sinds bewezen is dat mannen gelukkiger worden wanneer ze sporadisch een blote, vrouwelijke borstpartij zien, probeer ik toch wel met enige regelmaat wat aan mijn geluk te doen. Maar als ik blote tieten wil zien heb ik daar geen tijdschrift voor nodig. Het aanbod is gewoonweg erg beperkt in zo’n blad. Op het Internet daarentegen is het aanbod duizelingwekkend groot. Misschien zijn er in de digitale wereld zelfs meer borsten te vinden dan dat er in werkelijkheid echt zijn.

Google
Als je zo graag borsten wilt zien, dan Google je die toch? Dan kun je meteen borsten van je eigen gading zoeken. De Playboy hoeft mannen niet meer voor te schrijven hoe borsten eruit horen te zien. Daarom denk ik ook dat er nog maar weinig mannen zijn die de Playboy ook echt kopen voor de blootreportages. Misschien nog wel als er een bekende vrouw in staat waarvan de foto’s voor de afwisseling nog niet zijn uitgelekt op het Internet. Ik denk echt dat mannen die nu een abonnement nemen op de Playboy dat ook echt doen vanwege de interessante interviews.

‘Dus jij vindt het goed als ik de Playboy kies,’ zei ik.

Kiezen
‘Het is jouw cadeau. Jij moet maar zelf kiezen,’ antwoordde ze. Dat klonk ineens heel wat minder enthousiast. Ook de fonkeling was weg uit haar ogen, misschien omdat ik het nu zelf als serieuze optie presenteerde. Was het soms haar opzet geweest om een reactie bij mij uit te lokken over de Playboy, bij voorkeur een reactie die haar goed zou bevallen. Wilde zij dat ik de Playboy zou verguizen: ‘Dat is toch niets voor mij. Ik geef daar niet om hoor, al dat bloot, dat heb ik allemaal al een keer gezien. Ik heb jou, als jij je uitkleed vind ik dat al bloot genoeg.’

Ondeugend
Ik bladerde nog eens rustig door het boekje heen. ‘Misschien dat ik dan toch maar voor de Playboy ga,’ zei ik. Mijn vrouw liet haar Viva op schoot zakken en keek naar mij. Ik keek terug met de hoop dat mijn ogen iets van ondeugende pret uitstraalden. Daarna ging ik tegenover haar op de bank zitten met de laptop op schoot, om op de website van bladcadeau mijn definitieve keuze te maken: ‘Disney XD Junior’, de kinderen gaan dat helemaal geweldig vinden.

CC foto: Tony the Misfit

‘Jij houdt wel van een lekkere, dikke worst hè,’ zei ik.

‘Ik ook,’ riep Myrthe.

‘Wij ook,’ verbeterde mijn zoon haar.

Hoofdletter U
Ik zette mijn mes in de worst en sneed een stompje af voor Wessel. Om het synchroon te houden en zodoende gezeur te voorkomen, sneed ik aan de andere zijde een net zo groot stompje af voor Myrthe. Van de hoofdletter U maakte ik zodoende een kleine letter u. We geven ze niet meteen de hele worst, want dan eten ze alleen maar het vlees op. De rest van de worst moeten ze verdienen. Voor elke twee hapjes stamppot krijgen ze dan een dikke plak.

‘Dat is net de letter u,’ zei mijn dochter, die met haar vijf jaar steeds meer letters van het alfabet kent. ‘De kleine letter u en de grote letter u.’

Er lag nog één worst onaangeroerd op het bord. Die was voor mijn vrouw en mijzelf, dus die mocht keurig door de helft. Ik sneed de worst doormidden en maakte er zo weer heel andere letters van.

Hakken en Plakken
‘Dat is net de letter L,’ zei mijn dochter. Voor de grap legde ik de twee lange stukken worst aan weerszijden van het restje dat er nog lag voor de kinderen. Maar onze vijfjarige dochter blijkt al een beetje te kunnen hakken en plakken. ‘l… u… l…,’ las ze. ‘Lul!’

Wessel keek op van zijn bord. ‘Lul?’

‘Wat zeg je nou?’ zei ik tegen Wessel. ‘Mag je dat zeggen?’

‘Ja! Lul!’ riep mijn dochter. ‘Lul! Lul! Lul!’

‘Dat is een ander woord voor piemel. Hier in dit gezin noemen wij dat piemel.’

‘Ja, maar daar staat lul,’ zei mijn zoon en hij begon te grinniken.

Vies woord
‘Lul is een beetje een vies woord,’ zei ik. ‘Zeg dan maar piemel.’

‘Piemul! Piemul! Piemul!’ riep mijn dochter.

‘Maar niet te vaak,’ zei ik.

‘Piemul! Piemul! Piemul!’ riep mijn dochter.

‘Eet je stamppot nou maar op,’ bromde ik. ‘Voor elke twee hapjes die je eet krijg je een stukje worst.’

‘Een lekkere, dikke, sappige worst,’ zei mijn vrouw, waarmee ze meteen duidelijk maakte dat de kinderen die tafelmanieren dus niet van mij hebben. Dat u het weet.

CC foto: roolrool

Zij zou varen
Het is een jaar later wanneer de dan veertienjarige Laura Dekker zonder veel ophef vertrekt vanuit Gibraltar. Het is stil aan de kade. Ze wordt alleen uitgezwaaid door haar manager en haar vader, die laten weten dat Laura straalde bij vertrek. De pers zelf was er niet bij. Het zeilmeisje had het even helemaal gehad met de Nederlandse media. Dat gevoel bleek wederzijds te zijn. Het is alsof Nederland blij was dat ze ging varen: eindelijk twee jaar verlost van Laura Dekker. Jong of niet jong, kind of geen kind, Laura zou varen! Al was het tot in de eeuwigheid. Zij zou varen!

