Viva.nl

Stiekem toch Connected

De reacties op het nieuwe tv-programma Connected, zondagavond op Nederland 3, logen er niet om. “Is dit de gemiddelde Nederlandse vrouw? Dan is het treurig gesteld met ons land!” en “Wat een gejank van een stelletje depressieve vrouwen!” werd er op Twitter onder meer gezegd. Gelukkig voor de deelnemende dames waren er ook positieve berichten en harten onder de riem: men vond het dapper dat zij zich zo kwetsbaar durfden op te stellen en zichzelf in alle puurheid lieten zien. Real life-soap In de eerste aflevering van Connected maakten we kennis met drie van de vijf vrouwen die ons een zeer intiem kijkje in hun leven gunnen. Zij hebben zichzelf een half jaar lang gefilmd en dat wordt nu wekelijks op tv -en dagelijks op internet- getoond. Zonder regie, visagie of script. Reality-tv in zijn puurste vorm, zeg maar. De hoofdrolspeelsters Internetonderneemster Mira kampt met een drukke baan, bomvol huishouden van drie jonge kinderen en een ingezakt huwelijk. De stress en de vraag ‘is dit het nou?’ maken dat ze al een tijdje niet lekker in haar vel zit. Daarnaast zagen we scenarioschrijfster Anne (ja, die kennen we nog, zij blogde ooit hier op Viva.nl) die getraumatiseerd is door een dramatische relatie en zichzelf daardoor niet meer durft open te stellen voor een eventuele nieuwe liefde. Verder was er nog Git, een single moeder die worstelt met nog onduidelijke gevoelens voor haar beste vriend. Ik wil er geen drie! Toegegeven: ook ik kon een gevoel van afschuw niet onderdrukken toen ik Mira met haar gezin in de auto zag zitten, klaar voor een weekendje weg in België. Ze had net een hectische treinreis met zeurende kroost achter de rug en bekvechtte met haar gestreste man, terwijl ze alle vijf hongerig hun Burger King-frietjes en -burgers wegwerkten. Ik kreeg het direct Spaans benauwd en riep tegen mijn vriend: “Ik wil er geen drie!” No way dat mijn leven er zo uit zal zien over 10 jaar, was mijn gedachte. Maar Mira zelf heeft die gedachte nu dus ook. En je moet het maar durven om dat op nationale tv te laten zien. Ik ben alleen wel benieuwd hoe dat gaat als je zo’n kans krijgt. Gaat je omgeving, vooral degenen die het dichtst bij je staan, dan ook zomaar akkoord met jouw drang om je ellende met de hele wereld te delen? Man, kinderen, beste vrienden en vriendinnen... allemaal komen ze voorbij, net zo puur en ongeregisseerd. Wij zijn er ook nog Als kijker voelde ik me mede daardoor ook wel een beetje ongemakkelijk. Het lijkt net of je ergens op bezoek bent, de gastheer en -vrouw in een woordenwisseling verstrikt raken en vergeten dat jij er ook nog bent. Op zo’n moment zou je het liefst willen verdwijnen, maar dat kan dan helaas niet onopgemerkt. Het is de herkenbaarheid die ervoor zorgt dat ik toch elke zondagavond weer zal afstemmen op Nederland 3. Ik moest zo lachen toen een zwaar vermoeide Mira ’s avonds heel laat de camera op haar bed richtte en verzuchtte: “K*t, vergeten het bed op te maken.” Ik ben benieuwd wat de serie ons nog brengt. De dames mochten zelf bepalen wanneer het hen te veel werd en ze de camera wilden uitschakelen. Mijn grens zou allang zijn bereikt, maar ik vraag me af hoe ver zij zullen gaan. Zo blijft reality-tv toch stiekem heel erg vermakelijk. Foto: website Connected + Photoshop

Winterzon

Vrijdagavond liep ik een blokje om door de verse sneeuw. Even de muffe lucht van de centrale verwarming afschudden en een blos op de wangen halen. Mijn neus –het enige onbedekte lichaamsdeel- tintelde door de vrieskou en blies witte wolkjes recht omhoog, naar de donkere sterrenhemel. Toen zag ik het licht! Een felblauw schijnsel verlichtte een groot vierkant dakraam midden in het huizenblok waar ik met knisperende stappen op af liep. Ondanks het gesloten rolgordijn was het overduidelijk te zien: daar ligt iemand onder de zonnebank. Ik stond even stil en probeerde me voor te stellen hoe dat ook al weer voelt, de warme zon op je naakte lichaam. Het lukte niet. Het enige wat ik voelde was een tochtende kier tussen mijn sjaal. Koele cocktails en hete zonnestralen Die nacht droomde ik over Griekse naaktstranden, koele cocktails en hete zonnestralen die mijn lichaam strelen. De volgende ochtend stond ik aan de balie bij de dichtstbijzijnde sportschool. “Ik wil graag gebruik maken van de zonnebank” zeg ik met mijn portemonnee in mijn hand. “Dat kan.” Het sportschoolmeisje tegenover me lacht vriendelijk en graait in een laatje. Ze legt een goudkleurig muntje op de balie en schuift het met één vinger naar me toe. “Hij is vrij” zegt ze, terwijl ze haar hoofd licht naar rechts knikt en wegloopt. Een zonnebank testritje Ik pak het zonnebankmuntje voorzichtig op. Terwijl ik mijn geld terugstop in mijn tas kijk ik om me heen. Rechts, helemaal in de hoek naast een grote palmachtige plant ontdek ik een rond huisje, een soort houten zwembadhokje. Ik loop er zo onopvallend mogelijk op af en open het deurtje. Binnen in het ronde hokje zie ik een spiegeltje met kledinghaakjes ernaast en een grote zwarte cabine, die bijna de hele ruimte inneemt. Dat moet de zonnebank zijn. Een sta-cabine. Ik stap naar binnen en draai de deur op slot. Zie het als een testritje. Geen gleuf te bekennen Eerst open ik met een plop de cabine. Ik zie tientallen verticale lichtbalken met in het midden een bedieningspaneel met ‘start’, ‘stop’, ‘plus’ en ‘min’ knopjes. Ziet er simpel uit, dit kan ik wel. Ik sluit de zonnebank weer en kleed me uit. Mijn kleren hang ik aan de haakjes. Ik pak mijn muntje en stap de cabine in. Ik sluit de deur en zie mijn witte naakte lijf weerspiegelen in het glas. Tijd voor wat surrogaatzon! Ik breng mijn muntje naar het paneel, op zoek naar een gleuf. Geen gleuf te bekennen. Ik druk op ‘start’, er gebeurt niks. Waar moet dat verrekte muntje in? Ik stap uit de cabine. Misschien moet het muntje in de deur? Weer geen gleuf. Ik speur het hokje rond. De gleuf voor het muntje moet zich ergens buiten dit hok bevinden. Misschien wel vlak naast het deurtje op de houten wand. Dan hoef ik alleen mijn hand maar door een kier van de deur te steken om de munt er in te kunnen gooien. Ik heb geen zin om me weer helemaal aan te kleden, dus ik trek voor het effect alleen mijn trui aan. Ik open de deur naar de sportschool en gluur om het hoekje. Ik zie geen muntenkastje zitten. Ik steek mijn arm naar buiten en voel. Langzaam reist mijn tastende hand het oppervlak over, op zoek naar de gleuf voor mijn muntje. Als mijn arm zo ver is uitgestrekt dat mijn linkerbeen van de grond komt en ik met mijn bovenlichaam half uit het hokje hang, besef ik dat ik ook hier behalve een paar schroefgaten niets ga vinden. Toch nog winterzon Ik laat mijn arm slap hangen en zucht. “Zoek je soms iets?” Vlak naast me klinkt een mannenstem. Met een blauwe handdoek veegt hij het zweet uit de lachrimpeltjes naast zijn ogen. “Ik…” weet niks uit te brengen en sta in mijn blote kont te ijlen alsof ik een zonnesteek heb opgelopen. “Geef maar.” Ik overhandig mijn muntje en zie hoe de man een paar meter naar de hoek loopt. Met zijn ene hand schuift hij een groot palmblad aan de kant, met de andere werpt hij de munt in een klein metalen kastje. Ik hoor een klik en achter mij beginnen ventilators te draaien. Een felblauw licht springt aan en een warm briesje steekt op. Een minuut later sta ik toch nog op dat Griekse naaktstrand, te genieten van de winterzon. Foto: Gettyimages.nl

Moet ik mijn vriendin vertellen dat ze haar baan kwijtraakt?

Sabine (34): “Ik werk al ruim zes jaar met dezelfde collega’s bij een touroperator. Met iedereen kan ik het goed vinden, maar Rachel, met wie ik sinds mijn eerste werkdag een bureau deel, is een van mijn beste vriendinnen geworden. Ik heb vooral veel aan haar gehad toen mijn moeder een paar jaar terug plotseling overleed, en het regelen van de begrafenis zo’n beetje op mijn schouders terechtkwam.” Het bedrijf wordt verkocht “Ook mijn baas zie ik buiten werktijd, met hem kan ik over alles praten. Maar laatst, tijdens een persoonlijk overleg, nam hij me in vertrouwen over iets wat ik liever niet had geweten: het bedrijf zal binnen nu en een halfjaar verkocht worden, waardoor de meeste medewerkers hun baan zullen kwijtraken. Mijn baas gaat ervoor zorgen dat ik mag blijven, zei hij.” Hij wil geen onrust “Ik durfde tijdens dat gesprek niet te vragen wat de verkoop van het bedrijf voor Rachel gaat betekenen, maar werd wel kwaad. Waarom vertelde hij me dit? Hij moest het gewoon met iemand delen, zei hij. Daarna heeft hij me laten beloven het aan niemand te vertellen, want hij wil geen onrust in het bedrijf.” Ik kan niet eerlijk zijn “Nu voel ik me schuldig tegenover Rachel, zeker omdat ik weet dat ze al een tijdje bezig is met plannen voor een nieuwe koers van haar afdeling. Doordat mijn baas zo nodig zijn hart moest luchten, kan ik niet eerlijk zijn tegen mijn vriendin. Zij geeft haar weekend op om die ideeën uit te werken, terwijl ik weet dat het er nooit van gaat komen – de kans is groot dat ze straks geen baan meer heeft. Ik wil Rachel het liefst alles vertellen, maar daarmee laat ik mijn baas in de steek, en zet ik mijn eigen baan ook op het spel. Wat moet ik doen?” Foto: GettyImages.nl

Opvolger

Moi? Als hoofdredacteur van Viva? Icoon Ik moest er even over nadenken. Niet omdat ik niet van Viva hou, maar tja, ik begeef mij in kringen van Vogue en Harper’s Bazar, ik reis van Parijs naar New York en dan klinkt Hoofddorp toch wel wat, mmm, hoe zal ik het zeggen: modderig. Maar Viva is natuurlijk een tijdschrift, een merk, een icoon dat ik niet naast mij kan neerleggen. En het aanbod was ook zo genereus: een auto met chauffeur, elke dag verse bloemen en cupcakes in mijn corner-office, een riante representatievergoeding (Marc en Karl, here I come!), een eigen stylist en visagist én een superteam dat al het werk doet. Adembenemend Het was natuurlijk ook niet verwonderlijk dat ze aan mij dachten als opvolger voor Corinne. Wie anders? Ik heb een excellente staat van dienst – als ik binnenkom, valt iedereen stil, want mijn verschijning is meer dan adembenemend. Ik ken iedereen, maar beter nog: iedereen kent mij. Adverteerders zien in mij het perfecte umfeld en waarom zouden ze ook niet. Ik hou van fraaie kleding, lekker eten, heerlijke geuren en roze blushwangen. Ik lees graag over ander vrouwen en hoe zij het doen. Ik sta volop in het leven, ik ben dynamisch. Ik ben Forever Young! Filmcarrière Maar toch… Toch heb ik het aanbod, voor op de langere termijn, af moeten slaan. Ik wil mij namelijk richten op mijn filmcarrière. Als ik uw hoofdredacteur zou blijven, gaat er een eminent actrice verloren en dat kan ik de wereld gewoonweg niet aandoen. Dus, mon amis, dit is mijn eerste en tegelijkertijd mijn laatste Viva. Vanaf 8 februari kunt u mij adoreren in de bioscoop en zal mijn plaats in de corner-office te Hoofddorp tijdelijk worden overgenomen door iemand die, net als ik, enorm veel van Viva houdt. Adieu! Miss Piggy. [zieplayer: id="m1fz5rafkv6p" size="320x240" showadvert="false" autorun="on" align="left" ] Foto: Viva

Mijn mobiel internet-verslaving en ik

Toen mijn vriend mij ten huwelijk wilde vragen, werd iedereen ingeschakeld. Ook mijn baas, wiens nummer hij op een onbewaakt moment uit mijn mobiel haalde. Hij belde haar en zij vroeg: “Zo, had Marlies de telefoon lang genoeg uit haar handen om dit nummer ongemerkt over te nemen?” Ik moet eerlijk zeggen dat ik in bad lag op het moment dat hij mijn telefoon even in zijn handen had. En juist op dat moment riep ik: "Lief, wil jij mijn telefoon even brengen?" Ik had namelijk al tien minuten mijn mail niet gecheckt, het werd dus wel weer tijd. Ik moet iets bekennen: ik lijk verslaafd aan internetten met mijn mobiel. Ik plaats regelmatig foto's (gemaakt met mijn telefoon) en update mijn Facebook als ik in de auto zit. Mijn vriend wordt gek van me, omdat ik vaak aan het Wordfeuden ben. Hij heeft het ook een tijdje gespeeld, maar heeft er alweer genoeg van. Ik niet: ik speel het regelmatig. Ja, ook op het toilet. Verder mail ik regelmatig met mijn vriendinnen. Naar één vriendin stuur ik drie of vier per dag een foto van mijn voeten. Of ik nou onderweg ben naar mijn werk, in de wachtkamer bij de dokter zit of in de supermarkt sta. Voeten: check! Zij stuurt mij op haar beurt foto's van haar voeten. Hysterisch? Jazeker. Maar wel leuk! Nadat ik de toch wat confronterende opmerking van mijn baas terughoorde via mijn vriend, werd ik toch bang dat ik in sneltreinvaart afstevende op een noodzakelijk bezoek aan de zelfhulpgroep voor mobiel internet verslaafden. Ik besloot de proef op de som te nemen en deed een testje over mobiel internet-gebruik op Vrouwonline.nl en wachtte met trillende vingers op de uitslag. Goed nieuws: ik blijk geen 'heavy user'. Ik ben zelfs een 'light user'. Dat valt me reuze mee! Ik vraag me alleen wel af hoe dat nou precies zit. Als ik verder lees, blijkt dat het komt omdat ik geen filmpjes kijk of muziek stream op mijn mobieltje. Want dat kost natuurlijk veel meer MB dan even een mailtje sturen of een foto uploaden. Dus de volgende keer dat ik hoor dat ik internetverslaafd ben, kan ik zeggen dat ik nog steeds geen 'heavy user' ben. Voorlopig hoef ik die zelfhulpgroep voor mobiel internet verlaafden niet op te zoeken. Want als 'light user' is er vast nog niets aan de hand. Hoera! Wil je ook weten wat voor mobiel internet-gebruiker jij bent? Doe de test op Vrouwonline.nl. foto:Thinkstock

VERS: Onbegrip

VERS van deze week is ingestuurd en geschreven door 'FlowerPowerWoman'. Onbegrip Daar sta je dan, je voelde je zo goed,je durfde het aan Je durfde je ziel bloot te leggen, gaf het ruim baan Je durfde het aan het de hele wereld te laten lezen Het gevoel van euforie verdween, blijkbaar vond men dat het niet zo mocht wezen Het werd niet begrepen,men werd niet geraakt Je had het idee dat het werd afgekraakt Boosheid en onbegrip namen bezit van jou Je stond daar in je blootje, in de "kou" Lieverd, niets is minder waar Men begrijpt het niet niet en dus is het "raar" Wederzijds onbegrip doet soms gekke dingen met mensen Zou zo graag meer respect, warmte en empathie voor een ieder willen wensen Zou zo graag willen dat men eens keek naar de persoon In plaats van het onbegrip weg toveren met hoon De mens die het schreef kent zichzelf niet eens altijd En zit nu met een gevoel van spijt Het is internet, we kunnen niet bij elkaar achter de deur kijken Weten niet wie bij de armen hoort of bij de rijken Weten niet echt wie je bent, Dus doe niet alsof je elkaar dan al lang "kent" Een beetje proberen meer begrip of geduld te tonen Vroeg of laat zal ooit iemand je ervoor belonen Misschien niet wat je verwacht Zou toch een mooi geschenk zijn, een oprechte, warme lach. VERS is een terugkerend item gevuld door de redactie, bloggers of lezers van Viva.nl. Heb jij ook een gedicht dat je wilt delen? Stuur dan een mailtje naar Kelly@viva.nl Foto: Gettyimages.nl

