Viva.nl

De Wildcards: stem nú!

Jullie hebben er even op moeten wachten, maar hier zijn ze dan! De zes dames die kans maken op de laatste plek binnen de Viva Blog Campus. Aan jullie de taak om de beste eruit te pikken. De selectie! Klik op de namen hieronder om de blogs te lezen.

Winnen Onder de stemmers verloten wij 5 exemplaren van het boek 'Hoe bereidt je een paard?'. Het enige dat je hoeft te doen, is je e-mailadres achter te laten in het stemformulier. Bezig met laden... NB Stemmen kan tot dinsdag 29 mei, 12.00 uur.

Boekrecensie: Recensiekoning

Twee jaar geleden begonnen een paar vrienden een recensiesite. De bedoeling was lekker veel freebies binnen te halen, net als beautybloggers. Dat is vooralsnog niet zo goed gelukt. Wat ze wel hebben gekregen, is een fanbase, een plekje in de Volkskrant en nu ook een eigen boek. Recensiekoning is ineens overal. Alles is te recenseren De meeste websites vertalen zich niet zo lekker in boekvorm. Terwijl het internet het moet hebben van de actualiteit, vooral als het gaat om recensies, moet een boek wat meer blijvende waarde hebben. Maar Recensiekoning is geen normale recensiesite. Voor wie ze nog niet kent: deze mensen recenseren alles. Een greep uit het boek Recensiekoning recenseert Nederland: Het gebruik van het woord 'kids', Groente en fruit bij de Albert Heijn, Derek Ogilvie, Een taxi nemen in Nederland, De komma en Jeroen Overbeek. Alles is te recenseren. Eindelijk een leuk koffietafelboek Het is een gouden idee en de uitwerking is nog beter. Wie de site al kent zal enkele onderwerpen van hierboven herkennen en toen ik begon met het boek dacht ik dat ik die zou overslaan, maar dat was niet het geval. Ik vond alle stukjes opnieuw zo grappig dat ik ze stuk voor stuk heb gelezen. Achter elkaar door, ook al is dit officieel meer een koffietafelboek waaruit je af en toe een stukje leest. Fietsstandaarden en de Eiffeltoren Speciale complimenten nog voor het grafisch werk van Recensiekoning. Op de site staan vaak mooie visualisaties en grafieken en in het boek is dat niet anders. 'De stabiliteit van een standaard' wordt bijvoorbeeld veel duidelijker in een infographic met vergelijkingen tussen fietsstandaarden en de Eiffeltoren, en de verrassingsfactor van een baby verspreid over negen maanden is duidelijk weergegeven in een grafiek waarbij in het ene geval de ouders wél van tevoren bekendmaken wat het geslacht is en in het andere geval niet. Normaal geef ik geen sterren aan boeken, maar dit boek vraagt erom. Als volgt: voor elke recensent één ster, nog één ster voor de leuke spelletjes die erin staan zoals het Jozias van Aartsenspel, maar één ster aftrek omdat te veel stukjes over Amsterdam gaan en één omdat het te snel uit is. Vijf sterren. ***** © foto: Lev.

Hart

Al zo lang ik me kan herinneren, ben ik geregistreerd als orgaandonor. Ik behoor tot de gulle gevers: alles mag eruit na mijn dood. Maar naarmate ik ouder word, luidt de vraag: heb ik nog wel iets nuttigs bij te dragen? Tijd voor een bodyscan, te beginnen bovenaan. Met mijn hersenen is vooralsnog niks mis en ik gun iedereen mijn hyperactieve brein, maar helaas: de wetenschap is nog niet zo ver. Zonder lenzen ben ik stekeblind (-6), dus iemand weer ziende maken: het gaat niet gebeuren. Ik heb tot twee keer toe mijn rechtertrommelvlies geperforeerd. Kun je leven met mono: je bent van harte welkom! Tot mijn grote spijt ben ik een roker: exit longen. Zoals iedereen fysiek een zwakke plek heeft, heb ik er wel zeven, waaronder mijn maag en darmen. Ik hoef maar aan de Helicobacter pylori bacterie te denken en ik voel een bloedende maagzweer opkomen. Ik wil het niemand aandoen. Hoewel ik al weer een poosje geheelonthouder ben, heb ik in mijn leven zoveel witte wijn gedronken dat mijn lever tot ver na mijn dood bezig zal zijn zich te herstellen. Zulks geldt ook een beetje voor de alvleesklier. Mijn nieren lijken zo één-twee-drie geen probleem op te leveren. Maar zoals iedereen weet, behoren ook de nieren tot de schoonmakers (net als de milt) van het lichaam en tja, er is de in de loop der tijden heel wat lekkere troep in dat lichaam gegleden. Dus je mag ze hebben, maar geheel op eigen risico. Het grootste orgaan van het lichaam dan: de huid. Altijd zorgvuldig onderhouden, veelvuldig in kruidenbaden gelegen, geen neiging tot tanorexia en van nature uitmuntend van kwaliteit. Het enige is: het is beige van kleur, dus beperkt inzetbaar. Blijft over: mijn hart. Volgens mij heb ik niet een heel beroerd hart. Uiteindelijk mag iemand haar hebben om er vervolgens, hopelijk, weer goede dingen mee te doen. Jossine. Ben jij al orgaandonor? VIVA zegt ja! Zeg jij ja of nee? Leg je keuze vast. Praat op het forum verder hoe jij tegenover orgaandonatie staat en vul daar ook even onze poll in!

Nikkie Plessen wil uitblinken

Alleskunner Nikkie Plessen wil niet alleen heel veel doen, ze wil het liefst ook dat dat allemaal perfect gaat. Ze legt de lat voor zichzelf behoorlijk hoog. In Viva vertelt ze deze week over de tien rollen waarin ze wil uitblinken. Moeder Dochtertje Jolie (2) is voor haar het allerbelangrijkst in haar leven. “Hoeveel verschillende dingen ik ook doe in mijn leven, boven alles ben ik moeder. En gek genoeg ben ik niet onzeker over het moederschap, ook al zal ik gerust niet alles volgens de regels doen”, zegt Nikkie. “Wat ik vooral mooi vind aan het moederschap, is dat je onvoorwaardelijk van je kind houdt en je kind van jou. Ook als ik wakker word en uit mijn mond stink, zegt Jolie: ‘Mama lief’.” Hard werken Nikkie en haar vriend Ruben en zijn al negen jaar samen. “We zijn heel verschillend, maar dat is ook onze aantrekkingskracht. Ik ben emotioneel, hij is rationeel. We leren van elkaar”, is het geheim van hun sterke band. “Heel eerlijk gezegd is een relatie gewoon hard werken. Het is leuk om samen te zijn, maar je moet het ook spannend en leuk houden.” Haar hele leven is de presentatrice al gek geweest op mode. Het hoogtepunt op dat gebied is haar eigen kledinglijn die ze binnenkort start. “Dat is een droom die uitkomt”, vertelt ze. “Als alles goed gaat, hangt het in januari in de winkel. Een betaalbare lijn met prachtige ontwerpen. Het is een enorm spannend project en ik ben er dag en nacht mee bezig geweest.” Dance4life Sinds een tijdje is Nikkie ambassadeur voor dance4life. Onlangs bracht ze voor die stichting een bezoek aan Kenia. “Wat de meeste indruk heeft gemaakt, is de hunkering van kinderen naar een knuffel of wat warmte. Als ik iemand een aai over zijn bol gaf, wilden alle kinderen dat. Eenmaal op straat gaan ze ook op zoek naar warmte, maar niet iedereen heeft dan de beste intenties. Toen ik me dat realiseerde, heb ik heel hard gehuild.” Jezelf zijn Op presentatievlak valt er nog veel te leren, weet de pas 27-jarige blondine. “Jezelf zijn is een kunst. De beste presentatoren zijn helemaal zichzelf. Ik ben dat nog niet. Ik wil het te perfect doen waardoor ik mijn persoonlijkheid een beetje verlies.” “Veel mensen zullen het niet van me verwachten, maar ik hou van stoere dingen. Ik heb mijn motorrijbewijs, een Harley, een duikbrevet en ik ben gek op spannende sporten. In dat opzicht ben ik een stoer wijf.” Ze durft echter niet alles, geeft Nikkie toe: “Ik heb enorme hoogtevrees, dus zoiets als bungeejumpen is niets voor mij. Een keer heb ik op een brug gestaan voor een tv-programma, maar uiteindelijk heb ik gezegd dat ik het niet zou doen, al zouden ze me ontslaan.” Lees het volledige interview in Viva 22 die vanaf woensdag 23 mei in de winkels ligt.

Wat was het warm!

Afgelopen zondag verschenen negen Viva-loopsters aan de start van de Marikenloop: vijf voor de 5, vier voor de 10 kilometer. De een beter getraind dan de ander, maar allemaal even gemotiveerd. Zelfoverschatting Van tevoren hadden we grootse plannen. Ik in elk geval wel. Op hardloopgebied lijd ik aan systematische zelfoverschatting en daarom dacht ik dat het wel haalbaar zou zijn om de tien kilometer binnen het uur te lopen, vooral toen Ellen aangaf dat ze wel 'pacer' voor me wilde zijn: dat is iemand die de kilometertijden precies bijhoudt zodat je op een strak schema kunt lopen. Ze had zelfs het schema al in elkaar gezet. Te warm voor een pr Maar Ellen kreeg een verkoudheid te verduren en daarbovenop werd het ook nog meer dan 25 graden, wat echt te warm is voor een pr. Toen ik om twaalf uur de loopsters van de 5 kilometer ontving wist ik al dat het zwaar zou worden. Er was meer naar het westen regen gesignaleerd, maar niets wees erop dat die naar Nijmegen zou komen. We moesten het ermee doen. Heel nette tijd Marloes, Joyce, Sanne, Vanessa en Femke gingen even over enen van start. Terwijl de loopsters van de 10 kilometer binnendruppelden, waren zij al aan het zweten in de brandende zon. Gelukkig voerde het parcours voor een groot deel door de schaduw, hoorde ik toen de eerste deelnemers van de 5 km terug waren. Marloes, Femke en Sanne hadden die afstand in een heel nette tijd van rond de dertig minuten gelopen; Marloes zelfs vlak daaronder met 29:44. Joyce en Vanessa deden er iets langer over, maar hebben 'm ook ruim binnen de marge uitgelopen. Samen uit Toen was het, na een opwarming (al was warm worden niet bepaald nodig) door Annamarie Thomas, tijd voor de 10 km. Jolanda, Ellen, Madeleen en ik stelden ons op in hetzelfde startvak om samen van start te gaan. Meteen na de start spurtte Madeleen er al vandoor op weg naar een mooie eindtijd en met de drie anderen liepen we gezamenlijk door, tot aan ongeveer het 2 kilometerpunt. Daar kon ik het tempo niet meer bijhouden. Even verderop lukte dat Ellen door haar verkoudheid ook niet meer en zo eindigde Madeleen als enige onder het uur, met een geweldige 00:58:19. Jolanda kwam alsnog heel goed binnen met maar drie minuten over het uur en ook Ellen presteerde het om onder de 1:10 te blijven. Eén uur en dertien minuten Je raadt het al: mij lukte dat niet. In plaats van onderweg te versnellen, moest ik telkens iets vertragen. Nog nooit heb ik ook zo veel mensen in de berm zien zitten of liggen, gevloerd door de hitte. Dan denk je wel drie keer na voor je nog een sprint trekt. Ik moest het dus doen met een eindtijd van één uur en dertien minuten. Absoluut geen record, al ben ik wel degene die het langst heeft gelopen van onze beide teams. Ook een prestatie. Streven Wat we hiervan hebben geleerd? Dat zal voor iedereen iets anders zijn. Joyce, die voor het eerst liep, heeft de smaak te pakken en wil in de toekomst vaker aan een wedstrijd meedoen. Femke, die net boven het halfuur liep, wil volgende keer graag weer onder de dertig minuten. Madeleen, die voor maar liefst 185 van de in totaal door ons team opgehaalde 468 euro gesponsord was, wil graag vaker aan hardloopwedstrijden meedoen én zich inzetten voor goede doelen. Marloes, die zo'n mooie tijd neerzette op de 5 kilometer, gaat volgend jaar de 10 lopen. En ik? Ik blijf lekker meedoen aan hardloopevenementen, maar ga voortaan geen streeftijden meer noemen. Uitlopen is goed genoeg! foto: privébezit

Corrigerende tik

Met open mond las ik dit weekend in Volkskrant Magazine over ene juffrouw Jo. Ze heeft geen wasmachine, maar doet de was in een teil met een wasbord. Ze giet de melk uit het pak altijd over in een glazen fles, want dat is ‘zo veel lekkerder.’ Een televisie heeft ze niet. Ook geen verwarming. Wel een kleine kachel. Antieke jurken Juffrouw Jo is nostalgist: iemand die doet alsof ze leeft in de jaren dertig. Vroeger, toen ze nog gewoon Joerie heette, droeg ze spijkerbroeken. Nu draagt ze lubberende pantykousen en antieke jurken waar zelfs mijn oma haar neus voor zou ophalen. Soms speelt ze Mensch Erger Je Niet met andere nostalgisten. Want er schijnen er meer te zijn. En allemaal leven ze “ouderwets”. Gewoon, omdat ze zich daar fijner bij voelen. Blauwbekken Ik kan me daar niets bij voorstellen. Goed, ik hing aan de lippen van mijn opa als hij vertelde over vroeger. Bekijk ik oude foto’s van hem, dan stel ik me voor hoe het zou zijn als alle mannen weer hoeden en stropdassen zouden dragen. Het zou het straatbeeld zoveel mooier maken, maar ik ben dan ook een sucker voor gesoigneerde heren met hoofddeksels. Maar om nou vrijwillig in de winter te zitten blauwbekken in mijn eigen hut, terwijl ik de sokken van mijn vriend stop? Nee, dank je. Brutale vlegel Het schijnt dat Juffrouw Jo bij mij in de buurt woont. Dikke kans dat ik haar ooit tegenkom als ik weer eens op de stoep fiets. Ze zal keihard ‘FOEI!’ roepen, want dat doet ze als iemand zich niet aan de regels houdt. Ook kinderen die voordringen in de tram zet ze op hun nummer. In het gezicht zal ze ‘die vlegels’ niet slaan, maar een corrigerende tik op het achterhoofd moet kunnen, vindt ze. Antieke troela Ik vind het cool dat Juffrouw Jo haar eigen ding doet. Maar val anderen daar in godsnaam niet mee lastig. Wie is zij om andermans kinderen een corrigerende tik te geven? Dat is ouderwets op het infantiele af. Al brengt troela Jo me wel op een idee: ik heb nog een tas met oude kleren klaarstaan voor de rommelmarkt. Moet ik misschien nog eens in neuzen. Wie weet vis ik er dingen uit die achteraf best leuk zijn. Dump ik de afdankertjes bij haar. Plus een berg kapotte sokken. Heeft Juffrouw Jo tenminste iets beters te doen. Patricia gaat de Free Fashion uitdaging aan om 365 dagen niet te shoppen, probeert elke werkdag iets anders te dragen en maakt daar foto’s van. Ook afkicken van fast fashion? Kijk op www.freefashionchallenge.com Foto's: privébezit