Jonge God
Wat gebeurde er sindsdien? Heeft ze averij opgelopen? Is ze gezonken? Heeft ze een land gevonden waar men vriendelijker tegen haar doet dan hier? Wellicht heeft ze een liefje opgedaan in één of andere haven. Zo gaat dat hè, met zestienjarige bakvisjes. Ze botsen op tegen het gebronsde lijf van een jonge God met een trapje van buikspieren van schaamhaar tot borsthaar en ze zijn verkocht. Laura’s moeder was waarschijnlijk juist blij dat ze ging zeilen, omdat ze op open zee juist veilig zou zijn voor al die ranzige puberjongens.

Passaatwind
Niets van dat alles, Laura zeilt nog steeds. Ze heeft in haar reis om de wereld alle lengtegraden al gehad en vertrok op 13 december vanuit Kaapstad voor de oversteek over de Atlantische oceaan. Met nog drieduizend mijl en met de passaatwind in de rug is ze op weg naar de finish: het eiland Sint Maarten. Op zoek naar informatie stuit ik wel op schokkende koppen: ‘Laura gewond na klap van golf’. Gelukkig bleken de verwondingen mee te vallen. Laura laat weten dat de bloedsporen die ze heeft gemaakt in haar schuit haar lievelingskleur hebben. Bovendien passen ze goed bij haar boot. Daar spreekt een ware zeebonk.

Groots onthaal
Nog ongeveer een maand en dan zal Laura hebben bewezen dat een zeiltalent van zeventien jaar de wereld rond kan zeilen. Hoe je het ook wendt of keert, dat is een opmerkelijke prestatie. Hoe gaan we daar dan op reageren in Nederland? Tonen we dan ineens weer wel interesse? Sturen we de koningin naar Sint Maarten, of premier Rutte? Sturen we cameraploegen, zenden we de aankomst van Guppy live uit op televisie? Of zal de vaderlandse pers niet komen opdagen op de kade? Wat vind jij? Heeft Laura met haar prestatie een groots onthaal verdiend of niet?

CC foto: Steve-h

Rampenoefening
In Oslo werd er een grootschalige rampenoefening gehouden. In het doemscenario ging men uit van een aanslag, waarbij één of meerdere personen veel dodelijke slachtoffers zou maken. Die oefening eindigde op 22 juli om 15.00 uur. Precies 26 minuten later pleegde Anders Behring Breivik een bomaanslag in Oslo, waarna hij naar het eiland Utøya ging waar hij een gruwelijk bloedbad aanrichtte.

Club van 27
Er zijn dit jaar weer veel mensen te betreuren die veel te jong zijn overleden. Amy Winehouse kon worden toegevoegd aan de club van 27, de verzamelnaam voor bekende artiesten die op hun 27e zijn gestorven, zoals Jim Morrison, Kurt Cobain en Janis Joplin. Floor van der Wal, de Nederlandse comédienne overleed op 26 jarige leeftijd nadat zij werd aangereden. Verschrikkelijk om te zien was de val van haar leeftijdsgenoot Wouter Weylandt, de wielrenner die tijdens de Ronde van Italië met zijn fietspedaal achter een muurtje bleef hangen en de val niet overleefde.

The Dead Terrorist
Er waren doden waar in ons land minder om werd getreurd. Osama Bin Laden legde het loodje en zorgde er zo voor dat Achmed the Dead Terrorist niet langer de meest bekende dode terrorist is en op 20 oktober werd de excentrieke leider van Libië vermoord: Qadhafi, Kadhafi, Kaddafi, Khaddafi, Khadaffi, Gaddafi, Gadaffi of Gathafi.

Zeven miljard mensen
In 2011 werd in de Filipijnse hoofdstad Manilla de zeven miljardste bewoner van de aarde geboren, het meisje Danica May Camacho. Nog maar twaalf jaar geleden werd de zes miljardste aardbewoner geboren: Adnan Mevic uit Bosnië. Zijn 48-jarige vader lijdt aan kanker. Het gezin leeft in armoe en moet rond zien te komen met 350 euro in de maand. Ze kregen van de Verenigde Naties een zilveren gedenkplaat, maar die betekent weinig voor ze: ‘Een zilveren gedenkplaat kun je niet eten.’

Failliet
Een andere illustratie van de economische malaise was het faillissement van UB40. In 1978 besloot een groep werkeloze vrienden uit Birmingham een band op te richten. De naam ontleenden ze aan het formulier voor een werkloosheidsuitkering. Ze hadden verschillende grote hits en begonnen een eigen platenlabel, waarmee ze zodanig ernstig in de financiële problemen kwamen dat op 17 oktober van dit jaar het faillissement werd uitgesproken, waarmee de cirkel weer rond was.

Sprookjeshuwelijk
Van de slechte economie was even niets te merken tijdens de voltrekking van het huwelijk van William en Kate. Drie maanden later vierde de prins van Monaco feest omdat hij trouwde met zijn breedgeschouderde Charlene (en brede schouders heeft ze wel nodig met zo’n echtgenoot). Duitsland wilde ook een sprookjeshuwelijk en het land dat al bijna honderd jaar geen keizer meer heeft werd één dag lang weer een keizerrijk. De vijfendertig jarige opvolger van de laatste keizer is Georg Friedrich. Hij trouwde dit jaar met Sophie van Isenburg en het huwelijk werd keizerlijk gevierd.