CafeAuLait43

Afgelopen week kreeg ik bij inloggen op het bedrijfsnetwerk een pop-up: 'Uw wachtwoord verloopt over negen dagen. Wilt u het nu veranderen?' Jawel, het was weer zover. Systeemclash Eens in de zoveel tijd moet je eraan geloven. Gmail vindt het wel prima als je eeuwenlang hetzelfde wachtwoord behoudt, maar bedrijven neigen toch naar iets meer beveiliging van het netwerk. En terecht. Maar dat maakt het er voor mensen zoals ik niet makkelijker op. Het duurt behoorlijk lang voor ik een combinatie goed in mijn hoofd heb geprent. Het telefoonnummer van mijn beste vriendin op de middelbare school kan ik nog steeds blindelings op de telefoon intikken, maar voor ik een nieuw wachtwoord in mijn systeem heb zitten, wil het systeem het alweer vervangen. Onomkeerbare foutmelding In de loop van de jaren heb ik daarvoor een tamelijk ingenieus afwisselsysteem bedacht. Het ene mailadres heeft het ene wachtwoord, het volgende weer een andere en bij mijn bank heb ik wederom iets anders bedacht. Drie verschillende wachtwoorden dus waaruit ik naar believen kan kiezen. Mocht het een keer misgaan omdat ik niet heb onthouden welke waarbij hoort, dan probeer ik het nog eens met een van de andere opties, en voordat er een onomkeerbare foutmelding komt (ná die drie keer dus) heb ik het al goed geraden. Peinsde me suf Helaas bleek ik bij het betreffende bedrijfssysteem al mijn wachtwoordtroeven al te hebben uitgespeeld. Ik probeerde het nog, maar kreeg telkens een pop-up waarin stond: 'U hebt dit wachtwoord de afgelopen drie jaar al gebruikt. Kies een nieuw wachtwoord.' Alsof het zo makkelijk is! Ik keek om me heen op zoek naar inspiratie en peinsde me suf over een goed te onthouden, maar sterk wachtwoord. Het antwoord kwam in de vorm van een collega die juist op dat moment vroeg of ik iets van de koffieautomaat wilde. Ik bestel doorgaans de café au lait en die kies je door eerst een 4 en dan een 3 te toetsen: een combinatie die ik zowaar weet te onthouden. Dankbaar voor deze ingeving toetste ik het nieuwe wachtwoord in. CafeAuLait43*, zie dat maar eens te kraken. Welkom7 Bij de lunch had ik het nog even met de collega's over dit jaarlijks terugkerende probleem. 'O,' merkte een van hen op. 'Daar doe ik helemaal niet moeilijk over. Ik houd al jaren Welkom aan, maar elke keer met een oplopend cijfer erachter.' Ik geloof dat ze inmiddels bij 7 was. Een andere collega had er een nog makkelijkere oplossing voor: zij schrijft het huidige wachtwoord gewoon in haar agenda. Gehaaide hacker Ik was geschokt door deze nalatigheid, vanzelfsprekend, en trots op mezelf dat ik een wachtwoord had gekozen dat zelfs de meest gehaaide hacker het hoofd op hol zou brengen. Ik dacht er alleen even niet aan dat voor mijzelf hetzelfde zou gelden. Toen ik even later terugkwam bij de pc, die zichzelf tijdens de lunch in slotstand had gezet, kwam de echte test. Ik typte uiteraard zonder nadenken mijn oude wachtwoord in en kreeg een dikke foutmelding. Helaas, het zal nog wel even duren voor het in mijn systeem zit. Tot die tijd blijf ik het herhalen: CafeAuLait43, CafeAuLait43, CafeAuLait43... *Dit is een gefingeerd wachtwoord. CC foto: YoAmes

Koude, natte billen

Als je een blok ijs op een bevroren vennetje gooit, dan hoor je geluid dat aan science fiction films doet denken. Het klinkt precies als het geluid dat laserpistolen maken. Dat vind ik heel grappig. Ik weet nog goed dat ik het voor het eerst hoorde. Ik bleef maar stukken ijs gooien, totdat er geen losse stukken ijs lagen om mee te gooien. Pauze Een vriendinnetje van school stond naast mij. We hadden pauze en waren naar het water gelopen. Ik trapte met de hak van mijn voet op het ijs, maar schoof weg met mijn voet. Daarom stapte ik op het ijs. Als ik het niet kapot kon trappen was het zeker sterk genoeg om erop te kunnen staan. 'Wat doe je?' vroeg het vriendinnetje. 'Ik ga het ijs op,' zei ik. 'Ga er nou vanaf,' zei het vriendinnetje bezorgd. 'Zo dik is dat ijs niet. Het heeft nog helemaal niet zo hard gevroren.' Krak 'Het is wel stevig,' zei ik en om dat te illustreren stampte ik een keer. Krak. Het ijs brak en ik zakte weg. Met mijn voeten gleed ik van de schuin aflopende waterkant af, totdat ik vast bleef zitten in de modder. Ik stond tot aan mijn middel in het water. Het vriendinnetje gilde van schrik, maar begon meteen daarna te lachen. Ik stak mijn handen naar haar uit en vroeg of ze me wilde helpen. Met haar hulp wist ik mijzelf op het droge te krijgen. De spijkerbroek kleefde aan mijn benen. Mijn voeten sopten in mijn schoenen. Druipend liep ik terug naar school. Regenpak Ik moest nog twee blokuren van vijftig minuten uitzitten, maar ik voelde er weinig voor om dat te doen met een ijskoude, natte broek. Maar zo naar huis fietsen zag ik ook niet zitten, dus ik besloot te blijven. Ik had mijn regenpak bij me en besloot dan maar de broek daarvan aan te trekken. De doorweekte spijkerbroek legde ik bovenop een verwarming. Tijdens de les hoorde ik rechts van mij meisjes gniffelen. Ze keken naar mijn broek. Ik keek omlaag en zag de broekzak een beetje open staan. Dat gebeurt wel eens als je zit. Alleen is de zak van een regenbroek gewoon een spleet die toegang geeft tot de zak van je echte broek. Ik droeg geen echte broek. Ik droeg zelfs geen onderbroek. Pinguïn Ik duwde snel de spleet dicht met mijn hand en bleef de hele les zo zitten. Tussen de blokuren door liep ik als een pinguïn door de gang, niet omdat ik het koud had, maar omdat ik mijn armen strak langs mijn lijf liet hangen, om zo die broekzakken dicht te kunnen drukken. Ik weet alleen bijna zeker dat niemand iets heeft gezien van want ik probeerde te verbergen. Daar was het veel te koud voor. Want mijn wangen voelden wel warm, van schaamte. Maar onder mijn middel had ik het nog steeds hartstikke koud. CC foto: Mickey van der Stap

Mijn nieuwe oogappel

Een paar maanden geleden schreef ik over mijn antipathie jegens de smartphone. Inmiddels heb ik er zelf ook een, maar écht alleen omdat ik dan gratis kon sms'en… Dacht ik. Noodlot Maar ik heb iets op te biechten. Gister kwam de bezorger het pakketje afleveren met daarin het toestel met zilveren granny smith op de achterkant. Ik installeerde de nodige (nooit nodig gehad, nu wel) dingen en belandde in het overzicht van apps. Daar sloeg het noodlot toe. Er broedde een onafwendbare nieuwsgierigheid voor alles wat ik daarvoor gemist had. Het was alsof Steve Jobs de hemelpoort voor me opendeed. Instagrammen In mijn enthousiasme installeerde ik de app waarmee ik kon zien hoe ik er uitzie als ik bejaard ben, en hoe mijn vriend er dan uitziet, en mijn vriendinnen en mijn collega’s. Ook wilde ik weten of ik praat in mijn slaap, een installatie volgde. De sneeuwradar: ook handig. En o, nu kan ik eindelijk meedoen met Wordfeud. En joepie ik wil ook Instagrammen. En calorieëntellen. En boze vogels gooien. En virtueel bier drinken. En fruit Ninja-en, en Bejewelden, en Doodle Jumpen. En natuurlijk hetgeen waar het allemaal mee begonnen is: gratis sms'en. Ik blijf er bij dat het grote onzin is wat deze Apple-god geschapen heeft, maar het is wel héél érg leuk. Foto: resultaat bejaardenapp

In de bres voor Ware Liefde

Ik zeg het maar gewoon: wat zijn wij vrouwen toch een stelletje zeikerds. Het is ook nooit goed. Mannen krijgen naar mijn idee vaker te horen dat ze niet romantisch zijn dan vrouwen. Wat geven we toch veel hints en wat pakken ze die toch nooit op, is een veelgehoorde klacht. Uit nieuw onderzoek blijkt echter dat de heren dat ook maar beter niet kunnen doen, want vrouwen worden achterdochtig als ze toch zomaar een keer worden verrast. Sherlock Gooi mijn klomp maar in de open haard, want die is inmiddels gebroken. Bij maar liefst tweederde van de vrouwen gaat er een belletje rinkelen als man- of vriendlief eens de moeite neemt om haar te verrassen! Krijgen we een keer een ontbijtje op bed, sexy lingeriesetje, uitgebreide liefdesverklaring of bos bloemen, vragen we ons direct af of hij iets te verbergen heeft. Vervolgens gaat zo’n zelfde percentage nog op onderzoek uit ook. Als een ware Sherlock Holmes wordt de Facebook-pagina en de mobiele telefoon van de arme man gecheckt. Onlogisch Zeg mij: waarom werkt het bij ons niet zoals bij mannen? Zij vinden het namelijk leuk om te worden verrast en zijn pas op hun hoede als we opeens veel minder aandacht voor hen hebben en geheimzinnig gaan doen. Dat klinkt toch veel logischer? Waarom moeten wij vrouwen altijd zo moeilijk doen en overal iets achter zoeken? Natuurlijk zijn er partners die wél wat te verbergen hebben en hun schuldgevoel proberen af te kopen. Maar zouden dat er echt zo veel zijn als die tweederde? Ik geloof er niks van. Laten we beginnen bij onszelf: als je paniekerig wordt bij het eerste de beste attente gebaar, kan er ook iets mis zijn met je zelfvertrouwen. Probeer eens vaker stil te staan bij wat je hebt: een lieve vriend die het jou graag naar de zin wil maken! Ik heb er eentje Trots kan ik zeggen dat ik zo’n vent heb. Zo eentje die daadwerkelijk moeite voor mij doet. We wonen ver uit elkaar en hebben bizar drukke schema’s, maar hij zorgt ervoor dat hij me zo vaak mogelijk kan zien. Hij rijdt voor me om, trotseert files en staat tegelijk met mij belachelijk vroeg op. Hij laat briefjes achter op mijn kussen, die ik dan ’s avonds als ik ga slapen vind. Hij werkt mijn berg afwas weg als hij weet dat ik een moeizame week heb gehad en op zie tegen die stommer dan stomste huishoudklus. Hij luistert naar me als ik ergens mee zit, of als ik gewoon even ongegeneerd wil klagen. Hij koopt originele kadootjes, is daar veel beter in dan ik. Hij vertelt me regelmatig hoe blij hij met me is en hoe mooi hij me vindt. Hij is mijn steun en toeverlaat, in alle opzichten. Toegevoegde waarde Dat soort acties en die momenten maken de liefde tot een toegevoegde waarde. Nu het leven alsmaar hectischer, vluchtiger en sneller lijkt te worden, zouden die kleine gebaren juist meer waardering moeten krijgen. Als voorvechter van Ware Liefde kan ik dan ook niet anders dan het voor de mannen opnemen. Voor deze ene keer dan. Foto: Thinkstock

Punani-gate

Ik denk dat iedereen het wel eens heeft meegemaakt of in ieder geval gespot heeft: een cameltoe. Ofwel, een liplees- / fluisterbroek. De lippen bewegen wel, maar zeggen niets. Yikes! Maar de oplossing is nabij: de cameltoe cup. Een schot in de… punani? Ten voeten uit Onderzoek heeft uitgewezen dat 55% van de vrouwen wel eens met ‘een cameltoe-probleem’ kampt. Een Amerikaans bedrijf dacht: kassa! We bedenken er een mooi tooltje (lees: cup) voor die vrouwen lekker tussen hun benen mogen schuiven om wrijving te voorkomen et voila, probleem opgelost. Euh, ok, maar hoe dan? Wanneer besluit je echt over te gaan tot aankoop? Denkt de vrouw in kwestie echt: ik wil deze (eigenlijk niet goedzittende) broek zo graag aan dat ik bereid ben een cup tussen mijn benen te schuiven? En was je deze dan ook elke dag na gebruik? Is de cup leverbaar in verschillende kleuren en prints zodat je ondergoed en broek/legging matcht met de cup? Wat doe je als een man of vrouw tijdens een seksuele escapade je in the heat of the moment tussen je benen grijpt? Wat is dan je antwoord? Zoveel vragen. Fetisj Maar, er zijn ook vrouwen en mannen die geilen op een cameltoe. De cameltoe wordt door het nog hoger optrekken van de slip of broek geprononceerder in beeld gebracht bij de toeschouwer. Seksuele aantrekkingskracht wordt op deze manier gewekt of zelfs een fetisj. Tja, ik voel die opwinding ook wel als ik die fluisterverhalen niet kan horen, maar de lippen wel zie spreken. Straks mis ik het hoogtepunt van het verhaal… Zucht. Tell me Het is mij om het even. Ik vind het zelf minder smakelijk als mijn oog per ongeluk een kamelenteen spot , maar ik kan me haast niet voorstellen dat een vrouw naar de winkel speurt om een schijfje tussen haar benen te schuiven voor een anti-cameltoe-gate. Ik zeg: laat té strakke broeken voor wat ze zijn. Maar ik ben toch heel benieuwd naar jullie reactie op de cameltoe cup: thumbs up or down? ©Beeld: SmoothGroove

Rayonhoofd

Ik resideerde deze week in Friesland, om in een vakantiehuisje mijn boek te schrijven. Ik zat in Stavoren, waarmee ik mijn vrienden de gelegenheid gaf om zoveel mogelijk ‘vrouwtje van Stavoren’ grappen te maken. Een man met een hengel Enfin, ik zat daar, en ik zat daar goed. Het huisje was perfect, er was internet zodat ik niet helemaal sociaal ondersneeuwde, en verder was er alleen maar stilte. In de vijf dagen dat ik er zat, zag ik alleen een man met een hengel, enkele hondenbezitters met hun viervoeters en de cassiere van de COOP. Verder niks. Elfstedenkoortsige bekenden Bijkomend voordeel van mijn vakantiehuisje is dat het pal aan de Elfstedentochtroute ligt. Nu is dat voor mij niet zo spectaculair, want mijn ouders wonen vlakbij de Zwette, dus wij hadden in 1997 locatietechnisch ook niets te klagen. Maar het was wel een leuk wetenswaardigheidje voor al mijn Elfstedenkoortsige bekenden op de sociale media, die elders in het land hun ogen panisch op de thermometer gericht hielden. Vandaar dat ik mezelf kroonde tot Rayonhoofd van Stavoren (met hierbij mijn oprechte excuses aan het echte Rayonhoofd van dit stadje voor het jatten van zijn titel), en hield ik iedereen dagelijks op de hoogte van de dikte van de ijskorst. Helaas was er helemaal geen ijskorst. Het water stroomde en stroomde, hoezeer de weermannen en -vrouwen ook spraken van extreme kou en dergelijke. Het leek wel alsof de sloot zich er niks van aantrok. Terwijl ik de mensen in Holland graag wilde verblijden met een blij bericht. Als het ijs deze week zo dik zou groeien dat het zelfs mij zou houden, zou het helemaal goed komen met de Tocht der Tochten. Gillen in het pikkedonker Die hoop wilde ik ze geven, als Rayonhoofd Ad Interim. Want het zou zo mooi zijn. Ik wil net zoals in 1997 weer eens om vijf uur ’s ochtends door mijn moeder uit bed gehaald worden, om met drie maillots onder mijn spijkerbroek aan de kant van de Zwette te staan en te gillen naar al die mannen en vrouwen die in het pikkedonker richting Sneek schaatsen, met een hele dag vol kou en wind en ontberingen voor de boeg. Witte weilanden En daarna wil ik de hele dag voor de televisie zitten, en om elf uur ’s ochtends al boerenkoolstamppot eten omdat de magen al knorren. En dan maar kijken naar die beelden uit de helikopter. De beelden van zwoegende schaatsers en van de scheuren in het ijs, en de witte weilanden en de dweilorkesten bij de stempelposten. Snap dat dan Toen we twee jaar geleden zo’n strenge winter hadden, moest een van mijn broers voor zijn werk naar Israël. ‘Als er een Elfstedentocht komt, kom ik terug’ zei hij. Terwijl hij hem niet eens zou schaatsen. Veel mensen snapten dat niet. Ik wel. Hij dacht ook aan boerenkool en maillots onder de broek en het bruggetje over de Zwette. Er ligt nog geen ijs in de sloot van Stavoren. Maar zodra het oangiet, ben ik terug. Om mijn taak als Reserve-Rayonhoofd op mij te nemen. Zodat die tocht er eindelijk weer eens komt. CC Foto: privébezit