Musicalliefde in Londen

Toen ik Ron Link in een lendendoekje over het podium zag zwaaien, wist ik: ik hou van musicals. De zang, dans, kostuums, het decor: een complete beleving waarin ik mezelf helemaal kan verliezen. Na iedere musical die ik bezoek, ben ik dagenlang nog in de ban. Musicalliefde Mijn musicalliefde werd dus aangewakkerd door Tarzan, waarna vele musicals volgden. Zo blies groene heks Willemijn Verkaik uit Wicked me omver met haar ongelofelijk krachtige stem, liep ik door het vrolijke Mary Poppins met een grote grijns de zaal uit, hakte Next To Normal er dusdanig in dat ik tranen met tuiten huilde, was Soldaat van Oranje een productie van een heel nieuw kaliber en maakten de destijds nog relatief onbekende hoofdrolspelers van Miss Saigon diepe indruk op me met hun spel en zang. Ze zijn zo leuk In Nederland leeft het musicalgenre heel erg: ondanks de crisis boeren Joop van den Ende en Albert Verlinde nog altijd goed met hun grote voorstellingen, waarvoor je zo rond de 70 euro per ticket neertelt. Ik heb het geluk dat ik voor mijn werk regelmatig nieuwe musicals mag bezoeken en dan ook de hoofdrolspelers mag interviewen. Wat opvalt aan dit soort bekende Nederlanders, is dat ze zo leuk zijn. Oprecht leuk. Musicalsterren zijn naast enorm gepassioneerd ook super aardig. Ze kletsen honderduit. Bovendien werken ze keihard; avond aan avond leveren zij op het podium een topprestatie. Op naar Londen Je kunt je vast voorstellen dat ik even een vreugdedansje deed toen ik de kans kreeg om twee dagen naar Londen te gaan: dag 1 met Joop van den Ende voor zijn nieuwste productie Ghost en dag 2 met Albert Verlinde, die Shrek naar Nederland haalt. Samen met cast en crew zouden wij journalisten de Engelse variant van deze musicals gaan bekijken en de Nederlandse hoofdrolspelers interviewen. Ogen tekort Ik kan je vertellen: het was TE GEK. Niet alleen was ik nog nooit echt in Londen geweest en genoot ik van de geweldige sfeer in die stad (ik wil snel terug!), ook heb ik met open mond zitten kijken naar de crème de la crème van de musicalwereld op het befaamde Londense West End. Vooral de musical Ghost, gebaseerd op de film uit 1990 met Demi Moore en Patrick Swayze in de hoofdrollen, was bijzonder. Het stuk staat bol van nieuwe special effects en illusies, ik kwam ogen tekort. Avontuur Na afloop sprak ik de enthousiaste Ton Sieben, Celinde Schoenmakers en Freek Bartels, die enorm veel zin hebben om hier in Nederland aan de slag te gaan. Datzelfde geldt voor William Spaaij en Kim-Lian van der Meij, die in de huid van Shrek en zijn prinses Fiona gaan kruipen. Niet alleen voor mij was Londen een groot avontuur, voor hen was dat natuurlijk al helemaal het geval: hun nieuwe uitdaging is officieel begonnen! Ik kan in ieder geval niet wachten om hen in de Nederlandse theaters te gaan bewonderen, nu ik de aftrap van deze twee producties van zo dichtbij heb meegemaakt. Maar eerst ga ik op jacht naar kaarten voor de show die nu al volop bezig is en waar ik vanwege heel veel jeugdsentiment erg nieuwsgierig naar ben: The Little Mermaid! Beeld: privébezit

Mijn natuurlijke instincten

Vorige week werd ik verblijd met fantastisch nieuws: ik mag aan de slag als vaste blogger van Viva. Extatisch was ik. Ik kon niet wachten om jullie mee te nemen in mijn wekelijkse overpeinzingen en dromen. Dat gevoel verschoof de afgelopen dagen steeds meer naar lichtelijk podiumvrees. Ben ik wel bestand tegen ongezouten kritieken? Heb ik zelf soms niet een iets te scherpe mening over maatschappelijke onderwerpen? En als Vivalezer moet je één ding van me weten: ik kan me af en toe zo laten meeslepen, dat ik onbedoeld meer van mezelf bloot geef dan ik van te voren had bedacht. De ene keer wat gênanter dan de andere keer. Maar dat hoort erbij als blogger, vind ik… Net dat beetje meer Zaterdag sta ik mezelf tussen twintig anderen in de moeilijkste posities te wringen, op de yoga docentenopleiding. Een zweetdruppeltje glijdt langs mijn gezicht naar beneden, ik ontspan even, om vervolgens een nieuwe poging te doen. Tevergeefs. Of de anderen hebben iets meer rek of bij mij zit net dat beetje meer in de weg. Ik denk terug aan de tijd toen ik met karate begon. Als kind kon ik nog geen koprol, dus je begrijpt dat een goede karatetrap een behoorlijke uitdaging was. Inmiddels, al héél wat jaren verder, loop ik al enige tijd met een zwarte band om, schoppen te maken naar de oren van twee meter lange mannen en kinderen les te geven in die ooit zo moeilijk lijkende karatetechnieken. Als ik dat kan, dan kan ik dit ook. Uiteindelijk. Gezonde portie zelfreflectie Net als bloggen voor Viva. Scherpe blogs zijn zo gek nog niet, niemand zit op ‘onscherpe blogs’ te wachten. Van de ongezouten reacties daarop kan ik misschien nog wel het meest leren. Het zorgt in ieder geval voor een gezonde portie zelfreflectie. Wat overeenkomt met yoga. Het vergt namelijk een hoop zelfreflectie én zelfdiscipline om een echte ‘yogini’ te zijn. Geen vlees en vis, geen alcohol, elke dag yoga beoefenen en de achterliggende filosofie bestuderen. Echte zelfdiscipline is je niet overgeven aan al je verlangens, zoals ongezond eten bijvoorbeeld. Ik check de zaal nog een keer. Vrijwel iedereen is superstrak. Dunne beentjes, gespierde armen, shirtjes die om het lichaam zwieren. Ik neem me voor er ook dit keer helemaal voor te gaan. Als ik iets doe, moet ik het natuurlijk wel goed doen. Kwestie van sterk zijn. Ik ben geen dier en sta boven mijn natuurlijke instincten. Tussen de normale stervelingen Na de drie uur durende yogatraining zeg ik iedereen gedag en stap buiten de warme en stralende voorjaarsdag in. Over het pleintje loop ik weer tussen de normale stervelingen. Mensen met patatjes in hun handen. Pizza’s op terrasjes. Allerlei soorten geuren dringen mijn neus binnen. Zelfdiscipline dus. Een minuutje later haast ik me naar de bushalte. Met een supersize softijsje met chocoladesprinkles in de hand. De goedgemutste buschauffeur lacht me toe. Ach, met karate ging het ook niet van de een op de andere dag, stel ik mezelf maar gerust. En mijn lichte podiumvrees? Ik neem snel nog een hapje. Die zal ook vast vanzelf wel verdwijnen. Foto: Privé

Ongecensureerd

Zo’n feestje waar je niemand kent, alleen de jarige. Na drie zoenen - het cadeau - vraagt ze of je iets wilt drinken en weg is ze. Je kijkt de tuin rond, vervloekt jezelf in stilte, dat je nu geen roker bent. Je zou met je hand als windscherm een peuk opsteken, je nonchalant tegen de dichtstbijzijnde muur werpen en wel zien wat komt. In plaats daarvan zie je op je zwarte jurkje - in het licht van de warmtebron - draderige stofjes verschijnen. Bij de tap staan mannen met rode gezichten bier te drinken. Hoofden worden in nekken geworpen. Gebulder klinkt uit boven Nederlandse rapmuziek. Vrouwen klossen langs op plateauzolen. Ze nippen aan iets mousserends, terwijl ze gillen hoe geweldig het is: een gele panty. En net als je een spurt wilt maken, hoor je een stem achter je, die vraagt: ‘wie ben jij?’ Ben ik ambitieus? Enorm. Ben ik lui? Zeker weten! Mezelf voorstellen. Op een feestje. In mijn allereerste blog voor Viva. Ik vind het maar lastig. Een mens zit complex en tegenstrijdig in elkaar. Ben ik ambitieus? Enorm. Ben ik lui? Zeker weten! De meeste mensen vragen daarom niet meer naar wie je bént, maar naar wat je doét. Dat is concreet en ondubbelzinnig. En toch antwoordt nooit iemand dat ze de hele dag met een boek onder de dekens ligt, of op haar werk het meest uitkijkt naar de lunchpauzes. Op feestjes heb ik vaak het idee te praten met de gecensureerde versies van de mensen zelf. We zijn allemaal jong, succesvol, of tenminste veelbelovend, hebben een fantastische relatie, of zijn toch tenminste happy single en zitten vol met bruisende energie. Overal. Altijd. De ongecensureerde versie Zelf schuif ik ook geregeld mijn gecensureerde versie naar voren. Lekker makkelijk. Sociaal wenselijk ook. Mijn gecensureerde versie is net afgestudeerd, freelance tekstschrijver, heeft een lieve vriend die in september haar man wordt, houdt van experimenteel kokkerellen, komt net terug uit New York en sprong laatst alleen uit een vliegtuig. Echt interessant wordt het pas als ik mezelf helemaal laat zien. Inclusief mijn bange ik, mijn kritische ik, mijn arrogante ik, mijn luie ik. Hier op Viva.nl zal ik mijn ongecensureerde ik laten spreken en ik hoop op jullie ongecensureerde reacties! Foto: Privébezit

Kerstmis in de zomer

Nog zeventien nachtjes tot ik gelukkig ben, tot ik glimlach van oor tot oor en drie weken lang het gevoel heb of ik zojuist mijn eerste kus heb mogen herbeleven. Het spijt me, ik heb het echt over het Europees Kampioenschap voetbal. Nee nu niet meteen wegklikken, ik ben geen bierlurkende middenstipzombie, heb geen abonnement op Eredivisie Live en kijk niet naar Studio Sport. Ik hou van winkelen, snotterfilms kijken en heel veel kletsen. Het is dat er een piemel aanhangt, anders zou je zweren dat ik een vrouw was (zelfs m’n cupmaat is tegenwoordig best indrukwekkend!) Oranje rotzooi Maar als de eerste zonnestralen hun gezicht laten zien, en de eerste oranje rotzooi (want dat is het) in de schappen verschijnt, dan begint het bij mij al te kriebelen. Ik zoek dan vast een paar mooie Hazes krakers op om in de stemming te komen, en verheug me op het komende EK of WK op manieren die je je niet eens kunt voorstellen (er zit soms zelfs een spontaan sprongetje in de lucht in). Mark Rutte op z'n fietsje Vanwaar dan ineens die liefde voor voetbal? Niet! De sport heeft er namelijk geen bal (haha) mee te maken. Een van de redenen dat ik graag naar Amerika ga, is omdat ik het heerlijk vind dat die Amerikanen zo trots zijn op hun land. Geen kwaad woord over de eigen natie, en daar houd ik wel van. Zij hebben dat, wij hebben Mark Rutte op z’n fietsje. Nederlanders zijn in de regel niet heel trots op hun land, terwijl we wel veel hebben om trots op te kunnen zijn. Hysterie Maar als er een kampioenschap voetbal aantreedt, Nederland doet het een beetje goed, en de temperaturen lopen, net als de gemoederen, hoog op, dan verstomt dat negatieve ‘Ach we liggen er toch zo uit’ en dan staan de neuzen ineens massaal dezelfde kant op. We worden kampioen! Ik snap heel erg goed dat er mensen zijn die een hekel hebben aan die oranje-hysterie, maar ik kan er zo ongelooflijk van genieten. Drie weken lang lijkt alles stil te liggen, ineens lijkt (met nadruk op lijkt) een crisis niet meer belangrijk te zijn, bedrijven sluiten onzinnige deals, en er is zo ontzettend veel blijdschap. Wind onder mijn vleugels is dat. Het gaat niet om het voetbal, dat spel kan me gestolen worden. Maar ik vind het zo hoopgevend om te zien dat, wat er ook gebeurt, er altijd tijd en ruimte is voor een feestje, voor blijheid en lachende gezichten, voor éénheid. Die ontzettende trots om een stom spelletje. ‘Ik kom uit Nederland, fucking Nederland hoor je!’ De Duitsers Het is ook precies om die reden dat ik die enorme knoop in mijn maag voel als we er weer door de Duitsers zijn uitgetrapt. Niet om die beker, geef die maar aan een ander. Maar omdat alles dan weer normaal is. Niets geen natie, niets geen feest, alleen maar Mark Rutte en zijn fiets. Misschien ben ik dan één per jaar een echte kerel, maar wat verheug ik me op het komende EK. Net kerst, maar dan in de zomer! Foto: Thinkstock + Photoshop