Wie had aan het begin van het jaar kunnen bedenken dat dit allemaal zou gaan gebeuren? Ik niet. Voor ons ligt 2012, een jaar vol verrassingen. Ik hoop dat er voor jou enkele mooie tussen zullen zitten.

CC foto: NASA Goddard Photo and Video

Recalcitrant
Het probleem met al die eigenwijze kinderen is dat ze niet zo eenvoudig van hun standpunt zijn af te brengen. Ze verwachten dat ik altijd met een grap kom, daardoor voel ik soms de druk om te presteren. Daar word ik een tikkeltje recalcitrant van. Het stomme is dat kinderen dat nou net leuk vinden. Ik kan wel heel hard ‘Ik ben geen grapjespapa,’ roepen, of ‘Je mag niet lachen,’ maar dan gaan ze alleen nog maar harder lachen. Er zit niets anders op dan dat ik erin meega.

Soms heb ik echt geen zin in heel dat grapjesgedoe, als ik chagrijnig ben, of wanneer er van me verwacht wordt dat ik serieus ben. Zoals die keer dat ik had aangeboden om te rijden. De kinderen moesten naar een museum worden vervoerd. Ik kreeg een groepje mee dat bestond uit mijn dochter met twee van haar schoolvriendinnen. ‘Dit is mijn papa en hij maakt altijd grapjes,’ zei mijn dochter trots. Haar vriendinnetjes begonnen al te grinniken.

Krachttermen
‘Nee hoor, vandaag maak ik geen grapjes,’ zei ik, want wanneer ik in een auto rijd ben ik echt niet grappig. Dan ben ik bezig met het verkeer en heb ik voortdurend de behoefte om erg vervelende opmerkingen te maken over andere automobilisten, een behoefte waar ik meestal aan toegeef. In het bijzijn van het stel kleuters moest ik uitkijken met het uiten van krachttermen. Dus werd het geen ‘oetlul’ of ‘stomme zak’, maar ‘vierkante pannenkoek’ of ‘piranha zonder zwemdiploma’. En lol dat ze hadden.

Grapjespapa, hoe komen ze erop? Het is niet zo dat mijn kinderen die term zelf hebben bedacht. Ze zijn het van mij gewend dat ik me gedraag zoals ik mij gedraag. Zo heel bijzonder vinden ze het niet. Nu ze zien hoe klasgenootjes erop reageren, is het opeens een gimmick geworden. Toch zijn er heel soms kinderen die nauwelijks reageren, wat ik ook doe, die stuurs blijven kijken ondanks dat andere kinderen lachen. De allereerste keer dat ik er zo één ontmoette, dacht ik te maken te hebben met een humorloos kind. Maar ik had het mis.

Immuun
Het meisje reageerde precies op mij zoals mijn eigen kinderen doen als ik me thuis gedraag als een pias. ‘Papa, doe nou eens normaal.’ Waarom was ze immuun voor een grapjespapa? Het antwoord kreeg ik toen ik haar moeder ontmoette: een vrouw met een prachtige stralenkrans van lachrimpeltjes rondom haar fonkelende ogen, een grapjesmama. ‘Erg hè,’ zei ze tegen me, toen we het erover hadden dat onze eigen kinderen onze humor maar aanstellerij vonden. ‘Misschien moeten we ophouden met het maken van grapjes.’

‘Goed idee,’ zei haar dochter.

‘Ik maakte maar een grapje,’ zei de vrouw aarzelend en ze keek me aan met een zweem van triestheid in haar ogen.

CC foto: Pink Sherbet Photography

Huilbui
Binnen twee minuten stond ons andere kind huilend bij de deur van de dojo. ‘Nu ben ik de enige die niemand heeft om mee te judoën,’ zei hij door de tranen heen.

‘Dan ga jij toch,’ zei één van de kijkende moeders tegen mij. Daar bracht ik tegenin dat er geen pak meer hing in mijn maat. ‘Maakt niet uit. Je kunt ook gewoon zo gaan.’ Tegen zoveel overredingskracht was ik niet opgewassen. Dus in mijn spijkerbroek en fleecetrui betrad ik even later de sfeervolle dojo, waar het enige licht afkomstig was van flikkerende kerstverlichting.

Brilalarm
Nu had mijn zoon eindelijk iemand om mee te judoën, kregen we de opdracht om een andere partner op de zoeken. Het leek mij het beste om iemand van mijn eigen lengte te pakken, dus kwam ik tegenover een andere vader te staan. We kenden elkaar niet. Hij zag er wel sympathiek uit, maar ik moest hem dus plat op de mat krijgen. ‘Wacht even, ik ga mijn bril in veiligheid brengen.’

Ik liep naar de mat en zag Wessel plat op de mat liggen. Naast hem waren twee fanatieke vaders bezig. De dikste van de twee droeg een judopak dat zijn buik niet goed kon bedekken. Ik zag een blauwige tatoeage op zijn haarloze witte borst. De dikke rolde over de andere vader heen en kwam bovenop het hoofd van mijn zoon terecht. ‘Ga van hem af. Mijn kind ligt onder je,’ riep ik en ik trok met al mijn kracht aan het revers van het judopak.