Magnetronmoe

Voorheen, toen ik nog met (stief)pa en ma een dak deelde, kreeg ik gemiddeld vijf dagen per week aardappelen met groenten opgediend. Herman den Blijker zou er een rolberoerte van krijgen, maar het was wel makkelijk. Ik hoefde alleen maar mijn mond aan de rand van het bord te zetten en met mijn vork de prak naar binnen te schuiven. Neus uit Toch kon ik na twintig jaar geen dijkje, geen dammetje of geen kuiltje meer zien. En de uitspraak: ‘wacht maar tot je op jezelf woont, dan zul je toegeven dat je mama’s prakje mist’ kwam nog erger mijn neus uit. Nieuwe moeder Sinds vier maanden heb ik mijn eigen huis en moet ik mijn eigen boontjes doppen. Een ironisch gegeven aangezien er in die vier maanden geen boontje op mijn bord heeft gelegen. De magnetron fungeerde als mijn nieuwe moeder. Met één draai aan de knop kreeg ik toch nog warm voer voorgeschoteld. Hele bakken glazige magnetronmacaroni, kleverige lasagne en kant-en-klare kipkerrie schoof ik naar binnen. Het was best te doen, als je van de smaak houdt; enkelvoud ja. De lasagne smaakte hetzelfde als de macaroni of een ander willekeurige magnetronmaaltijd uit het schap. Waarderen Maar net zoals mijn moeders eten, ging ook dit vervelen. Ik heb inmiddels zelfs last van magnetronmoeheid. Je probeert het nog te sussen met wat pizza’s en wat bezoekjes aan de snackbar, maar dan moet je het toch onder ogen zie: ik moet gaan koken. En tot slot moet ik iets toegeven: mama je had gelijk, magnetronmaaltijden zijn heel vies. Nu waardeer ik zélfs jouw prakjes weer... Wanneer kan ik bij je aanschuiven? Foto: GettyImages.nl

Koek & zopie

Er wordt gepraat over een Elfstedentocht die er niet komt en het vriest ’s nachts wel 10 graden! De winter is er, dat is duidelijk. Hoopvolle ogen en optimistische hoteleigenaars Ik vind het een beetje aandoenlijk, die Elfstedentocht-koorts. Al rondzappend kom ik verschillende hoopvolle ogen tegen, optimistische schaatsers en nog optimistischere hoteleigenaars (u kunt alvast reserveren, voor het geval dat..). En toch wil al dat Elfstedentochtgeneuzel zeggen dat het winter is. Serieus koud, echte sneeuw en glijpartijen in de wijk. Ja, ook ik heb al een schuivertje gemaakt met botsauto-effect als besluit. Schaatsen uit het vet Ik heb dan niet zoveel met dat marathonschaatsen, maar toch is schaatsen iets speciaals. Het is elk jaar maar de vraag ‘of het kan’ en altijd spannend (zou het ijs mij houden?). Dus ook ik kijk uit naar de dag dat het verlossende woord komt: er kan geschaatst worden. Dan nog even schaatsen regelen en mezelf belachelijk maken want schaatsen kan ik natuurlijk helemaal niet. Maar het gaat om het idee. Dat er eten en drinken bij hoort, is logisch. Zelfgemaakte warme chocolademelk in plaats van de aanmaakpoeder-variant en een winters warme kruidenthee. Koekje erbij? Probeer eens deze cranberry-witte chocolade-koekjes. De lekkerste warme chocolademelk, voor 4 grote koppen (1 liter) Met échte chocola en een snufje kaneel voor de warmte Nodig • 200 ml slagroom • 2 eetlepels (riet)suiker • 800 dl melk • 4 theelepels (riet)suiker • 200-300 gram pure chocola (minstens 70% cacao) • 1 kaneelstokje Maken 1. Klop slagroom stijf met twee eetlepels rietsuiker (of naar smaak) en een mespuntje kaneelpoeder. 2. Doe de melk in een pan met dikke bodem en zet op middelhoog vuur. 3. Leg het kaneelstokje erin en laat aan de kook komen. Laat een minuutje zachtjes koken. 4. Breek de chocola in kleine stukjes en voeg toe aan de melk. Roer de chocola er goed door (totdat alles gesmolten is) en laat de melk weer aan de kook komen. 5. Voeg de suiker toe, roer goed door en giet in grote mokken. 6. Maak af met de verse slagroom. Snelle versie, voor één persoon: Doe 200 ml melk in een pannetje of in de magnetron en zorg dat deze goed heet is (tegen de kook aan). Meng een flinke eetlepel cacaopoeder (minstens 70% cacao, bijvoorbeeld van Droste) met een theelepel rietsuiker en maak hier een papje van met een scheutje gekookt water. Is het papje egaal, dan giet je er de hete melk bij. Even roeren en klaar! Tip: Een keer iets anders? Ook lekker met witte chocola in plaats van pure! Laat de kaneel dan weg en voeg in plaats daarvan een mespuntje kaneel toe aan de slagroom voordat je deze klopt. Thee met citroen, verse gember en honing, voor 4 grote glazen Lekker met sinaasappelschil Nodig • 2 citroenen • 5 cm verse gemberwortel • Honing (naar smaak) • 1 liter kokend water Maken 1. Doe het kokend water in een pan (of breng het in de pan aan de kook). 2. Was de gemberwortel en snij in hele dunne plakjes. 3. Was de citroenen; halveer ze en pers ze uit. Snij de helften daarna in stukjes of reepjes (pitjes er even uithalen natuurlijk). 4. Voeg de gember en citroen toe aan het water en breng op smaak met honing. Ik gebruik zelf een eetlepel honing per glas, om de zuurheid van de citroen in balans te brengen. 5. Ook lekker: haal met een dunschiller wat sinaasappelschil van een halve sinaasappel (niet het witte deel van de schil, dat is bitter) en voeg dat toe aan het theemengsel. 6. Even laten trekken en in grote glazen schenken.

Oorbellen

'Morgenvroeg hoeft Myrthe niet naar school. Ik denk dat ik haar meeneem naar de stad, voor oorbellen,' zegt mijn vrouw tijdens het avondeten. Ze kijkt me aan, want ze weet dat ze hiermee een reactie uitlokt bij mij. Het kopen van oorbellen houdt ook in dat ze gaatjes gaan maken in de oren van mijn kleine meid. Fluffiehaar 'Ze is vijf. In sommige winkels schieten ze pas gaatjes in oorlellen als het kind zes is,' zeg ik. 'Dat zal een reden hebben.' 'Er zitten meisjes in haar klas die als peuter al oorbellen hadden.' 'Geen gezicht,' zeg ik. 'Zo'n ronde babybol met fluffiehaar en glimmende knopjes.' Het tweetal dat tegenover mij zit kijkt elkaar aan. 'Papa moet nog even wennen aan het idee,' zegt mijn vrouw. 'Oorbellen zijn gewoon stom,' zeg ik en ik zoek steun bij mijn zoon. 'Jij wil geen oorbellen hè?' Nee, hij vindt oorbellen ook stom. Gelukkig. 'Oorbellen zijn mooi,' zegt mijn dochter bozig. 'Morgen krijg ik oorbellen van mama.' Pijn 'Ik vind jouw oortjes prima zoals ze zijn,' zeg ik. Mijn dochter heeft de mooiste oorlelletjes van de hele wereld. Het is zonde om daar gaatjes in te maken. 'Doet het pijn?' vraagt ze, alsof dat onderwerp nog totaal niet ten sprake is gekomen. 'Ja,' zeg ik snel, want ik wil daar wat duidelijkheid over scheppen voordat mijn vrouw de kans krijgt om alles te verpesten met verzachtende woorden. Mijn dochter lijkt echter niet onder de indruk te zijn van mijn woorden. Ze kijkt afwachtend naar haar moeder. Die twee hebben het al lang met elkaar gehad over de pijn. Ze weet al dat mijn vrouw nu iets gaat zeggen dat haar gerust zal stellen. Tikje 'Ze hebben twee apparaten, zodat ze tegelijkertijd in allebei de oorlellen kunnen prikken,' zegt mijn vrouw. 'Het gaat heel snel. Je voelt een tikje en dan is het alweer voorbij.' Mijn dochter is tevreden. Ze prikt haar vork in een stuk broccoli. Mijn vrouw kijkt me nog altijd aan en ik weet dat ze nog niet klaar is met mij. 'Blijf je er nou zo flauw over doen, Werner? Kom op, ze wil ze echt heel erg graag hebben.' Myrthe kijkt naar mij. 'Wil je ze echt zo graag hebben?' vraag ik. Ze knikt. Keuzes 'Want als je eenmaal gekozen hebt voor oorbellen, dan is het volledig uitgesloten dat je een tatoeage erbij neemt als je achttien bent, hè. Het is het één of het ander, een tatoeage, of oorbellen. Wat wil je het liefst?' 'Oorbellen,' zegt ze vol overtuiging. 'Goed dan,' zeg ik. 'Dan krijg jij oorbellen.' Mijn vrouw pakt haar bestek op. We kunnen eindelijk gaan eten, ieder van ons tevreden met het behaalde resultaat, waarvan ik hoop dat het garantie geeft voor de toekomst. CC foto: Ken Wilcox

Pornjááá!

Zoals jullie misschien wel weten, verschijnt er binnenkort weer een porna-dvd bij Viva -wegens succes geprolongeerd, want vorig jaar vloog ie de winkel uit. Porna van het volk Porna is porno voor vrouwen, maar zoveel vrouwen is zoveel smaken. Niet gek dus dat de reacties op de vorige dvd nogal uiteenliepen. Zo vond de een de fragmenten te mannelijk en sukkelde de ander juist halverwege in slaap. Daarom wordt de dvd dit keer samengesteld door een porna-panel van Viva-lezeressen. Als je mee wil beslissen welke porna-fragmenten er uiteindelijk op de dvd komen te staan, kun je je nu nog aanmelden voor het grootste porna-panel van Nederland! Wat wil jij zien? Daarnaast zijn we benieuwd naar jullie pornokijkgedrag (en wensen), daarom vragen we jullie mee te werken aan het onderzoek. Klik hier om de porna-enquête in te vullen. De Viva mét porna-dvd en het resultaat van het onderzoek ligt 14 maart in de winkel. Foto: GettyImages.nl

Alles voor heupjes van 90 centimeter

Terwijl ik middernacht een broodje hagelslag sta te pletten, denk ik nóg aan dat interview over heupmaten. Een onthutsend interview. Daar lag ze, in mijn tochtige halletje Het gebeurde maandagmorgen. Met een doffe klap viel er een model op mijn deurmat. Ze lag daar in mijn tochtige halletje op de voorpagina van NRC Next, bloot en knokig te wezen. Ik wilde naar de keuken rennen om broodjes hagelslag voor haar te pletten. Ananda Marchildon. De winnares van Hollands Next Topmodel die nu door het leven gaat als het model met ‘de te dikke reet’. Net als winnares en model Rosalinda Klikstra is ze door modellenbureau Elite gewogen en te zwaar bevonden. Dat gezeur over die ene maat, onzin Het verhaal van Ananda geeft een inkijkje in de modellenwereld wat we natuurlijk al lang kennen. Het dwingende keurslijf van de haute couture. Waarvoor je heupomvang dus maximaal 90 centimeter mag zijn en geen millimeter meer. We kunnen astronaut André Kuipers vijf maanden proefjes laten uitvoeren in de ruimte, maar een extra coupenaadje in kleding naaien, da’s lastig. Ik smeerde nog een broodje. En las de tips die Ananda meekreeg van modellenbureau om toch die 90 centimeter te halen. Tip 1: “Als je honger hebt, ga dan slapen” Ik wreef de slaap uit mijn ogen, mijn maag knorde. Tip 2: “Als je trek krijgt, poets dan je tanden. Dan verdwijnt de honger.” Ik had ook net mijn tanden gepoetst en niet het gevoel dat ik even op de bank moest gaan liggen om uit te buiken van de Prodent. Tip 3: “Ga op nuchtere maag een half uur hardlopen” Ik zou mijn luie reet zo in de auto hijsen met in mijn handtas vier beboterde boterhammen met 48+ kaas. Om de rest van de dag met een heupomvang van meer dan een meter (wilde gok) op een bureaustoel te ploffen. Dan nog een hele verhandeling over een ketodieet waarbij je als traktatie een ei bij je halve (geen hele hè) groentesalade mag. Jeuj! Een ei! Meest bizarre detail in het verhaal is wel de naam van de personal trainer die het zware dieet- en sportprogramma aan modellen geeft. Oswin Beingsick. Beingsick. What’s in a name, zouden de Engelsen zeggen. Tip 4: Vergeet al die tips, doe het gewoon niet! Het is ongezond en waanzin. En het maakt geen reet uit. Want dat het niet werkt is bij deze proefondervindelijk vastgesteld door de twee modellen. CC foto: o5com.

Mijn boek, wat doe je?

Met mijn goed gevulde boekenkast zou het wat al te egoïstisch zijn om de rijkdom niet te delen. Dan verwacht ik echter wel dat er netjes mee wordt omgesprongen. Helaas is die verwachting te hooggespannen voor sommige mensen. Ezelsoren, etensresten Ik ben heus niet zo iemand die overdreven voorzichtig met haar boeken omgaat. Een paperback mag van mij best een knak in de rug hebben (graag zelfs, dat leest veel makkelijker) en van een stickerrestje op het omslag word ik niet panisch. Maar sommige dingen zijn gewoon lelijk en soms zelfs ronduit smerig. Ezelsoren, etensresten; ik heb zelfs weleens een niet te definiëren gele smuts in een boek aangetroffen. Dan zet ik het niet meer met een gelukkig gevoel terug in de kast. Vragen, vragen, vragen Je zou zeggen dat het minder erg is als je weet van wie het is. Wanneer een vriendin of je moeder een vlek in je boek maakt, hoef je je tenminste niet af te vragen welke smeerkees er verantwoordelijk voor is. Echter alle andere vragen blijven overeind. Wat heeft hij/zij ermee gedaan dat deze rare vlek is ontstaan? Er de tuin mee geschoffeld, de kont mee afgeveegd, koffie overheen gemorst, of viel er zomaar een snotje uit zijn/haar neus dat nu tussen mijn pagina's geplakt zit? Dit zijn vragen die je uiteraard niet kunt stellen. Het zal altijd een mysterie blijven, en het boek in kwestie zal ik nooit meer aanraken. Wat niet in de kast staat, kun je niet uitlenen Omdat ik al een paar jaar bekendsta als alternatieve bibliotheek zonder abonnementskosten, is het ook nogal lastig om ineens te zeggen: nee, jou wil ik niets meer lenen. Ik kan natuurlijk wel subtiel laten weten dat ik liever niet heb dat het boek meegenomen wordt naar plekken waar ik met mijn handen niet zou willen komen, maar ik vraag me af hoe subtiel je zoiets kunt interpreteren. Toch geloof ik dat ik nu de oplossing heb gevonden voor dit aloude probleem: een e-reader. Sinds een paar weken lees ik mijn boeken digitaal en wat niet in de kast staat, kun je ook niet uitlenen. De bits en bytes blijven altijd heerlijk schoon en ezelsoren hoef je niet te maken, want de reader onthoudt uit zichzelf waar je gebleven bent. Het enige nadeel is dat ik mijn boeken niet meer kan uitlenen aan vrienden en familie, waardoor zij ze niet lezen, en ik niemand heb met wie ik erover kan praten. Daar moet ik nog even wat op bedenken. Foto: privébezit

Kom eens hier met je paling

Hoi, ik zit nog altijd in quarantaine in mijn huisje in Friesland. Maar ik kom even uit mijn bubbel om het met jullie over het volgende te hebben. Site van mijn dromen Volgens een onderzoek onder 10.000 Nederlanders, willen vrouwen het liefst verleid worden Nick en Simon of door Chris Zegers. Dit meldt mijn lievelingssite ons, Nu.nl/achterklap (Waar waren wij zonder nu.nl/achterklap? Nergens. We zouden doelloos dobberende mensen zijn, op een grote woeste zee vol serieus nieuws en omlaaghangende mondhoeken. Basta.) Een van de twee? Of allebei tegelijk? Ik moest dit bericht even een paar keer lezen. Willen die vrouwen door Nick OF Simon verleid worden? En maakt het ze dan niks uit door wie? Of willen ze gewoon door ALLEBEI tegelijk verleid worden? Waarmee we qua seksuele dingetjes meteen een level verder zijn, natuurlijk. Feit is dus dat er dus best veel Nederlandse vrouwen zijn die graag een trio willen met Nick en Simon. Vrouwen die de tekst van het lied 'Rosanne' dus iets te letterlijk nemen. Lekker beachvolleyballen Ik kan me hier maar moeilijk iets bij voorstellen. Vooropgesteld: ik ben dol op Nick en Simon. Vooral sinds 'The Voice of Holland' en 'De Zomer Voorbij'. Wat een grappige jongens. Altijd vrolijk, zo lijkt het. Ik heb dus ook sinds kort de vurige wens om een keer te komen logeren tijdens 'De Zomer Voorbij', zodat ik kan beachvolleyballen met ze, en bij het kampvuur een gevoelig liedje kan zingen. En verder de hele dag grappen maken in plat Volendams. Dat zou ik allemaal met ze willen doen. Maar seksen? Echt seksen? Dat je dan roept: 'kom eens hier met die dikke paling van je' en dat zij dan allemaal sexy dingen tegen jou zeggen die je niet kunt verstaan omdat dat Volendams zo'n verrekte lastig dialect is? Dan kan ik zo twintig spannendere alternatieven bedenken. Het ruikt hier naar de NS Zijn Nick en Simon tegenwoordig het sexy neusje van de zalm? Loop ik achter wanneer ik nog altijd liever een iets sexiër, broeieriger type wil? Ik vind het leuke jongens, maar ze rieken toch een beetje naar Ik Hou van Holland, de NS, paling en senseo-koffie met een gevulde koek. Ik zou graag een groter onderzoek willen. Onder alle vrouwen van Nederland. Want ik kan me gewoon niet voorstellen dat we dit willen met z'n allen. Het is vast een onderzoek in opdracht van de NS. Dat kán niet anders. CC Foto: still uit filmpje

