‘Ik wil dat ook’.
‘Wil je ook een boterham met salami?’
‘Nee, met worst.’
‘Ja, dit dus.’
Dochter neemt de boterham in ontvangst en raakt ontstemd.
‘Ik wil een boterham met pindakaas, hoor.’

Rood
‘Neem even een slok thee.’
‘Is deze beker blauw?’
‘Nee, hij is rood.’
‘Niet, blauw. Blauw is mijn lievelingskleur.’
‘Wat jij wilt. Als je maar even iets drinkt en je boterham met salami eet.’
‘Nietes, worst.’

Blauw
Dochter klimt op schoot. Haar donkere ogen krijgen de diepe glans,
waar ik niet tegen bestand ben.
‘Ik wil knuffelen met een speen,’ fluistert ze. Haar handjes kroelen in mijn haar.
‘De speen is voor in bed,’ probeer ik nog. Zolang ik haar aan de praat houd,
kan de plastic stop nog even buiten beeld blijven, misschien.

Meisje
‘Wat een lekker meisje ben jij.’ Ik klem haar heel dicht tegen me aan.
‘Ik ben geen meisje.’
‘Ben je dan mijn lieve dochter?’
‘Ik ben geen dochter! Ik ben groot.’
‘Ja, enorm. Ben ik wel je moeder?’
‘Nee, Merel ben jij.’
‘Neem nog maar een slok uit je rode beker.’
‘Blauw, is die.’

Twee
Ben ik wie ik denk te zijn? Ben jij wel echt?
Ze zaait twijfel over de meest triviale zaken. Surrealisme ten top.
Niets is wat het lijkt. Niets lijkt wat het is.

‘Ja, ja. En jij bent heel erg twee.’
‘Nietes. Lola ben ik.’

Foto: ‘Ceci n’est pas une pipe’ van Rene Magritte

The post Surrealisme in luiers appeared first on Viva.nl.

Als tiener stelde ik mezelf ten doel om later-als-ik-groot-was ‘groots en meeslepend’ te leven. Een interessant leven vol passie en hartstocht; dat leek me wel wat.

Ik heb na mijn – nogal brave – studententijd wel wat serieuze pogingen gedaan.  Ik ging op een woonboot in Amsterdam wonen, bezocht woeste feesten, kreeg een internationale vriendenkring en beleefde geweldige avonturen in verre landen. Ik reisde zwanger van mijn eerste kind naar Argentinië, om daar de tangosalons in de buitenwijken van Buenos Aires te bezoeken. Het was magisch.

Gehaktballen en snotneuzen
En toen kreeg ik twee kinderen en was het afgelopen en werd ‘groots & meeslepend’ ineens ‘klein & huiselijk’. Dat is natuurlijk niet verwonderlijk, er is nu eenmaal weinig te beleven tussen het braden van de gehaktballen en het afvegen van snotneuzen door. Als je nachten van vier uur maakt heb je trouwens helemaal geen energie voor passioneel leven. Niks mis mee, er is met kinderen gelukkig heel veel te genieten van klein geluk en mooie momenten. Dat zou ik voor geen goud willen missen. Maar er bleef een verlangen knagen.

Hartstochtelijk leven
Sinds mijn fulltime moederschap is veranderd in een parttime co-ouderschap, probeer ik de draad van het hartstochtelijk leven weer op te pakken. Er zijn nu genoeg dagen waarop de gehaktballen niet om zes uur op tafel hoeven staan. De ene week zit ik gezellig op de bank Pinkeltje voor te lezen, de andere week  pak ik samen met mijn vriend iedere gelegenheid aan om naar Damascus of Istanbul te reizen of interessante mensen te leren kennen.

Passie op het Leidseplein
Grappig genoeg vond ik laatst onversneden drama, passie en hartstocht gewoon op het Leidseplein. Daar werd ik in een klein achterafzaaltje door een tangoleraar dansvloer op getrokken. Wang tegen wang, mijn borst tegen de zijne, me bewust van zijn ademhaling. Op zijn advies sloot ik mijn ogen en liet me meevoeren met de muziek, het ritme, ik volgde hem in volledige overgave.