Fanatiek
Wessel kwam huilend onder de man uit. Ik nam hem mee naar de zijkant van de dojo. Ondertussen had ik het er helemaal mee gehad. ‘Zullen we maar naar huis gaan,’ zei ik. ‘Het is veel te druk. Zo gebeuren er nog ongelukken.’ Maar Wessel wilde niet naar huis. Het was kerstjudo. Hij wilde blijven.

Gelukkig zagen de leraren ook in dat het geen goed plan was om die fanatieke vaders los te laten tussen alle kinderen. Daarom mochten de kinderen aan de kant gaan zitten met een pakje drinken. De vaders en een enkele moeder mochten wedstrijdjes doen. We moesten rondlopen en bij het seintje moesten we de dichtstbijzijnde persoon vastgrijpen en overmeesteren.

Revanche
We liepen rond. Ik hield de dikke man in het vizier, want ik wilde revanche op hem nemen vanwege het pletten van het hoofd van mijn zoon. Maar het lukte me niet om op tijd bij hem te zijn. Het sein werd gegeven. Ik pakte een vader vast. Het was een gevaarlijke, eentje die niets afwist van judo, want hij greep met zijn handen naar mijn benen en dat mag niet. Voor een judoka is iemand die bukt al half op weg naar de mat. Ik trok hem verder omlaag en zette hem vast met een houdgreep.

Opnieuw liepen we rond. Het seintje kwam en daar stond hij: de dikke man. Een prima moment voor muziek van Enrico Morricone, of ‘Jingle Bells’. Ik greep hem vast en wilde hem vloeren, maar hij stond erg vast op zijn benen. Hij trok en duwde. Ik gaf mee, liet hem komen. Hij haakte zijn been om de mijne heen, maar ik stapte er overheen en hervond mijn balans. En toen kwam hij naar voren. Ik ging mee in zijn beweging en zette mijn been voor de zijne. Daar ging hij. Ik viel bovenop hem.

Ribben
‘Au! Pas op, ik heb last van mijn ribben,’ zei hij. Maar ik was nog niet klaar met hem. Hij moest nog in een houdgreep. Ik klemde zijn hoofd in mijn arm en trok met mijn linkerhand zijn rechterarm strak over mijn borst. Met mijn rug duwde ik hem tegen de grond. ‘Mijn ribben, mijn ribben,’ zei hij en hij tikte af op mijn rug.

‘Oh ja, sorry,’ zei ik en ik liet hem los.

De les was voorbij. We liepen naar de uitgang. Ik voelde een hand op mijn schouder. Het was de dikke man. ‘Goed gedaan,’ zei hij. ‘Misschien moet je ook hier op judo komen. We kunnen nog wel iemand gebruiken.’

‘Ik zal erover nadenken,’ zei ik. ‘Fijne kerstdagen hè, en sterkte met die ribben.’

CC foto: parhessiastes

Snelweg
Onze kinderen slapen gewoon graag. Ze hebben nooit problemen gehad met naar bed gaan. Ik ken de verhalen van ouders die nachtenlang wakker werden gehouden; die na middernacht nog de snelweg op moesten omdat hun nakomelingen alleen maar wilden slapen in een rijdende auto. Hier niets daarvan. Naar bed en oogjes toe. Dat ze niet op kunnen blijven is soms wel jammer. Dat ze kleine duiveltjes worden zodra het bedtijd is geweest is niet leuk, maar ik zou het niet anders willen, want wat is het toch fijn dat ze zo goed slapen en wat zijn ze toch lief wanneer ze slapen.

Routine
De dag mooier afsluiten kan bijna niet: voordat ik ga slapen ga ik even kijken op de kamertjes. Even kijken hoe ze erbij liggen en of ze het nog wel doen. Eerst ga ik kijken bij mijn zoon. Na zijn geboorte ben ik met de routine begonnen, daarom is zijn slaapkamer de eerste die ik bezoek. Met mijn mobiel als zaklamp sluip ik naar binnen. Ik houd mijn adem in en loer naar het gezichtje van mijn zoon. Ik moet gewoon even zien of er nog lucht in- en uitgaat. Soms pest ik door te porren, of door het licht in z’n gezicht te schijnen zodat hij zijn oogjes nog wat meer dichtknijpt. Een teken van leven wil ik zien.

Aureool van knuffels
Wessel slaapt met zijn hoofd opzij, met zijn rug naar de muur toe zodat ik hem altijd goed kan zien. Hij slaapt heel diep en maakt haast geen geluid. Omdat hij het al snel te warm heeft, trapt hij het dekbed van zich af. Dat leg ik dan weer eventjes goed. Kleine zus Myrthe rolt zich altijd helemaal op. Ze ligt dan met haar voorhoofd tegen de muur aan. Rondom haar hoofd heeft ze een aureool van knuffels. Ze slaapt heel licht. Soms lijkt ze mijn aanwezigheid op te merken. Ze begint dan wat te draaien en te kreunen, maar echt wakker wordt ze niet. Als ik haar ronde gezichtje boven het dekbed uit zie steken kan ik zo trots zijn op dat prachtige meisje dat daar ligt.

Puberale fratsen
Zolang ze geen puberale fratsen uithalen in hun slaapkamer, of langer wakker blijven dan ik, zal ik ze blijven opzoeken. Even een aai over de bol als ze onrustig dromen. ‘Lekker slapen,’ tegen ze zeggen, omdat ik geloof dat ze lekkerder gaan slapen wanneer je dat tegen ze zegt. Nog eventjes kijken naar die lieve gezichtjes, zo lief dat ik ze wakker zou willen knuffelen. Maar slapend geluk, dat verstoor je niet.