Toch een beetje preuts

Zijn Nederlandse vrouwen openhartig, bijvoorbeeld met hun partner of vriendinnen, over seks en intimiteit? Wij dachten van wel! Maar uit het onderzoek op Viva.nl met ruim tweehonderd vrouwen van rond de dertig jaar blijkt dat we toch minder vrij en open zijn. Sterker nog: anno 2012 durft één op de drie vrouwen nauwelijks met haar partner over seks te praten. Schaamte voor seks 54% van de onderzochte vrouwen geeft aan alleen oppervlakkig over seks te praten met vriendinnen. De reden daarvoor is dat 61% de meeste dingen gewoon te gênant vindt om tot in detail door te nemen, en 15% vindt seks sowieso een privéonderwerp. Slechts 9% van de vrouwen vindt dat we heel open zijn over seks en onze seksualiteit. Schaamstreek? Maar we zijn nog erg onzeker. Ruim 70% is wel eens onzeker over haar bedprestaties en 16% schaamt zich voor haar vagina, en dan te bedenken dat ze in Afrika elkaars schaamlippen oprekken voor extra genot tijdens de seks. (Meer hierover in Viva 6.) Ondanks de onzekerheden is 57% zeer tevreden met haar seksleven. Stoeipoezen De Viva-vrouwen zouden wel stouter willen zijn. Bijna een derde (27%) zou meer willen experimenteren in bed. Maarliefst 70% schept daarom ook wel eens op over haar leven onder de lakens door het mooier te maken dan het is. Gelukkig zijn er ook vrouwen die echt niets te klagen hebben. Die voelen zich vrijgevochten in bed en verleggen graag hun grenzen (48% + 18% meestal alleen met drank op). Toch schreeuwen de trotse dames alsnog niet van de daken dat zij een puike punani hebben. Kortom: onze vagina is vaak slachtoffer van schaamte en taboe. 77% van de vrouwen praat er met niemand over. Zijn we dan toch niet zo open en vrij? Meer over het onderzoek lees je in Viva 6 die vanaf vandaag in de winkels ligt. © Beeld: GettyImages.nl

Gigi Ravelli over zombies, de liefde en lekker eten

Gigi Ravelli (29) is al jaren te zien in Goede Tijden Slechte Tijden als golddigger Lorena. Binnenkort is ze ook te zien op het witte doek in de komische griezelfilm Zombibi, waarin ze zombies mag afknallen. Zombibi “Ik speel politieagent Kim in de film. Haar bureau wordt belegerd door zombies, die zijn geïnfecteerd door groen slijm uit Russische ruimteafval. In de cel zitten vier boefjes, met wie Kim de dag moet zien door te komen”, vertelt Gigi deze week in Viva. “Het is een grappige film, maar er zitten ook enge stukken in. In de eerste scène mag ik meteen een oma-zombie afknallen.” Zowel de rol van Lorena als die van Kim past goed bij Gigi, vertelt ze. “Het zijn uitvergrotingen van kanten die ik ook heb.” Preuts Gigi zegt wel dat ze een stuk preutser is dan Lorena. Zo heeft ze bijvoorbeeld nog nooit een onenightstand gehad. “Daar ben ik niet het type voor. Ik vind seks pas leuk als ik een intellectuele klik heb met een jongen. Er moet eerst een band zijn. Ik heb eigenlijk alleen maar lange relaties gehad.” Hockeyclub in Laren Met haar huidige vriend Rik, waarmee ze nu in Amsterdam woont, zat dat wel goed. Het klikte zo goed tussen de twee, dat Gigi na een week al bij hem introk. “Ik kende hem al van vroeger, van de hockeyclub. Dat klinkt héél erg kak, de hockeyclub in Laren. Maar ik ben geen kakker, laat dat duidelijk zijn.” “Ik had voor Rik zeven jaar een relatie, die ging uit. Ik ben toen drie maanden vrijgezel geweest, totdat ik op theaterfestival De Parade stond in Amsterdam en Rik spontaan een sms stuurde. Ik ben iemand die graag de kat uit de boom kijkt, maar dit voelde goed”, aldus de actrice. De twee spraken ook de rest van de week elke dag af. “Na een week sliep ik bij hem en na een maand zei ik: ‘Zal ik nu eens naar huis gaan?’ ‘Waarom?’ vroeg hij. ‘Oké, dan niet,’ zei ik.” Kinderen Over kinderen wil Gigi nog niet nadenken, hoewel Rik ze wel graag zou willen. “Ik zie mezelf nu nog niet achter een kinderwagen lopen. Mijn ouders zeiden laatst: als we het over mochten doen, weten we niet of we weer kinderen zouden hebben genomen. Maar ze zijn natuurlijk wel heel blij met mij en mijn zusje Laura. Toch, kinderen beperken je in je vrijheid.” Salades Gigi houdt van lekker eten en heeft een hekel aan salades. Ze wordt er naar eigen zeggen chagrijnig van en eet ze alleen omdat ze meer groenten binnen wil krijgen. “Ik hou enorm van lekker eten, ik ga graag naar restaurants. Thuis aten we vroeger vaak zes gangen en zaten we tot laat aan tafel.” “Ik heb geen zin om rekening te houden met wat ik eet, al eet ik nu wel minder vlees. Een vriendin van me zei een keer: als je niet eet, hou je niet van jezelf. Daar ben ik het wel mee eens." Het volledige interview vind je terug in Viva 6 die woensdag 1 februari in de winkel ligt. Foto: Viva

Alles heeft zijn prijs

Ik loop de kamer binnen en zie gelijk dat mijn angst geheel terecht was. Ze heeft pijn, veel pijn.Als ik naast haar bed zit rolt er een dikke traan over haar wang. “Je gaat het niet meer doen hè”. Ik kijk weg en probeer mezelf te vermannen, mijn tranen weg te slikken. Maar het lukt niet. Natuurlijk lukt het niet. Ik kan alleen nog maar mijn lippen op elkaar persen en om me heen kijken. Op zoek naar een uitvlucht. “Ben je bang?” Ze had nog zo geprobeerd om iedereen te laten zeggen dat het geen pijn deed. Ze wilde zich groot houden om mij te beschermen. “Als ik je zou zeggen dat ik niet bang was, zou je me dan geloven?”. We kijken elkaar lang aan. Diep van binnen wisten we dat voorlopig maar één van ons deze operatie ging doen, omdat de ander erna te schijterig zou zijn. Voor mijn zusje was de dubbele amputatie en directe reconstructie van haar beide borsten preventief, voor mij zou deze ingreep vooral herstellend moeten zijn. In de wacht Omdat de bestralingsarts het idee dat een jong vrouw met één borst zou moeten leven maar niets vindt, heeft ze me direct na de bestralingen op de wachtlijst geslingerd. Inmiddels ben ik zelfs al twee keer opgeroepen, maar er is elke keer iets wat me tegenhoudt. Als ik heel eerlijk ben is het niet de angst voor de pijn. Het is de confrontatie met het ziek zijn. Urenlang staren naar het plafond, het eindeloze wachten op de volgende dag, op de momenten waarop je je hopelijk iets beter voelt. Het leven staat voor de zoveelste keer on hold. Voorlopig niet Ik heb er nu gewoon geen trek in. Wat heb ik aan nieuwe borsten als ik binnen een paar jaar toch uitzaaiingen blijk te hebben? Heb ik dan niet te veel ingeleverd? Kostbare tijd die ik niet meer terug krijg om gewoon te leven en te beleven. Ik kijk naar mijn zusje en vraag mezelf af, is dit dan de prijs die ik moet betalen voor een borst? Is dit dan de prijs die ik wíl betalen. Diep van binnen weet ik het antwoord: Er komt voorlopig geen nieuwe borst. CC foto: morrissey

Aftuigen

Vanochtend reed ik op mijn fiets in het donker langs een kerstboom. Je leest het goed: het is bijna februari en we zijn er nog altijd niet van verlost. Loofboompje Het boompje had geen naalden, het was een wintervast loofboompje. Als bijzondere bijkomstigheid was de boom rond, niet driehoekig. Er was dus kerstboomtechnisch van alles met het boompje mis. Maar een bewoner van het huis had een net met lampjes in de takken gehangen. Branden er lichtjes in een boom, dan is dat in mijn optiek gewoon een kerstboom. Uitzonderingspositie Enkele weken geleden zou ik nog langs die voortuin zijn gereden zonder het zielige gedrocht te hebben opgemerkt. In de hele wijk zag je toen nog stroomverslindende kerstdecoraties. Sindsdien is het boompje steeds meer in een uitzonderingspositie komen te staan, totdat het vrijwel alleen overbleef in een verder kerstloze wereld. Daar stond hij opstandig de aandacht op zichzelf te vestigen met zijn lampjes: I’m the only christmastree in the village. Smoezen Er zullen heus goede smoezen te verzinnen zijn om zo'n boom te laten staan: omdat de wereld volgens de kalender van de Maya's dit jaar zal vergaan en dat we dus hoogstwaarschijnlijk de kerst niet meer zullen halen. Of omdat aangetoond is dat de lampjes minder snel sneuvelen als je ze gewoon laat hangen. Misschien bleek tijdens het versieren van de boom dat de eigenaar van het boompje allergisch is voor die boomsoort en is hij nu bang dat zijn handen en armen weer op zullen zwellen als hij de lampjes losmaakt van de takjes. Gezellig Er zijn ook mensen die zeggen dat ze zo'n boompje gewoon gezellig vinden. Dat zijn de ergste! Zulke figuren hebben ook een tuinkabouter in de voortuin staan, met een reusachtige paddenstoel erbij, of zo'n enge pop die eruit ziet als een kleuter die naar binnen staat te loeren. Met hun kerstballenmentaliteit verpesten ze de exclusiviteit van kerst. Ze maken van de kerstboom een alledaags verschijnsel, een lachertje. Agressief Eén kerstboom maakt nog geen Kerst. Ik krijg er geen vredig kerstgevoel van. Sterker nog: ik word juist een beetje agressief van kerstverlichting in februari. Je mag van mij elk pietluttig flutboompje dat je ter beschikking hebt ombouwen tot kerstboom door hem te decoreren met ballen en lampjes. Dat is allemaal prima. Maar als het jaar is afgesloten met vuurwerk en een heleboel gekus op schrale vrouwenwangen, dan moet zo'n boom gewoon weg. Aftuigen, anders kom ik het voor voor je doen! CC foto: DanCentury

Verven is het nieuwe shoppen

Omdat ik voor mijn werk alles lees wat los en vast zit, kan ik soms even geen letter meer zien. Dan pak ik mijn laptop, download ik een paar afleveringen van een serie en zit ik zomaar een paar uur in mijn eigen bubble: laptop aan het voeteneind op de bank, kussentje in de rug, koptelefoon op de oren en mijn vriend ver buiten gehoorafstand. Maar door het kijken naar al die series heb ik een paar dubieuze fascinaties gekregen. Gebeeldhouwd lijf Dankzij Grey’s Anatomy vind ik ziekenhuizen lang zo unheimisch niet meer en heb ik de vurige wens ooit een operatie van dichtbij te zien. Al helemaal als die wordt uitgevoerd door McArmy of McSteamy. Door Dexter ben ik geobsedeerd door seriemoordenaars en bloedspatanalisten en denk ik soms na over wat de beste manier is om een lijk te dumpen. Dat ik nu een man wil met een groot zwaard en hetzelfde gebeeldhouwde lijf als Khal Drogo is allemaal de schuld van Game of Thrones en nu ik er zo over nadenk schoot mijn shopverslaving misschien wel wortel tijdens het kijken naar Sex and the City. Maar mijn hardnekkigste fascinatie is die voor vampieren, aangewakkerd door de serie True Blood. Ik hoop van ganser harte er ooit eens eentje tegen het dooie lijf te lopen, en dan het liefst in de hoedanigheid van Eric Northman. Ik zou hem eerst uithoren over zijn UV-loze leven en hem vervolgens mijn nek aanbieden. Fantasie werd werkelijkheid Mijn vriend ziet mijn fascinaties met een scheef oog aan, maar was vorig jaar zo lief om een True Blood-surprise party voor mijn verjaardag te organiseren. Hij trommelde al mijn vrienden op die verkleed als vampier uit alle hoeken van de kamer sprongen, toen ik nietsvermoedend binnen kwam. Ze schoven twee vampierentanden over mijn hoektanden, wurmden me in een vormeloze zalmroze jurk met bloedspetters en zo werd mijn fantasie werkelijkheid. Het was het meest bizarre, bloederigste, grappigste en liefste verjaardagscadeau ooit. Van doorschijnend wit naar oud roze Toen ik deze week mijn kast opruimde, kwam ik dat zalmroze jurkje met die bloedspetters weer tegen. Misschien wordt dit vormeloze ding wel minder lelijk als ik het in een ander kleurtje verf, dacht ik. Dus haalde ik bij de Etos een pakje verf in de veelbelovende tint burlesque rood. Ik gooide het in de wasmachine en flikkerde er ook meteen een broek met een onbestemde kleur beige bij, plus een wit voile jurkje dat ik ooit voor een concert van de Toppers gekocht had. Ik droeg het niet meer, omdat de hele Arena er de kleur van mijn onderbroek doorheen had kunnen zien. Mijn broek en dat jurkje zijn nu mooi bordeauxrood en oud roze van kleur. En dat voor nog geen vijf euro! Wie niet shopt, moet creatief zijn. Zeker als ik mezelf dwing om komend jaar al mijn kleren te dragen. Het vampierenjurkje is auberginepaars uitgeslagen en nog steeds lelijk. Maar dat komt vast ooit van pas op een ander verkleedfeestje. Als ik bijvoorbeeld ga als Daenerys Targaryen, de vrouw van Khal Drogo. Patricia gaat de Free Fashion uitdaging aan om 365 dagen niet te shoppen, probeert elke werkdag iets anders te dragen en maakt daar foto’s van. Ook afkicken van fast fashion? Kijk op www.freefashionchallenge.com Foto's: privébezit

Adele toch niet twexit

Het wereldwijd trending topic ‘RIP Adele’ schokte afgelopen zaterdag de hele Twitter-wereld. Het zou toch niet zo zijn dat de 23-jarige Britse zangeres ons nu al was afgenomen? Dat we maar zo kort van haar fantastische zangkunsten hebben mogen genieten? Aangezien dat soort berichten tegenwoordig meer regel dan uitzondering zijn op Twitter, was het antwoord op bovenstaande vragen al snel: ‘Natuurlijk niet.’ Twijfelachtige eer Als artiest tel je tegenwoordig pas echt mee als je een keer bent doodverklaard op Twitter, zo lijkt het. Blijkbaar is het nieuws van jouw overlijden shocking genoeg om de hele wereld overstuur te helpen. Dat Adele deze twijfelachtige eer ook een keer toebedeeld zou krijgen, was slechts een kwestie van tijd. Zij mag immers inmiddels een ster van wereldformaat worden genoemd. Keerzijde De Britse maakt met haar dood als meest besproken onderwerp op Twitter haar entree in een niet onaardig lijstje. Ze bevindt zich in goed gezelschap: onder anderen Justin Bieber, Demi Moore, Britney Spears en Jon Bon Jovi gingen haar al voor. (Ter overbodige info: allen zijn nog springlevend.) De keerzijde van dit soort geintjes is dat op het moment dat er een keer iemand écht niet meer in ons midden is, niemand het meer (direct) gelooft. Toen Amy Winehouse overleed en haar naam trending topic werd, vroeg iedereen zich eerst af of het niet wéér een hoax was. Helaas moest die vraag uiteindelijk ook met een ‘nee’ worden beantwoord. Sneeuwbaleffect Als fervent Twitteraar merk ik hoe makkelijk het is om iets klakkeloos te retweeten. De drempel om nieuws te verspreiden via Twitter is ontzettend laag. Als je je verbaast over iets, wil je dat ook (liefst zo snel mogelijk) aan jouw eigen volgers meegeven. Mocht jij echter zo nobel zijn eerst uit te willen zoeken wie de bron is en of die überhaupt wel betrouwbaar is, heeft de olievlek zich al tot in alle uithoeken van de wereld verspreid. Twitter is een onhoudbare sneeuwbal die alleen door officiële kanalen als een manager of woordvoerder van de betreffende celeb kan worden gestopt. Twexit Ik vraag me af wie zo’n fake Twitter-account aan zou maken om vervolgens het gerucht de wereld in te helpen dat een grote ster definitief ‘twexit’ is. En vooral: waarom? Dat je achter je laptopje gaat zitten, het laatste showbizznieuws erbij pakt en denkt: wie zal ik vandaag eens laten sterven? Een vrij creepy hersenspinsel, als je het zo bekijkt. Tegen dat soort lui zou ik daarom alleen maar willen zeggen: get a life. Foto: GettyImages

Zal ik het uitmaken omdat hij de ex van mijn beste vriendin is?