Magisch moment
Na twee dansen (of waren het er drie?) kwam ik weer bij, dronken van geluk. Er schoot me een woord te binnen dat ik van flamenco ken: duende. Dat is het moment waarop een danser zo volledig opgaat in de muziek dat er iets ontstaat dat meer is dan de dans op zichzelf, een soort magisch moment. Thuis kroop ik dolgelukkig tegen mijn vriend aan, en aaide hem over zijn ‘duende’ tattoo. Ik geloof niet in toeval, wat mij betreft is de cirkel rond.

The post Dat magische moment appeared first on Viva.nl.

We krijgen allemaal wel eens te maken met tegenslagen. De kunst is om een manier te vinden om met die tegenslagen om te gaan. Ik heb daar een nogal gekke truc voor. 

Hallo ansichtkaartenbranche!
Ik fietste rondom Girona. Samen met de vrouwen die zich hadden opgegeven voor de Ride Along met Marijn. Ze kregen mij er voor de gezelligheid gratis bij. Het was heerlijk fietsen, daar in Spanje. Prachtige, lege wegen, zalige beklimmingen en uitzichten waar de ansichtkaartenbranche de vingers bij aflikt.

Maar het waren wel pittige ritjes. Zowel op zaterdag als op zondag fietsten we 100 kilometer. Voor de fanatiekeling was het prima te doen, maar er waren ook vrouwen mee die dit jaar nog niet zoveel op de fiets hadden gezeten, en er dus best een kluif aan hadden.

Zere kont
Zo had er eentje op dag 2 nogal last van haar kont. Ze zat niet lekker op haar zadel, en als je dan eenmaal last hebt, dan is verrekte lastig om nog ergens anders aan te denken. Je onderstel is een gevoelig deel van je lichaam, dat weten we allemaal.

Maar ze ploegde voort, want ze weigerde op te geven. Bikkel. Wij fietsten om beurten naast haar om haar verhalen te vertellen en haar daardoor een beetje af te leiden.

Ik vertelde mijn eigen afleidingstruc. Vorig jaar fietste ik 1 etappe van die gruwelijke Tour for Life die ik dit jaar helemaal ga fietsen. De tocht was 190 kilometer en na 160 kilometer moesten we nog een beklimming van 10 kilometer doen. De berg was niet steil, maar toch zag ik af als een idioot. Ik moest bijna huilen. Ik wist niet meer waarom ik dit nou eigenlijk wilde.

Half zingend, half huilend
En toen heb ik een afspraak met mezelf gemaakt. Ik moest op mijn fiets blijven zitten tot ik de gehele Copacabana van Barry Manilow had gezongen. Van voor naar achteren. Als ik dat had gedaan, mocht ik even stoppen om wat te drinken. Om daarna weer op de fiets te stappen en wederom de Copacabana in te zetten. En zo ploegde ik voort. Half zingend, half huilend. Voorbijgangers keken me vragend aan. Ik zong nog maar wat harder.

Ik snap dat je nu denkt: Nynke, waarom? Waarom ken jij de gehele Copacabana uit je hoofd? En wat een kutlied! Waarom zou je dat überhaupt willen zingen?

Even geen verzuurde benen
Ik weet ook niet zo goed waarom ik dat lied uit mijn hoofd ken. Maar het is irritant genoeg om een tijdje in je hoofd te blijven zitten. Zodat je even niet denkt aan je verzuurde benen en hoe lang deze takkeklim wel niet duurt.

Het werkte voor mij en het werkte voor mijn fietsmaat in Girona. Ze moest in ieder geval lachen om mijn verhaal. Waardoor ze hopelijk even niet aan haar pijnlijke onderkant dacht.

En ik kreeg vervolgens dat lied de rest van de dag niet meer uit mijn hoofd.

The post Copacabana appeared first on Viva.nl.