Natte pluk haar
Dachten onze kinderen daar ook maar zo over. Maar nee. Ze maken ons wakker door op het matras te springen. Ze wringen hun lijfjes tussen ons in en duwen dan net zo lang met hun ruggetjes tegen onze warme lijven, totdat wij naast ons bed staan. Slapend geluk moet je niet verstoren! Begrijpen ze dat dan niet? Kunnen ze niet gewoon naar ons kijken terwijl we slapen? Ze mogen heus wel gniffelen om die natte pluk haar die op het voorhoofd van mama zit geplakt, of om de extra rimpels in mijn gezicht omdat ik de vouwen erin heb geslapen. Dat ze heel even kijken en dan weer stilletjes weggaan, terwijl ze het volgende fluisteren: ‘Wat zijn ze toch lief hè, als ze slapen.’

CC foto: My aim is true

Steenbokskeerkring
Alles tolt en draait, maar donderdag om 05:30 uur is er heel even een moment waarop er vanuit ons gezien iets stilstaat: de zon. Die grote vuurbol in de lucht, de ster waaraan we ons leven te danken hebben, staat dan recht boven de Steenbokskeerkring. Om half zes in de ochtend zal de aarde zijn meest zuidelijke kant naar de zon toekeren. Dat is het moment van de zonnewende, het verschijnsel dat we niet langer lijdzaam hoeven toe te zien hoe de nacht steeds meer de overhand krijgt op de dag. Vanaf dan keert het licht weer terug.

Akelige haan
Dat is dan wel zo, maar onze avonden zijn alweer aan het lengen sinds vijftien december. Dat wil niet zeggen dat de dagen langer worden, want in de ochtend blijft de nacht er nog meer minuten bij pakken. Daar heb ik geen moeite mee. Of de zon zich een minuut eerder of later laat zien in de ochtend laat me koud, daar word ik toch niet wakker van. Daarnaast blijft die akelige rothaan van de achterburen dan ook langer slapen. In de avonden wil ik juist licht. Het is heerlijk om na werktijd buiten te komen en nog even te kunnen genieten van de warmte van de zon en het licht op je gezicht.

Tijdziek
Ik vier de zonnewende. Het is het moment waarop we weer terugkeren naar het licht, wanneer we weer op weg gaan naar de lente. Maar eigenlijk is het gek, want er komt nog een lange, koude winter aan. Wat dat betreft is het net zo onnozel als mijn vroeg opspelende melancholie tijdens midzomernacht, omdat vanaf dan de dagen korter worden. Juist dan begint de zomer! Maar toch, ik kan er niets aan doen. Het is de tijd die dat met mij doet. Op deze rondsuizende bol word ik niet duizelig omdat we zo snel bewegen door de ruimte. Het is juist de snelheid waarmee we door de tijd suizen die me soms doet tollen.

Tijdbedrog
We worden bedrogen door de tijd. Herinner jij je nog de zomers van je jeugd en hoe lang ze leken te duren? Je bent jong, de toekomst lijkt reusachtig. Met het verstrijken van de jaren, stelt één jaar ineens niet zo heel veel voor. In de herfst worden de dagen bovendien korter, daarom lijkt de tijd veel sneller te gaan. De winter lijkt dan juist weer heel traag voorbij te gaan, maar dat is niet zo. In de winter worden de dagen steeds langer en is het alsof de tijd juist langzamer gaat.

Het fascineert me dat het wisselen van de seizoenen zo’n impact heeft op mijn gemoed en op mijn gevoel van tijdsbesef. Daarom sta ik even stil bij het moment waarop de zon even stil staat. Het licht keert vanaf nu terug naar een wereld vol kale, doodse bomen, maar niet getreurd, de lente komt eraan, elke dag een beetje sneller.

CC foto: VicWJ

Old English
Onze huisstijl is Old English cottages. Althans, dat stond in een bijschrift onder een plaatje in een woongids dat me erg aan onze inboedel deed denken. Niet te strak, lekker gezellig met veel grenenhout, kussens en stof op de meubels, nergens leer. Een rommeltje was het wel zo nu en dan, maar eenmaal per week opruimen volstond. Het papier werd gesorteerd in drie stapels: weggooien, papieren archief en leesbak. Het leven was ordelijk, overzichtelijk, maar toch gezellig. Totdat de kinderen kwamen.

Martijn Krabbé
Het zijn schatten hoor, maar het zijn ook twee binnenhuisarchitecten van het meest rampzalige soort. Onder alle modificaties die ze hier in huis hebben uitgevoerd zou je de stem van Martijn Krabbé moeten bedenken, die met licht sarcasme vertelt dat het allemaal toch wel heel erg is. ‘Toch prachtig wat ze met de huiskamer hebben gedaan, het doet denken aan een speelgoedwinkel. Zo moet het er thuis bij Bart Smit uitzien. Je waant je in een vestiging van de Intertoys, alleen de kassa bij de ingang ontbreekt.’

Museum in de keuken
‘De keuken, het is dat er pannen staan en een fornuis, maar het is net een museum. Zie nou eens wat een mooie verzameling half afgemaakte tekeningen! Witte vellen met een mooie kras blauw erop, zonde van het regenwoud, maar prachtig abstract. Daar zien we portretten van de ouders als stokpoppetjes, wat zien ze er toch mooi slank uit. Aan de kleurplaten te zien zijn het echt kinderen die de grenzen van wat mag durven te verkennen, want zie eens hoe fanatiek ze buiten de lijntjes kleuren.’ We waren zo blij met onze leuke tegeltjes in de kleur rood, met af en toe een verloren zwart exemplaar ertussen. Er hangt nu een behang van tekeningen overheen.