Loeihard

De meeste mensen houden hun stemgeluid op een heel beschaafd niveau. Maar 'de meeste mensen' is niet iedereen, en zoals wel vaker vallen de uitzonderingen op z'n zachtst gezegd (bwaha) nogal op. Stel je deze situatie voor: je zit in de trein - ik weet het, voor sommige mensen is dit moeilijk voorstelbaar, maar iedereen kent de situatie - in een niet-stiltecoupé. Normaal gesproken kun je dan rekenen op een aangenaam geroezemoes waarbij je heerlijk kunt wegdutten, lezen, je nagels knippen of wat dan ook. Echter na een paar minuten merk je dat er een stoorzender tussen het aangename geroezemoes zit. Aan de telefoon Goed, deze jongen heeft dus een behoorlijk hard stemgeluid. En met hard bedoel ik: ik zit vijf bankjes verderop en dan nog heb ik het idee dat hij schreeuwt. Eerst denk ik nog even dat hij aan de telefoon zit, want aan de telefoon wil het mij ook wel overkomen dat ik veel te hard ga praten (oké: dat gebeurt eigenlijk meestal). Om de een of andere reden lokt het feit dat je niet kunt zien tegen wie je praat nu eenmaal geschreeuw uit, net zoals je op een feestje altijd harder gaat praten. Bovendien kon ik de persoon niet horen met wie hij een gesprek voerde. Toch bleek het geen telefoongesprek te zijn. Iets opzij leunen om te kijken leerde mij dat er een meisje naast hem zat dat met hem praatte; zij wél op normaal geluidsniveau. Vandaar. Misschien dat ze daarom zo schreeuwt Andere situatie: een kantoortuin met verschillende afdelingen en zeker vijftig flexplekken, één medewerker (die er gelukkig niet al te vaak is) met een stemgeluid dat je zelfs kunt horen als je op een andere verdieping werkt. Elke keer als zij er is vraag ik me af of ze niet in de gaten heeft dat werkelijk iedereen alles kan horen wat ze zegt tegen de collega die pal naast haar zit. Er komt niet eens een telefoon aan te pas, wederom. En het nadeel is: ze hoort zichzelf heel graag praten. Misschien dat ze daarom ook zo schreeuwt, wie zal het zeggen. Allemensen wat hard Een korte zoektocht op internet levert verschillende antwoorden op de vraag waarom sommige mensen toch zo allemensen hard praten. Het zou te maken kunnen hebben met een gehoorbeschadiging, of met je opvoeding (mensen in je omgeving die ook hard praten) of simpelweg met asociaal gedrag. Dat laatste geloof ik sowieso niet. Als je je ervan bewust bent dat je te hard praat, draai je de volumeknop wel terug. Al was het maar omdat niet iedereen hoeft te weten wat je vanavond gaat eten. CC foto: Howard Lake

Spruitjesmonsters

Meewarige blikken van andere moeders. Gefluister in de speeltuin. Ik heb het verpest, geloof ik, ze vinden me een opschepper. Je hoort je kind niet op te hemelen, daar houden andere moeders niet van. Bord vol spruiten Denk nou niet dat ik mijn jongetjes als engeltjes presenteer, en ik heb ook nooit beweerd dat ze hoogbegaafd of bijzonder getalenteerd zijn. Nee, ik heb argeloos verteld dat ze gek zijn op groente. Niet om op te scheppen, maar omdat ik het zelf zo grappig vind. Het grappigst vind ik dat ze het liefst spruitjes eten. En dan niet de voorgeschreven 200 gram, maar een bord vol. Ze maken ruzie om het laatste schepje broccoli en laten van een hele bloemkool precies één roosje over voor mama. Hilarisch vind ik dat, je kunt me werkelijk opvegen als ze zo'n stunt uithalen. Oorlog aan tafel Natuurlijk weet ik wel dat de meeste kinderen gaan kokhalzen als ze maar aan spruitjes denken. Dat er hele oorlogen worden uitgevochten aan tafel. En dat andere moeders een dagtaak hebben aan het verstoppen van groenten in soep of pastasaus. Daar kan ik dus niet over mee zuchten. Vroeger wel, toen lustte mijn oudste ook helemaal niks, maar sinds opa een moestuin heeft is ie helemaal omgeslagen. Jammer voor mij, want het verbond van moeders-met-kinderen-die-geen-groenten-eten duldt geen afvalligen. Ik hoor gewoon gezellig mee te klagen over het gedram aan tafel, of mijn mond te houden. Maar ik moet zéker niet vertellen dan die van mij liever sperziebonen eten dan frietjes. Net gewone kinderen Verder zijn het net gewone kinderen hoor. Ze peuteren in het openbaar uit hun neus, slaan soms vreselijk schunnige taal uit en piesen bij voorkeur tegen bomen. Ze staan op zondagochtend kwart over zes op mijn bed te dansen en hebben met pen op mijn muur getekend, een maand nadat ik had gewit. Maar het mag allemaal niet baten, ze eten groenten en daar had ik over moeten zwijgen. Misschien waait het over als ik er niks meer over zeg, over een jaar zijn de andere moeders het vast vergeten. Dat moet ik dan wel even noteren in mijn agenda, want ik val natuurlijk vreselijk door de mand als mijn kids op hun verjaardag mogen kiezen wat ze willen eten. Kom ik aan met mijn worteltjestaart..... Foto: privébezit

Wat moet dat voorstellen ? (4)

Goeiemiddag! Ga er maar even goed voor zitten en kraak die creatieve hersencellen, want we hebben weer een foto voor je; deze week is 'Wat moet dat voorstellen' een verzin én win editie! Maar voordat we van start gaan met een nieuwe afbeelding, eerst even het geheugen opfrissen met die van vorige keer.

En dit zijn de favoriete onderschriften van de redactie: “Rayonhoofden twijfelen nog aan haalbaarheid Elfstedentocht” - Sabeltandcavia “Bomaanslag bij spermabank”- Wateengedoe “Ik zei nog zo: 'Geen bommetje!'” – Lotte35 “Nieuwe ministersploeg presenteert zich op bordes Huis ten Bosch” – Doluca “Nieuwste variant vogelgriep teistert bevolking“ – Prettywoman27 Win…..beestachtig, mooie t-shirts! Hou jij van leuke, exclusieve mode? Probeer dan deze week het meest originele onderschrift te verzinnen. Degene met de leukste inzending mag twee t-shirts uitzoeken op de website van monkeyslovebananas.nl . Niet verkeerd toch? Dus post jouw onderschrift op het forum! Hieronder een toepasselijke foto voor deze week:

Foto: Thinkstock

Wat windt jou op?

Een ondeugend smsje, een speelse blik, dirty talk aan de telefoon, stiekeme aanrakingen... Dat zijn de dingen die mij in the mood krijgen. Als mijn vriend zich aan deze trucs der verleiding waagt, krijgt hij gegarandeerd een gepassioneerde vrijpartij als beloning. Als was in zijn handen Maar, niet alleen deze spannende toespelingen zorgen ervoor dat ik zin krijg in seks. Ik ben ook iemand die zwicht voor lieve woordjes en romantische gebaren. Het klinkt in eerste instantie misschien niet zo geil, maar als mijn vriend me in mijn ogen aankijkt en me vertelt hoe veel hij van me houdt, ben ik als was in zijn handen. Ook een lief briefje op mijn kussen of een intiem dinertje in mijn favoriete restaurant, zorgen ervoor dat ik hem het liefst zo snel mogelijk m’n bed in wil sleuren. Liefdesverklaring Ik ben daar niet de enige in, blijkt uit onderzoek. Bijna de helft van de vrouwen geeft toe dat een liefdesverklaring hen direct in de juiste stemming brengt. De meeste vrouwen vallen eerder in katzwijm van een ‘ik hou van je’ dan door een ‘wat ben je toch een lekker wijf’. Is ouderwetse romantiek dan de sleutel tot een goed seksleven? Boeketreeks Voor mij is het de afwisseling die het ‘m doet. Ik wil intimiteit, voelen dat mijn vriend écht van me houdt en dat ook van hem horen. Dat geeft de seks ook nét dat beetje extra. Het is echter niet de bedoeling dat mijn leven op een zoete boeketreeks gaat lijken. De aantrekkingskracht tussen ons, die er zo sterk is, moet ook levend gehouden worden. Spel der verleiding Ik wil niet alleen de liefde van zijn leven zijn, zijn maatje en zijn levenspartner, maar ook zijn minnares. De vrouw waar hij opgewonden van raakt, over fantaseert, die hij sexy vindt. Die hij het liefst alle hoeken van de kamer wil laten zien. Dat gevoel krijg ik niet bij een goed gesprek onder het genot van een flesje wijn. Dat krijg ik als hij me uitdaagt, mooie lingerie voor me koopt of me onder werktijd laat weten wat hij die avond met me wil doen. Ouderwetse romantiek does nog altijd the trick. Maar het spel der verleiding is voor mij een minstens zo grote turn on! Beeld: Thinkstock

Ring, ring! Met borst spreekt u..

Bellen met je borsten was nog nooit zo gemakkelijk als met de… iPhone-beha. Facetime met je borsten Tja, als smartphone-verslaafde mag je deze nieuwe hype natuurlijk niet missen. Twee studenten uit Amerika besloten dat het over en uit was met het nooit-weten-waar-je-telefoon-en-pasjes-te-laten-met-uitgaan en ontworpen de multifunctionele beha ‘Joey’. Aan de zijkant van de beha, onder je oksel, kun je in een zakje je telefoon, pasjes of geld kwijt. Nooit meer gezeul met handtasjes of overvolle clutches. Alleen jij en je beha! Nipplegate Je kunt je afvragen of het echt sexy is als je tijdens een wilde nacht met een man of vrouw eerst een hele vracht spullen uit je beha moet halen. En graaien in je topje als je telefoon rinkelt, is nou ook niet bepaald charming: “Sorry, schat!” Janet Jackson met haar nipple gate is er niets bij. En is die iPhone eigenlijk wel waterbestendig na wat transpiratie van een avondje swingen? Wat als plots de camera aanplopt en je tepels fijn op de foto gaan? En op Facebook eindigen... Of zitten er net een paar vriendelijke handen je romige borsten te betasten, gaat me er toch een trilalarm af! Bummer... En dan hebben we het nog niet over de straling. Ik ben sceptisch over de iPhone-beha. Geen leuke strakke jurkjes of tops meer, altijd een wijd shirt aan om je telefoon en talloze ander meegebrachte meuk te bedekken. En dan dat onverwachte getril bij je borsten... Not my cup of tiet. Of wordt dit het nieuwe seksspeeltje van de eeuw? Jij mag het zeggen. ©Beeld: Joeybra

Weekend van de Rollende Keukens

Dit weekend kun je in Amsterdam je hart op halen als culinaire liefhebber. En wel op een festival met rollende keukens. Een verslag... Weekend van de Rollende Keukens De naam zegt het al, dit weekend staat in het teken van Meals on Wheels. Je kunt het eigenlijk geen trend meer noemen, want het is al een paar jaar populair: de foodtruck. Inmiddels al veel meer dan een 'truck' want het varieert van VW-busje, mini (Vitamini, erg leuk gevonden) en caravan tot verrijdbaar stalletje. Een greep uit het assortiment Het festival begint om 13.00 uur, een mooie tijd voor lunch. Ik wil niet bij keuken nr. 1 verzadigd zijn dus pakken we overal wat. Eerst lopen we een verkennende ronde: wat is er allemaal? Onderweg stoppen we bij De Espressobus, waar twee jonge mannen verse espresso maken, een heel goed begin. We lopen verder en passeren crêpes, wafels, ijs, tosti's, saté, pulled pork bbq en drie uur slowcooked spareribs (aan de rij mensen te zien erg goed). Even verder kunnen we verse Indiase chai voor een euro niet weerstaan. We zien homemade taartjes, broodjes, salades, Franse kreeftenbisque, houtoven pizza, shakes, cocktails, sappen en koffie. Teveel lekkers om hier op te noemen. Een lekker dagje uit Een dag of zelfs een paar uur Rollende Keukens is zeker de moeite waard. De sfeer is goed, van jong tot oud en ook voor kinderen is er van alles te doen (kinderkeukens, muziek, et cetera). En ben je uitgegeten, dan ben je binnen 10 minuten lopen op de gezellige Haarlemmerdijk! Wat, wanneer en hoe? Vanaf vandaag tot en met zondag 20 mei staat het Westergasfabriekterrein in Amsterdam in teken van mobiel lekker eten. Nou ja, voor dit weekend staan de mobiele keukens stil, zodat je op je gemak rond kunt kijken. Toegang is gratis en je eet er tegen bescheiden prijsjes. Elke dag van 13.00-23.00 uur. CC Foto: Privébezit

Het grote berenhuis…

Lieve Robin, Ik ben je een verklaring schuldig. Je bent nu vijftien maanden oud en je denkt misschien dat alle kindjes twee mama’s en papa’s hebben, en drie hele drukke broers en zusjes, maar ik kan je vertellen, heel normaal is dat niet, dat is alleen zo in onze mafketelwereld en misschien een handjevol andere mensen. Je begint nu langzaam maar zeker de dingen te begrijpen die ik tegen je zeg, dus laat ik het maar even uitleggen. Ik ben je papa, maar dat had je wel door geloof ik. Mama woont ook in dit huis, daar zijn we blij mee, want als je het aan mij zou overlaten zat elke dag je luier omgekeerd en je schoentjes aan de verkeerde voeten. Papa is niet zo handig weet je. Waar ik wel heel goed in ben is dingetjes opschrijven. Artikelen, liedjes (daar is die gouden plaat van die je zo mooi vindt!), vertalingen, dat soort dingen. Dat doe ik vanuit huis, daarom zie je me hier altijd rondwandelen. Ook dat is niet overal zo hoor! Allemaal samen En die andere mensen? Dat zijn je oom en tante, M. en R. En D., I. en F. zijn je neefje en nichtjes. We wonen allemaal samen in één huis. Want het is crisis weet je, omdat de mensen die op ons geld moesten passen dat niet netjes hebben gedaan. Met z’n allen samenwonen is heel efficiënt en handig en zo kon oom M. ook aan zijn eigen bedrijf werken. Mama en tante R. hebben ook een bedrijf, die bakken koekjes (zo is papa aan z’n dikke buik gekomen). Allemaal thuis, vanuit een net iets te klein kantoortje. Knettergek Voor jou is het allemaal heel normaal vriendje, maar dat ziet niet iedereen zo. Sommige mensen verklaren ons voor gek dat we dit met z’n allen doen, en tja, misschien moet je er ook wel een beetje gek voor zijn om het te kunnen. Het leven is wat je ervan maakt kleine man, dat wil ik je heel graag meegeven. Daarom zal ik je vanaf nu blijven schrijven. Om je te vertellen hoe ik het leven zie, hoe ik hoop dat jij het leven zult zien, maar vooral ook om je wie weet, ooit, te laten zien en lezen hoe wij ons leven leven in het grote berenhuis, zoals we dat inmiddels noemen. Een leven dat duizend keer zo bijzonder is sinds jij er deel van uitmaakt. Slaap maar lekker vriendje, x Papa