Vanuit de vensterbank waarin ze zit, kijkt ze uit op een bankje met daarop een stelletje. De jongen heeft zijn arm om het meisje heen geslagen en samen kijken ze naar de weerspiegeling van de maan in het ijs op de gracht. Ze zijn verliefd en hij beschermt haar tegen de kou. Na een half uur staan ze op. De jongen tilt het meisje op en kust haar vurig. Dan zet hij haar neer en nemen ze afscheid. Als ze ieder hun eigen weg gaan, houdt hij haar hand zo lang mogelijk vast. Als ze loslaten, kijken ze beiden niet meer om en verdwijnen ze in de nacht. Het liefdevolle tafereel maakt Caro bewust van een naderend afscheid en het maakt haar verdrietig. Ze besluit te gaan slapen.

In de kamer brandt slechts één kaars, waardoor ze alleen zijn donkere krullen van het witte dekbed weet te onderscheiden. Zijn ademhaling is zwaar en ze weet niet wanneer hij in slaap is gevallen. Zo geruisloos mogelijk kruipt ze naast hem in bed. Als ze de kaars op het nachtkastje heeft uitgeblazen, vlijt ze zich tegen hem aan en legt haar hoofd op zijn hart. Zijn borst gaat nauwelijks op en neer, waardoor het lijkt alsof hij al gevlogen is. Urenlang kan ze luisteren naar zijn ademhaling en ergens stelt het haar gerust, ook al kan ze hierdoor zelf de slaap niet vatten. Binnenkort zal zijn hart stoppen met tikken en zal haar hart gebroken zijn. Nog even en hij komt niet meer terug uit dromenland.

‘Kleine?’ klinkt er plotseling in het donker. ‘Waarom zijn wij niet verliefd?’ 
Bedachtzaam bijt ze op haar onderlip. ‘Zou je dat willen dan?’ 
De vraag zet hem aan het denken, want het blijft stil.
 Ze kennen elkaar al een paar jaar en hun band is sterker dan die van broer en zus. Aan liefde hebben ze nooit eerder gedacht. 
‘Ik weet het niet’, fluistert hij. ‘Het heeft wel iets dramatisch toch? Bovendien materiaal voor een boek.’ Hij grinnikt.

Alsof hij nog niet genoeg drama had gekend. Het jaar ervoor was hij tot over zijn oren verliefd geweest op een jonger meisje. Eentje met vuurrood haar en lieve sproetjes. Hij had haar verleid, ze waren samen het bed in gedoken en kort daarna had hij haar de liefde verklaard via een sms. Terwijl zij waarschijnlijk in de auto zat te glunderen door zijn openbaring, reed haar broer tegen de vangrail. Pas een week nadat ze was overleden, hoorde hij het slechte nieuws. Een jaar lang was hij er kapot van geweest en toen hij het eindelijk allemaal wat te boven was gekomen, kreeg hij zijn vonnis.

Voordat ze kan reageren spreekt hij opnieuw. ‘Nee, liefde lijkt me niet goed. Je kunt mij nu al niet meer loslaten.’ 
En gelijk had hij. Uiteindelijk stierf hij in zijn ouderlijk huis. Midden in de nacht, terwijl niemand zijn ademhaling in de gaten hield. Echt loslaten zal ze nooit.

Een tijd lang schreef ik korte verhalen met hetzelfde thema: loslaten. Met dit verhaal wil ik die reeks beëindigen. Ik heb er zelf veel steun aan gehad, wellicht zijn er een paar van jullie die er ook wat aan hadden. Bedankt voor het lezen!

Beeld: privébezit

The post Loslaten appeared first on Viva.nl.

Ik val maar meteen met de deur in huis: ik ben soms best jaloers. Daar ben ik niet trots op, ik schaam me er zelfs een beetje voor. Het lijkt dan toch alsof je je partner niet vertrouwt, waarom zou je je anders druk maken om de aandacht die hij van andere vrouwen krijgt? Maar zo zit het niet helemaal, ik vertrouw hem wel degelijk. Wat dan precies dat gevoel in mij aanwakkert? Ik weet het niet!

Ik kan het niet laten
Ik heb er niet constant last van hoor, gelukkig. Heel af en toe maar. Het uit zich ook in vrij onschuldige dingen, zoals dat ik altijd even terloops vraag wie die nieuwe Facebook-vriendin is en waar hij haar van kent. Of als hij op Twitter wat heen-en-weer zit te tweeten met iemand, vraag ik wel even waar het over gaat. Of als hij tijdens het stappen een tijdje met iemand staat te praten, wil ik daar na afloop stiekem wel het fijne van weten. Dat kan ik gewoon niet laten!