Hoepel op!
Het nieuwste dat ze hebben bedacht is versiering voor de deuren van hun slaapkamers. Het zijn prachtige houten paneeldeuren. Ze waren van het soort groenachtig blauw dat mijn vrouw blauwachtig groen noemt. We hebben ze weggedaan naar een bedrijf dat dat soort met verf verpestte deuren in een badje van chemicaliën doet, waarin alle verf oplost. Ze zijn geschuurd, er zit een mooie vernislaag op en nu dus een hele berg papier, vastgezet met plakband. Ze staan vol waarschuwingen, precies één per vel: ‘Hoepel op! Wat is het wachtwoord? Privé. Niet storen. Alleen binnenkomen als er feest is!’

Hoepel op? Wiens huis denken ze eigenlijk dat dit is? Mijn zoon gaf me het antwoord op die vraag door mij een keer de volgende vraag te stellen: ‘Zeg papa, als ik straks ga trouwen, waar gaan jullie dan wonen?’

CC foto: Pink Sherbet Photography

Judopak
‘Niet erg,’ zei de mevrouw die achter het barretje stond. ‘We hebben nog wel iets voor hem liggen.’ Ze ging wat kleding bij elkaar zoeken en ik schoof Wessel voor mij uit naar het kleedhok. Even later kwam onze judoka tevoorschijn in een wit judopak. Hij kreeg de witte band omgeknoopt en mocht naar de judomat toe. Meteen holde hij met de andere kinderen mee. Het waren vooral jongetjes. De twee meisjes vormden een erg stoere minderheid.

Supporter
Wij mochten blijven kijken als we dat wilden, als supporter van ons eigen kind. Daar had ik niet op gerekend. We hebben onze zoon op Judo gedaan omdat we hopen hem daarmee wat robuuster te maken, zodat zijn lijf niet langer zal reageren als een kegel wanneer andere kinderen tegen hem op botsen. Voordat het zover is verwachten we dat hij eerst heel wat keren omver gekegeld zal worden op de veilige, zachte mat van de dojo. Het is niet dat we de meest geweldige sportprestaties van hem verwachten.

Kruiwagen
De kinderen begonnen met het opwarmen van de spieren. Eén van de oefeningen die ze deden was lopen met een kruiwagen. Wessel moest de kruiwagen zijn, maar hij zakte telkens door zijn armen heen. De jongen die hem vasthield dacht het creatief op te lossen door dan maar een trekkar van Wessel te maken. Hij sjorde Wessel aan zijn broekspijpen totdat ze samen de andere kant van de dojo bereikten. De broek kwam los. Wessel stond in zijn onderbroek. Hij wilde zijn broek optrekken, maar moest ook terug rennen. Hij twijfelde nog even wat eerst te doen en begon maar te rennen, waarbij hij over zijn broek struikelde. Zijn eerste judoles en mijn zoon wordt gevloerd door zijn eigen broek.

Beenworp
Daarna begon de echte les. Er werd een beenworp voorgedaan. Daarna mochten ze die gaan oefenen op elkaar. Wessel kreeg één van de meisjes als tegenstander. Ook een beginneling. Ze pakten elkaar wat onwennig vast en begonnen aan elkaar te sjorren. Wessel probeerde de beenworp die hem was voorgedaan door de leraar. Hij maakte de pasjes tot aan het moment waarop de tegenstander moest vallen. Het meisje bleef gewoon staan. Wessel herhaalde de pasjes twee tot drie keer. Ik moest onwillekeurig aan dansles denken. Na een aantal pogingen ging het meisje er maar bij liggen.

Na drie kwartier les was het mijn zoon nog niet echt gelukt om iemand te vloeren. ‘Niet erg,’ zei één van de aanwezige moeders. ‘Het is pas zijn eerste les. Hij wordt vanzelf wel wat fanatieker.’

Aanleg
Dat wilde ik graag geloven, maar ik stond mij toch ernstig af te vragen of mijn zoon eigenlijk wel aanleg had voor deze sport. Dat zachtaardige mannetje, een lieverd die liever knuffelt dan vecht. Hij was bezig met een spel waarbij de kinderen als vierpotige spinnen zo snel mogelijk van de ene naar de andere kant van de dojo moesten hobbelen. De snelste jongetjes renden alweer terug. Wessel was nog niet halverwege. Eén jongetje struikelde over Wessels uitgestoken been heen en ging onderuit. Op het gezicht van onze zoon verscheen een triomfantelijke grijns.

Misschien komt het allemaal toch wel goed.

CC foto: s.schmitz

Kleur
Ik was aan de rand van het zaaltje gaan zitten en leunde met mijn zij tegen de muur. Boven mij hing een kelk met een bosje rode rozen erin. Rood, dat was ook de kleur van het licht in de zaal. Groen was de kleur van de drank. De absint kwam uit flessen die door vrienden uit diverse uiteinden van Europa waren meegenomen. Jack had het een keer aangedurfd om zelf absint te brouwen, maar aan het gejouw van een aantal terugkerende gasten te horen was het niet echt geslaagd. ‘Het bocht was echt bitter, niet te zuipen gewoon,’ hoorde ik iemand zeggen. ‘Dat was het jaar dat hij ook in absint gemarineerde kippenpootjes had, die waren ook al zo vies.’

