Winnaar van de Webstrijd 2010!
* Trefwoorden: onbevangen, sociaal, humor, enthousiast, verbazing
* Schrijft over: alles waarover ik mij verbaas, of waarvan ik een glimlach op mijn gezicht krijg.
Kijk ook eens op de website van Werner
Volg Werner op Twitter!
© Foto: Arnold Smulders
In de supermarkt lagen ze te blinken in een netje: knikkers. Ik moest ze wel meenemen, voor mijn kinderen en stiekem ook voor mijzelf.
Een naar bericht bereikte Tilburg, en waarschijnlijk heel Nederland, deze week. De directeur van poppodium 013 is samen met zijn vriendin omgekomen tijdens hun vakantie in de Verenigde Staten.
Als deze week nog één keer mij de vraag wordt gesteld hoe mijn vakantie was, dan draai ik door.
Vlak voor zonsondergang bereiken we Hoek van Holland. We stappen uit de auto’s en gaan op zoek naar de zee.
Er is een moment in mijn leven geweest dat ik even dacht dat ik het doorhad: het leven, het universum en alles er omheen.
Het moet er uiteindelijk toch echt een keer van komen dat ik een volwassen man word qua klussen.
Wanneer je op weg gaat naar de vakantiebestemming met een caravan, dan hangt dat ding zwaar achter de auto vanwege al het vakantieplezier dat je erin hebt gestopt:
Vrienden van me gaan vier weken lang kamperen met een caravan. Ik kan me voorstellen dat je binnen die periode lekker los komt van je werk, maar ik ben bang dat je los komt van veel andere zaken, waarvan één van de voornaamste seks is.
Daar lag hij, in de caravan onder het bed: de voortent. Grote zak. Stangen. Tentzeil, grondzeil, zeilen die je in het tentzeil moet ritsen en och wat fijn: de gordijntjes
Met een brug van knapperig brood tussen mijn knuist en mijn mond, zat ik op een bankje met uitzicht op Willem II die ondergepoept op zijn sokkel stond.
Een kennis van me heeft drie kinderen. Ooit vertelde hij me dat hij, ondanks zijn liefde voor de andere twee, toch zijn eerste kind het meest bijzonder blijft vinden.
Het treinstation leek rustig en verlaten. De sporen verlieten de uiteinden van het perron om te verdwijnen in de duisternis van een najaarsavond.
Een paar jaar geleden belde mijn moeder mij op met het volgende bericht: ‘Er is een Engelsman die zich de babyfluisteraar noemt. Hij gebruikt zijn paranormale krachten om uit te vinden wat er mis is met baby’s. Dat moet je zien.’
We zaten te wachten in de ontvangsthal van het resort waar we onze vakantie zouden gaan doorbrengen. Twee uur eerder waren we al geland op het vliegveld van Isla Margarita. Tegenover mij zat een barbiepop. De man met wie ze was gekomen kon je echter allerminst een Ken noemen.
Ik ga op vakantie en neem mee: een zwembroek. Maar de zwembroek waarmee ik voor het laatst ging zwemmen gaat niet de koffer in.
Dinsdagavond waren de straten in Tilburg leeg. Tot middernacht, na twaalven rolden vele trucks het centrum in. Vele kermisattracties werden naar hun plek gereden en gedeeltelijk opgebouwd
Op dagen zoals deze door regenbuien geplaagde, nutteloze zomerdag, denk ik weleens aan de dood. Niet echt een gezellig onderwerp, maar ik heb er vaak over nagedacht
Meestal ga ik naar mijn werk op de fiets, maar soms trakteer ik mijzelf op een ritje met de trein.
Als je een kind krijgt moet je het een naam geven. Het kiezen van een naam is een hele opgave en je doet het nooit goed.
Het maakt me niet uit wat jullie ervan gaan zeggen, misschien is het hierna gedaan met mijn reputatie, maar ik zeg het met trots: ik vind de reclame van supermarkt Plus leuk.