Wat is toch dat fenomeen
Het gaat niet zo ver dat ik in zijn telefoon kijk als hij op het toilet zit of zijn iPad doorspit als hij buiten de deur is hoor… Die behoefte heb ik totaal niet, omdat ik geen reden heb om hem te wantrouwen. Hij geeft me alles wat ik nodig heb, in zowel woorden als daden, en ik weet zeker dat ik degene ben met wie hij oud wil worden. Dat laat hij vanaf het begin van onze relatie al blijken en dat wordt gedurende de jaren niet minder. Maar wat is dan toch dat fenomeen waar ik (en met mij volgens mij meer vrouwen) last van heb?

Enorm blauwtje
Om nou te zeggen ‘ik vertrouw die andere vrouwen gewoon niet’, is natuurlijk onzin. Die hoef je ook helemaal niet te vertrouwen: je hebt met je vriend te maken en niet met hen. Je vriend is er nog altijd zelf bij, mocht een ander doelbewust toenadering zoeken tot jouw bezette (!) man. Als het een echte vent is, laat hij haar een enorm blauwtje lopen door te zeggen dat ie een heel leuke vriendin heeft en dat ze niets hoeft te proberen.

Gewoon rete-irritant
Maar dat neemt niet weg dat ik het gewoon rete-irritant vind als een andere vrouw met mijn kerel loopt te flirten, terwijl ze dondersgoed weet dat er niets voor haar in zit. Mannen zijn dan misschien nog zo naïef om te zeggen ‘ach, ze bedoelt er niets mee, gewoon gezellig’, maar ik niet. In sommige vrouwen schuilt echt een heks en dat snap ik gewoon niet. Ik vind het zelf ook leuk om aandacht van mannen te krijgen, maar kom op, zoek dat gewoon effe bij singles op dan! Laat mensen die gelukkig zijn in een relatie gewoon lekker met rust. Als je zelf een relatie hebt, wil je toch ook niet dat andere vrouwen zich aan hem opdringen? Wij vrouwen moeten elkaar daarin een beetje steunen, vind ik.

Tikkeltje onzeker
De meest logische verklaring: het ligt aan mij. En als ik heel eerlijk ben, is dat ook wel zo. Stiekem ben ik gewoon een tikkeltje onzeker. Ben ik wel mooi, leuk, lief, gezellig genoeg om een leven lang mee samen te zijn? Zijn er niet veel mooiere, slankere en betere meiden dan ik? Meestal denk ik daar niet eens bij na en geniet ik gewoon van ons leven, maar heel soms piept dat stomme stemmetje opeens weer in mijn hoofd op. En dan is het aan mij om daar zo snel mogelijk weer korte metten mee te maken.

Beeld: Thinkstock

The post Jaloezie appeared first on Viva.nl.

Waar ik mijzelf vroeger helemaal een vrouw van de wereld vond, heb ik de laatste tijd steeds meer het gevoel dat de wereld steeds sneller gaat draaien en oma hier het allemaal niet meer bij kan houden.

Ik bedoel, ik ben nog van de generatie die de overgang van cassette en langspeelplaat naar CD heeft mogen meemaken. Juichend heb ik als kind de komst van de videorecorder gevierd (VHS of Betamax…de keuze mensen, de keuze!). Wat een ontwikkelingen, de techniek stond voor niets.

Lekker overzichtelijk
Maar dat was toen. Toen de ontwikkelingen in de techniek nog een aanvaardbaar tempo hadden. Zodat je eerst van je verbazing kon bekomen over zoiets moois als de CD (echt waar? zoveel muziek op zo’n klein schijfje? En hij heeft geen B-kant? Das dan weer jammer) voordat je verrast werd met de komst van de eerste mobiele telefoon (wat? krijg ik daar een kofferset bij? Oh…die koffer is de telefoon….wauw, fantastisch!).