Flamberen
De absint kwam dit keer gewoon uit de fles. Vooral de variant met een alcoholpercentage van zeventig procent vond gretig aftrek. Er werden lepels uitgedeeld en glazen die kort daarna werden gevuld met een scheut absint. Dat moest je dan mengen met het water dat in karaffen op de tafeltjes stond, maar niet voordat je er wat suiker aan had toegevoegd. Voor het mooiste effect moest je het klontje op het lepeltje leggen, het dippen in de drank om het daarna aan te steken. De suiker flambeerde in een blauwe vlam boven de groene absint, in lepeltjes die het rode theaterlicht weerspiegelden. Alleen de sfeer al had een geestverruimende uitwerking op mij.

Hallucineren
Naast mij zaten meisjes die nog nooit absint hadden gedronken. Zij waren er wat giechelig onder en durfden niet zo goed. Zelf had ik het al eerder gedronken tijdens een verregende vakantie in Spanje. In de supermarkt zag ik een fles absint staan tussen de flessen Amaretto, rum en Malibu. Ik herkende de naam van de verhalen over kunstenaars die na het drinken van het spul gingen hallucineren. Het verbaasde me dat het vrijelijk verkrijgbaar was. Ik zocht op het web en ontdekte dat absint vanaf 2005 ook in Nederland weer verkocht mag worden, omdat de hallucinogene werking er niet meer is.

Kippenpootjes
De eerste vier keer dat Jack Nouws zijn Absinterklaas organiseerde werd de absint nog gedronken in een sfeer van illegaliteit. Dat zal zeker sfeerverhogend hebben gewerkt. Dat effect is weg. Zodra de blauwe vlam is gedoofd en het suikerklontje is opgelost in het groene plasje, is het drinken van absint niet zo heel bijzonder meer. Daarentegen vind ik het wel lekker. Het smaakt naar anijs en valt te vergelijken met ouzo.

Om dan toch wat spanning in de avond te injecteren zocht Jack Nouws revanche met zijn in absint gemarineerde kippenpoten. Wie het aandurfde mocht groen uitgeslagen stukjes kip eten. Ik heb geen groene fee gezien, maar terwijl ik mijn tanden in de kippenpoot zette, had ik toch even de illusie dat ik hallucineerde.

CC foto: spacepleb’s

Even dimmen, jongen
Mijn vrouw kijkt naar mij en uit de manier waarop ze kijkt maak ik twee dingen op. Eén heeft te maken met mijn luie bui, terwijl zij heeft staan koken: ‘Jij ruimt die rommel op.’ En twee heeft te maken met de manier waarop ik uitval: ‘Even dimmen, jongen. Pak Wessel eens niet zo hard aan.’ Het is een ongelukje. Maar waarom moet er zowat iedere dag zo’n ongelukje gebeuren bij ons? Kunnen ze niet eens wat beter uitkijken met die bekers? Ik kook, maar gebruik mijn woede dan maar om de boel schoon te boenen.

Rode plas
Het is een dag later. De kinderen hebben visite. Het buurjongetje speelt mee. Ze zitten boven op de kamer van Wessel met de gordijnen dicht en de discolamp aan. Ik zit beneden weer eens lui te wezen, als mijn vrouw binnenkomt van het boodschappen doen. ‘Hebben de kinderen al drinken gehad?’ vraagt ze. Ik kan dat alleen ontkennend beantwoorden, maar besluit dan maar meteen drie bekers met ranja te vullen. Ik pak ze van bovenaf vast en loop naar de huiskamer. Daar glipt één van de bekers los. De ranja verspreidt zich in een grote, rode plas op de grond.

Boos
Ik loop naar de keuken om een dweil te halen. ‘Gisteren was je nog heel boos op Wessel omdat hij een beker liet vallen,’ zegt mijn vrouw.

‘Ik ben ook heel boos op mijzelf nu,’ mopper ik. ‘Maar ik kan mijn eigen troep opruimen, dus ik heb er alleen mijzelf mee.’

‘Gisteren heb ik de hele vloer nog gedweild,’ zegt mijn vrouw.

Allesreiniger
‘Nu ben ik nog bozer op mijzelf,’ brom ik. Ik laat warm water stromen, gooi er een dopje allesreiniger in en even later zit ik op mijn knieën in de huiskamer de rode plakzooi te bestrijden. Daarna gooi ik een droge dweil in het nat. Met mijn voet poets ik de vloer schoon. Dan zie ik nog een beker met ranja, die bijna helemaal vol is. Die stond er nog. Oude ranja. Ik pak de beker op en zet dan mijn voet weer op de dweil, die wegglijdt, samen met mijn been.

Ik val niet. De beker met ranja wel.

CC foto: Horia Varlan

Karma
Voor mijn gevoel stond overal al een boom. Het was alsof ik achter elk raam lampjes zag fonkelen. Waarom moest dat bij mij thuis nou altijd zo lang duren? We hoefden van mij echt niet de eersten van de straat te zijn met een kerstboom, als we maar zeker niet de aller laatsten waren. Maar ook de volgende dag stond er geen kerstboom. Af en toe probeerde ik een andere aanpak, liep ik alvast met afhangende schouders naar huis om het lot te paaien, als ik niet te gretig was zou karma mij zeker verrassen met een kerstboom. Maar het mocht niet baten. Het bleef nog dagenlang donker in onze huiskamer.

