Van sommige mensen is het haast niet te geloven dat ze ooit iets met elkaar hebben gehad. Neem bijvoorbeeld Yolantne en Jan Smit, Patricia Paay en John de Mol – ontkennen heeft geen zin Johnny – en mijn ouders.

Sommige koppels passen niet bij elkaar qua uiterlijk. Neem bijvoorbeeld een vrouw van twee meter met dito omvang en een klein, schriel ventje. Andere stellen passen niet bij elkaar omdat ze totaal niets gemeen hebben. In die categorieën vallen bovenstaande voorbeelden. Jan Smit en Yolanthe vond ik een bijzondere combinatie, want: nuchtere volkszanger en hebberige carrièretijger. Maar nog veel interessanter vind ik John de Mol en Patricia Paay.

Oh John!
La Paay doet natuurlijk graag het stof opwaaien, en persoonlijk vond ik de bekentenis dat ze ooit de lakens heeft gedeeld met Neerlands grootste mediamagnaat John de Mol himself absoluut een van de mooiste uit haar repertoire. John blijft natuurlijk stellig ontkennen – geef hem eens ongelijk -  maar ik geloof Patricia op haar woord. En toch, De Mol en Paay vind ik een onverwacht koppel. Hij de serieuze zakenman, waar volgens mij weinig lolligs mee te beleven valt, en zij, de grootste stoeipoes die werkelijk helemaal niets te ver gaat. Zie je die twee samen liggen rollebollen in bed?

Een overeenkomst
Maar misschien nog wel het beste voorbeeld van ‘stelletjes-die-echt-niet-bij-elkaar-passen’ zijn mijn ouders. Ik kan me geen twee mensen voorstellen die minder gemeen hebben dan die twee. Hun muzieksmaak komt niet overeen, evenals hun smaak in boeken, films, kunst en inrichting. Waar mijn vader houdt van strak, orde en modern is mijn moeder een gezellige rommelkont. Is mijn vader de meest sportieve man die ik ken, houdt mijn moeder meer van relaxen. En waar mijn moeder de hele dag door kan kletsen, is mijn vader een zwijgzame man. Het enige wat ze gemeen hebben is dat ze van mij houden. En dat is ’s werelds mooiste overeenkomst.

Bron foto: deondernemer.nl

The post Jullie? Een stel? appeared first on Viva.nl.

Mijn twee kinderen waren onlangs op schoolreis naar familiepretpark Koningin Juliana Toren in Apeldoorn. Ik had ze allebei € 4,- meegegeven om iets te kopen. Mijn zoontje kocht voor een vriendje, die geen geld bij zich had, en zichzelf van het geld een suikerspin. Zo fijn om te merken dat hij op 6-jarige leeftijd al zo goed aan een ander denkt.

Een dagje meekijken
Vanmorgen ben ik, nadat ik ze naar school had gebracht, naar mijn werk in Wageningen gereden. Vandaag is het een drukke bedoening op de afdeling; sinds een aantal weken komen collega’s die in onze winkels werken bij ons een dagje meekijken en -luisteren om zo een indruk te krijgen van wat wij precies doen.

Dat klinkt misschien raar, maar in een bedrijf waar ruim 2.000 mensen werken, weet je nou eenmaal niet precies van elkaar wat je doet. Wanneer deze collega’s ’s middags weer naar huis gaan, zijn ze zeer enthousiast. Ze geven aan dat ze niet wisten dat we hier zo veel verschillende zorgvragen ontvangen. Voor hen is dit fijn om te weten: wanneer iemand bij hen in de winkel komt met een zorgvraag, kunnen ze eerder naar ons verwijzen.

Borstkanker
Zometeen ga ik een verzekerde bellen waar ik al een tijd contact mee heb. Bij deze mevrouw, die ik nu even Loes noem, is vorig jaar borstkanker geconstateerd. Loes is 35 jaar, heeft drie kinderen en een fijne baan, maar tobt heel erg met haar ziekte. Ik vertel graag over wat ik voor haar kon betekenen.