Famke (21): “Ik ben al bevriend met mijn beste vriendin sinds groep 6 van de basisschool. Ongeveer een jaar geleden ontmoette ik een leuke jongen, Joris. Hij was heel lief en ik was op slag verliefd. Ik wist toen nog niet dat hij ook verliefd op mij was. Toen ik hem net had ontmoet, gingen we met een grote groep vrienden zwemmen en ik nam mijn beste vriendin mee. Iedereen merkte dat Joris en mijn beste vriendin elkaar erg aardig vonden. Ik zag dat ook en besloot toen mijn gevoelens voor hem opzij te zetten en mijn beste vriendin een kans te geven bij hem. Verliefd op mij Het ging eerst goed tussen hen, maar ongeveer vijf weken geleden ging het uit. Ik had nog heel veel contact met allebei. Joris was inmiddels ook een goede vriend geworden, maar op een gegeven moment merkte ik dat mijn gevoelens voor hem weer helemaal terugkwamen. Toen vertelde hij me dat hij, voordat hij iets kreeg met mijn beste vriendin, verliefd op mij was geweest en dat dit gevoel weer teruggekomen was nu het uit was met haar. Ik zei dat ik hetzelfde voelde. We waren hopeloos verliefd, maar ik durfde het niet aan mijn beste vriendin te vertellen omdat we wisten dat zij nog niet over Joris heen was. Toch vertelde ik haar hoe de vork in de steel zat. Ze zei dat ze het niet erg vond als Joris en ik een relatie kregen. Dus dat gebeurde. Heel boos Twee dagen later kwam mijn vriendin naar me toe om te vertellen dat ze heel erg boos was en me nooit zou vergeven wat ik gedaan had. Voor mij een reden om de relatie met Joris te verbreken, want ik wil haar niet kwijtraken. Maar nu, zo veel weken later, is ze nog steeds heel boos op ons. Intussen zijn Joris en ik niet bij elkaar weg te slaan en zijn we dus eigenlijk heel stiekem bezig. We voelen ons er heel schuldig over. Wat moet ik doen? Ik wil mijn beste vriendin niet kwijtraken, maar ik ben heel gek op Joris. Ik kan me niet voorstellen dat ik hem niet meer zou zien. Moet ik voor mijn beste vriendin het contact met Joris verbreken?” Foto: GettyImages.nl

De Egyptische ‘bilknijp’

Daar sta ik dan, ingeklemd tussen tienduizenden Egyptenaren op het Tahrirplein. En hoe later het wordt, hoe moeilijker de mannen hun handjes weten thuis te houden… Drie maten te grote fleecetrui ‘Denk tweemaal of je gaat. De sfeer op Tahrir kan zo omslaan. En ga niet alleen. Onlangs is er weer een vrouw aangerand.’ Van alle kanten word ik gewaarschuwd. Maar als freelance journalist is het een tikkeltje lastig om vanuit je hostel de sfeer op het plein te verslaan. Dus wandel ik in een ver over mijn kont vallende blouse en drie maten te grote fleecetrui met Jeroen naar het plein wat uitpuilt met Egyptenaren die stil staan bij 1 jaar revolutie. Vanaf papa's schouders ‘Weg met het militaire regime.’ Met hese stem schreeuwt een jonge gast, staand op de wiebelende schouders van zijn vrienden, telkens nieuwe slogans, die al klappend door de omringende menigte worden herhaald. Een meisje met Egyptische vlaggetjes op de wangetjes slaat het nieuwsgierig gaande vanaf papa’s schouders. Niemand schijnt zich er iets van aan te trekken dat op een podiumpje verderop bebaarde Moslimbroeders prevelend op de knieën vallen voor hun middaggebed. ‘Where are you from’, vragen vele jongens die met ons op de foto willen en vervolgens ‘Welcome in Egypt’ roepen. Revolutie blijkt commercieel product We struikelen over de eettentjes, zonnebrillenkraampjes en kleedjes met feestmutsen (waar ik overigens niemand mee zie lopen). Revolutie blijkt ook een commercieel product. Snel stop ik mijn handen in mijn zakken als het zoveelste mannetje met verfpotjes ongevraagd een Egypte vlaggetje op mijn hand wil schilderen. Ik grinnik als twee jongens langslopen, blazend op Vuvuzela’s! Uiterst ongeschikt voor demonstraties In theorie is het Tahrir plein gek genoeg uiterst ongeschikt voor demonstraties. Feitelijk is het een enorme rotonde waar zeven drukke wegen op uitkomen en staat het vol met ouderwetse, groene, metalen hekken waar je met geen mogelijkheid overheen kunt, in Nederland absoluut verboden bij grote mensenmassa’s. Een hand die over mijn lichaam glijdt En net als het zo druk begint te worden dat mensen elkaar dreigen te verdrukken, stuiten Jeroen en ik op zo’n hek. Met moeite manoeuvreren we er omheen. En terwijl de tientallen mannenlichamen tegen me aandrukken voel ik in mijn zij een hand die over mijn lichaam naar voren probeert te glijden. Omdat omdraaien onmogelijk is, werk ik me zo snel mogelijk naar voren, met mijn armen alle mannenhanden wegmaaiend. Een lange jongen met Palestinasjaal ziet het en trekt me uit de menigte, terwijl ook Jeroen met zijn twee camera’s er doorheen worstelt iemand wegduwend die zijn horloge van zijn pols probeert te grissen. Een haag van mannen Een paar uur later is het opnieuw raak. Jeroen en ik staan midden op het plein even met een activist te praten als ik keihard in mijn bil wordt geknepen. Woest draai ik me om en Jeroen probeert de knaap in zijn kraag te grijpen, maar die glipt weg. Binnen enkele seconden vormt zich opeens een haag van mannen om ons heen die elkaars armen vasthouden. Ik schik, niet begrijpend wat er gebeurt. Maar met de kring blijken de mannen anderen op afstand te houden en helpen ons zo uit het gedrang weg te komen. Een bizarre ervaring. Gestript Ondanks de kleine incidentjes vind ik het een bijzondere dag waar ik ’s avonds bij BNN Today op Radio 1 verslag van doe. Geschrokken lees ik echter de volgende ochtend op internet hoe een Amerikaans-Egyptische vrouw diezelfde avond op het Tahrir plein door tientallen mannen is aangevallen en zelfs van haar broek werd ontdaan. Dat het meenemen van een man je veiligheid evenmin verzekert, blijkt uit het verhaal van een buitenlandse vrouw die enkele uren later wordt aangevallen, gestript en zelfs in een ambulance moet worden afgevoerd. Een dag erna verschijnt er zelfs een filmpje op internet van een blond Nederlands meisje. Seksueel gefrustreerd Ik besef dat ik misschien wel geluk heb gehad en begin mij af te vragen hoe vrouwelijke journalisten hier nog langer verslaggeving kunnen doen? Waarom doen Egyptische mannen dit toch? En niet alleen bij westerse vrouwen. Deze seksuele intimidatie is voor Egyptische vrouwen helaas dagelijkse realiteit. Veel heeft het er denk ik mee te maken dat veel Egyptische jongens seksueel gefrustreerd zijn omdat ze door hun economische situatie geen vrouw kunnen trouwen. Ook speelt de toegenomen populariteit van de wahabisten een rol, die een vrouw vooral als kinderfabriek zien en als een lichaam voor gelegitimeerd genot. Culturele revolutie Het vervolgen van de daders zou een eerste stap zijn, maar is denk ik vooral symptoombestrijding. Wat mij optimistischer maakt is dat twee Egyptische jongens die op Tahrir getuigen waren van een aanranding, hier nu op tv een discussie over willen starten. Want om de seksuele intimidatie echt te stoppen is er een ware culturele revolutie nodig. Helaas leert de geschiedenis ons dat die niet in een paar jaartjes voltrekken. Fotografie ©Jeroen van Loon

VERS: Dansend in zijn armen

VERS van deze week is ingestuurd en geschreven door 'M.', een gedicht over de dans der liefde. Dansend in zijn armen Haar lichaam in zijn armen ze legt haar vertrouwen in hem haar emoties laat ze gaan zonder woorden hoor je haar stem als een zwaan slaat ze haar vleugels uit geborgen en veilig in zijn armen een moment als in de mooiste droom hij doet haar hart verwarmen haar ogen smelten voor hem de muziek speelt mooi en zacht ze is helemaal in de wolken de eerste zoen is waar ze op wacht VERS is een terugkerend item gevuld door de redactie, bloggers of lezers van Viva.nl. Heb jij ook een gedicht dat je wilt dit delen? Stuur dan een mailtje naar Kelly@viva.nl

Groetjes uit het midden van niks

Hallo Viva, hier uw toegewijd schrijfster, live vanaf het randje van de wereld. Wanneer je eigenlijk aan het werk moet Ik moet een boek schrijven. Want de deadline komt in zicht. En anders wordt mijn redacteur kwaad. Maar thuis schrijven, dat is nog best lastig. Er zijn altijd urgentere deadlines, en er zijn altijd vriendinnen die wel samen willen eten, of in de kroeg willen zitten. En dan heb ik het nog niet eens over de wasjes, de afwasjes, de stofzuigjes en alle andere huishoudelijke taken die je kunt gaan doen wanneer je eigenlijk aan het werk moet. Alleen een uitzicht graag En daarom wilde ik een week in een vakantiehuisje. Een week zonder afleiding, mensen, ruis. Gewoon in een huis met een uitzicht, een laptop en een stapel boeken. En dan maar schrijven. Ik vroeg op Twitter wie er zo'n huisje voor mij had. En binnen een kwartier had ik er vier. En nu zit ik in het huisje van W en G, ergens in het midden van niets, op de rand van de wereld. Man met hengel Het is hier schattig. W had het bed al voor me opgemaakt, en de kachel aangezet. Achter het huisje stroomt de vaart. Ik kijk uit op de rand van het stadje. Zonet kwam er een man met een hengel voorbij lopen. Dat was het. Plaats delict Het voelt alsof ik in een Zweedse detective zit. Een houten huisje met een schrijfster, en verder niks. Als er straks een lijk in de vaart drijft, ben ik mooi de sigaar. Dan zullen de mensen in het stadje wel gauw naar mij wijzen; die rare vrouw in het vakantiehuisje. 'Ze maakte een wat afwezige indruk. En ze kocht nasikruiden bij de COOP'. (Sowieso heb ik nogal de rare afwijking om overal een mogelijk plaats delict te zien. Ik heb in mijn leven gewoon te veel detectives gekeken. Daarom onthou ik ook altijd signalementen. Zodat ik de politie iets te vertellen heb, mocht er iets bloederigs gebeuren. Een vermoeiende afwijking hoor. Maar ooit zal een detective mij dankbaar zijn.) Een Blaudzun-plek En zo zit ik hier, en maak ik schema's met daarop de dingen die ik nog moet doen. De stukken die ik nog moet schrijven. Zodat mijn hoofd leeg raakt, en mijn boek vol. En ondertussen zingt Blaudzun zijn nieuwe cd voor mij. Het lijkt wel alsof hij zijn liedjes hier heeft geschreven, zo goed passen ze hier. Morgen ga ik even bij zee kijken. Misschien dat de wind de gedachten in mijn hoofd even op hun plaats blaast. Volgens mij ga ik het hier wel fijn hebben, hier in het midden van niks. Ik hou jullie op de hoogte. Tenzij ik vermoord word. Maar in dat geval horen jullie dat wel van Wallander. CC Foto: privébezit

Gewone mensen

Toen ik een jaar of tien was, raakte ik gefascineerd door Marianne Timmer. Het kwam zomaar opzetten en ineens moest ik alles van haar weten. Ik maakte een mapje met knipsels over haar Olympische prestaties en wilde elke nieuwsuitzending zien omdat ze weleens in beeld kon komen. Afstand Het was de eerste keer dat ik zo van iemand in de ban raakte. Het leek geheel willekeurig en ik vertelde niemand erover, alsof het mijn geheim was dat ik zo'n fan was van Marianne Timmer. Maar hoewel ik alles over haar las wat ik in handen kon krijgen, bleef ze op een grote afstand: ik las alleen maar óver haar. Ik kan zonder enige gekheid zeggen dat het een prachtige tijd was. Het fanatisme ging weer over, ik weet niet meer precies hoe snel, maar Marianne Timmer is altijd speciaal voor me gebleven. Ik wilde alles weten Hoe anders is dat nu. Ik zag afgelopen donderdag de uitzending van Het mooiste meisje van de klas (de titel 'Het meisje met het meest bijzondere verhaal van de klas dat er ook best goed uitzag indertijd' was wat te lang) waarin Petra Stienen centraal stond. Ik had haar al eens bij Pauw & Witteman gezien om te vertellen over de Arabische wereld, waarbij ze een intelligente indruk maakte, maar haar persoonlijke verhaal kende ik niet. Tijdens de uitzending werd ik getroffen door haar doorzettingsvermogen, de persoonlijke offers die ze heeft gemaakt om haar doelen te bereiken en de algehele goed in elkaar gezette sfeer van het programma. Kortom: ik zat een potje te grienen voor de tv en wilde onmiddellijk alles over haar weten. Dat hoort niet Dankzij het internet is dat mogelijk geworden. Ik las eerst wat interviews, las over het boek dat ze een paar jaar geleden publiceerde, tot dusverre ging het allemaal goed. Mijn bewondering groeide zelfs iets, want ze heeft bijzondere dingen gedaan. Maar daar houdt het niet op. Want Petra Stienen heeft ook Twitter. Daarop stonden afgelopen donderdag zeer zeker enkele interessante tweets. Helaas echter ging het merendeel over een treinvertraging van Den Haag naar Brussel. 'Heerst er een vloek op de trein?' 'Fijn voorspelbaar, de terugweg is ook weer in slowmotion.' Dit is me veel te gewonemenserig: iemand die zo'n inspirerend leven leidt, waarom zou zij zich druk maken over een beetje vertraging? Dat klopt niet. Dat hoort niet. Iconisch Zo gebeurde het dat ik op dezelfde avond gefascineerd raakte door deze vrouw en meteen weer werd teruggeworpen. Ik kan je verzekeren, met Marianne Timmer duurde dat een stuk langer. Het internet heeft ons veel gebracht en ik zou het niet meer willen missen, maar ik zou af en toe wel terug willen naar de tijd dat iconen iconisch bleven, in ieder geval in mijn beleving. Foto: still uit aflevering Het mooiste meisje van de klas

Scheikundeleraar op het foute pad

Anderhalve week geleden luisterde ik een gesprek af tussen twee collega’s. Het ging over een serie op televisie: ‘Breaking Bad’. Wat er precies werd gezegd was mij onduidelijk, maar het gebeurde met flink wat enthousiasme. Eén collega bezigde heel wat armbewegingen terwijl zich opwond over al het getob van de hoofdpersonen, terwijl tegelijkertijd de lach op zijn gezicht liet zien dat hij er erg om kon lachen. Is dat een pistool in je onderbroek? Die avond trok ik drie seizoenen ‘Breaking Bad’ vanaf het web mijn pc in en begon te kijken. Een man met een gasmasker crasht een camper in een woestijnlandschap. Het is Walter White, hij draagt alleen een grote, witte onderbroek. Daar steekt hij even later een pistool in, met de loop tussen zijn bilwangen. Hij pakt een videocamera en spreekt zijn familie toe, met het idee zijn laatste woorden te zullen spreken. Dan wordt duidelijk dat we hele nare dingen gaan leren over deze man, maar dat hij het allemaal deed met de beste bedoelingen. Getormenteerde kop Walter White is scheikundeleraar, maar presteert eigenlijk onder zijn niveau. Om bij te verdienen werkt hij ook bij een autowasserette. Er wordt longkanker bij hem geconstateerd. Walter is dus zwaar de pineut. Acteur Bryan Cranston zet een grijze muis neer, met vlassig haar en een snor die eruit ziet alsof er cornflakes van het ontbijt onder zijn neus zijn blijven plakken. Hij wil geen hulp, hij wil geen medelijden, je ziet hem steeds verder in zijn schulp kruipen met een getormenteerde kop waaruit slechts heel zelden een zinnig woord komt. Jekyll and Hyde Deze saaie Dr. Jekyll heeft binnen een korte tijd geld nodig, geld voor de behandeling van zijn ziekte en geld om zijn gezin te verzekeren van een goede toekomst als hij er niet meer is. Hij leert dat er veel geld is te verdienen met het produceren van de drug ‘Crystal Meth’. Vanaf dan begint zijn neergang in de criminele wereld, waarbij hij steeds meer moet terugvallen op de boosaardige Mr. Hyde die zich in hem schuilhoudt en die dondersgraag wraak wil nemen op de wereld voor wat Walter wordt aangedaan. Klungeligheid Hoe slechter hij wordt, hoe aantrekkelijker Walter eruit gaat zien. We zien wat er gebeurt wanneer een scheikundeleraar zijn kennis inzet als wapen. Daarbij wordt hij geholpen door zijn partner Jesse Pinkman, een jongen van de straat die te onhandig is om een goede crimineel te zijn. Telkens weet het tweetal de sympathie van de kijker te winnen, desondanks de slechte dingen die ze doen. Soms door hun lachwekkende klungeligheid, soms omdat ze altijd nog aardiger zijn dan de totaal krankzinnige misdadigers met wie ze zaken doen. In Nederland is de serie aangekocht door de VPRO. Ze zijn dit jaar goed begonnen met een marathon van het eerste seizoen, om meteen door te gaan met wekelijkse uitzendingen van seizoen twee op zondagavond. Ben je liefhebber van zwarte humor, dan is dit een serie voor jou. CC foto: m0rula