Beschuit en chocopasta

Ik heb geen vork, ik heb geen gordijnen, ik heb geen shampoo, ik heb geen kussen, maar ik heb wel een rol beschuit. En toevallig is dit de lekkerste beschuit ooit. Mijn blote voeten worden gestreeld door het vochtige gras, een versleten deurmat prikt aan mijn billen. Ik neem de laatste stralen van de zon in me op voor ze achter de bomen zakt. Druk kauwend veeg ik wat scherpe kruimeltjes van mijn vest en spijkerbroek en zucht. Ik eet beschuit in de deuropening van mijn huis. Mijn eigen beschuit. In mijn eigen huis. Ik steek mijn wijsvinger in de glazen pot die naast me op een stoeptegel staat en ik besmeer een vierde goudkleurige droge koek royaal met chocolade. Waar beschuit en chocopasta zich bevinden binnen de schijf van vijf weet ik niet precies, maar ik had me geen bevredigendere eerste maaltijd kunnen wensen. Als mijn moeder mij nu zou zien zitten, beschuit als avondeten, smerend met mijn vingers, op de grond, zonder bord, bruine vegen in mijn mondhoeken en kruimels in mijn haar, dan zou ze me komen halen. Die gedachte maakt dat mijn vijfde beschuitje nog net iets lekkerder smaakt. Foto: Gettyimages + photoshop

Suikerbrood en stille huizen

Dag. Mijn naam is Gerhardt. Ik blog vanaf vandaag 1 maal per week voor Viva. Ik ben zanger en musicus. Onder mijn eigen naam Gerhardt en met de band Beans & Fatback treed ik op. Daarnaast schrijf ik columns voor een daklozenkrant en doe van alles en nog wat in de culturele sector. Laten we iets afspreken: jullie leren mij kennen door mijn blogs te lezen, dan leer ik jullie kennen door jullie reacties. Deal? Leuk! Het huiskamerconcert Vanavond ga ik naar de verjaardag van Frans Molenaar, de couturier. Ik ga ook een aantal liedjes zingen. Daarna ga ik door naar Antwerpen om een huiskamerconcert te geven. Dat is altijd erg intiem, spannend en bovenal erg gezellig. Het is telkens weer bijzonder dat iemand zijn/haar huis openstelt om vervolgens met een groep mensen in stilte van muziek te genieten. Stilte vind ik iets heel moois. Het is helemaal niets, stilte. Ontastbaar en niet te proeven, maar zo goed te voelen. Je hebt nare stiltes, ongemakkelijke stiltes, fijne stiltes, spannende stiltes of opwindende stiltes. Ik houd heel erg van stilte. Ik heb het soms nodig om mijzelf aan op te laden. Om weer ruimte te horen voor nieuwe liedjes. Hoe kan ik immers iets nieuws horen, wanneer er telkens lawaai om me heen is? Heerlijke stilte Ik creëer soms situaties waarin het helemaal stil is rondom me. Ik ga alleen naar de zee om te wandelen. Doe de radio uit in mijn auto wanneer ik, na afloop van een optreden, in de nacht over de snelweg raas. Dikwijls kom ik na een optreden diep in de nacht thuis, neem dan een glas Whisky, kijk wat TV, lees de krant door of zit nog even buiten in de tuin. Heerlijk stil is het dan. De ene keer moet ik er best veel voor doen om het even stil te hebben rondom me. Een andere keer wordt het me in de schoot geworpen. Zoals dat met zoveel dingen gaat in het leven. Morgenvroeg hoef ik er niets voor te doen. Ik heb het huis voor mij alleen en kijk er nu al naar uit. Verse koffie, suikerbrood met echte boter erop en een stil huis. Met een beetje geluk komt er iets om de hoek gluren in mijn stille hoofd; een gedicht of melodie. Wat betekent stilte voor jou?

Boekrecensie: Het anti-sleurboek

Baal je weleens van je baan? Dan zou het kunnen dat je lijdt aan sleur, in welke zin van het woord dan ook. Dit boek belooft je ervan af te helpen. Hoog in de gele zone Ik ben niet ontevreden met mijn werk. Een echte baan heb ik niet omdat ik als freelancer werk, maar werken doe ik natuurlijk wel, dus ook op mij zou dit boek van toepassing kunnen zijn. Met de twee tests op de site van het boek, de 'workaholictest' en het 'anti-sleurkwadrant', kom ik er voor ik ga lezen achter waar ik nu sta. Met mijn anti-sleurkwadrant valt het mee (goed nieuws), maar ik scoor wel hoog in de gele zone in de workaholictest. Toch maar eens gaan lezen dus. Werkwensen Na een iets te lange eerste helft van het boek waarin auteur Bart Flos uiteenzet wat sleur precies is (alle vormen van repetitie in je werk en/of leven, ook als je het structureel veel te druk hebt) begint het bruikbare deel. Daarin legt hij uit dat of je blij bent met je baan afhankelijk is van allerlei factoren, waarbij als belangrijkste je eigen werkwensen gelden. De een presteert op zijn best als hij continu iets te veel taken op zijn bordje heeft, de ander wordt al gek als hij er alleen maar aan denkt. Er is ook veel aandacht voor de bore-out, als tegenhanger van de burnout: structureel zo weinig te doen hebben dat je je dood verveelt. Onveranderlijk? Het wordt echt interessant als het boek handreikingen gaat geven om verandering te brengen in je situatie. Daarvoor zijn grofweg drie opties: je huidige baan veranderen, een andere baan zoeken of je laten omscholen voor een geheel nieuwe carrière. De meeste aandacht is er voor optie 1, want die kan de moeilijkste lijken van allemaal. Hoe vaak leg je je niet neer bij dingen zoals ze gaan tussen jou en je leidinggevende, volgens bedrijfspolicy of zaken die anderszins 'onveranderlijk' zijn? Bart Flos geeft echt waardevolle ideeën en stappenplannen om het tóch zover te krijgen. Salaris vs. vrije tijd Hij schuwt daarbij ook niet de confrontatie met je eigen vooroordelen over wat werk hoort te zijn. Waarom zou je altijd maar omhoog moeten op de ladder? Als je te veel op je bordje hebt en denkt dat de functie gewoon te hoog gegrepen is, kun je ook bij je leidinggevende aangeven dat je juist omlaag wilt en het bijbehorende lagere salaris met een glimlach accepteren omdat je er vrije tijd voor terugkrijgt. Wat hij maar wil zeggen: er zijn veel meer opties dan je misschien zelf voor mogelijk houdt. Voor iedereen die werkt Jammer is wel dat, hoewel dit boek officieel gericht is op alle werkenden, het vooral ingaat op de situatie van mensen in loondienst. Voor mij persoonlijk was het daardoor minder bruikbaar dan ik had gehoopt. Maar de inzichten over werk en leven zijn alsnog waardevol, voor mij en voor iedereen die werkt. CC foto: SPCBrass

Nicolette Kluijver is een wereldverbeteraar

Zwanger door de sloppenwijken van Nairobi struinen, een landbouwcarrière verruilen voor een jetsetleven, een lesbische vrouw spelen in Van God Los: Nicolette Kluijver doet het allemaal. De BNN-presentatrice snapt wel waarom ze voor de lesbische rol bij haar uitkwamen. “De scènes zijn soms best heftig, ze wilden iemand van wie ze verwachtten dat ze het zou durven. Die reputatie van durfal heb ik. Bovendien ben ik geen actrice - ik had dus niets te verliezen.” Vrijscène De vrijscène die erbij hoorde was niet makkelijk. Gelukkig kon Nicolette het goed vinden met haar tegenspeelster. “Als ik haar niet had gemogen, had ik het waarschijnlijk niet getrokken. Neemt niet weg dat het moeilijk is om met iemand te vrijen waar je verder niets mee hebt. En dan ook nog zorgen dat het er een beetje geil uitziet. Het duurde drie uur voordat de scène erop stond.” De blondine, die inmiddels in verwachting is van haar eerste kindje, heeft geen standaard carrièrepad bewandeld. Vroeger zat ze als paardenmeisje op de Land- en Tuinbouwschool, maar werd model en uiteindelijk ook presentatrice. “Niets lag in de lijn der verwachting. Ik ben ambitieus, maar had geen vastomlijnde toekomstplannen. Je zou kunnen zeggen dat alles me min of meer is overkomen.” Onbevangen Nicolette vertelt dat ze zich overal meteen in stort. Dat is niet altijd heel handig. “Ik denk niet na, ik doe. Ik ben een keer ballonnenmeisje geweest bij McDonald’s, dat is best raar als je vegetariër bent. Alleen realiseerde ik me dat te laat. Aan de ene kant is die onbevangenheid leuk, aan de andere kant zorgt het voor een continue spanning: wat ben ik nou weer aan het doen en hoe kom ik hier uit?” Wereldverbeteraar Momenteel is de presentatrice bezig met een programma over tienermoeders. Dat past goed bij haar enorme maatschappelijke bevlogenheid. “Ik heb sterk de behoefte om verhalen te vertellen zonder oordeel. Ik wil een bepaalde oprechtheid in mijn programma’s stoppen.” Wat ze ermee wil bereiken, weet ze ook heel goed. “Wellicht zit er iemand te kijken die net voor die ene beslissende keuze in zijn of haar leven staat. Ik hoop dat ze dan het juiste pad kiest”, legt ze uit. “Er zit misschien wel een wereldverbeteraar in me. Ik wil mensen bewust maken van de wereld om hen heen en sta maar wat graag met opgeheven vinger te schreeuwen: ‘Kijk wat er gebeurt!’ Terwijl wij in alle luxe en veiligheid thuis zitten, worden ergens anders meisjes verkracht of kinderen geboren met hiv.” Lees het volledige interview in Viva 21 die vanaf woensdag 16 mei in de winkels ligt.

Wie Wat Waar

Voor wie niet tegen verandering kan, volgt er een zware tijd! Viva.nl trekt de komende dagen namelijk een blik open met nieuw talent. Vier bloggers (2 mannen, 2 vrouwen) gaan het team van bloggers versterken. En hoe?! Geen onderwerp gaan zij uit de weg. Allen met een eigen invalshoek, met een eigen achtergrond en binnenkort hopelijk met een eigen schare fans ;-) Wie het zijn, wat zij doen en waar zij vandaan komen, leggen ze mooi zelf uit. There's no time like the present! En dus beginnen zij vanaf morgen zonder verdere introductie van onze kant met bloggen. Een warm welkom is dus zeker op zijn plaats na deze sprong in het diepe. Om jullie niet helemaal in het ongewisse te laten, doen wij vast aan namedropping. Is helemaal van nu toch? *knipoogt nog maar weer een keer* Chantal, Gerhardt, Leonie & Martin: welkom!!! PS Later deze week kun jij bepalen wie dit dreamteam compleet zal maken. Dan plaatsen wij de blogs van de mensen die strijden om de WildCard op Viva.nl. Dan uiteraard mét korte introductie en -héél belangrijk- met stemformulier.

Stiekem shoppen

Station Amsterdam Zuid was ooit een van mijn veilige zones. En met veilige zones bedoel ik: plekken waar ik niet in de verleiding kom om kleren te kopen. Maar nu zit er sindskort een winkel van Sissy Boy. Ik loop er praktisch naar binnen als ik uit de fietsenstalling kom. Het is niet eerlijk. Laat een alcoholverslaafde elke ochtend langs de Gall & Gall lopen en ik zweer je: die gaat een keer voor de bijl. Even heb ik overwogen mijn fiets aan de achterkant van het station te parkeren, maar hallo, ik laat me toch niet wegjagen? De ergste vraag Gevolg: ik word elke ochtend herinnerd aan mijn shopverbod. En mocht ik dat vergeten, dan zijn er altijd nog die eeuwige terugkerende vragen: Hoe gaat het met je uitdaging? Is dat rokje echt niet nieuw? Zag ik jou laatst niet in de Kalverstraat? Ik wil je niet jaloers maken hoor, maar wat vind je van mijn nieuwe schoenen? En de allerergste: je kunt toch best iets kopen, wie controleert dat nou? Lief, maar soms ook lastig. Niet verklappen Zo kwam ik laatst collega M. tegen, toen ik naar de sportschool liep. Of ik op weg was naar dat leuke nieuwe boetiekje. Ik wilde roepen “IS ER EEN NIEUWE WINKEL? WAAR? ZEG ME IN GODSNAAM WAAR!” maar in plaats daarvan zei ik zacht: “Eh... je weet toch dat ik niet mag shoppen?” Collega M. knipoogde en zei: “Ach joh, één keertje maakt toch niet uit? Ik zal het niet verklappen hoor. Ze hebben er echt hele leuke gekleurde leren jasjes.” Ook mijn rijlerares vindt dat ik best stiekem mag winkelen, waarna ze standaard opsomt welke kleren ze zelf allemaal heeft gekocht. Geslagen hond Ik wil maar zeggen: als het om shoppen gaat, zijn vrouwen soms slinkse, listige wezens. En zo kwam het dat ik vorige week toch naar de Sissy Boy werd gezogen. Ik mocht één shirtje van mezelf kopen. Eentje maar. Stiekem. Ik was er bijna, toen ik iemand mijn naam hoorde roepen. Verschrikt keek ik om. Het was collega M. “Joehoe!” gilde ze. “Heb je nog steeds niet geshopt?” Nee, gromde ik. En droop als een geslagen hond af naar de fietsenstalling. Patricia gaat de Free Fashion uitdaging aan om 365 dagen niet te shoppen, probeert elke werkdag iets anders te dragen en maakt daar foto’s van. Ook afkicken van fast fashion? Kijk op www.freefashionchallenge.com Foto's: privébezit

Boer Zoekt Vrouw: we zijn los!