Er was een vermoeden dat Loes borstkanker had, waarvoor ze onderzocht moest worden. Loes belde mij met de vraag om wachttijdbemiddeling. Ze zou eigenlijk nog twee weken moeten wachten op haar onderzoek in het ziekenhuis, maar wilde heel graag eerder geholpen worden. Ik heb haar toen bemiddeld naar een TopZorg-ziekenhuis, een ziekenhuis dat van ons een predicaat heeft gekregen voor een bepaalde behandeling. Loes kon al na twee dagen terecht voor onderzoek en daarna voor een gesprek met de specialist. Een paar dagen later belde ik haar. Er bleek inderdaad borstkanker te zijn geconstateerd, verschrikkelijk nieuws.

Band
Deze gesprekken vind ik zelf best moeilijk. In mijn omgeving ken ik ook (jonge) vrouwen die met deze vreselijke ziekte worden geconfronteerd. Ik probeer er voor hen en voor verzekerden te zijn, ze een luisterend oor te bieden en waar mogelijk te helpen met hun zorgvragen. Doordat ik deze Loes meerdere malen heb gesproken, hebben we een band opgebouwd. Ik blijf haar tijdens het proces ondersteunen en ze kan altijd bij mij terecht voor advies.

Ik ben blij dat ik als Zorgadviseur, net als mijn zoontje van 6, iemand kan helpen.

Evelien, zorgadviseur Menzis

Heb jij ook een zorg- of gezondheidsvraag? Het Team Zorgadvies van Menzis zit nog altijd voor je klaar. Stel je vraag in het topic.

The post Een luisterend oor appeared first on Viva.nl.

Ik kijk elk jaar uit naar het Eurovisie Songfestival. Ik hou gewoon van het hele sfeertje. Maar de muziek liet meestal wel wat te wensen over. Dit jaar was dat heel anders.

De omslag heeft zich de afgelopen jaren langzaam voltrokken. Won in 2006 nog Lordi met Hard Rock Hallelujah, sinds de winst van de Duitse Lena in 2010 is er geen slecht nummer meer bekroond op het Eurovisie Songfestival. Het nummer Euphoria waarmee de Zweedse Loreen vorig jaar won, werd zelfs een Europese hit. Logisch dat artiesten die voorheen hun neus ophaalden voor het festival, waar alleen Sieneke en de Toppers zich durfden te vertonen, ineens wel wat zagen in een optreden op het grootste muziekevenement van Europa.

Een badpak vol sliertjes
Zeker, er waren wel wat ‘circusacts’, zoals dat heet. Griekenland stuurde een band die zong dat ‘alcohol is free’ en voor Wit-Rusland kwam een meisje uit een levensgrote discobal, met niet meer om het lijf dan een badpak vol sliertjes. Een van de meest verguisde acts was de operazanger uit Roemenië, die als een soort Vlad Dracula op een verhoging stond en zo hoog zong dat het leek alsof zijn ballen per ongeluk aan het podium waren bevestigd. Maar verdomd, de man kon wel zingen en het nummer was hartstikke aanstekelijk. Kijk maar eens naar hetzelfde nummer zonder jurk. Een circusact kan dus zelfs tegen je werken op het Songfestival. Ik vermoed ook dat Montenegro daaraan ten onder is gegaan, met hun astronautenpakken. Het nummer zelf was namelijk een van de betere inzendingen van dit jaar.

Nauwelijks tegenop te boksen
Maar goed, Montenegro had het niet gehaald. Gelukkig was er genoeg kwaliteit om van te genieten. Zo veel zelfs dat ik van tevoren al vrij zeker wist dat Anouk niet zou winnen. Zeker, Birds is prachtig, maar het deelnemersveld was zó sterk, daar viel nauwelijks tegenop te boksen. In de groep vrienden waarmee ik naar het festival keek was er niemand die echt dacht dat Anouk een kans maakte. Aan het eind van de avond was dat gevoel nog sterker. Terwijl de lijnen open waren en de korte stukjes voorbijkwamen, dacht ik: er zijn eigenlijk maar een paar nummers die níét goed genoeg zijn om te winnen.