Ook had ik 20 jaar geleden niet kunnen bedenken dat mijn tv nu aan de muur zou hangen. Als je het destijds over platte tv had, dan ging het nog gewoon over het niveau van het programma aanbod. En ja…ik was dolblij met de komst van de één uur service, wat betekende dat je niet meer een hele week (een hele week!!) op het ontwikkelen van je foto’s hoefde te wachten. Dat was nog eens een doorbaak! Probeer dat nu nog maar eens uit te leggen aan je kinderen….

Niet meer bij te houden
Maar goed, je ging ‘met je tijd mee’ en het was heerlijk bij te houden. Dat is tegenwoordig wel anders…diezelfde platte televisie die je vandaag in de winkel koopt is morgen al een oud model. En de mobiele telefoons worden ook met de dag platter, smarter, buigzamer en vooral kleiner. Ongelooflijk. Het is bijna niet meer bij te houden. Ik voel me met de dag ouder worden….

De meest ongelooflijke ontwikkeling van nu vind ik toch wel de uitvinding van de 3D printer. Vol verbazing zie ik hoe blijkbaar alles geprint kan worden, van bloemenvaas tot lelijke asbak. Alles, alles kan. Ik sta erbij en ik kijk ernaar.

Vooruitgang of teloorgang?
En als ik dan zie hoe er met zo’n 3D printer een wapen wordt vervaardigd die ook nog eens echt werkt, voel ik me plotseling een oude opoe die in de verkeerde science fiction film is beland. Het lijkt alsof ik het overzicht op alle ontwikkelingen begin te verliezen. En wat is het nut van deze vooruitgang? Zelfs wapens kunnen printen? Geweldig….not!

Maar net voordat ik in die zure oude taart dreig te veranderen die klaar is met al dat moderne gedoe, lees ik een artikel over hoe deze moderne techniek het leven van een baby heeft kunnen redden. Door het printen van een op maat geprinte spalk voor zijn luchtpijpje. Hoe fantastisch is dat. En hoe tegenstrijdig? Hetzelfde apparaat wat een dodelijk wapen kan maken, kan ook ingezet worden voor het vervaardigen van een levensreddend voorwerp.

Wat maar weer eens duidelijk gaat dat het niet zozeer om de technologie gaat, maar meer om in welke handen zoiets terecht komt.

Zo. Oma heeft gesproken.

Bron foto: -RochelleWilson

The post De wereld draait doorrrrr appeared first on Viva.nl.

Mijn stalen ros en ik, wij leggen elke werkdag dertig kilometer af. De fiets heeft het alleen al een tijdje op mij gemunt. Zo viel ooit het voorwiel prompt onder mijn voorvork uit, iets dat ik met mijn gebit intact wist te overleven. Het zadel brak af terwijl ik op haar (het is een zij) fietste en onlangs schoot een elleboogsteun los van het op mijn stuur gemonteerde leunijzer, waarna ik zwalkend mezelf met moeite in balans wist te houden. Nu staat ze bij de fietsenmaker met een totaal versleten voorste tandwiel. Dat is mijn schuld. De reparatie kost niet veel, hooguit vier tientjes. Tandartskosten zijn er niets bij, dus ik ben blij dat mijn fiets tandloos is en niet ik.

Racemonster
De fietsenmaker besloot een fiets aan mij uit te lenen. ‘Heb je een racemonster voor me staan,’ vroeg ik, in de hoop een ultrasnelle racefiets los te praten. Alles wat hij had staan was een tweedehands mountainbike. Die had ik al zien staan tussen gebruikte kinderfietsen en een enkele omafiets. ‘Daar kun je vanmiddag mooi mee de bossen in,’ zei hij. Ik vond dat niet eens zo’n raar idee van hem. Vaak genoeg zie ik ze in onze bossen: mannen met helmpjes, staand op de pedalen van een driehoekig frame met wielen eronder. Erg stoer. Dat wilde ik ook wel.