Het zal niemand ontgaan zijn: zondag was de kick-off van Boer Zoekt Vrouw. Net als half Nederland kan ook ik niet wachten om weer wekelijks die tenenkrommende kneuterigheid te begluren. Yvon Jaspers (die ik nu stiekem wel een beetje beu ben, maar dat terzijde) stelde tien boeren en een boerin aan ons voor, waarna ze de jacht officieel voor geopend verklaarde. Twee weken hebben de vrijgezelle dames van Nederland, die hunkeren naar een leven op het platteland maar vooral naar een grote liefde, de tijd om zich te buigen over een originele, opvallende brief die de boer van hun keuze moet doen verlangen naar meer. Ondanks dat ik geen vrijgezel ben, vraag ik me bij elke editie toch weer af naar wie ik een brief zou kunnen schrijven, als ik wél een ongelukkige single was geweest en een leven als boerin had geambieerd. Was dat vorig jaar Gijsbert, viel nu boer Henk van 25 jaar mij het meest op. De nieuwe Frank Op Twitter werd hij al direct ‘de nieuwe Frank’ genoemd. Met een leuke guitige kop en een heftig persoonlijke verhaal, het verlies van zijn geliefde door een auto-ongeluk waar hij zelf ook bij betrokken was, liet hij ongetwijfeld vele jonge (en misschien ook wel oudere) dames in katzwijm vallen. Het blauwe Volkswagen-busje van Yvon zal niet groot genoeg zijn om de ladingen post, die Frank vorig jaar kreeg, naar Noord-Holland te vervoeren. Misschien kan Henk uit voorzorg het uitzendbureau alvast bellen om een paar postsorteerders in te huren. Homoboer Waar ook verwachtingsvol naar werd uitgekeken, was het feit dat er dit seizoen een boer tussen zit die op mannen valt. Dat was in het buitenland al eens voorgekomen, maar hier in Nederland nog niet. Vriendelijke Willem (47) heeft een biologisch dynamische zorgboerderij, maar daarnaast ook nog een ander leven: hij woont onder de mensen in het nabijgelegen dorp en heeft hobby’s als wandelen en met een tentje op zijn rug erop uit trekken. Zal hij zijn droomprins vinden? Ik hoop van harte dat we hem na de zomer wekelijks gaan terugzien. Verder denk ik dat deze twee in het gezelschap zullen zijn van Henrieke, de 28-jarige vrouwelijke boer met de rode appelwangen en Martin, die sinds vijf jaar weduwnaar is en op aandringen van zijn vier kinderen op zoek gaat naar een nieuwe vrouw des huizes. Plek vijf De strijd om plek vijf gaat vanaf nu losbarsten. Wordt het misschien Aad, de bloemenboer, of toch één helft van de olijke tweeling Jan en Martin? We zullen helaas nog flink wat geduld moeten hebben om op die vraag een antwoord te krijgen. Feit is in ieder geval dat ik de scherpe analyses van oud-blogster Nynke tegen die tijd ontzettend zal missen! Beeld: KRO/Liselore Chevalier

De Nederlandse vrouw wil trouwen en baby’s

Op Viva.nl hielden we onlangs - onder 725 vrouwen - Het Grote Relatieonderzoek. Wat blijkt: de Nederlandse vrouw is hartstikke conservatief! Trouwen, een oudere man, monogamie en kinderen krijgen, is het credo. Trouwen hopeloos ouderwets? 82% van de Nederlandse vrouw vindt van niet. 17% is al in het huwelijksbootje gestapt, 41% wil het graag en 40% staat er absoluut voor open. 12% vindt zo’n boterbriefje niet nodig en 6% vindt het zonde van het geld. Volgens 71% zijn relaties anno 2012 zijn te vrijblijvend en geven we te gemakkelijk op. De voornaamste redenen om een relatie te beëindigen zijn: als hij verliefd wordt op een ander (50%), als hij met iemand anders naar bed gaat (67%) of als hij mij geen eigen eigen leven gunt (62%). Als het even niet lekker gaat in de relatie, maakt 8% van onderzochten het meteen uit, 82% gelooft dat je je hele leven bij elkaar kunt blijven en 96% zegt zelfs een monogame relatie te hebben. Liever romantiek dan sex Opmerkelijk: de Nederlandse vrouw vindt sex niet het belangrijkste. In het rijtje ‘wat zoek je in een relatie?’ neemt sex met 66% de vierde plaats in. 91% van de vrouwen vindt emotionele steun het allerbelangrijkste. Daarna volgen passie (met 70% op de tweede plaats) en romantiek (met 69% op de derde plaats). Rammelende eierstokken Ook kinderen staan hoog op het verlanglijstje. Van de vrouwen zonder kinderen wil 70% graag moeder worden. Opvallend is dat 39% zó graag moeder wil worden dat het hebben van een man geen vereiste is. 18% twijfelt nog over kinderen en slechts 12% heeft geen rammelende eierstokken en ziet liever een toekomst zonder nageslacht. 18% zou nooit een relatie kunnen hebben met een partner die al kinderen heeft, 82% lijkt dit niet als sta-in-de-weg te zien. Financieel afhankelijk Het liefst gaan vrouwen een relatie aan met een oudere man (42%). Het gemiddelde leeftijdsverschil is 5,7 jaar. Slechts 8% heeft een jongere partner. Opvallend: een derde van de vrouwen vindt het niet erg financieel afhankelijk te zijn van haar man of vriend. Sterker nog, één op de vijf ís zelfs financieel afhankelijk van hem, al zeggen de meesten dat dit tijdelijk is. Voor de vrijgezellen geldt dat 34% het prima vindt om alleen te zijn. 66% wil graag een relatie en 59% van de singles is bang om alleen achter te blijven. De nieuwe Viva met Het Grote Relatieonderzoek ligt woensdag 16 mei in de winkel. Foto: Thinkstock

Uit huis

Ontbijt op bed dat zij zelf nog even moet afbakken, een douchepakket met een puff die ze toch niet gebruikt, bloemen die bij de gordijnen vloeken. Ik gaf mijn moeder gisteren een cadeau waar moeders écht iets aan hebben: ik ging uit huis. Om een lang verhaal kort te maken, het ging ongeveer zo: ik verveelde me en schreef me in bij een antikraak-organisatie. Twee uur later kreeg ik een telefoontje of ik langs kon komen voor een gesprek. De volgende ochtend kreeg ik een sleutel overhandigd. En niet zomaar een sleutel Dit was geen sleutel van een of andere groezelige studentenkamer van tien vierkante meters! Nee, ik had mij laten vertellen dat dit metalen staafje toegang verschaftte tot een honderdtwintig kamers tellende villa. De sleutel brandde in mijn zak en ik kon niet wachten om mijn nieuwe paleis te gaan verkennen. ’s Middags kon ik mijn nieuwsgierigheid niet langer bedwingen. Na een paar uur werken (of eigenlijk na een paar uur onder mijn bureau met een sleutel spelen en Google Streetview raadplegen) besloot ik een uur eerder weg te gaan om mijn nieuwe woonruimte te inspecteren. Een paleis met zwanen en schilderijtjes Voetje voor voetje betrad ik de brede oprijlaan. Daar lag het, omringd door minstens een hectare grond. Ik passeerde een vijver met zwanen en een moestuin met kippen. De grote glimmende schuifdeuren zoefden voor me uiteen. Een lange gang met bordeauxrood tapijt en schilderijtjes aan de muur strekte zich voor me uit. Een theekransje in mijn koelkast Ik ging links, ik ging rechts, ik gebruikte mijn privélift om op de tweede, derde en vierde verdieping te komen. Ik liep rond in mijn eigen recreatieruimte met biljarttafel, vier televisies en bar. Ik vond twee keukens met koelkasten zó groot dat je er een theekransje in kon houden en afwasmachines waar ik liggend in paste (ik zie mogelijkheden). Ik testte een hometrainer in mijn fitnesszaal en rustte even uit in een comfortabele fauteuil die strategisch op de hoek van een gang stond. Dit gangenstelsel was zo uitgebreid dat je eigenlijk een vervoersmiddel nodig had om van A naar B te komen. Aan de zwarte krassen op hoeken van de muren en deuken in de liftdeur te zien deelde de vorige eigenaar mijn mening. Een kamer voor mijn vuile was en shetlandpony Ik doolde door de gangen en telde de deuren. De antikraak-mevrouw had niet gelogen. Honderdtwintig slaapkamers precies. Ik zou iedere avond in een ander bed kunnen slapen. Of een kamer kunnen nemen speciaal voor mijn vuile was, en één voor mijn schoenen, één als stalling voor fietsen of een shetlandpony. Ik zie mogelijkheden. Na twee uur rondsnuffelen was het tijd om op huis aan te gaan. Mijn moeder vroeg zich vast af waar ik bleef. O ja, mijn moeder. Die moest ik het nog even vertellen. O ja, mijn moeder Gisteren bracht ik het goede nieuws, samen met een ontbijtje dat ze zelf nog even in de oven moest doen en badschuim met een puff. Mamma, vanaf vandaag woon ik in een bejaardentehuis. Waar de één eindigt, begin ik. Fijne moederdag! Foto: Gettyimages + photoshop

VERS: Een volledig mens

VERS van deze week is ingestuurd en geschreven door Geertje. Een gedicht waarin haar gevoel en emotie van dat moment vastgelegd heeft. Een volledig mens niet langer onderschat om de dingen die ik niet had mijn grote wens te worden een volledig mens is in vervulling gegaan door op te staan en door te gaan geen beperkingen meer weg oud zeer blij zal ik verdergaan leven en echt bestaan VERS is een terugkerend item gevuld door de redactie, bloggers of lezers van Viva.nl. Heb jij ook een gedicht dat je wilt delen? Schroom niet en stuur een mailtje naar Kelly@viva.nl Foto: Thinkstock.com

Chardonnay en bitterballen

Bij velen is Koninginnedag waarschijnlijk alweer ver weggezakt. Die van dit jaar zal ik echter nooit van mijn leven meer vergeten. Oranje linten Brutaal rijden we op Koninginnedag langs de Nederlandse ambassade in Khartoem omdat we weleens hebben opgevangen dat op veel ambassades dan recepties worden gehouden. Grinnikend beamen de Soedanese bewakers, die de poort met oranje linten aan het versieren zijn, dat ook bij hen die avond een feestje is in de tuin van de ambassadeursvilla. Wij Nederlanders zijn uiteraard ook welkom.

Tout diplomatenland Pas als we onze zanderige Landrover die avond tussen de tientallen glimmende Mercedes ’en met diplomatenplaten parkeren, beseffen we echter dat het niet een low profile keuvelen en bitterballen bijten wordt met wat Nederlandse expats. Tout diplomatenland blijkt hier in Khartoem uitgenodigd. Twijfelend kijken we naar onze teenslippers - die we een betere optie vonden dan onze bergschoenen– en sluiten dan toch licht beschaamd aan in de rij van cocktailjurken en maatpakken. Wapperend met ons Nederlandse paspoort mogen we direct doorlopen en worden hartelijk ontvangen door de Nederlandse ambassadeur en zijn vrouw. Soedanees met oranje cowboyhoed Hoewel in heel Soedan officieel geen druppel alcohol te krijgen is, schenkt een vrolijke Soedanees met oranje cowboyhoed het ene na het andere Heinekenbiertje voor ons in. Omdat ons laatste glas wijn helemaal een eeuwigheid geleden lijkt, schakelen we al snel over op verrukkelijke Chardonnay en doen ons tegoed aan een misselijkmakende aaneenschakeling van blokjes kaas, bitterballen, vlammetjes, kaassoufflétjes, haring, paling, stroopwafels, stukken pure chocola en roomsoesjes.

Luidkeels zingen Grinnikend zie ik de tweelingbroer van Ban Kimoon aan een Heinekenbiertje nippen en een Arabische man in witte jurk en tulband een zure haring naar binnen werken. Dan neemt de Nederlandse ambassadeur het woord en begint, tot mijn verbazing, het Wilhelmus luidkeels door de microfoon te zingen. Ik bedenk dat ik Mark Rutte dit nog niet zie nadoen en vraag me af of elke ambassadeur luidkeels het volkslied moet kunnen zingen. Opeens voel ik echter de ogen van de buitenlandse gasten op mij en de enkele andere Nederlanders gericht, en hakkel lacherig snel nog wat woorden mee.

Oorlog niets oplost Dit gezellige diplomatenfeestje blijkt tegelijk een officieel moment waarop Nederland aan Soedan te kennen geeft wat het van zijn huidige oorlogspolitiek vindt. In een pittige speech stelt de Nederlandse ambassadeur dat Soedan zijn buren – en dus ook het pas onafhankelijk geworden Zuid-Soedan – te vriend moet houden en dat oorlog niets oplost. Enkele ambassademedewerkers vertellen later op de avond dat de ambassadeur binnenskamers zich nog heel wat pittiger over de Soedanese politiek uitlaat.

Gênante vertoning De aanwezige Soedanese minister van Financiën verblikt nog verbloost en houdt vervolgens zelf een half uur durende speech in het Arabisch. Hoewel die vervolgens in verkorte versie wordt vertaald, is het een nogal gênante vertoning aangezien het gros van de gasten niet langer luistert en weer met elkaar begint te keuvelen.

Vermoord Pratend met de enige nog in Darfoer gestationeerde Nederlandse militair, besef ik weer in wat voor land ik zit. De gespierde grijsaard vertelt hoe nog altijd tienduizenden mensen in vluchtelingenkampen zitten, er dagelijks nog mensen worden vermoord of door honger sterven. Mopperend voegt hij eraan toe hoe veel van zijn uit Afrika afkomstige collega-militairen nauwelijks betaald krijgen en daardoor amper vooruit te branden zijn waardoor de voedseltransporten maar mondjesmaat hun plaats van bestemming bereiken.