Positieve verrassingen
Mijn persoonlijke favoriet was Malta, de dokter die alleen al met zijn glimlach vele kwaaltjes kan genezen en een nummer dat me meteen vrolijk maakte. Of was ik toch voor Hongarije, met een prachtig nummer dat na de tweede halve finale al in mijn hoofd was blijven hangen? Een positieve verrassing was wat mij betreft de Franse Amandine Bourgeois, die met L’enfer et moi helaas niet eens in de top-10 kwam. Zelfs Bonnie Tyler bracht een helemaal niet slecht nummer. En IJsland, Oekraïne, Noorwegen, Rusland, Azerbeidzjan…

Geen draaiorgels meer
Dat zij allemaal niet wonnen, toont wel aan hoe goed het deelnemersveld was. Het zou mij niet verbazen als veel artiesten van afgelopen zaterdag een publiek vinden, niet alleen winnares Emmelie de Forest. Ik hoop dat deze trend doorzet en dat volgend jaar alle deelnemende landen weer zo hun best doen op een goede inzending. De tijd van draaiorgels is voorbij, zoveel is zeker, en daar ben ik maar wat blij om.

Foto: still uit video

The post De muziek is terug appeared first on Viva.nl.

Sinds kort komt er zoveel lawaai uit Katja dat er geen twijfel mogelijk is: Josti-fase. Ik weet niet meer  wanneer die precies bij Elke (4) begon, maar het leuke van een tweede kind is dat je een nieuwe fase meteen herkent.

Ongeremd
Katja is nu twee jaar en twee maanden oud en man wat is dát heerlijk. Haar woordenschat groeit met de dag, ze kan korte zinnen maken en zingt liedjes. In haar kleine peuterbrein buitelt al die nieuwe informatie door elkaar heen. Het is feest in haar hoofd! Daarom barst ze regelmatig uit in luid gezang en gezwets. Gewoon omdat het kan.

Zwambal
Wil ze dertig keer achter elkaar toonloos ‘schaapje, schaapje, heb je witte voet?’ zeggen en daar heel hard bij stampen? Dan doet ze dat. Zin om heen en weer te wiegen en te zingen over een blauw konijntje? Check. Beetje achter haar karretje door de kamer stappen, terwijl ze maar wat voor zich uitzwamt? Just do it.

Oordeelloos
Ik kijk er met een mengeling van vertedering en bewondering naar. Zo ziet het dus eruit als je niks vindt van jezelf én je omgeving en je niet bekommert om wat mensen van je zouden-kunnen-denken.

Moest ik schreeuwen?
We waren laatst in het bos. Elke en Katja waren op geheel eigen wijze aan het hummen en bewegen. Het zag er zo relaxed uit, dat ik besloot mee te doen. Waar te beginnen? Moest ik schreeuwen? Dat voelde nogal geforceerd. Moest ik gek bewegen? Nah, tikkie infantiel. Heen en weer wiegen, gekke geluiden maken en zelfbedachte liedjes zingen? Vergeet het maar. Het ging helemaal niet. Het vermogen om alles los te laten bleek bij mij volledig verdwenen.

Relax
Met de wetenschap dat ook bij mijn kinderen ooit de gêne en het oordeel zullen toeslaan, kijk ik met nog meer plezier naar hun gedoe. Van zoveel dolce far niente kan ik alleen maar dromen….

Foto:  ©Nike Martens

The post Feest in je hoofd! appeared first on Viva.nl.

Ik had vandaag willen bloggen over de humoristische kanten van de dood, omdat er soms in een rouwperiode hilarische grappen worden gemaakt.