Functionele beller

Sommige mensen kunnen het uren achtereen. Iedere dag. Ik bel alleen als ik écht iets te melden heb, of écht iets wil weten. Ik doe het leuker aan een keukentafel Het is en blijft een fantastische uitvinding, de telefoon. Maar ik vind het een ding waarmee je mededelingen doet en niet oeverloos in gaat zwammen over het weer (‘Ja, koud hè, nou poeh’) of je blaasontsteking (‘En daar heb ik dus nu tabletten voor…’) . Eindeloos bomen over niks is iets voor in een kroeg of voor aan de keukentafel. Daar ben ik er heel goed in. Maar als ik aan de telefoon hang voor prietpraatpretgesprekken, dan ben ik gewoon heel snel uitgepraat. “Verder nog nieuws? Oké, ik zie je snel.” Van die prietpraatgesprekken De meeste mensen weten dat ik niet zo’n beller ben. De enige die zich daar helemaal niets – en dan bedoel ik ook echt helemaal niets – van aantrekt is mijn moeder. Die belt en kan hele boompjes opzetten over het weer, een blaasontsteking en de buren. Toen ze net een mobiele telefoon had, belde ze ook vanuit winkels om live te beschrijven wat voor mooie lampen/lepels/ladekasten/‘vul hier iets willekeurigs in’ ze zag. Tot ik zacht bromde: “Nee, mam, ik ben niet op zoek naar een kroonluchter. Ik bel je vanavond wel terug als ik thuis ben. Ja, ik ben aan het werk, ja. Doei.” Gesmak, geslurp en geritsel aan de andere kant van de lijn Mijn luisterend oor hapert ironisch genoeg aan de telefoon. Dat komt omdat ik ondertussen de vaatwasser in kan pakken, mijn teennagels kan lakken en naakt in bad kan zitten. Dat leidt af. En het ‘mhh, huhuh’ kan ik altijd moeilijk inschatten aan de andere kant van de lijn. Zit diegene nou ondertussen z’n nagels te lakken of naakt in bad? Soms hoor ik gerommel, geritsel, gesmak, geslurp. Geroer in pannen. Of licht gehijg. Fietsende bellers, die vind ik vooral lastig. Daar maak ik korte metten mee. “Wanneer zullen we afspreken? Oké. Tot dan.” Functioneel en een stuk gezelliger. CC foto: plenty.r.

Vrolijke Bas

Ondanks dat – of misschien wel omdat – ik een nogal excentrieke kledingkeuze heb, ga ik graag naar de Amsterdam International Fashion Week (overigens sneuvelt vanaf dit jaar ‘International’, want ja, dat is het ook niet). Onbeschaamd kijken en bekeken worden, je laten inspireren door paradijsvogels en flink oefenen in luchtzoenen – ik vind het fijn. Blonde kruintjes Des te gelukkiger was ik toen ik afgelopen woensdag de openingsshow van Bas Kosters mocht bijwonen. Niet op front row, die was voorbehouden aan de hoofdredacteuren van Elle, Red, Grazia und so weiter en aan Karin Swerink en Fiona Hering, het Nederlandse Vogue-duo dat ons ergens in het voorjaar onze eigen versie van de modebijbel schenkt. Ik zat op rij vier, ik had prima zicht op het podium alsook op de blonde kruintjes van mijn glossy-collega’s. Modemomme Maar eerst was ik in de foyer, waar ‘fashionlovers’ zich net even iets langer ophouden dan noodzakelijk. Ik trof Bas Kosters muze aan, Aynouk Tan, die een grote en bonte papegaai om haar rug meetorste. Maar ja, ik herkende de grande dame van de styling niet en ik stelde vast modedomme vragen en dat stoorde haar geloof ik een beetje….Oei! Fashion faux pas! Een bril zonder glazen Veel schattiger was kleine Eva, met haar 11 jaar misschien wel de jongste fashionblogger van Nederland. Het meiske was van top tot teen gekleed in Bas Kosters (‘Hoeveel deze outfit kost? Ik denk wel meer dan 100 euro, hoor’) en ze droeg een bril zonder glazen. Later in de week had ze een televisieoptreden en mocht ze twee uurtjes van school wegblijven. Nee, van Eva gaan we meer horen. Gelukkig maar dat haar moeder de touwtjes strak in de hand houdt. Kleurrijk Over daar-gaan-we-meer-van-horen gesproken: reeds jaren geleden werkte Viva al samen met Bas Kosters. Zo hebben we meerdere keren modeproducties met zijn werk gepubliceerd en heeft hij exclusief voor Viva ontworpen. Dat zagen wij goed, want de ontwerper ligt nu op ieders lippen. Zijn show, gesponsord door Vodafone had een geestig, eh, telefoonthemaatje. Maar hem zelf aan de lijn krijgen, dat lukt (ons) helaas niet meer. Z’n ontwerpen waren als altijd kleurrijk, dynamisch, druk en vrolijk. Van Bas Kosters krijg ik altijd een lach op mijn gezicht – jammer genoeg niet heel gewoon in de modewereld. (*) (*) Zo zag ik Frans Molenaar niet één spier vertrekken of zou dat ergens anders aan liggen? [zieplayer: id="m1fz5esft2mq" size="320x240" showadvert="false" autorun="on" align="left" ] Foto: Viva

Seksen met je iPad

Of deze app plus accessoires door de strenge en tikkeltje preutse ballotagecommissie van Apple goedgekeurd wordt, is natuurlijk nog maar de vraag. Maar moeten we dat überhaupt wel willen met z’n allen? Zaklamp Het bedrijf Fleshlight staat bekend om zijn seksspeeltjes die je als man naar eigen wens samen kunt stellen. De naam van het merk zegt het al: het product lijkt van de buitenkant -ter camouflage- op een zaklamp en is dus onopvallend in elk zakenkoffertje mee te nemen. Het speeltje zelf dient echter als nepvagina (of -mond, of -kont...): met een speciale opening in een rubberen opzetstuk wordt het gevoel van echte penetratie nagebootst. Met een draai aan de knop is bovendien de gewenste strakheid in te stellen. Rubberen mondjes Op zich ben ik wel wat gewend, ik kom van alles tegen en verbaas me niet zo snel ergens meer over, maar op de een of andere manier vind ik dit een angstaanjagend ding. Die enge rubberen mondjes en andersoortige gaatjes die je zo hongerig aanstaren… Ik krijg er de kriebels van en nee, niet op een fijne manier. Ik zie zo’n vent al staan of liggen, vol passie een zaklamp neukend. Verregaande liefde Het bedrijf gaat nu echter nog een stapje verder. Het wil meeliften op het succes van de iPad en speelt in op de verregaande liefde die mannen tegenwoordig voor hun ‘geile’ gadget voelen. Mannen en hun iPads zijn onafscheidelijk, ze nemen ze zelfs mee naar het toilet, blijkt uit onderzoek. Aangezien uit ander onderzoek ook naar voren komt dat mannen daar onder werktijd regelmatig masturberen, komt deze nieuwste uitvinding al helemaal als geroepen. Neukbare iPad De zogeheten FleshliPad Holder is een iPad-case met daaraan vast zo’n ‘zaklamp’. Er hoort een app bij die een breed scala aan foto’s, video’s en animaties bevat van personen (of objecten, of whatever) waar de man graag eens zijn penis in zou stoppen. “Imagine all the things you could pretend to have sex with!” schreeuwt een website enthousiast over het speeltje. Zelfs de snelheid van penetreren wordt gemeten en getoond, dus als man zie je op je scherm direct het effect van hard of zacht stoten. Het moet nog even landen Ik broed al dagen op een mening of soort van conclusie omtrent dit product, maar ik vind er de woorden maar niet voor. Sprakeloos ben ik, van ongeloof. En dat terwijl mijn hoofd normaal gesproken toch echt een enorme brij aan hersenspinsels herbergt. Dat er iemand op het idee komt om neukbare iPads te maken, gaat er bij mij nog niet in... Het moet nog even landen. Voorlopig ben ik dus nog erg sceptisch over deze nieuwste ontwikkeling. Laten we anders gewoon met smart wachten op de vrouwelijke variant: een iPad met een voorbinddildo om. Pas dan praten we verder. Foto: tvmiller.com + Photoshop

Het circus dat front row heet

Al twee dagen lang staat Amsterdam in het teken van Fashion Week. Afgelopen woensdag was de aftrap, waarmee het direct smullen geblazen was: toute Bekend Nederland maakt zich op voor een mode-verkleed-marathon van een hele week. Maar betekent de front row een carrièreboost voor de ontwerper of voor de VIP itself? Een ontwerper zonder een frontrow A-list is een no-no blijkbaar. Kijk, belangrijke modegoeroes als Anna Wintour zijn wel degelijk belangrijk. Net als dat wij Milou van Rossum hebben (NRC) of een Michou Basu (Telegraaf). Zij schrijven erover. Maar wat is de hysterie rondom alle andere ‘VIP’s/’ik-besta-ook-nog’-mensen? PR Oké, als een Kate Middleton je show bezoekt en een positief babbeltje houdt tegenover de pers is dat natuurlijk de beste PR die je maar kunt wensen. En dat onze Koninklijke Hoogheid Prinses Máxima vrijdagavond The Green Fashion Competition gaat bezoeken om mode en duurzaamheid een steuntje in de rug te geven, nog beter. Een BI’er (Bekend Iemand) op de eerste rij kan in je voordeel werken, maar ik zie het nut er niet altijd van in. Wie, waar... waarom? Een Lindsay Lohan die net haar mugshot op het politiebureau heeft geschoten zal de ontwerper niet helpen. En een BN’er die bijna niet meer op tv te zien is en de vraag ‘What ever happened to’ doet opreizen ook niet. Het front row circus is nu geopend verklaard. Inge Iepenburg, Mari van de Ven, Beertje van Beers en Tom Sebastian… ik heb ze deze twee dagen allemaal in hun ‘beste’ pak op de eerste rij zien zitten. Smilen naar de vele camera's en lekker bijkletsen tijdens de catwalkpresentatie. Tja, als dit dan het kluitje VIP’s is waar de ontwerper trots op moet zijn? Ik weet het niet. Gelukkig dat de echte NM’ers (Nederlandse modegoeroe’s) met pen en papier klaar zaten om de show te verslaan. Beeld ©: Laurent Claassen - Eyes for Mood Photography

Doe dit, doe dat

Even klagen hoor. Heel even maar. Over het lot van de freelancer. Beste leven op aard! Freelancer zijn is fantastisch, maar echt. Terwijl ik dit typ zit ik in mijn pyjama (zoals altijd) de finale van de Australian Open te kijken, en krijg ik ondertussen telefoontjes van vriendinnen over 1. relaties en 2. het verjaardagscadeau voor vriendin D. Dat kan allemaal niet wanneer je in een kantoor zit. Dus mij hoor je niet klagen. Ik vaar er wel bij. Het enige waar ik zo nu en dan helemaal giftig van wordt (afgezien dan van de administratie, aaargh) is de manier waarop opdrachtgevers met je omgaan. Gelegenheidsslaaf Begrijp me niet verkeerd: de meeste opdrachtgevers zijn fantastisch lief en begripvol. Maar je hebt er sommige tussen die je behandelen alsof je, als freelancer, meteen een soort gelegenheidsslaaf bent. Dat, wanneer je me inhuurt, ik meteen geheel de jouwe ben, en je me te pas en te onpas kunt vermoeien met dwingende mailtjes. Zeg. Schrijf. Nu. Zoals het volgende: Hallo, hier stichting X, je zou een column voor ons schrijven, gratis, we willen zoiets als in het voorbeeld, stuur op voor 1 februari, doei. Zo'n mailtje zou iemand nooit naar een bedrijf sturen. Maar naar een freelancer is dit helemaal niet uniek. Alsof ze, omdat ze je via Twitter hebben gevonden -een redelijk informele weg- ook meteen ontzettend informeel tegen je mogen doen. Nou ja, informeel, zeg maar gerust: onbeschoft. Als we op zo'n toon... Dat vind ik lastig. Ik krijg dan meteen zin om iets terug te mailen in de trant van 'als we op zo'n toon tegen elkaar gaan praten, doe ik niet meer mee'. Een beetje zoals mijn moedertje vroeger altijd zei: dat kun je ook op een normale manier vragen. Maar goed, met die mensen in discussie gaan, kost meer energie dan tot tien tellen en een lekker mantraatje hummen. Dus laat ik het maar weer. En schrijf ik het hier van me af. Maar ik sta op het punt om een gedragscode te schrijven. 'Hoe om te gaan met freelancers' . Dat zal ze leren. CC Foto: privébezit

Onderbroekenblues

Beste ondergoedfabrikanten, mijn schaamlippen zijn breder dan een rolletje pepermunt, mijn bilnaad is langer dan twaalf centimeter en mijn schaamhaar heb ik liever uit het zicht. Schrijft iemand dit op..? De ondermode van tegenweurdig Ik draag geen lingeriesetjes. Het ziet er in de winkel heel leuk uit op het hangertje, zo’n beha met strakgespannen slip of string ertussen, maar in de praktijk werkt het niet. Gewoon niet. Al die slipjes kunnen regelrecht de prullenbak in. Ik heb namelijk een aantal issues met de ondermode van tegenweurdig. Smalle schaamliplapjes Ten eerste is daar de breedte van het kruiscompartiment. Ben ik van onderen zo ruim bedeeld, of wordt de gemiddelde schaamliplap steeds smaller? Een stukje stof van twee centimeter breed kan de boel daar beneden toch niet fatsoenlijk op zijn plaats houden? Als je met zo’n slipje over een regenplas moet stappen, vallen de augurken tussen je hamburger vandaan. Lage modelletjes Waar ik me ook aan erger is de hoogte van de broekjes. Ik hoef niet meteen een vleeskleurige tent die tot mijn navel reikt, maar is een onderbroek die mijn schaamhaar alsmede mijn bilnaad volledig bedekt teveel gevraagd? Met die lage modelletjes is niet te werken. Door veelvuldig zitten en opstaan zakt de rand vanachter geleidelijk naar beneden. Op den duur raakt de horizon uit het zicht en komt de volle maan tevoorschijn. Uiterst oncomfortabel. Ik weet dat het recessie is, maar kunnen jullie even niet bezuinigen op de stof die mijn goodies moet bedekken? Danku. Biologische champignons in je zweetnaad Dan wil ik het nog even hebben over de materialen. Al die glimmende nylon stofjes die in de onderbroekjes verwerkt worden… mijn hoohah wordt daar niet vrolijk van. Het broeit en veroorzaakt een zweetnaad. Tenzij je biologische champignons probeert te kweken, is het dragen van synthetisch ondergoed nooit een goed plan. Gewoon nooit. De fabrikanten werden blijkbaar bestookt door vrouwen met klachten over hooibroei, wat ze kwamen met een oplossing: doorzichtige gaasjes op de gênantste plaatsen. Goed voor de ventilatie. En voor het uitzicht, want wie wil er nu geen ondergoed dragen waarin je schaamlippen en/of bilnaad totally exposed zijn. Lijst het geheel in met een kanten randje en wat strikjes en je look is af. Colorblocking Dus geen fancy setjes voor mij, in een lingeriewinkel koop ik alleen beha’s. Onderbroeken sla ik eens per jaar groot in bij een textielsuper. Gewoon van katoen, met elastiek op mijn heupen en een verstevigd kruis van onder. Zonder kijkgaatjes, broeikaseffect of buitenboord hangende zaken. Alle (onder)modetrends gaan aan mij voorbij, behalve colorblocking. Foto: Gettyimages.nl (Excuses voor het plaatje, maar toen ik deze tegenkwam MOEST ik hem erbij doen)