Excuses Terwijl we nog een laatste soesje in onze mond stoppen komt aan het eind van de avond de Nederlandse ambassadeur hoogstpersoonlijk ons zijn excuses aanbieden. ‘Door een defect aan de koelkast was de hele avond het bier niet koud genoeg’. Lachend antwoorden dat we al wekenlang geen biertje op hadden en het ons allemaal evenzeer heeft gesmaakt, waarop hij grinnikend beaamt; ‘Ja, lekker hè’, en nog een slok van zijn biertje neemt.

Dubbele naam

Alsof er nog niet genoeg keuzestress bestaat in het leven van een aanstaande bruid, moest ik afgelopen vrijdag ook nog eens kiezen welke naam ik wilde hebben. Vier opties Uiteraard had ik me wel voorbereid. Dat wil zeggen: donderdag al wist ik welke opties er waren: 1) je houdt je eigen naam, 2) je neemt de naam van je man aan, 3) je eigen naam gevolgd door de naam van je man, 4) de naam van je man gevolgd door je eigen naam. Was traditioneel de laatste optie altijd de logische, tegenwoordig is een dubbele naam voeren helemaal niet zo vanzelfsprekend meer. En dan begint dus het grote namendilemma. Lachternamen Er zijn voor mij een paar situaties denkbaar waarin ik geen enkele twijfel zou hebben. De eerste is als mijn vriend een lachternaam zou hebben. Je kent ze wel; Poepjes en Sukkel en Pik. Logisch dat je daar niet voor kiest. Maar mijn vriend heeft een heel gewone achternaam. De tweede is als hij een buitengewoon mooie achternaam zou hebben. Iets chics zoals De Vos van Steenwijk, daar zou ik wel voor kiezen. Maar helaas: mijn vriend heeft een heel gewone achternaam. De laatste optie waarover ik geen moment zou twijfelen is een man met de naam Bus, vanwege het leuke effect in combinatie met mijn eigen naam. Hoewel er best wat van rondlopen heb ik alleen ook die niet getroffen. Nog geen definitieve keuze Het werd me dus niet echt makkelijk gemaakt. Een dag voor de ondertrouw (wat zeg ik, een uur voor de ondertrouw) had ik nog geen definitieve keuze gemaakt. Ik probeerde me op weg naar het gemeentehuis voor te stellen hoe het zou zijn om zijn naam te hebben. Best gek, want ik ben al 25 jaar gewend aan mijn naam en ben er best tevreden mee. Maar ik vind het ook getuigen van saamhorigheid en trouw om zijn naam te gaan dragen. Allebei een dubbele naam Op het moment waarop de formulieren op tafel kwamen voor de definitieve keuze was het mijn vriend die de knoop doorhakte. We hadden het er een paar weken geleden al over gehad en hij zei: 'We nemen allebei eerst onze eigen naam en dan die van de ander, toch?' Ik wist niet meer precies hoe we het hadden afgesproken maar vond het een prachtig idee: ik zijn naam erbij, hij mijn naam erbij. Na ons trouwen hebben we dus allebei een dubbele naam. Als een echte meneer en mevrouw. Foto: Getty Images

Het verdriet van Gouda

Meestal zijn boekpresentaties niet zo bijster spannend. Maar die van gisteren was anders: het begon met een wilde autorit naar 'De Tapperij' in Gouda met de fameuze sexlijnenkoning Sperma Bob. De nacht eindigde in de schimmige Amsterdamse havenkroeg Pollux, met drie zwaar getatoeëerde leden van een motorbende. Ik had het kunnen weten, het was namelijk niet bepaald de presentatie van de biografie van Yvonne Jaspers waar ik voor was uitgenodigd. Dit was de boekenborrel van collega journaliste Margriet Marbus, die haar nogal tumultueuze jeugd aan het papier had toevertrouwd. Een verbijsterend verhaal over een criminele vader die zijn gezin in de steek laat en een rancuneuze moeder die haar dochter geestelijk zo mishandelt dat ze er zelf voor kiest om in een internaat te gaan wonen. Een relaas vol drank, drugs en foute vriendjes; ze krijgt een relatie met haar twintig jaar oudere leraar en haar enige rolmodel is 'de Indiaan' (Daniël Uneputty, de latere de leider van de Hells Angels) Kortom, spicy stuff. Flirtende piloten Ik leerde Margriet pas kennen toen ze het helemaal gemaakt had als stewardess, fotomodel en journaliste. Ze is getrouwd met een jaloersmakend knappe piloot, heeft drie bloedmooie kindjes en woont in een soort paleis in Dubai. Een modern sprookje, zeg maar. De boekpresentatie was een afspiegeling van haar leven. Ik stond daar van mijn champagne te nippen tussen een bonte stoet van kokette stewardessen en flirtende piloten, inmiddels heel oude leraren, snuivende schrijvers en journalisten en natuurlijk De Indiaan met zijn entourage. De hitparade van 1972 De gesprekken waren interessant. "Wat doe jij voor werk?" "Ik ben de klusjesman." Waar kan ik je voor inhuren dan? "Nou als je nog wat van iemand tegoed hebt, dan haal ik dat even voor je op." Wat zal ik zeggen: de band blies het dak van De Tapperij met pompende versies van de hitparade van 1972, het bier stroomde rijkelijk en na zes uur dansen, drinken en dom lullen besloten mijn lief en ik maar eens een trein terug naar Amsterdam te pakken. Pas zes uur later lag ik in mijn bed. Wiens hand is dat? Treinen reden niet naar Amsterdam, de drie hotels waar we aanklopten weigerden open te doen. Terug naar de Tapperij, waar we een lift kregen van De Indiaan, maar wel met zijn gehele entourage op de achterbank. Saharaprinses Margriet zat voorin vrolijk te zingen en ik lag overdwars over drie mannen gedrapeerd, waarvan eentje mijn lief, eentje 'de klusjesman' en eentje die zijn naam blijkbaar niet kon onthouden; die stond op zijn duim getatoeëerd. Iedere vijf minuten riep ik "Wiens hand is dat?" Roze verlichte bar Na een uur zag ik het bord "Utrecht" langs zoeven. Weer een half uur later riep de klusjesman "Waarom rijden we richting Maastricht? Ik moet mijn hond nog uitlaten!" Ineens waren Margriet en de auto verdwenen en hing ik aan een roze verlichte bar in Amsterdam met het zoveelste drankje van die avond in mijn hand. De klusjesman had nog steeds zijn hond niet uitgelaten. Foto: privébezit

VIVA’s Kras en Win

Om te vieren dat we vernieuwd zijn, houden we een groot prijzen feest! Van een reis naar Parijs tot adidas-zonnebril: VIVA verloot 104 superleuke prijzen met een waarde van ruim € 10.000! Maar we geven nog veel meer weg! Wat dacht je van:

36 x stylingpakket van Remington
11 x wellnessdag bij Thermen Bussloo
15 x Willy vibrator
25 x Byron Bay zonnepakket
6 x Kikkoman sushiworkshop

Om editie 20 van VIVA, die deze week in de winkels ligt, zit een flap met een unieke code. Kras de toplaag weg, ga naar facebook.com/vivaonline en like VIVA. Alleen dan maak je kans op een van de 104 prijzen. Vul je unieke code op Facebook in en je ziet gelijk of je iets hebt gewonnen. (tip: wil je je code via je mobiel invoeren, ga daar dan krasenwin.viva.nl op internet en niet naar je Facebook app) Wil jij meegenieten van #VivaVernieuwd? Koop VIVA editie 20 nu snel en kijk snel of je een van deze leuke prijzen hebt gewonnen! Deze winactie loopt t/m 20 mei 2012. Foto: Viva

Wat moet dat voorstellen? (3)

Het is vrijdag en dat betekent: tijd voor een goeie Vrijmibo (vrijdag middag borrel) én een nieuwe foto! De vorige onderschriften - onder de foto van de donzige viervoeter - waren weer 'om te giéééren' (G. Joling) , de leukste reacties hebben we voor je op een rijtje gezet. “Krantenbezorger, een hondenbaan.” - Roelfien “Hulphond Stevie Wonder leert het nooit”- Sammie00 “Aan de k(r)ant; hier waak ik!” – Famke76 "Door crisis nu ook de huishond niet meer vrij van werkplicht" – Soezie81 “Hond steunt baasje in burenruzie“ – Conejito Doe ook mee! En we gaan door. Deze week is nog een opwarmertje voor het échte werk. Binnenkort komt er een ronde voor de uitblinkers, dan mogen we namelijk weer prijzen weggeven! Voor nu nog een prijsloze editie, maar daarom niet minder leuk. Dus post jouw lachwekkende, vermakelijke of spottende onderschrift op het forum! Foto:Thinkstock

Friends with(out) benefits

De eeuwige discussie is weer eens aangewakkerd: kunnen mannen en vrouwen gewoon goede vrienden van elkaar zijn? De conclusie van dit nieuwste onderzoekje is ‘nee’. Ikzelf denk echter van wel. Ik heb namelijk zo’n heel goede vriend. We zijn sinds de tweede klas van de middelbare school maatjes en dat gaat nog altijd super. Ik zou niet weten wat ik zonder hem moet, maar romantische gevoelens heb ik niet voor hem. Ook geen seksuele. Never nooit wederzijds Eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat het niet altijd zo makkelijk is gegaan. Er kwam een moment dat hij wel degelijk verliefd op mij werd. Tegelijkertijd wist hij ook dondersgoed dat het never nooit wederzijds zou zijn, daarvoor kende hij me inmiddels te goed en had hij al te veel succesvolle en minder succesvolle liefdesverhalen van me aangehoord. En me ook dikwijls uit het dal gesleept. Toen alles nog gewoon was Nee, tussen ons zal het nooit meer worden dan vriendschap. Omdat ik daar altijd eerlijk over ben geweest, heeft hij nooit (valse) hoop gehad. Hij vond het moeilijk, die periode, dat gaf hij eerlijk toe. Tegelijkertijd wilde hij mij niet kwijt als goede vriendin, dus probeerden we ons niet anders te gedragen dan ‘toen alles nog gewoon was’. Dat betekende dus ook dat ik hem over mijn nieuwste scharrels en flirts vertelde, hoe ongemakkelijk ik me daar ook bij voelde. Dat wilde hij per se, hij wilde niet dat er ook maar iets veranderde tussen ons. Gelukkig ebten zijn gevoelens langzaam maar zeker weg. Daar ben ik blij om, vooral voor hem. Die onbeantwoorde liefde moet op bepaalde momenten erg pijnlijk zijn geweest. Herinneringen Nu is onze vriendschap beter dan ooit. Omdat we al zo lang bevriend zijn, halen we dikwijls herinneringen op als we bij elkaar zijn. Soms komt dan die verliefdheid weer ter sprake, maar daar kunnen we nu om lachen. Dat ligt achter ons. Wel noemt hij me zonder schroom en een tikje gekscherend nog weleens een ‘lekker wijf’, maar hij weet nu al een flinke tijd dat wij het als stelletje niet zouden redden. We passen niet bij elkaar. Niet op die manier. Ja, de verwarrende gevoelens waren er. Eventjes. Maar onze vriendschap overleefde het en dus ben ik het niet eens met de stelling uit het onderzoek. Mijn beste maatje is een man. Het kan dus wel. Beeld: Thinkstock

Mode of misser: tas van mensenhaar

Mode gaat ver, soms tot in haar extreemste vorm. Schoenen met een hak van varkenspootjes of hele krokodillen die verwerkt zijn tot een tas.Tja, het is maar waar je van houdt. Mensenhaar Soms walg ik ervan, andere keren raakt de esthetiek van het ontwerp mij. De afstudeercollecties van de London College of Fashion designstudenten zijn van die pareltjes waar een enkeling met zijn collectie uitspringt en de grens opzoekt. Noodzakelijk? Niet altijd , maar ik vind het lef waarmee sommige studenten zichzelf positioneren noemenswaardig. Net als artiesten dat doen. Een vleesjurk à la Lady Gaga is echt niet aan mij besteed en gruwelijk overdreven, maar een innovatieve collectie zoals dat van het jonge ontwerptalent Taeseok Kang raakt mij. In het Fashion Artefact-programma van de academie krijgen de studenten cursussen om materialen als hout, plastic, metaal en duurzaam leer te verwerken in hun ontwerpen. Taekseok Kang pakte het groots aan en ontwierp een tassencollectie van mensenhaar. Seks & humor De fetisj-achtige tassen zijn geïnspireerd op ‘seksuele humor’ en bekleed met haar en studs. Met handgemaakte tassen, van duurzaam leer, koper en haar, wilde Kang het seksuele instinct van de mens manifesteren. Surrealisme met een knipoog. Sommige tassen zijn zo groot dat de modellen er zelf in passen. De collectie varieert van ‘normale’ handtassen met gevlochten hengsels (uiteraard van echt haar) tot boblijntassen, breast bags en rugzakjurken met lange paardenstaarten. Ja, je kunt er veel over zeggen maar innovatief en provocerend is het wel. Goed, het mensenhaar kan voor andere doeleinden wellicht besteed worden, maar dat daar gelaten. Lady Gaga eat your heart out. Niets geen kiloknallers aan je lijf, maar eerlijk design met een cool randje. Hip of horror? ©beeld: Taeseok Kang