Humor en verdriet liggen dicht bij elkaar. Ik merk dat nu ook weer na het overlijden van mijn schoonvader. Als familie beleef je dan een enorm intense week en naarmate die week vordert worden er (uiteraard afhankelijk van hoe je in elkaar steekt) ook steeds meer grapjes gemaakt, soms met lachbuien tot gevolg die dan ineens overgaan in huilbuien en andersom. Intens, maar wel heel fijn vind ik dat, humor is en blijft een krachtige heelmeester. Niet iedereen kan daar tegen, maar grapjes maken betekent niet dat je geen verdriet hebt van, of respect hebt voor de situatie, in tegendeel. Ik zeg altijd, de dag dat ik géén grapjes maak over iets dat ik heel erg vind, dat is wanneer je je zorgen om me moet maken.

Zand erover
Dat is waar mijn blog vandaag over had moeten gaan, over galgenhumor en rouwgrapjes. Over de vele ‘zand erover’, ‘laat je niet kisten’, ‘voor iemand door het vuur gaan’ opmerkingen die ik de afgelopen week langs heb horen komen (en dat zijn dan nog de milde) en over hoe heerlijk het is om tussen het huilen door, ook te kunnen lachen en dat dat altijd zo zou moeten zijn, hoe erg en verdrietig de situatie ook is.

Tot ik las dat men de twee vermiste broertjes had gevonden. Verschrikkelijk. Natuurlijk had iedereen al vanaf het begin zo’n onderbuikgevoel dat dit niet goed kon aflopen, maar toch werd er gehoopt tegen beter weten in. Onder het bericht in de telegraaf las ik iemand die grappend verwees naar het koningslied: ‘Het bericht die je wist dat zou komen is eindelijk hier’. Ik heb nog nooit iemand geslagen, maar wat had ik die persoon graag op z’n bek getimmerd. Zo’n moeder zal dat bericht toch maar lezen…

Puur verdriet
Weken lang leven in een hel van onzekerheid om uiteindelijk je grootste angst bevestigd te zien. Natuurlijk ergens fijn dat die onzekerheid nu ten einde is, maar tegen welke prijs? Iemand verliezen is altijd verdrietig, maar op deze manier, met zo’n wreedheid? Daar is geen ruimte voor lachbuien tussen het huilen door. Dat is alleen maar puur verdriet, onbegrip en nog veel meer verdriet, jarenlang.

Ik vind het verschrikkelijk voor die moeder, maar ik moet ook steeds denken aan die twee jochies. Je vader, de énige man in je leven die je écht onvoorwaardelijk hoort te kunnen vertrouwen, waar je tegenop kijkt. Die je meeneemt op vakantie of een dagje uit en dan vervolgens… En dan bekruipt me ook steeds de gedachte dat één van die jongetjes wellicht heeft moeten aanschouwen wat zijn vader bij z’n broertje deed. Zo onmenselijk op zoveel manieren. Ik begrijp dat niet (niemand begrijpt dat), hoe kun je je eigen kroost iets aandoen? Hoe krijg je die fysieke handeling voor elkaar? Twee keer zelfs?

Lichtpuntje
Het heeft geen zin om er over na te denken. Het is gebeurd en het is ontzettend verdrietig en onbegrijpelijk dat zoiets kan. Die foto van die twee jongetjes maakt het natuurlijk alleen maar erger, twee van die heerlijke blonde koppies. Het enige positieve en warme aan dit hele verhaal, is de manier waarop zoveel mensen belangeloos hebben geholpen, een klein lichtpuntje in een zieke wereld.

Zaterdag hebben we afscheid genomen van mijn schoonvader. Dat was enorm verdrietig, maar wat ben ik dankbaar dat we op een normale, mooie en menswaardige manier afscheid hebben kunnen en mogen nemen van een bijzonder mens in een week vol tranen en grapjes. Ik twijfel er geen seconde aan dat die twee jongens een prachtige uitvaart zullen krijgen waarin duizenden mensen hen de laatste eer bewijzen. Ruimte voor grapjes  zal daar niet zijn, alleen verdriet en onbegrip. Drie levens beëindigd, eentje voorgoed verwoest. Probeer daar maar eens een lichtpuntje in te vinden.