Kerstvakantie
Mijn moeder probeerde de toelating van kerstsfeer in ons huis tot het uiterste uit te stellen, maar op de laatste dag school voor de kerstvakantie stond hij er dan eindelijk. Ze wist natuurlijk ook wel dat het geen doen was om die kerstboom te versieren met een enthousiast rond stuiterende zoon in huis. Als ik dan de lampjes zag fonkelen achter de glasgordijnen was ik niet meer te houden. Ik belde wel twintig keer aan, luid roepend: ‘De kerstboom! De kerstboom!’ Hup naar binnen, naar die boom toe. En dan was het ook wel over hoor. Het blijft natuurlijk gewoon een boom met lampjes erin. Je kunt er niet echt mee spelen.

Kersthoedjes
Iedereen die opgegroeid is met zo’n boom in huis tijdens kerst heeft daar toch mooie herinneringen aan? Ik wel. Alle versiering die wij hadden kan ik mij nog herinneren. De kerstster in de kleuren goud en rood, met een lamp erin, zodat er via allerlei kleine gaatjes straaltjes licht naar buiten schenen. De glanzende metaalkleurige ster, die ik zelfs opgevouwen al mooi vond, maar die dan als een waaier kon worden uitgevouwen. Alleen al het knisperende geluid daarvan vond ik mooi. En de kersthoedjes! Ik heb ooit uit een vel papier feesthoedjes geknipt voor alle figuren in de kerststal. Die hoedjes zijn jarenlang bewaard bij de kerstspullen. Ons kindje Jezus kreeg nooit koude oortjes.

Snoep
Vandaag kwam ik thuis van mijn werk en hij stond er: de kerstboom. De kinderen hadden meegeholpen met versieren. Er waren maar twee ballen gesneuveld. ‘Hij gleed zo van het takje af,’ zei mijn dochter. Niet erg. We hebben geen ornamenten uit onze jeugd in de boom hangen. Ik kan me voorstellen dat je geen kinderhandjes duldt in de buurt van de glasgeblazen erfstukken waar allerlei mooie herinneringen aan ophangen. Zelf hadden wij geen opvallende kerstballen of engeltjes. Wij hadden iets veel mooiers: snoep. Die traditie hebben we nu nog altijd. Onze kerstboom hangt vol eetbare kerstkransjes. Is de boom kaal geplunderd, dan versieren we hem gewoon weer opnieuw.

Terwijl ik blij als een kind naar onze mooie kerstboom sta te kijken, komt mijn kleine meid naast me staan. ‘Dat hebben wij mooi gedaan hè,’ zegt ze met haar kraakheldere stemmetje. Ik knik. ‘Mogen we dan nu naar het kerstmanjournaal kijken?’

CC foto: Shandi-lee

Parels
Ze praat voortdurend. Wanneer ik haar tegenkom in de wandelgangen, loopt ze met haar hoofd omlaag te mompelen. Denkt ze dat er iemand is die wil luisteren, dan schroeft ze het volume wat bij en begint ze duidelijk articulerend te oreren, alsof ze een lerares is die voor de klas staat. Er komt ook altijd wat spuug mee naar buiten. Maar naast elke spetter die ze produceert, vuurt ze ook de meest prachtige oneliners op ons af. Het zijn vaak taalkundige parels.

Succes!
‘Succes,’ is haar vaste begroeting, vaak plakt ze er ‘in het zakenleven’ aan vast. Dan gaan haar donkere kraaloogjes fonkelen. Het nat staat al op de lippen. Er bruist een kinderlijk enthousiasme in haar op, maar haar lijf remt het af. Ze verstart, de spieren spannen zich aan, totdat alleen nog haar mond beweegt, op een manier die gewoon pijn moet doen. Haar hoofd houdt ze schuin, het zout-en-peper-kleurige haar hangt als verdorde franjes langs haar hoofd, de ogen draaien naar opzij en dan weer naar boven, maar ze kijkt je nooit aan. ‘Succes!’ Elke S spettert in je gezicht.

Oorlog!
Soms loopt ze driftig door de gang. Komt ze iemand tegen, dan steekt ze van wal, op boze toon. Dan maakt ze zich druk over de wereld. ‘Nou, ik heb het wel gehoord hoor, dat wordt oorlog.’ Dan begint ze te praten over Iran en dat er een inval wordt voorbereid door de Westerse landen. Even later vraag ik op onze afdeling of iemand het nieuws heeft gehoord over Iran en dat het er nogal heftig aan toe schijnt te gaan. Maar dan weet niemand waar ik het over heb.

Gebak
Van gebak wordt ze blij. ‘Oeh,’ zegt ze, wanneer ze me ziet lopen met een bordje waar ik net een taartpunt vanaf heb gegeten. Het is een liefdevolle kreet die diep uit haar buik komt en daarom ook heel hol klinkt. Haar ogen beginnen te fonkelen en te draaien in hun kassen. ‘Zo lekker is dat hè! Echt heerlijk.’ Ze wrijft in haar handen. ‘Dat smaakt als liefde,’ zegt ze, alsof ze de waarheid verpakt in een geheim.  ‘Slagroom smaakt als liefde.’ Haar mond proeft de woorden, alsof ze de smaak van slagroom hebben aangenomen.

Zeepbellen
Ze is anders, het werkt niet allemaal naar behoren in haar hoofd, maar ondanks haar verstandelijke beperking zegt ze de mooiste dingen. Het is alsof ze met haar mond de woorden wil bevochtigen voordat ze vrijkomen in de lucht, alsof ze daar dan zichtbaar worden als zeepbellen. Ook al zegt ze telkens weer dezelfde dingen, ik kan er iedere keer weer van genieten. Vooral van de slagroom die smaakt als liefde. Prachtig.

CC foto: wieswies