24/7 kookprogramma’s

De kookboeken- en kooktijdschriftenverzameling tot daar aan toe, maar 24 uur per dag kookprogramma’s op televisie? Help, mijn vriendin heeft een hobby! Het is 24/7 koken wat de klok slaat Dat is zo’n beetje de strekking van wat zich er waarschijnlijk in mijn vriend’s hoofd heeft afgespeeld toen ik enthousiast vanachter mijn laptop jubelde dat er een kookzender zou komen. Alwéér iets over koken, hij zag de bui al hangen. Nieuwsgierig zat ik klaar om de noviteit te gaan beleven. Welke koks hebben ze weten te strikken en wat zijn de thema's? Meester Rudolph 24Kitchen is Rudolph's zender en bij Rudolph heb ik mijn bedenkingen. Hij bedoelt het goed, maar praat altijd net iets te Schoolmeester Rudolph-achtig en ik voel me dan ook 10 jaar als ik naar zijn programma’s kijk. Dat hoge stemmetje is ook niet bevorderlijk voor het kijkgenot. Maar gelukkig zendt 24Kitchen ook shows van Jamie Oliver, Donna Hay (mijn favoriet)en Bill Granger uit, wat zorgt voor de nodige afwisseling. De zender heeft ook een aantal eigen koks, die de meeste van ons waarschijnlijk nog niet kenden. Nieuwe TV-talent? Tussen de programma's door, zorgt Bianca ervoor dat we elke dag iets snel en makkelijk kunnen koken. Beetje jammer dat haar manier van uitleggen mij kippenvel bezorgt (en dan niet op de de 'oh-wat-prachtig-manier'). Waar ik dan wél weer uren naar kan luisteren, wat praatgenot betreft, is de Italiaan Giovanni. Hij is alleen een beetje warrig en chaotisch dus zijn recepten zijn niet zo goed te volgen. Soms doet z'n Italiaanse mamma mee, erg leuk! Gelukkig is er altijd nog John. John is de pretty boy van 24Kitchen die 'van een bubbeltje of mojito houdt en resideert aan de Amsterdamse grachtengordel'. En koken, dat kan ie natuurlijk ook nog. Maar het mooiste is toch als ie op 't einde van zijn programma aankondigt dat zijn haarbandje weer uit mag, hij zijn manen eens lekker los schudt en het gerecht aan de kijker presenteert. Wat vind jij van 24Kitchen? En over kookprogramma's gesproken: Wanneer zou er weer een Australische Masterchef beginnen? Foto: 24Kitchen

Kiezen of delen

Elke dag word je als ouder gebombardeerd met keuzemomenten. 'Mogen we een snoepje? Mogen we fruit? Mogen we een koekje? Mogen we computeren? Mogen we in de tuin spelen?' De hele dag gaat dat door, continu moet je antwoorden geven: 'Nee. Ja. Eventjes dan. Straks, want we gaan eerst nog even boodschappen doen.' Meestal gelden de antwoorden voor beide kinderen. Lastiger wordt het wanneer je een antwoord moet geven waarbij je moet kiezen, waarbij je één van de kinderen voortrekt. Instructieboekjes Je komt er niet onderuit. Als je twee of meerdere kinderen hebt, dan moet je er wel eens eentje voortrekken. In de instructieboekjes bij spelletjes staat altijd dat de jongste speler mag beginnen. Dat kun je ook uitleggen aan de oudste: 'Jonge kinderen snappen het wat minder goed, die moeten het nog leren.' Daarnaast voelen ze zich als oudste ook meteen wat meer. Uiteindelijk maakt het voor de uitkomst van het spel zelden uit wie er begint. Bij het raden van een getal onder de tien is de eerste speler misschien wel in het voordeel, maar de win-kans zal slechts een fractie hoger liggen. Sturen Als bij ons allebei de kinderen even graag iets willen en er gekozen moet worden, dan knopen we daar meestal een spelletje aan vast. Het raden van een getal onder de tien is de meest eerlijke variant, al moet zelfs dan één kind als eerste beginnen. Soms is het: wie het hoogste kan springen, of wie het mooiste kan zingen. Bij de laatste spelletjes kun je als scheidsrechter nog een beetje sturen, zodat ze om en om een keer winnen. Maar met dat sturen moet je ook weer uitkijken, want in ons geval kan het ook zo zijn dat de andere ouder even daarvoor het kind heeft voorgetrokken, wat je dan zelf voortrekt. Pech Hoe dan ook: helemaal eerlijk alles delen, dat kan gewoon niet. Niet alles is deelbaar. Als je maar één knuffel hebt gewonnen op de kermis, kun je die andere beloven dat die de volgende keer aan de beurt is. Win je later die week een radiografisch bestuurbare auto, dan krijg je alsnog scheve gezichten. Soms heb je gewoon pech. Dat is ook iets wat kinderen moeten leren accepteren. Het is ook heel mooi om blij te zijn voor een ander. Gelukkig hebben wij hier niet vaak van dat soort keuzes te maken. Het gaat meestal over vrij eenvoudige dingen, zoals: welk kind er door welke ouder wordt geholpen in bad. Bad 'Mama,' hoor ik ze zeggen, allebei, meerdere keren. 'Ik wil bij mama. Nee, ik wil bij mama. Jij moet maar bij papa.' Dat heb je ook soms: een keuzemoment waarbij niet de kinderen, maar één van ons de grootste verliezer is. We komen allemaal aan de beurt om een keer te verliezen en dan moet je blij kunnen zijn voor een ander. En ja, ik voel me dan heus wel een tikkeltje afgewezen. Maar als ik dan in de kamer op de bank zit, terwijl mijn vrouw in de badkamer wordt natgespetterd, dan kan ik mij daar gelukkig heel snel weer overheen zetten. CC foto: topher76

Met je designervocht in de sushibar

Ik ben geen cupcakebakker, geen sushiroller en ook geen chardonnaynipper. Als iets hip is, vind ik het nog veel hipper om het niet hip te vinden. Hipsterloze ziel Dit allemaal komt voort uit het vermogen alles te willen relativeren. Want, wat is er hip aan rauwe vis, omhuld door zeewier met sesamzaad en bovenop een kwakje wasabi? Is het de kwak? Het zaad? Ik heb geen idee. Dus loop ik een beetje met mijn hipsterloze ziel onder mijn arm. Om me heen wordt er op los gerold, gebakken en genipt, ik doe er principieel niet aan mee. Mijn antipathie gaat zelfs zover dat ik leef in parodievorm. Daar waar anderen sushirollen, vouw ik loempia. En trakteer ik geen cupcakes, maar steevast vers gekochte stroopwafels. Daarnaast sta ik in plaats van met een glas chardonnay, imposant met een flesje bokbier in mijn hand. Designerwater Naast het hippe voer en drank, heb ik recent iets nieuws ontdekt. Ik noem het voor het gemak merkwater of denigrerend gezegd: designervocht. Met dit water doel ik niet op Spaatjes blauw of Eviannen. Ik doel op een merk op je waterfles. Een Guccifles, Oilillyfles of Chanelfles dus. Natuurlijk proef je geen puur vakmanschap of een betere kwaliteit. Het is het slechts het etiket dat een designermerk draagt en het water komt gewoon uit de kraan. Desalniettemin sieren de hippe flessen menig bureaus. Daghap Mijn probleem is dat mijn vriendinnen heel blij worden van sushi, en ze willen heus wel een keer met me mee naar dat tentje voor een daghap, maar daarna weer sushi. Daar zit ik dan alsnog met mijn designersvocht in de sushibar, als een vis op het droge. Echter vraag ik dan heel principieel naar de daghap en of ze ook loempia’s hebben. Enfin, ik besefte dat ik er eigenlijk alleen mezelf mee heb. Dus zet ik af en toe mijn principes opzij en doe ik dus een beetje merkwater bij de chardonnay.

Ze noemen het zorgen

In mijn woonkamer heb ik een Perzisch tapijt uitgerold. Zo’n tapijt waarmee je in hele slechte detectives lijken in een kofferbak dumpt. Het is een krullerig kleed in onmogelijke kleuren, waarschijnlijk zou een kenner het karmozijn noemen, met rafelige randen die ooit wit waren. “Wat eh, is dat voor kleed?”, vroeg iemand die op visite was. Ik had kunnen zeggen: “een perzisch kleed”, maar legde uit dat het een kleed voor de hond is. “Zodat de hond, als ze opstaat, niet uitglijdt op de gladde vloer.” Daarop volgde een voorzichtig knikje. Opeens maakt het niet uit, zo'n afzichtelijk kleed in de kamer Mijn labrador bereikt over vijf weken de respectabele leeftijd van veertien jaar. Dat – zo hoor ik iedere dag op straat, als wij sjokkend en schuifelend over het plaveisel voortbewegen – schijnt heel wat te zijn voor een grote hond. Ik schreef hier vorig jaar al over de ouderdom en het snelle aftakelingsproces van mijn lieve oude beestje. Maar ondanks het gesjok, gaat ze als een speer. Alleen zo’n glad strak vloertje, dat levert problemen op. Dancing on ice voor bejaarden, daar krijg je problemen van. Vandaar dat afzichtelijke kleed, zodat er zonder uitglijders gekwispeld kan worden bij het opstaan. Als ik oud ben wil ik alleen maar crispy M&M's eten Van het strenge en consequente baasje van weleer is weinig over. Nu laat ik de teugels vaak vieren. Als ik bejaard ben wil ik dag in dag uit crispy m&m’s eten en me laven aan de advocaat met slagroom. Ik geef de hond daarom af en toe kleine extra hapjes blikvoer, die ik opwarm in de magnetron. “Anders krijgt ze opeens zo’n koude klont voer in haar maag”, hoor ik mezelf zeggen. Als ik midden in de nacht haar nageltjes hoor tikken op de gladde vloer, ga ik naar beneden. Soms ga ik vijf uur ’s nachts een blokje om en ga de laatste paar uurtjes op de bank liggen. Zodat ik mijn arm maar hoef uit te steken om haar een aai over haal bol te geven. Ze noemen het zorgen. CC foto: privébezit

Boekrecensie: Breekijzer

Na Milou van der Wills debuut Rood licht is nu haar tweede thriller verschenen: Breekijzer. Terwijl in het eerste boek de hoofdpersoon een jong meisje was, is het nu de achttienjarige Sam in wiens hoofd de schrijfster zich verplaatst. Bijzondere keuzes Dat alleen al is een grote verdienste, want het zou heel makkelijk zijn geweest om opnieuw een boek te schrijven met een vrouwelijke hoofdpersoon die in de problemen komt - zoals negentig procent van de vrouwenthrillers die op de markt komen. En Van der Will maakt meer bijzondere keuzes. Zo gaat het boek voor een groot deel over een familiedrama dat al heeft plaatsgevonden, dus de spanning is er ogenschijnlijk af: Sams ouders zijn allebei dood, hij moet verder met zijn leven. Dat wil alleen niet zo lukken. Homejacking Er komt een verandering ten goede in Sams leven als hij Sophie ontmoet. Samen met zijn grote liefde wil hij iets moois opbouwen. Daarvoor heeft hij geld nodig, denkt hij, en dat gaat hij verdienen met wel erg schimmige zaakjes. Voor een bende die aan homejacking doet gaat hij autosleutels ontfutselen aan slapende mensen of uit dure villa's jatten terwijl de bewoners niet thuis zijn. Sophie heeft geen idee waar Sam mee bezig is en hij wil haar niet wijzer maken, want binnenkort gaat hij ermee stoppen - echt! Worsteling met het verleden Ondertussen is Sophie aan het lezen in de dagboeken van Lelie, Sams moeder. Zij heeft in de jaren voorafgaand aan het familiedrama uitgebreid de gezinsgeschiedenis opgetekend. Sophie hoopt dat ze door het verhaal en de mensen eromheen te leren kennen Sam kan helpen weer positief in het leven te staan, want ook zij merkt dat hij nog steeds worstelt met het verleden. Sterk en realistisch Alles bij elkaar is Breekijzer een sterke thriller met een aantal goede en realistische verhaallijnen, maar vooral met karakters die je in je hart sluit. Beide punten zijn heel bijzonder voor een thriller. Hoe vaak ik wel niet een thrillerhoofdpersoon door elkaar heb willen schudden om alle domme en foute keuzes die hij/zij maakte - het is niet meer op één hand te tellen. Maar Sam, die vergaf ik alles. Ik begreep precies waarom hij het deed en wilde zelfs dat hij erin zou slagen. Ondanks de soms wat hakketakkerige stijl (erg korte zinnen) leest het boek ook nog eens als een tierelier. © foto: Cargo

Zo’n vrouw met zo’n zuinige streepmond

Gisteren was het dinsdagavond, en dus at ik met mijn vriendinnen van de middelbare school. Tot zover niks nieuws. Verrekte virus Na het eten keken wij met elkaar GTST, iets wat we vaker doen, en wat de laatste tijd ook wel onontbeerlijk is, aangezien ze in Meerdijk allemaal bij bosjes neervallen door dat verrekte virus, en het dus zaak is regelmatig te kijken, anders ben je zomaar de tel kwijt. Afijn, wij hadden dus een half uur zitten kijken hoe alle acteurs van GTST geloofwaardig probeerden te janken, wat er negen van de tien keer gewoon potsierlijk uitzag. Na GTST begon Peter van der Vorst met zijn programma. Dus wij bleven gemakshalve maar even hangen. Enfin, dat programma 'Mijn leven in puin', want zo heette de show, ging over de Rotterdamse René. René had nogal veel spullen in zijn huis staan. Wat zeg ik: zijn vier verdiepingen tellende huis stond van plint tot plafond vol met dozen. Hij verzamelde namelijk muziek- en filmdingen, en was daarin nogal doorgeschoten. Zijn vriendin Petra vond dat de maat vol was, en had Peter's hulp ingeschakeld. Die had twee assistentes: een opruimcoach en een psycholoog. Met die laatstgenoemde was niet zoveel mis. Okee, ze hopte wat snel naar de jonggestorven ouders van René, maar goed, het is televisie, dus men heeft geen tijd voor zestien sessies met inleidend geklessebes. Maar die opruimcoach, daar wil ik het even over hebben. Die kwam binnen, inspecteerde met een zuinige streepmond de ravage, en zijn plompverloren tegen René dat hij tachtig procent van zijn shit zou moeten lozen. René sputterde tegen. Wat mij een volkomen logische reactie lijkt. Want als iemand tegen mij zou zeggen dat ik tachtig procent van mijn spullen weg zou moeten doen, zou ik de vrouw in kwestie waarschijnlijk met een bezem mijn huis uit jagen, en Peter van der Vorst erbij. En toen René met pijn en moeite een aantal dozen op straat had gezet -dozen vol met Star Wars-parafernalia- werd dat niet beloond met een krul, een sticker en een aai over de bol van de juf. Nee, zo gaat men niet met elkaar om bij 'Je Leven in Puin'. Stomme opruimjuf DIT IS PAS VIJF PROCENT!!! Gilde de opruimjuf, die voor de gelegenheid een spuuglelijke groen metallic jas aan had getrokken (sowieso grossierde de cast van 'Je leven in puin' in lelijke jassen, maar dit geheel terzijde.) Nee, lekkere motivatie, stomme opruimjuf van wie ik de naam alweer ben vergeten! Cut die jongen some slack! In één week moet hij aan een random psychologiechick al zijn jeugdtrauma's opbiechten, en afscheid nemen van al zijn spullen. Kunnen we misschien iets aardiger doen? Ze pakken alles van je af Ik had zin om de hele boel op te kopen, en dan na afloop van de uitzending alles weer aan René terug te geven. Om ze te fucken, die stomme mensen van 'Je leven in Puin'. Mensen met zuinige streepmondjes; laat ze nooit toe in je leven. Ze pakken alles van je af. CC Foto: still uit filmpje

Waldemar Torenstra is vernieuwd

Deze week vertelt Waldemar Torenstra (38) in Viva over de nieuwe versie van zichzelf: Waldemar 2.0. “Sinds ik een dochter heb, merk ik dat ik meer een familyman ben dan ik ooit had gedacht.” Waldemar Torenstra is een druk baasje. Samen met zijn vriendin Sophie Hilbrand heeft hij inmiddels dochter Robin en er is een tweede kindje op komst. Dat Robin in hun leven kwam, betekende voor de acteur echter niet dat hij een stapje terug deed. “Ik lijd aan het homo universalis-syndroom: ik wil alles.” Familieman “Ondanks de komst van Robin heb ik flink doorgeknald en werkte ik de afgelopen twee jaar zeven dagen per week: ik presenteerde, stond op het toneel en speelde in series en films. Tussen de bedrijven door zette ik een acteursvereniging op, schreef ik een script en hielp ik mee aan de bouw van een school in Zuid-Soedan.” Waldemar geeft echter toe dat hij steeds meer een familieman wordt. “Ik vind het steeds leuker om een gezin te zijn. Dus als de tweede er is, ga ik echt zo’n papadag inplannen. En dan laat ik het wel op me afkomen allemaal. Het wordt een groot avontuur, want ik zal werk uit handen moeten geven en delegeren is nou eenmaal niet mijn sterkste kant.” Fysieke rol In de nieuwe serie Lijn 32 speelt Waldemar een politieman. Een fysieke rol die goed bij hem en zijn lijf past. “Ik vind het best belangrijk om een goed lijf te hebben, maar ik sport niet uit ijdelheid”, zegt hij. “’s Ochtends sta ik echt niet mijn spieren te checken voor de spiegel. Ik moet er juist voor oppassen dat mijn bovenlijf niet te breed wordt, dat zeggen regisseurs weleens tegen me.” Grenzen Waldemar probeert altijd alles uit het leven te halen en overal optimaal van te genieten, vertelt hij: “Mijn lust for life heb ik van kinds af aan al gehad. Ik hou van het leven, van mensen, ik ben een onverbeterlijke optimist.” Nu hij vader is, is er wel het een en ander veranderd. “Het vaderschap heeft me niet rustiger gemaakt, wel verantwoordelijker. Die cowboy van vroeger is tot rust is gekomen. Dat had ik twee jaar geleden echt niet kunnen bedenken.” Het volledige interview vind je terug in Viva 5 die woensdag 25 januari in de winkel ligt. Foto: Viva

Georganiseerde chaos

Sleutels, pinpas, mobiel! Nieuwe lakens wassen. Visvoer kopen. Rekening betalen. Huisarts bellen. Koffie dinges ontkalken! Nieuw ondergoed kopen. Gas uit?!? Er hangen zoveel gele waarschuwingen door mijn huis heen dat de chaos alleen maar groter wordt. Ik heb één groot natuurlijk talent: vanuit niets absolute chaos creëren. Als ik de kunstacademie had gedaan was ik er vast op afgestudeerd, want zelfs als ik bewust orde in de chaos wil scheppen gaat het nog mis. Dan valt het in de categorie georganiseerde chaos. Onlogisch De meeste dingen in mijn huis hebben heus wel een vaste plek, alleen zijn die vaste plekken in de ogen van anderen vaak niet heel logisch. Zo staat de voorraad wc rollen naast mijn schoenenrek, de stofschaar ligt in de pennenbak en de pleisters bij mijn nieuwe schoenveters. Post-It's, dat moest de oplossing zijn. Helaas had ik binnen een maand alweer spijt van die overtuiging. Het is natuurlijk heel handig voor onverwachte gasten zo’n mini handleiding op elk apparaat en ook op decoratief gebied houdt het niet op. Maar echt praktisch is het nog niet. Goed gejat Gelukkig ben ik niet de enige die hier last van heeft en daarom uit de categorie beter goed gejat dan slecht bedacht: een doe-het-zelf urgentie schema. Ik ben benieuwd hoe lang het duurt voordat ik hier weer chaos gecreëerd heb. [zieplayer: id="m1fz589frd6c" size="320x240" showadvert="false" autorun="on" align="left" ] CC foto: 3oheme

Lang leve de familie of de framily?