The post Zand erover appeared first on Viva.nl.

Er zijn van die vriendschappen die uit een vreemde situatie zijn ontstaan. Zo ook die van Fary en mij.

Kalverliefde
In een donker en ver verleden had ik verkering met een jongen, die net zo graag “anders” wilde zijn als ik. Ik zat nog op de middelbare school en had nog nooit eerder een echt vriendje gehad. Hij was iets ouder, droeg hele grote broeken, had een piercing door zijn lip en werd door zijn vrienden waarschijnlijk gezien als de grappenmaker van het stel. Ik vond hem interessant. Hij verzon eigen uitspraken die iedereen van hem overnam en hij speelde basgitaar in een band. Na een tijdje veel sms’en en een keer afspreken, kregen we verkering.

Echte kalverliefde was het. Ik herinner mij nog heel goed dat ik heel erg verlegen was. Ik vond hem wel echt leuk, maar ergens voelde ik me ook een beetje gepusht door mijn vriendinnen. Zij hadden ons zo’n beetje aan elkaar gekoppeld. Wel was ik op mijn gemak bij hem, want hij was altijd lief voor me. Tenminste, dat dacht ik.

Onbekend verzoek
In de tijd van onze romance bestond MSN nog en daar bracht ik uren van mijn tijd op door. Toen ik op een vrije woensdagmiddag grappige smileys met mijn beste vriend zat uit te wisselen, werd ik ineens toegevoegd door een meisje dat ik helemaal niet kende. Ik accepteerde haar verzoek en we begonnen een gesprek. Zij vertelde mij dat ze mijn vriendje kende en vroeg mij of we ook echt wat serieus met elkaar hadden. Ik vond het een rare vraag, maar antwoordde met ‘ja’.

Haar naam was Fary en ze vertelde mij dat ze met mijn vriendje had gezoend. Ze wist niet dat wij verkering hadden en kwam daar pas later achter. Zij voelde zich in de maling genomen en vond het nodig om mij ook in te lichten. Mijn vriend had die behoefte blijkbaar niet. Na een felle confrontatie maakte ik het uit, plotseling niet meer zo verlegen. Hij stuurde me nog een kaart met een spijtbetuiging, maar ik besloot hem te negeren. Fary en ik raakten bevriend.

Hervonden
Na heel wat avonturen verwaterde ons contact, maar nu acht jaar later, is ze weer in mijn leven. Vorige week vonden we elkaar via Instagram terug en gisteren hadden we onze reünie. Urenlang hebben we gepraat, gelachen en gedronken. De gesprekken gingen van de hak op de tak, maar we stoorden ons er niet aan. Het was als vanouds en er zijn weinig mensen waarmee ik zo op één lijn zit.

Thank God for the internet en voor mijn ex. Als hij haar niet gezoend had, was ik een hele mooie vriendschap misgelopen.

Beeld: één van onze betere foto’s

The post Bedankt voor de vriendschap appeared first on Viva.nl.

De muziek start en ze komt het podium op. Op haar hoofd prijkt een gek hoedje en op haar bovenlip een heuse plaksnor (die niet goed blijft zitten; de zijkanten laten al los). Ze draagt een geruit overhemd dat veel te groot is omdat ze het van mijn opa heeft geleend. Fanatiek playbackt ze mee met Normaals ‘De boer is troef’.

In geen honderdduizend jaar
Soms gebeuren er dingen in het dagelijks leven die je nooit had kunnen voorzien. Van die zaken waar je een jaar (of soms zelfs een uur) voor die tijd nog van had geroepen: ‘Yeah right!’ Dat ik auteur zou worden was weliswaar idioot gestoord en geweldig, maar ik heb het altijd al gewild. Dat mam nu verkleed als boer een nummer van Normaal playbackt tijdens de de jaarlijkse playbackshow in dit kleine dorp, dát is iets wat niemand ooit verwacht had. Zijzelf nog wel het minst.