Waaghalzen
Na wat zoekwerk op het web kwam ik erachter dat ik blijkbaar op acht kilometer afstand woon van Nederlands mooist aangelegde MTB route. Het dragen van een helm werd aangeraden, maar de fietsenmaker had me alleen een mountainbike geleend en verder geen enkele bescherming. Toch zei ik mijn vrouw gedag om daarna naar het begin van de route te rijden. Ruim een uur voor zonsondergang dook ik het bos in op een smal pad, dat door vele rubberen wielen was aangedrukt tot een parcours voor waaghalzen die niets anders willen dan rits rats tussen bomen door zigzaggen.

Angstaanjagend
Het was geweldig en tegelijkertijd ook angstaanjagend. Dan weer een bult waarbij ik dacht er niet tegenop te kunnen, dan weer een afdaling die mijn fiets aanjaagde tot een snelheid waarmee ik met moeite de haarspeldbocht kon nemen die vlak na de afdaling was aangelegd. Het was niet mogelijk meer dan vijf meter vooruit te kijken. Heel soms waren er rechte stukken waarop ik vaart kon maken, zoals langs een kale akker. Daar zag ik een hert. Het sprong parallel aan de bosrand voor me uit totdat het de rand van de zwarte zandgrond bereikte. Daar sprong het hert de bossen in, vlak voor de plek waar ik reed. Haast niet te registreren, zo mooi.

Hobby
De schemering trad eerder in dan ik had verwacht en in het dichtbeboste gebied legde ik de laatste delen van het parcours af in de schaduwen van boomstammen waartegen ik me te pletter zou kunnen fietsen. Gelukkig gebeurde dat niet. Ik nam de bochten, beklom de heuvels en bereikte het einde van de route, levend, en met een nieuwe hobby. De fiets die ik tussen mijn benen had mag niet meer terug naar de fietsenmaker, daarvoor hebben we samen te veel meegemaakt. Hij is nu van mij. Ik moet hem alleen nog betalen.

CC foto: Dave Wright

The post Rollend door het bos appeared first on Viva.nl.

Lijstjes met do’s en don’ts op het gebied van sollicitatiebrieven: ze vliegen je op Twitter om de oren, maar over het opstellen van vacatures kom ik zelden een rijtje met tips en tricks tegen. En dat terwijl sommige bedrijven echt wel een lesje ‘aantrekkelijke vacatureteksten’ kunnen gebruiken. (Plus wat advies over artikel 1 in de grondwet.) Tip nummer één: onderschat nooit de kracht van social media.

Welke discriminatie?
Het begon vrij onschuldig: de Groningse muziekwinkel (sorry, ik bedoel rockshop) Tonika postte gisteren een vacature op hun Facebookpagina voor de functie Verko(o)p(st)er gitaar. So far, so good. Na een uitleg over het aantal werkuren vloog de tekst echter uit de bocht, bij het kopje ‘profiel’. De enige acceptabele sollicitant was volgens het bedrijf namelijk iemand zonder snor, baard, piercings, tatoeages, hoedjes, petjes of woeste haardossen. Bovendien vindt Tonika roken ‘niet erg rock ‘n roll’, dus het liefst ook iemand zonder zwarte stukjes in de longen, graag. Deze gladgeschoren übermensch moest trouwens wel een verkooptalent zijn; geen adviseur, maar een smooth talker. Zo te lezen is het Tonika’s grote droom om de Mediamarkt onder de Rockshops te worden. ‘Wat deze ukelele doet? Geen idee, ik weet niet eens wat een ukelele is. Maar moet u horen, hij heeft echt een mégasound. En dan die prijs… Meenemen, hoor!’

Prettig leven
En wat biedt Tonika haar potentiële werknemer in ruil voor al deze nogal specifieke eisen? Een inspirerende omgeving. Een hecht team. Voorkennis op je vakgebied. Collega’s die in bandjes spelen. Iedere ochtend de Hitlergroet. O nee, dat laatste niet. Maar wel een prettig leven op het werk.