Voor sommige van mijn vrienden is januari een lange maand van opgelucht ademhalen. Dit zijn mensen die feestdagen altijd tussen haakjes zetten, omdat er volgens hen geen hol aan is. Twee dagen jezelf volproppen onder het medeplichtige oog van je familieleden, hoe “gezellig” is dat? Voor mij wel, ik vind het heerlijk om te keuvelen met mijn nichtjes en neefjes, en mijn moeders verhalen over de Weight Watchers aan te horen. Familie Maar voor veel van mijn vriendinnen zijn familieleden een doorn in een oog. Zoals mijn vriendin Linda, die op haar 18e is weggevlucht uit haar kleine Brabantse geboortedorpje, omdat niemand haar Lady Gaga-outfits avant la lettre begreep. Ze voelt weinig verwantschap met haar familie, die gezellig op een kluitje in haar dorp is blijven wonen. Mijn andere vriendin Kitty heeft een ronduit rampzalige relatie met haar familie. Volgens Kitty positioneren haar familieleden zich tijdens verjaardagen en feestdagen in hun denkbeeldige loopgraven en vuren ze de ene na de andere vreselijke opmerkingen op elkaar af. ‘Kind, jij hebt lekker zitten snoepen, aan die stevige benen te zien.’ Of: ‘Heb je dit jaar weer geen promotie gemaakt? En: ‘Waarom lukt het jou nou niet om een man aan je te binden?’ Vrienden Deze vriendinnen hebben hun familie afgezworen, en koesteren veel meer vertrouwen in hun vrienden als steun en toeverlaat. Vrienden hebben dezelfde interesses, ze begrijpen veel meer van je leven, ze zijn eerlijk en openhartig, en wonen bovendien veel dichterbij. Vrienden zijn alles voor Kitty en Linda. Net zoals je in Sex and the City of Friends zie je in hun levens nooit zussen, broers en ouders voorbijkomen. Steeds meer mensen verkiezen (oude) vrienden boven hun echte familieleden. Framily Het Amerikaanse begrip voor deze ontwikkeling is de framily: de zelfverkozen familie als sociaal vangnet. Ik vind het heel hip en modern, maar toch heb ik mijn twijfels bij de framily. Ja, moeders zijn irritant, vaders ongeïnteresseerd, en met broers en zussen kun je verdwaald raken in een uitputtende concurrentieslag. Maar wie gaat je verzorgen als je een gênante ziekte krijgt? Op wie kun je rekenen als de belastingdienst met een enorme aanslag komt? Ik denk bovendien dat bloed kruipt waar het niet gaan kan, en dus ook naar plekken waar je framily toch niet zo graag komt, zoals in de verloskamer of later in het bejaardentehuis. Maar wat vinden jullie daar eigenlijk van? Zijn jullie van de family of framily? Laat het ons weten door deze korte vragenlijst in te vullen, want we zijn nieuwsgierig naar hoe jullie daar in staan! Klik hier om de enquête in te vullen! © Beeld: Getty Images Tekst: Esma Linneman

Melkgebit

Tweemaal per dag worden de tanden van onze kinderen gepoetst. Dat gebeurt met een elektrische tandenborstel en met tandpasta die naar menthol smaakt. Wij hanteren daarbij zelf de borstel, want dan gebeurt het tenminste grondig. Als we alle hoeken van het gebit hebben gehad, mogen ze zelf nog even aanrommelen. Goed poetsen Ze zijn vijf en zeven, maar onze kinderen kunnen gewoon niet goed tandenpoetsen. Ze pakken die borstel vast en duwen hem met kracht tegen de voortanden en dat houden ze dan vol totdat het apparaat stopt met poetsen. Pas als ik erbij sta om ze aan te moedigen, maken ze aanstalten om ook de andere regionen van het gebit te poetsen. 'Vergeet niet dat er boven ook tanden zitten,' zeg ik dan, want zelf komen ze niet op het idee om de borstel even om te draaien, zodat alle kiezen keurig aan de beurt komen. Goed poetsen moet! Ooit kende ik een jongetje bij wie de kiezen van het melkgebit alleen van buiten nog wit waren. Als je de kiezen van bovenaf bekeek, zag je dat ze bijna tot op het tandvlees waren weggerot. Ik vroeg me altijd af hoe je het als ouders zover kon laten komen met het gebit van je kind. Flapje We gingen vrijdag naar de tandarts voor controle en ik was er vrijwel zeker van dat we er goed vanaf zouden komen. Dat verdienden we gewoon, we hadden immers keurig ons best gedaan. In de wachtkamer vroeg ik aan de kinderen wie er als eerste op de stoel wilde gaan liggen. Ze stonden allebei te springen. Uiteindelijk besloten we dat Myrthe eerst mocht. De jongste mag namelijk ook bij spelletjes altijd als eerste. Eenmaal binnen ging mijn dochter meteen liggen. Ze opende keurig haar mond en de tandarts keek naar binnen, terwijl ik aan de andere kant van de stoel stond mee te kijken. 'Zie je dit hier,' zei ze en ze liet me zien dat er een flapje overtollig tandvlees over een kies heen lag. 'Het is heel lastig, maar daar moet je ook onder poetsen,' zei de tandarts. Daarna wees ze me op een verkleuring bij de kiezen. 'Zo dadelijk maken we een afspraak om die plekjes te sealen.' Tandsteen Ik wist niet wat ik hoorde. Was er echt zoveel mis met het gebit van mijn dochter? 'Kijk,' zei de tandarts en ze wees me op de achterkant van de ondertanden. 'Die witte vlekjes, dat is tandsteen. Daar doe ik nog niets aan. Zo lang het niet tot bij het tandvlees zit, wil ik haar daar niet mee belasten.' Ik zag de witte vlekjes. Er zat zomaar tandsteen op de gloednieuwe grote-mensen-tanden van mijn kleine meid. Ongeveer tien minuten later stond ik weer buiten met twee blije kinderen. Zij hadden allebei een cadeautje uit de ton mogen grabbelen. Maar ik was niet blij. Ik had een papiertje gekregen met daarop de datum van een nieuwe afspraak voor mijn dochter. Ik heb vaak teleurstelling gevoeld omdat de tandarts me zei dat het me niet gelukt was om mijn kiezen gezond te houden. Maar nu bleek dat het niet was gelukt om het gebit van mijn meisje helemaal perfect te houden, voelde ik me rotter dan een rotte kies. CC foto: Shermeee

Winkeldrang

Afgelopen donderdag had ik het ineens: winkeldrang. De onbedwingbare behoefte om mezelf te trakteren op iets nieuws. Mijn shopmotor werd aangezwengeld op donderdagavond. Ik was net klaar met werken en stond op het tochtige perron in Hoofddorp. Mijn trein had meer dan een kwartier vertraging. De regen sloeg in mijn gezicht, de wind was venijnig. Een half uur later zat ik als een verzopen kat in de trein. Er begon zich een plasje regenwater rond mijn voeten te vormen. Ik moest iets kopen Op dat moment ging het mis. Want ineens vond ik dat ik iets had verdiend. Een jurkje bijvoorbeeld. Of een leuke panty. Gewoon, omdat ik op dat ijskoude station zo manhaftig de elementen had doorstaan. Ik probeerde nog tegen mezelf te zeggen dat ik beter niets kon kopen, maar eigenlijk was het al te laat. Ik moest iets hebben. Dexter (de hoofdpersoon uit mijn favoriete serie en de liefste seriemoordenaar van Amerika) zou de schuld afschuiven op zijn dark passenger, een stem in zijn hoofd die hem dwingt tot slechte dingen. Ik schoof het voor het gemak af op mijn innerlijke shopjunkie. Lippenstift Maar ja, ik mocht geen kleding of accessoires meer in huis halen. Dus restte mij slechts één ding: iets anders leuks verzinnen om te kopen. Nu ik dit schrijf vind ik het een beetje gênant, toen vond ik dat heel terecht. Op het station waar ik moest uitstappen, was een Etos. Daar mocht ik iets leuks uitzoeken, beloofde ik mezelf. In de trein mijmerde ik wat dat dan zou zijn. Badzout? Bodylotion? Een gezichtsmasker? Of nee wacht, een nieuwe lippenstift! Verzopen Clini Clown En dus stond ik even later in de Etos alle kleuren lippenstift uit te proberen. Ik besmeerde mijn lippen, veegde ze af met een tissue en pakte een andere kleur. Dat deed ik ook met alle oogschaduw. Vlak voor sluitingstijd stond ik aan de kassa. Met twee lippenstiften, een eyeliner en een flesje nagellak. Dolgelukkig. Toen ik wilde pinnen, bleek mijn pasje nog op kantoor te liggen. “God straft onmiddellijk”, hoorde ik mijn oma zeggen. Ik bekeek mezelf in de weerspiegeling van de winkelruit. Ik zag eruit als een verzopen Clini Clown die vanbinnen een beetje walgde van zichzelf. Misschien had oma wel gelijk. Ps. Een dag later ben ik toch terug gegaan naar de Etos. Ik weerstond alle verleidingen en kocht slechts één lippenstift. En dat is pas het eerste dat ik mezelf deze maand cadeau heb gedaan. Patricia gaat de Free Fashion uitdaging aan om 365 dagen niet te shoppen, probeert elke werkdag iets anders te dragen en maakt daar foto’s van. Ook afkicken van fast fashion? Kijk op www.freefashionchallenge.com © Beeld: Privébezit

Scheiden with the Stars

Een nieuwe trend waait door Hollywood: ogenschijnlijk zeer gelukkige koppels gaan na jaren huwelijk toch uit elkaar. Hollywood-huwelijken houden over het algemeen nooit echt lang stand. Na een paar jaar op elkaars lip vechten de partners elkaar de tent uit, vallen als een blok voor een ander of de ooit zo vurige liefde sterft langzaam maar zeker een stille dood. Sommige stellen maken het zelfs zo bont, dat ze er na 72 dagen al de brui aan geven. Denk aan de Kim Kardashians van deze wereld. Zangeres Sinead O’Connor spant echter de kroon: na slechts twee weken besloot zij alweer te willen scheiden van haar man, die ze overigens via een zeer wanhopig oproepje op Twitter leerde kennen. Break-ups Hadden we eerst nog hoop dat er ook heus showbizzhuwelijken bestaan die het tegendeel bewijzen, sneuvelen nu ook die één voor een. Neem een Jennifer Lopez & Marc Anthony en Demi Moore & Ashton Kutcher als verrassende break-ups, bijvoorbeeld. Dé voorvechters van een lang en gelukkig sterrensamenzijn waren echter Johnny Depp & Vanessa Paradis en Heidi Klum & Seal. Helaas werd onlangs bekend dat ook aan die sprookjes een einde is gekomen. Zonde Hoewel menig vrouw staat te springen dat Johnny Depp de plaats van George Clooney als meest begeerde Hollywood-vrijgezel heeft ingenomen, vind ik het toch zonde. Johnny en Vanessa, maar ook Heidi en Seal, leken altijd hét voorbeeld dat een relatie of huwelijk in showbizzland wél kan slagen. Ik vond hen fantastisch. Ondanks alle verleidingen der showbizz, bleven zij elkaar altijd trouw. Zelden kwamen zij negatief in het nieuws. De roddels en achterklap gingen aan hun relaties voorbij. Heidi en Seal deden hun huwelijksdag zelfs elk jaar dunnetjes over, om hun liefde voor elkaar te vieren. Romantischer kan bijna niet! Ruzie Schijn bedriegt helaas toch, zo blijkt. Johnny en Vanessa schenen de laatste tijd zo vaak ruzie te hebben, dat hun veel-delig servies inmiddels volledig gesneuveld moet zijn. En Heidi zou Seals temperament inmiddels zo zat zijn, dat ze haar biezen heeft gepakt voordat ook haar kinderen last gaan krijgen van de woede-uitbarstingen van hun vader. Wie had dat gedacht van de zanger die zo bekend werd met zijn romantische rozenkusjes? Who’s next? Eigenlijk is het gewoon afwachten wie de volgende zijn. SATC’s Sarah Jessica Parker en Matthew Broderick wellicht? Will Smith en zijn Jada? Of toch David en Victoria Beckham, die toch al menig storm hebben doorstaan en alweer 12 jaar getrouwd zijn. Als rasechte romanticus moet ik het niet van de showbizzhuwelijken hebben. Ik geef het ze ook te doen, dat leven onder een microscoop. Nee, ik kijk liever naar mijn ouders: de lieverds zijn al ruim 30 jaar getrouwd en nog altijd zielsgelukkig met elkaar. Doe mij dan maar die veilige anonimiteit. Foto: GettyImages

Survivallen in bed

Ik ben te lang vrijgezel. Ik merk het overal aan, en het begint beschamende vormen aan te nemen. Eerder snuffelde ik al aan vreemde mannen, nu kan ik óók niet meer normaal naar Discovery Channel kijken zonder de meest obscene gedachten te krijgen.

Sinds een paar weken kijk ik iedere avond voordat ik ga slapen naar Discovery Channel. Om elf uur begint Man Woman Wild: een survivalprogramma waarin een echtpaar probeert te overleven op de gevaarlijkste plekken ter wereld. Ik heb survival nooit heel interessant gevonden, maar dit programma is anders. Dit programma heeft namelijk de stem van Mykel Hawke. Iets over giftige bessen ofzo Zijn donkerbruine timbre likt mijn oorlelletjes. De grom waarmee hij iedere zin afsluit, komt uit het diepst van zijn brandende lendenen en doet mijn tenen onder de dekens omkrullen. Eigenlijk hoor ik niet eens wat ‘ie allemaal zegt. Iets over giftige bessen of hout zoeken ofzo. Het zal mij een biet wezen. Zonder onderbroek in het regenwoud Deze oerstem voert mijn gedachten mijlenver weg, naar een klein zelfgebouwd hutje midden in de donkere regenwouden van Zuid Amerika. Op een bed van bladeren ligt een zongebronsde man. Zijn hemd is gescheurd en zijn broek (waar hij geen onderbroek onder draagt) is besmeurd met modder en opgedroogd bloed. Hij ligt met één hand onder zijn hoofd op mij te wachten bij het knetterende vuur. Door de dunne stof kan ik zijn aangespannen buikspieren zien, die met zijn rustige ademhaling meedeinen. “Come here, baby” gromt hij met zijn diepe, gebiedende stem… Het moge duidelijk zijn: een portie Man Woman Wild voor bedtijd bezorgt mij onrustige dromen. Mykel mag best vuur maken in mijn grotje, zijn hengel uithangen in mijn poel, zijn speer in mijn rotsspleet drijven, zijn harde GENOEG! Het komt er op neer dat ik best een potje met hem wil survivallen. In de slaapkamer, that is. Het obstakel genaamd Ruth Er is alleen één klein obstakel: hij sleept zijn vrouw Ruth overal mee naartoe. Hij is de hele dag bezig met het vangen van wilde zwijnen, larven en buffels, zodat het kreng kan eten. Hij wrijft iedere avond stokjes tegen elkaar tot zijn handpalmen bloeden, omdat ZIJ het zo koud heeft ’s nachts. Eerste hulp bij vuur Myke, laat Ruth achter bij een Takkatoeka-stam en kom bij mij. Ik ben veel onderhoudsvriendelijker dan zij. Voor mij hoef je jouw leven niet te wagen voor een stukje vlees. Ik koop mijn schnitzeltjes gewoon bij de Vomar. En bij mij zijn splinters in je handen ook verleden tijd, want ik heb centrale verwarming en een snuggie. Ik ben super zelfstandig en alles. Maar er is wel één dingetje… waar ik je survivalexpertise dringend bij nodig heb. Het betreft vuur. Nee Mykel, je hoeft geen vuurtje voor me te maken. Je moet het blussen. Waar de brand is? Onder mijn dekens. Foto: still uit filmpje