Randstadmuts
Mam kon je altijd uittekenen in een mantelpakje en op hoge hakken. Zonder make-up ging ze de deur niet uit en eigenlijk deed ze de deur ook niet open voor de postbode als haar kapsel niet in model zat. Zo’n typische Randstadse manager, vonden veel mensen toen we naar het noorden van het land verhuisden. Tot op zekere hoogte paste ze zich aan: ze schafte (dure) buitenlaarzen aan, probeerde heel aandoenlijk een gesprek te voeren met de knauwende schoorsteenveger en droeg zo nu en dan zelfs een fleecetrui. Maar hoewel je de muts wel uit de Randstad kunt halen, krijg je de Randstad nooit helemaal weg uit de muts. Althans, dat dacht ik.

File!
Ik herinner me nog levendig de reden van onze verhuizing: mijn Frank woonde in Groningen en hij zou de drukte in ‘onze’ Randstad nooit aankunnen. ‘Als er drie auto’s op het Julianaplein staan, zegt Frank: “O nee, er is file!”’ lachte mam vroeger weleens. Ruim tien jaar later zitten we samen in de auto. Voor ons gloeit een bescheiden rijtje remlichten op. Mam mompelt verontrust: ‘Ik hoop dat het geen file wordt.’

Het ultieme bewijs
Toen kwam het drastische besluit. De ommezwaai. ‘Hoi lieverd,’ zei mijn moeder bijna drie jaar geleden zonnig door de telefoon. ‘We gaan het huis verkopen, ik zeg mijn baan op en we beginnen een bed & breakfast in Spijkerboor!’
‘Eh… grapje?’ vroeg ik voorzichtig.
Geen grapje. Bloedserieus en vol overtuiging, zo klonk ze over het starten van een B & B in een klein Drents plaatsje en daarvoor haar snelle managersbaan en mantelpakjes aan de wilgen te hangen.
Dus, dit is die midlifecrisis waar iedereen het over heeft, dacht ik. Het laatste wat ik had verwacht was dat mam zich naast het draaiend houden van een (florerende!) B & B ook nog actief zou gaan inzetten in het dorp. ‘Als je maar niet denkt dat ik mee ga doen aan de sport- en spelweek,’ riep ze stellig. En nu staat ze hier op het podium te swingen met het halve dorp en zingt boven iedereen uit dat de boer troef is. Veel te grote klompen, spijkerbroek, plaksnor – check. Deze playbackshow is het ultieme bewijs dat mam is geslaagd voor haar inburgeringscursus Dorpsleven. Read my lips.

Foto: privébezit (dat is niet mijn moeder met een plaksnor, hoor. Heus niet.)

The post Je moeder is een boer! appeared first on Viva.nl.

Een hapje van het één of ander. Langzaamaan is dat de leidraad van de dag. Zoon heeft doorgaans wel wat anders aan zijn hoofd, maar Broertje heeft de gevleugelde uitspraak van Winnie de Poeh tot zijn persoonlijke missie gemaakt. Dochter volgt zijn lichtend voorbeeld. Doorlopend blijken er redenen te zijn om zoete ellende te willen.

Omdat…
‘Omdat het regent. Omdat we juist uit school kwamen. Omdat het vakantie is. Omdat we elkaar zo lief vinden. Omdat het misschien tijd is voor een picknickje in het bos. Omdat de appelbomen zo mooi bloeien. Omdat we tv kijken. Omdat we geen tv mogen kijken. Omdat jij koffie drinkt in de zon. Omdat ik niet weet wat ik met mezelf aan moet vandaag.’
Daarom dus eigenlijk.

Op rantsoen
Het ouderlijk gezag gaat in beraad en komt tot een ferm besluit. Als de oplossing voor verveling en onvrede enkel in koekjes en chocola besloten ligt, dan leren onze kinderen een heel verkeerde link te leggen. Vanaf nu zorgen we dat er gewoon niks in huis is. Een stuk meloen of een kerstomaatje is net zo lekker en bij serieuze honger doet een ouderwetse boterham wonderen.
Eigenlijk is het vaderlief die het verzint. Net voordat hij het pand voor een kleine week verlaat.