Verdwaald

Wat ik nu ga vertellen klinkt als een goed begin van een slechte pornofilm, maar zo ging het echt. Bevend stapte ik in een veel te kort rokje een grote fabriekshal binnen. “Hallo! Ik ben verdwaald.” Acht mannen in blauwe overals zetten abrupt hun laskappen af. Op loopafstand mijn reet Ik liep al een uur te dolen over een Amsterdams industrieterrein. ‘Op loopafstand van het station’ stond er dikgedrukt boven de routebeschrijving die ik per e-mail ontvangen had. ‘Neem de hoofduitgang, ga linksaf na het viaduct, oversteken bij het kruispunt en rechtdoor blijven lopen. Het kantoor vind je aan de linkerkant.’ Dat klonk zo makkelijk dat ik niet eens de moeite had genomen om het op te zoeken met Google Maps. Na een half uur ‘rechtdoor blijven lopen’ had ik nog steeds geen kantoor gevonden aan mijn linkerkant. Misschien was ik te snel afgeslagen? Dat viaduct waar ik onderdoor liep leek inderdaad meer op een brug. En bij nader inzien kun je een kruispunt oversteken op vier verschillende manieren… Inmiddels lag de bewoonde wereld al kilometers achter me. Het internet op mijn telefoon faalde weer eens jammerlijk en er liep in deze uithoek geen hond om de weg aan te vragen. Er zat niets anders op dan het grote bedrijventerrein waar ik voor tot stilstand kwam op te lopen. Help! Ik dwaalde tussen de autogarages en sloopbedrijven, pakhuizen en containers net zolang tot ik een teken van leven zag. Er bewoog iets blauws tussen de gebouwen. Ik draafde er met verkleumde benen op af. Het was een pukkelige gozer in een blauwe broek en smerig T-shirt die stond te paffen. “Ben jij hier bekend? Ik ben verdwaald” sprak ik smekend. “Mot je heen dan?” Ik noemde het adres. Hij schudde zijn hoofd, haalde zijn schouders op en zweeg. Ik was niet van plan hier weg te gaan zonder instructies. “Kun je me echt niet helpen?” vroeg ik terwijl ik mijn afgezakte panty tussen duimen en wijsvingers omhoog schoof over mijn bovenbeen. Hij deed een stap naar achteren en opende de deur waar hij tegenaan had gestaan. “Piet heeft internet.” “Hallo! Ik ben verdwaald.” Het was donker en rook er naar roest en smeer. In de hoek van de grote fabriekshal flikkerde fel blauw licht. Ik liep er naartoe. “Hallo!” Het licht doofde en een groepje mannen keek mij vragend aan. “Zeg het eens poppie.” Ik legde de situatie uit met het nodige gedraai aan een haarlok. “Loop maar effe met mij mee, ik heb internet in mijn kantoor.” Een kronkelige blauwe lijn Ik noemde het adres en Piet googlede. “Hoe krijg je dat in vredesnaam voor mekaar? Je zit helemaal aan de verkeerde kant van de snelweg!” Ik leunde over het bureau en zuchtte. Ik zag een kronkelige blauwe lijn, die twee gele lijnen, wat groene blokjes en een heleboel grijze lijntjes kruiste. Waar staan we nu? Het liefst zou ik het computerscherm even ronddraaien in mijn handen. “Effe kijken hoe je daar moet kommen. Jesus. Ja, das een eind. Wacht effe. Ik denk dat ik het weet. Loop effe met me mee naar buiten, dan geef ik je effe een slinger in de goeie richting.” Opgelucht liep ik achter de blauwe overal aan het kantoor uit. Hij kan me de weg uitleggen! Met grote passen doorkruizen we de stinkende hal, onder toeziend oog van zijn grinnikende collega’s. De gier van Piet Ik knipperde tegen het felle daglicht. “Dus weer een stuk terug en dan links was het toch?” Hij lacht en geeft een iets te harde klap tegen mijn schouder. “Nee, deze kant op” hij steekt de weg over en pakt een bos sleutels uit zijn zak. “Ik zei toch dat ik je effe een gier zou geven? Nou, stap in pop!” De verwarming blaast tegen mijn bevroren knieën terwijl de vreemde man naast me meefluit met 100% NL. We rijden het verlaten industrieterrein af en na tien minuten passeren we een viaduct. Hier moet het ergens zijn. We rijden net zolang rondjes tot we mijn bestemming gevonden hebben. “Kijk eens prinses, we zijn er.” Ik krijg een dikke duim en een vette knipoog. Wat zouden meisjes als ik moeten zonder mannen als Piet? Ik stap uit het busje en zwaai. Toeterend verdwijnt hij om de hoek. Piet, dankjewel! Foto: Gettyimages.nl

Vegatosti

Ik ben geen vegetariër maar kan wél ontzettend genieten van vegetarisch eten. Lekkere kaasjes, paddenstoelen en groenten. Die ham van de originele tosti kan dus wel wat vegetarisch tegengeluid gebruiken: deze week een vega tosti. De Tosti Eerlijk is eerlijk, een tosti kan altijd en is lekker snel. Ook nog eens aan te passen aan je foodmood en daarmee favoriet bij velen. Als lunch, maar flink belegd ook prima als snel avondmaal. Ham en kaas is natuurlijk een classic , maar is zoveel meer mogelijk. Met salami, chorizo, tomaat, mozzarella, enzovoorts. Maar: denk de ham - en vlees in z'n geheel - even weg en maak 'm eens vega! Vegaversie Als ik aan vegetarische gerechten denk, zijn paddenstoelen, groenten en kaas de eerste dingen die in me opkomen om vlees mee te vervangen. Want vleesvervangers zoals tofu en alles wat ze in het schap hebben liggen aan nepvlees, kunnen mij niet bekoren. Is er iemand die dat nepvlees serieus lekker vindt? Zijn er vegetariërs in de zaal die tips voor de 'lekkere neppers' hebben? Voor mij deze keer dus kaas in de hoofdrol. Het idee voor de vegatosti is ook heel goed om te bouwen tot een grilled sandwich: twee helften die je dus niet op elkaar legt, maar naast elkaar en dan even onder de grill van de oven legt. Aan jou de keus. Vegatosti met brie, druiven, peer en honing Nodig

2 sneeën brood (lekker: dik en zelfgesneden)
Brie
½ peer
Paar druiven (pitloos!)
Pistachenoten, ongezout
Honing
Rode wijnazijn
Beetje sla
1 sjalotje
1 eetlepel rode wijn om de sjalot mee af te blussen

Maken

Fruit een gesnipperd sjalotje aan in een beetje olie (niet laten verkleuren, alleen fruiten). Blus af met een eetlepel rode wijn. Haal uit de pan en zet apart.
Snij brood in dikke sneeën en beleg één snee met dikke plakken brie en verdeel er in plakjes gesneden peer en gehalveerde druiven over. Breng op smaak met zout en peper en maak af met de pistachenootjes en een theelepel honing. Leg de andere snee erop.
Doe in een tosti-apparaat of panini-ijzer en laat dat z’n werk doen.
Ga je voor de grilled sandwich-variant, dan beleg je beide sneeën met bovenstaande en leg je ze onder de grill van de oven (even voorverwarmen vooraf).
Serveer met een groene salade met een dressing van rodewijnazijn en sjalot. Meng daarvoor het rode wijnazijn met goede olijfolie (verhouding olie-azijn is 3 eetlepels : 1 eetlepel) en roer er de sjalot doorheen. Ook lekker met een beetje verse sinaasappelsap er doorheen.

Smakelijk! CC: Foto: Seamus Walsh

Hoe maak jij Viva.nl leuker?

Voor de toekomst van Viva.nl hebben we veel, naar ons idee, mooie plannen op stapel staan. Maar natuurlijk is jullie mening heel belangrijk. Daarom organiseren we volgende week woensdag een gebruikersbijeenkomst (en jij kunt daar aan deelnemen!). Tijdens deze middag willen wij onder het genot van een hapje en een drankje onze ideeën aan jullie voorleggen. Daarna zijn we benieuwd wat jullie ervan vinden en horen wij graag eventuele suggesties. Het is wat kort dag, maar we zijn op zoek naar vijf enthousiastelingen die volgende week aanwezig kunnen zijn. De reiskosten - binnen Nederland ;) - worden uiteraard vergoed. De praktische details Datum: Woensdag 16 mei 2012 Tijd: 14:30 uur tot ca. 17:00 uur Plaats: Amsterdam (adresgegevens melden we je persoonlijk via de mail) ~~Heb jij zin in een gezellige middag én denk je iets waardevols voor Viva.nl te kunnen bijdragen? Meld je dan nu aan! Dat kan door het aanmeldformulier in te vullen.~~ Je kunt je niet meer opgeven voor de gebruikersbijeenkomst. We zien je heel graag terug op de 16^e! * Een vervolg op de klankbordsessie van december wordt later dit jaar gehouden. Thinkstockphotos.com

Deal van de week (nieuw!)

Viva en Fashionchick is, zoals ze dat zeggen, 'een match made in heaven'. Heel leuk zo'n samenwerking, maar wat heb jij daar aan? Veel! Namelijk iedere week hoge kortingen (soms wel 70%) op geselecteerde mode items! Deze week gaat de fashion deal van start met 90 euro korting op Necklace-enkellaarsjes. Daarnaast regelden we 20% korting op nog meer hippe items uit de webshop van Nelly.com. Zit er iets voor je tussen? Ritsen vanaf hier: Dit is een jasje in de zogenoemde Jersey-trend. Er zitten ritsen aan de voorkant, die open kunnen, en decoratieve ritsen op de schouders. Bekijk het product in de webshop. Viva Vila! Deze jurk van Vila heeft een v-hals met rushes en elastiek in de taille. De jurk is gemaakt van 100% polyester. Bekijk het product op de deal-pagina. Super korting: Dit zijn de leren necklace-enkellaarsjes van het bekende merk SuperTrash. Je krijgt ze nu met heel veel korting. Bekijk het pumps aanbod op Fashionchick. Hoe laat is het? Tijd om een horloge te kopen! Dit zilveren horloge van Just Cavalli met gehard mineraal glas, is van roestvrij staal én daarnaast ook nog waterdicht! Bekijk het horloge in de webshop. Als je tussen 9 en 15 mei een of meer van deze items bestelt op Nelly.com krijg je 20% korting. Kopieer en plak de code 'nellyVIVA' tijdens het bestelproces in het daarvoor bestemde kortingscode veld! Deze code is niet geldig op sale of in combinatie met andere kortingsacties.

Boekrecensie: De wezenlozen

Een roman is in de eerste plaats een verhaal. Toch? Nou nee, niet altijd. Iets over een vader en een realityster De debuutroman van de supergetalenteerde Wytske Versteeg, die eerder al literaire prijzen won en een non-fictieboek schreef, hoeft het hoegenaamd niet te hebben van het verhaal. Sterker nog: de achterflap van De wezenlozen is ronduit vaag. Iets over een vader die zijn dochter de taal ontzegt (maar hoe dan? en waarom?) en zijn moddervette realitysterbroer George, die deze dochter in zijn villa opneemt. Kortom: geen idee waar het over gaat. Allemaal zonder antwoord Ook in het begin van het boek zelf blijft lang onduidelijk wat er nu speelt in dit gezin. Het is opgebouwd uit vier lange hoofdstukken vanuit vier perspectieven: dat van Ismeen, de zus van hoofdpersoon Gone (de dochter van de achterflap), realityster George, moeder Clarissa en tot slot vader Siegfried. Allemaal beschrijven ze Gone en hun relatie met Gone, ieder vanuit hun eigen gezichtspunt, maar allemaal zonder daadwerkelijk antwoord te geven op de vele vragen die er bij mij als lezer rijzen. Terror Jaap Is dat een bezwaar? Wat mij betreft niet. Om te beginnen vind ik de karakters geweldig neergezet - vooral George, die wordt afgeschilderd als een soort Terror Jaap uit De Gouden Kooi maar ondertussen wel de zachtmoedigste van het hele stel is, en Clarissa, die het liefst van alles zou willen dat Gone wat normaler was (dit in tegenstelling tot haar man Siegfried, die juist allesbehalve een normale dochter wil en Ismeen daarom niet ziet staan). Wytske Versteeg kan zich net zo makkelijk verplaatsen in de belevingswereld van een gefrustreerde vader die te intelligent is voor zijn bestwil en een liefhebbende oom die zichzelf niet intelligent genoeg vindt. Dat is knap. Vol ontzag Maar helemaal bewonderenswaardig is haar schrijfstijl. De wezenlozen is geen boek dat je even snel leest: ondanks het geringe aantal pagina's heb ik er meer dan twee weken over gedaan. Steeds een stukje, een paar van die prachtige alinea's, en ik was weer vol ontzag. Alleen al daarom, en daarom vooral, is De wezenlozen een aanrader voor iedereen die houdt van Nederlandstalige literatuur. Want taal, daar kan Wytske Versteeg machtig mooie dingen mee doen. © foto: Prometheus

Vind de roze Viva-doos en maak kans op een scooter

We kunnen het niet genoeg herhalen: vanaf deze week is jouw VIVA altijd 100 pagina’s dik. En dat niet alleen: we worden nog mooier en nog lekkerder met weer een aantal nieuwe rubrieken (ik noem er slechts één: Deal van de week – gave musthaves mét fikse korting in samenwerking met fashionchick.nl). Daarom zeggen wij: VIVA is een prachtig verpakt cadeautje mét inhoud, want de goede psyche-artikelen en persoonlijke verhalen die je van ons gewend bent, blijven uiteraard. Om dit alles goed onder de aandacht te brengen, hebben we iets heel leuks bedacht. Let donderdag 10 t/m zondag 13 mei op grote roze cadeaudozen die we op 50 opvallende plekken in Nederland neerzetten. Zie/vind je er een, fotografeer dan jezelf (of degene met wie je bent) met de doos voor je hoofd zoals op de foto en (re)tweet deze onder #vivavernieuwd. Dan maak je kans op – jawel – een Piaggio Zip-scooter t.w.v. € 2.000!* Op twitter.com/VIVA_nl kun je volgen waar de dozen staan. UPDATE: je kunt ook meedoen aan de actie door je foto te uploaden op Facebook/VIVAonline !