Het verhaal kreeg een baardje
Direct nadat de vacature online was gekomen, viel heel muzikaal Nederland eroverheen. Niet alleen heeft de gemiddelde rockmuzikant toch minstens één van de criteria waarop de verkoper geweigerd zou worden, maar ook wordt in de tekst een grote groep mensen nadrukkelijk buitengesloten vanwege hun uiterlijk. Dat schijnt dan weer niet te mogen van de wet (iets met discriminatie op grond van kenmerken die geen aanvaardbaar motief voor weigering tonen). Maar het wordt nog leuker. Want naast een lesje ‘hoe stel je géén vacaturetektst op’ geeft Tonika ook meteen een spoedcursus ‘hoe reageer je niet op je klanten’. Het begint weliswaar met non-argumenten, maar toch nog medium-beleefd, maar de winkel ontaard na een tijdje in heuse persoonlijke beschuldigingen. Binnen no-time ging de vacature viral, waarna de rockshop besloot dat het beter was om hem offline te halen. Gelukkig blijft alles op het internet voor altijd op internet, dus hier kun je het grootste deel van de Facebookdiscussie nog lezen. (Pak de popcorn er maar bij.)

SORRY!
Na het aanpassen van de vacature en het verwijderen van alle reacties op Facebook, postte Tonika het volgende berichtje:
Beste FB’ers, voor de mensen die zich, om wat voor reden dan ook, storen aan onze geplaatste vacature van vanmiddag: SORRY!
Voor alle extra likes en positieve reacties: dankjewel!
Voor alle sollicitanten: we praten verder!
Voor iedereen die de discussie langs de zijlijn heeft gevolgd: het is wat!
Ondertussen gaat de discussie zulke vormen aannemen, dat we tot de conclusie komen dat we er beter een punt achter kunnen zetten. Het lijkt ons dat we allemaal onze tijd en energie beter aan andere zaken kunnen besteden.
Conclusie: we halen beide berichtjes weg, dan kan iedereen weer rustig gaan slapen….

Eind goed, opheffingsuitverkoop
Gelukkig, dacht iedereen toen. Ze hebben sorry gezegd, met een uitroepteken nog wel. Dat ze zelf nog altijd niet begrijpen dat de vacature grondwettechnisch gezien niet door de beugel kan, ach, dat is bijzaak. En ze hebben gelukkig alvast een boel sollicitanten, met wie ze verder gaan praten over hoe het zal zijn om straks aan het werk te zijn in een lege winkel. Want o ja, gisteren en vandaag hebben zo’n 200 klanten laten weten dat ze nooit meer een voet in de winkel zullen zetten. Heel Nederland weet de Groningse rockshop nu te vinden. En de muziekminnende Groningers? Die gaan liever naar Muziekhuis Westerhaven. Daar hebben de verkopers tenminste wél baarden.

Foto: Kris Kresiak Photography

The post Rockshop zoekt übermensch appeared first on Viva.nl.

Hoi, ik ben Petra, ik ben 26 jaar en ik heb grijs haar.

Oké, oké, natuurlijk ben ik niet helemaal grijs. Maar sinds ik drie jaar geleden tot mijn grote schrik mijn eerste zilveren haren ontdekte, ben ik genoodzaakt om af en toe met een pincet mijn kapsel te lijf te gaan.

Eerst dacht ik nog dat het een vergissing was. Het zou wel weer overgaan, die grijze haren, want daar was ik toch veel te jong voor? Misschien had ik tijdelijk iets te veel stress gehad en hadden daarom een paar haarzakjes besloten tijdelijk geen pigment meer aan te maken. Als een soort waarschuwing: doe het een beetje rustig aan, dame, anders ben je binnen de kortste keren helemaal grijs.

Grijs en nog geen tachtig
Maar helaas, de haarzakjes die het opgaven, hebben het bruine pigment nog niet teruggevonden. Ze zouden best wat mogen lenen van de nabijgelegen haarzakjes die zo te zien nog meer dan genoeg hebben, maar aan onderlinge uitwisseling doen ze niet. En dus voel ik me, elke keer als er weer zo’n zilverkleurige haar in mijn ooghoek schittert tijdens het tandenpoetsen, ineens heel erg grijs. En ik ben echt nog lang geen tachtig.