Een beetje hol
Bij het ontbijt leg ik het verhaal uit aan ons nageslacht. De storm van protest die ik verwacht, blijft uit. Het interesseert ze wel. Gedwee knagen ze op een appel om het nieuwe beleid kracht bij te zetten.
Een kilo appels, twee meloenen en een emmer tomaatjes later, voel ik me uitzonderlijk gezond en verstandig. En een beetje hol van binnen.
De solidariteit valt me zwaar. Mijn snoepzucht blijkt veel moeilijker te beteugelen dan de hunne. Zou ik ergens een reep chocola kunnen verstoppen?
Ik word nauwlettend in de gaten gehouden. Bij de minste beweging van mijn kaken, wordt mij streng gevraagd wat ik eet. Dat dit goede voornemen midden in de vakantie van start gaat, maakt het niet gemakkelijker.

Eén week
Wat een geweldige prestatie, dat we dit al een week zo doen. Zouden we dat niet moeten vieren? Met een hapje van het één of ander?
Wat staat de rabarber enorm zijn best te doen in de tuin. Is het niet hoog tijd voor taart? Broertje rent de keuken in, om me te helpen.
Zo moeder, zo zoon. Hij heeft het van geen vreemde.

Foto: Privebezit

The post Nieuw Beleid appeared first on Viva.nl.

Als moeder doe je het nooit goed…

Als je je kinderen vijf dagen per week naar de opvang brengt omdat je een 60-urige topbaan ambieert, dan word je door de andere moeders met de nek aangekeken. In Nederland heerst het idee dat het zielig is voor kinderen als ze een fulltime werkende moeder hebben. Het ‘waar heb je dan kinderen voor’ ligt iedereen op de lippen bestorven.

Mantelzorgende vaders
Ik vind het vooral heftig voor die moeders, die tegen zo veel vooroordelen moeten vechten en ook nog worden geacht naast hun baan de huishouding te runnen, eten op tafel te zetten en zich op school in te zetten als voorlees- of luizenmoeder. Want zorgen voor anderen is ons exclusieve domein, honderd jaar emancipatie ten spijt. Hoeveel mannen ken jij die iedere avond koken, mantelzorg verlenen aan hun zieke vader en alle afspraken op het consultatiebureau voor hun rekening nemen?

Armoede na je scheiding
Thuisblijfmoeders en vrouwen met een parttime baan zijn wel maatschappelijk geaccepteerd, maar zijn kunnen rekenen op een sneer van de regering. Minister Jet Bussemaker (Onderwijs, Cultuur en Wetenschap) zei deze week dat vrouwen zonder of met een kleine baan zich financieel eens wat minder afhankelijk op moeten stellen van hun man. Sterker nog, Bussemaker vindt dat moeders eens op moeten houden met zich schuldig voelen ten opzichte van hun gezin en een behoorlijke baan moeten gaan zoeken. Zodat ze niet in armoede vervallen als de onvermijdelijke scheiding voor de deur staat.

Je bent een investering van de overheid
Heel simpel geredeneerd van Jet, die de spuugdure opvang van haar kind makkelijk kan betalen van haar dikke ministerssalaris. Die voorbij gaat aan het feit dat de meeste vaders het verdommen om minder te gaan werken, zodat hun vrouw voor een carrière kan kiezen. Die voorbij gaat aan het feit dat de banen in crisistijd niet voor het oprapen liggen en dat je als vrouw nog altijd minder betaald krijgt dan een man. En die vrouwen wil opzadelen met een nieuw schuldgevoel, getuige haar uitspraak “vrouwen zouden zich eerder schuldig moeten voelen over het feit dat de overheid zoveel in ze heeft geïnvesteerd.” Bedankt hoor, daar hebben we echt wat aan, nu zijn we ineens gereduceerd tot een slecht renderende investering.

Vriendjes met thuisblijfmoeders
Ik heb net drie jaar van pure armoede achter de rug. Niet omdat ik me zo afhankelijk opstelde van mijn man, maar omdat door de crisis mijn bedrijf niet zo lekker meer liep toen de onvermijdelijke scheiding voor de deur stond. Ik ben er weer bovenop gekomen, maar moet wel de naschoolse opvang opzeggen omdat het financieel niet meer op te brengen is. Dan moeten mijn kinderen maar wat vaker spelen bij vriendjes met thuisblijfmoeders… Mogen die moeders zich dan weer iets minder schuldig voelen, mevrouw Bussemaker?

The post Moeders: een investering van niks appeared first on Viva.nl.

Mijn vriend en ik zijn een ijzersterk team. We zijn in veel dingen hetzelfde en op andere vlakken vullen we elkaar juist weer heel goed aan. Teamies for life, noemen we onszelf vaak gekscherend. Wij kunnen alles aan. Dachten we…

Klein deukje
Er komt namelijk voor bijna elk stel vroeg of laat een moment dat je samen een Ikea-kast (of -bed, of -bank, of -iets) in elkaar gaat zetten. Dat wordt niet voor niets de ultieme relatietest genoemd. Daar is een reden voor, namelijk dat tijdens het bouwen van zo’n ding de irritaties vaak zó hoog oplopen, dat zelfs in de meest solide relaties een klein deukje ontstaat. In sommige gevallen zelfs een onherstelbare scheur.

Te weinig kastruimte
Toen wij gingen samenwonen, waren we het er al snel over eens dat er te weinig kastruimte was. Mijn vriend houdt nogal van kleding en ik als vrouw natuurlijk ook, dus paste het nooit allemaal in zijn kast. Al snel wisten we: er moet er eentje bij. En dus togen we naar Ikea om zo’n zelfde variant als die hij al had te kopen, maar dan kleiner, zodat het allemaal mooi bij elkaar zou passen.

Eenmaal thuis besloten we direct aan de uitdaging te beginnen. Wij kunnen dit, vonden we. Wij zijn niet zo’n stel dat gaat ruziën om een stomme kast, come on! Als je maar netjes de handleiding volgt, kan er toch niets misgaan?

Het ging mis
Jawel dus. Hoe we het voor elkaar kregen, weet ik nog steeds niet, maar het ging echt mis. Halverwege bleken de tekeningen toch niet zo duidelijk als gedacht, er zaten inkepingen aan de verkeerde kant, het deurtje paste niet mooi en zat dus scheef. Het zou allemaal perfect in elkaar moeten klikken, maar in plaats daarvan stonden we met de achterkant van de hamer woest op onze gloednieuwe kast te beuken. Vloekend en tierend, elkaar ondertussen uitfoeterend. “Waarom heb je dat niet gezegd?!” en “Jij zei dat het zo moest!”

De uren erna hebben we ieder mokkend in een hoekje van de bank gezeten, maar gelukkig trok de sjaggo bui weg toen we allebei honger kregen. “Pizzaatje dan maar?” Het ideale troostvoer. De kant van de kast die onherstelbaar beschadigd is door ons gebeuk, kon gelukkig tegen de muur worden weggemoffeld. Niemand die het ziet.

Handige klusvader
Inmiddels kunnen we er erg om lachen, maar ik heb me voorgenomen dit nooit meer te doen. Of mijn vriend doet het maar alleen, of we schakelen mijn handige klusvader gewoon weer in, zoals ik eigenlijk mijn hele leven heb gedaan. Voor ons eigen bestwil kunnen we er maar beter niet nog een keer aan beginnen. Mocht ons huis dus eindelijk een keer verkocht worden en we op zoek kunnen naar iets nieuws, gaat mijn voorkeur érg uit naar een pand dat al helemaal kant-en-klaar is en waar we zó in kunnen. Klussen is gewoon niet zo ons ding.

Beeld: Thinkstock

The post De ultieme relatietest appeared first on Viva.nl.