Al meerdere malen heb ik overwogen het dan maar te laten verven. Daarvoor is het echter nog niet grijs genoeg (het gaat naar schatting om ongeveer dertig haren op mijn hele hoofd, al kunnen het er ook meer zijn, want ze zitten er nooit allemaal tegelijk). Ik vraag me wel af wanneer de grens is bereikt. Bij honderd haren? Bij hele plukken? Of pas wanneer een pincet niet meer voldoende is, maar alleen de tondeuse volstaat om alle grijze haren te verwijderen?

Kop als een boei
Eén ding staat vast: ik wil nog lang niet met een grijs hoofd over straat gaan. Maar wat ik evenmin wil is mijn haar rood verven, want dat schreeuwt voor mijn gevoel: ik ben eigenlijk grijs. De enige optie is dus een bruintint, maar het in mijn eigen kleur laten verven vind ik ook weer zo suf. Ga je eindelijk overstag, zal niemand het verschil zien.

Misschien moet ik dat maar als graadmeter nemen: zodra ik zo grijs ben dat het verschil zichtbaar wordt, laat ik het verven. Tot die tijd is het pincet mijn beste vriend.

CC foto: ultrakickgirl

The post Grijze haren appeared first on Viva.nl.

Aan de etentjes bij Nick thuis heb ik mooie herinneringen over gehouden. Dan zaten we met een grote groep gezellig aan tafel. Het samengestelde gezin van Nick, wat van onze gezamenlijke vrienden en ikzelf. En nadat iedereen een beetje uit de walmende pan macaroni had geschept, vloog Nick ineens van zijn stoel. “Even de appelmoes pakken,” riep hij met zijn hoofd al half in de koelkast.

Vreemde combi
In het begin keek ik er nog van op, maar na een tijd was ik het wel gewend dat hij bij elke maaltijd naar de appelmoes greep. Die jongen combineerde werkelijk waar álles met dat zoetzurige fruithapje. Bij de friet en door de aardappelpuree, maar ook met alle rijst- en pastagerechten. Ik moest altijd lichtelijk kokhalzen bij het idee van macaroni met appelmoes, dit tot grote vreugde van Nick. Gelukkig kon ik hem dan weer doen gruwelen als ik mijn tanden voor zijn neus in een boterham met jam, banaan en pindakaas boorde. Over smaak valt niet te twisten.

Samen delen
Toen ik na de middelbare school in Utrecht ging wonen, kwam Nick een keer bij mij thuis eten. Als kersverse student had ik nog weinig kaas gegeten van een volwaardige maaltijd, dus maakte ik – verrassing! – macaroni met alleen een pot rode saus, wat gehakt en pastaschelpjes. Ik had speciaal appelmoes gehaald, maar eenmaal gearriveerd bleek Nick ook een pot bij zich te hebben. “Je moet me maar helpen tenminste één pot leeg te eten.” Ik stemde in en zette alvast een schaaltje naast mijn bord. Die gele drab kwam niet in de buurt van mijn avondmaal.

Vol trots presenteerde ik even later het eigengemaakte gerecht aan mijn goede vriend. Omdat ik ook nog wat geraspte kaas in de koelkast had liggen, draaide ik mijn rug even naar hem toe. Terwijl ik dat deed, goot hij een halve pot appelmoes over mijn bord. Toen ik het slagveld aanschouwde, moest ik van binnen een beetje huilen. “Wel je bord leegeten!” schaterde hij dubbelgevouwen van het lachen.

Tot mijn eigen verbazing vond ik de combinatie eigenlijk best wel lekker. Helaas voor Nick, want die had mij graag zien worstelen om het op te krijgen. Niets leuker dan je vrienden een beetje sarren toch?

Eten bij moeders
Sinds het overlijden van Nick ga ik zo nu en dan nog bij zijn moeder eten. Dat voelt goed en is bijzonder gezellig. Volgende week is het (eindelijk) weer zover. Dan bespreken we meteen even hoe we 4 juni naar de Amsterdam Arena gaan voor het concert van Muse. De pot met appelmoes staat sinds vandaag al klaar. Ook al is Nick er niet meer bij, de moes moet mee.

Beeld: CC: Migle Seikyte

The post De moes moet mee appeared first on Viva.nl.