Veel plezier en succes! Het VIVA-team

PS: in de doos zit géén inhoud, daarvoor moet je VIVA lezen :-) *Voorwaarden: de winnaar van de scooter wordt 1 juli bekendgemaakt op twitter @VIVA_nl met #vivavernieuwd en op viva.nl/vivavernieuwd. Sharen en posten kan tot 18 mei. De vernieuwde VIVA ligt nu in de winkel – mét een unieke krascode voor nog meer coole prijzen. Lees hier de spelvoorwaarden

Anniek Pheifer heeft angsten op tafel gelegd

Actrice Anniek Pheifer heeft een drukke periode achter de rug. Ze trouwde, kreeg twee kinderen en stond weer snel op de planken. Aan Viva vertelt ze openhartig over deze soms ook moeilijke tijd. “Vorig jaar was ik er klaar mee. Met die onzekerheid. Die eeuwige vraag of ik het wel goed doe. De angst dat ik geen goede moeder ben. En dus belde ik een psycholoog. Achteraf de beste investering die ik ooit heb gedaan”, aldus Anniek. Einzelgänger “Ik ben een einzelgänger. Altijd geweest”, gaat ze verder. In het dorpje Veenhuizen, waar Aniek opgroeide, had ze een fijne jeugd. In haar puberteit kon ze er echter weinig aansluiting vinden. “Ik kon goed alleen zijn. Sterker nog: ik vond het heerlijk. Ik trok toen al mijn eigen plan. Aan de andere kant denk ik weleens: man, wat was ik toen eigenlijk eenzaam.” Echte vrienden Die eenzaamheid verdween in Groningen. Daar maakte Anniek echte vrienden. “Ik volgde de vooropleiding Theater en realiseerde me dat ik daar gelijkgestemden om me heen had. Ik ontplooide mezelf. Ik kwam erachter wie ik was en wat ik wilde, zonder dat er oordelende ogen vanuit het dorp meekeken.” “In Groningen proefde ik van de vrijheid, maar tegelijkertijd verlangde ik naar meer avontuur. Ik vertrok naar Londen om een jaar lang in een kroeg te werken. Het was mijn wildste periode. Daar heb ik me losgemaakt van mijn jeugd en mijn ouders. Op een goede manier”, legt Anniek uit. Uitlaatklep Op het podium voelt de actrice zich als een vis in het water. Het is een uitlaatklep voor haar: “Spelen vind ik het leukste dat er is. Als ik het publiek zie en de energie van de zaal voel, dan doet dat iets met me. Toneel is emotie. Het raakt me. Elke keer weer.” Moederschap Toch zijn er ook vaak twijfels. “De angst dat ik het niet goed doe, zit van nature in me”, geeft ze toe. “Niet alleen op het toneel, maar ook thuis. Mijn grootste twijfel heeft te maken met het moederschap. Doe ik het wel goed? Achtentwintig was ik, toen mijn oudste zoon werd geboren. Vanaf dat moment had ik opeens een verantwoordelijkheid die nooit meer wegging. Dat maakte me onzeker.” Sinds een jaar zit Anniek in therapie. Ze heeft geleerd om over haar gevoelens en onzekerheden te praten. “Er is zo veel veranderd de afgelopen jaren. Al mijn angsten heb ik daar op tafel gelegd. Het was een verademing. Met een onafhankelijk persoon praten heeft structuur gebracht in mijn denken, in mijn leven." Lees het volledige interview in Viva 20 die vanaf woensdag 2 mei in de winkels ligt.

Nog maar twaalf dagen!

Het begint er nu echt om te spannen: over minder dan twee weken staat het Vivateam aan de start van de Marikenloop in Nijmegen. Zijn we er klaar voor? Loopgroep Over een ding zijn de teamleden het eens: we gaan het sowieso doen. Maar de trainingservaringen zijn tot nu toe erg wisselend. Sanne is bijvoorbeeld geweldig bezig: ondanks dat ze op 20 mei de 5 kilometer gaat lopen, is ze al aan het trainen voor de 10. Ook bij Marloes gaat het hartstikke goed. Ze loopt nu drie keer per week minimaal 5 kilometer, ook de afstand die ze tijdens de Marikenloop gaat doen. Ze merkt dat haar conditie steeds beter wordt, waardoor het lopen makkelijker gaat. Wat ook helpt is dat ze zich heeft aangesloten bij een loopgroep, waardoor ze op een andere manier traint. "Voordat de training begint heb je er al een warming-up en veel oefeningen om je techniek te verbeteren opzitten. Daarna pas begint je echte training, die meestal pittig is en uitdaagt om nog harder of nog verder te lopen." Een aanrader dus, zo'n loopgroep. 0:59:50 Ellen daarentegen is een beetje teleurgesteld over haar prestaties tot nu toe. Ze heeft een maand geleden in Rotterdam ook een wedstrijd van 10 kilometer gelopen in de voor haar teleurstellende tijd van 1:05:47. Op 20 mei wil ze koste wat kost binnen het uur lopen (net als ik), waarvoor ze haar loopplan al heeft uitgestippeld. De komende twee weken doet ze het rustig aan om zichzelf niet te veel te belasten zodat ze dit schema tijdens de Marikenloop ook daadwerkelijk kan aanhouden, met een eindtijd van 0:59:50 - precies onder de 60 minuten. Ook bij Femke loopt het iets minder dan verwacht. Ze was van plan een mooie tijd neer te zetten op de 5 kilometer, maar is nu al blij als ze hem uitloopt. Aankomend weekend gaat ze voor het eerst weer trainen en dan hoopt ze toch goed aan de start te kunnen verschijnen. Limburgse heuvels, Drentse vlaktes Gelukkig gaat bij Madeleen, die in april nog kampte met een blessure aan haar achillespees, het trainen nu weer goed. Ze loopt in de Limburgse heuvels, dus Nijmegen kan in vergelijking daarmee alleen maar meevallen. Hoe anders is dat in Drenthe, waar ik zelf loop: alleen maar plat, plat, plat. Dat wordt nog wat! Maar ik heb er alle vertrouwen in, want afgelopen weekend heb ik een nette tijd gelopen en ik voel me fit. Ook hier dus een positief gevoel. Of ik echter onder de 60 minuten ga lopen, zoals ik vanaf het begin wilde... ik weet het niet. Mijn snelheid verschilt per keer nog steeds zo sterk dat ik het niet durf te garanderen. Definitely the most important thing Maar we lopen niet alleen voor scherpe tijden, we lopen ook voor onderwijs in Ethiopië. Voor het project 'Leren zonder angst' van Plan Nederland hebben we tot nu toe al meer dan 200 euro opgehaald. Je kunt bijdragen aan dit doel via onze teampagina. We zijn je er heel dankbaar voor en zullen met elke opgehaalde euro nóg harder ons best doen, dat is beloofd! En als wij je niet kunnen overtuigen, laat topatleet Haile Gebrselassie het dan doen. Ons teamlid Marloes heeft hem ontmoet in Ethiopië en heeft contact met hem gelegd om te vertellen dat ze deze loop deed voor onderwijs in zijn thuisland. "Education is definitely the most important thing for a better future for Ethiopia", zei hij daarover. Niks meer aan toe te voegen. © foto: Ruth Catsburg, Plan Nederland

Slappe zak

Nu ik niet meer winkel, heb ik tijd over. Om mijn shoploze bestaan toch een beetje leuk te maken, vul ik die tijd met het kijken naar series. Ik geef toe, het geluksgevoel van een nieuwe jurk of een vers paar hakken is moeilijk te evenaren. Maar series zijn een schappelijk alternatief: ik kan er net als shoppen een hele dag mee vullen. Niet te stoppen Op dit moment zit ik in de Scandinavische thrillers: The Killing, The Bridge en Borgen. Die laatste is een Deense serie over Birgitte Nyborg, een vrouwelijke minister-president. Klinkt saai, en daarom stopte ik met enige scepsis de dvd met het eerste seizoen in de speler. Maar nu kan ik niet meer stoppen. Beetje jaloers Als ik niet kijk - een mens moet ook geld verdienen - ben ik er in mijn hoofd mee bezig. Ik roep for helvede! (verdomme!) als ik mijn kleine teen stoot en op kantoor mis ik mijn Deense vrienden: Kasper Juul, de spindoctor van de minister-president, voor wie ik een zwak heb, en zijn on-and-off vriendin Katrine Fønsmark (op wie ik een beetje jaloers ben, omdat zij wel met Kasper mag zoenen en ik niet). En natuurlijk Brigitte Nyborg zelf. Als minister-president krijgt zij het, naast alle politieke besognes, ook privé behoorlijk voor haar kiezen. Oh zo zielig En zo beland ik bij iets dat me irriteert aan deze serie. Als Brigitte de kans krijgt baas van Denemarken te worden, staat haar man Philip daar vierkant achter. Zij gaat voor haar carrière, hij doet een stapje terug om voor de kinderen te zorgen. Dat is de deal. Maar na een paar maanden begint Philip al te piepen, zo van: mijn vrouw verkiest haar werk boven haar gezin en ik voel mij de huisman. Hij vindt zichzelf zo zielig dat hij vlucht in de armen van een andere vrouw en wil scheiden. En dat allemaal door de werkdrang van Brigitte. Arme, arme Philip. Slåppe zåk Daarmee suggereren de makers van Borgen dat carrièrevrouwen per definitie ontaarde moeders zijn. Alsof het Brigittes schuld is dat meneer zijn joystick in een ander hangt en haar en de kinderen vervolgens verlaat. For helvede mensen, denk ik dan. Is er werkelijk niemand die vindt dat Philip haar zou moeten steunen? Ik ben benieuwd hoe dit afloopt. Tot die tijd vind ik die kerel de grootste slåppe zåk van Denemarken. Patricia gaat de Free Fashion uitdaging aan om 365 dagen niet te shoppen, probeert elke werkdag iets anders te dragen en maakt daar foto’s van. Ook afkicken van fast fashion? Kijk op www.freefashionchallenge.com Foto's: privébezit

Iedereen aan de toy boy

Cougars bestaan al lang. Denk een Madonna, Demi Moore, Joan Collins. Sex and the City-personage Samantha. Onze eigen Patricia Paay en Linda de Mol. Allemaal dames die erover mee kunnen praten dat het hebben van een veel jonger vriendje enorm veel voordelen biedt. Knappe jonge mannen met een nog prachtig, gespierd lijf. Modern, jong van geest, goede seks, onvermoeibaar, flexibel in de omgang. Dat is het beeld dat we hebben van een echte toy boy. Een perfecte match voor de cougar: een wat oudere, succesvolle vrouw. Onafhankelijk, zelfverzekerd, lekker in haar vel. Ideale plaatje Tegenwoordig is dat voor steeds meer vrouwen het ideale plaatje, blijkt uit onderzoek. Ze zijn actief op zoek naar een man die minimaal vijf jaar jonger is. En dan niet om zomaar wat in de rondte te scharrelen, maar voor een serieuze relatie of zelfs een huwelijk. De kans dat ze die ook daadwerkelijk vinden is groot, want een vijfde van de mannen geeft aan dat ze het wel zien zitten met een aantrekkelijke, oudere vrouw. Showbizzcougars De showbizzwereld doet daar dus vrolijk aan mee, met Jennifer Lopez (42) momenteel als grootste voorbeeld met haar 24-jarige welpje, danser Casper Smart. Ze is koud gescheiden van ex Marc Anthony of ze zou al trouwplannen hebben met haar nieuwe snoepje. Ook kersverse cougar Tyra Banks (38) schijnt gevallen te zijn voor de charmes van een veel jongere man, rapper Drake van 25 jaar. Mariah Carey, die al 42 lentes telt, is bovendien zielsgelukkig met haar Nick Cannon (31). Zij trouwen binnenkort zelfs voor de derde keer. Demi & Patries Maar de showbizzwereld weet ook dat het lang niet altijd goed gaat. Met als bekendste voorbeeld wederom Demi (49) die na zeven jaar huwelijk bruut bedrogen werd door manlief Ashton Kutcher (34). Hij zocht zijn heil graag buiten de deur, bij veel jongere dames. Demi raakte daardoor zo de weg kwijt, dat ze zelfs opgenomen moest worden in het ziekenhuis en uiteindelijk een tijdje in rehab belandde. Ook Adam Curry liet onze Patries uiteindelijk toch in de steek en ging er vandoor met jong(er) bloempje Micky Hoogendijk. Of het leeftijdsverschil de oorzaak was, blijft natuurlijk altijd gissen. Mijn eigen ervaring met jongere jongens is in ieder geval niet heel goed, uiteindelijk liep dat steeds stuk vanwege verschillende verwachtingen. Zij wilden vrijheid blijheid, ik ging voor de serieuze relatie, inclusief toekomstplannen. Cougartante Het voorbeeld dat het ook wel heel goed kan gaan, heb ik in mijn directe omgeving bij de hand. Mijn tante (leeftijd: 48) is vier jaar geleden, vlak na haar helse scheiding, als een blok gevallen voor een jongen van mijn leeftijd. Nu 29 jaar dus. Ze kreeg bakken kritiek over zich heen, maar zette door. Ze zijn nu zelfs gelukkig getrouwd. Nu ik hem ook ken, weet ik: het gaat niet om leeftijd. Dat is slechts een nummer. Het gaat om interesses, persoonlijkheid, levensfase, normen en waarden. En op die vlakken passen die twee perfect bij elkaar. Beeld: Getty Images

Berlheimwee

Het verslag van wat er zich ’s nachts in het hostel allemaal afspeelde hebben jullie al gehad, maar overdag was Berlijn ook heel leuk hoor. Eten, plassen en winkelen De taakverdeling was duidelijk: vriendin één had ervaring met de U- en S-Bahn, dus zij werd benoemd tot hoofd routeuitstippeling en vriendin twee was nogal toeristisch ingesteld dus die werd aangesteld als bewaker van het culturele aspect van de trip. Ik zorgde er vooral voor dat we de drie belangrijkste levensbehoeften van de vrouw niet uit het oog verloren: eten, plassen en winkelen. Berlijn in bloei Tijdens onze vier dagen in Berlijn was het met 28 ºC tropisch warm. We verkenden de stad op gympies en teenslippers, voor het eerst dit jaar vertoonde ik me in het openbaar zonder panty. Ik had me Berlijn voorgesteld als een grauwe stad, onlosmakelijk verbonden met grijze lucht en regenbuien. De warme zon deed de graffiti, de parken en de mensen bloeien. We ontbeten op terrasjes en lunchten in kleermakerszit in het gras. ’s Avonds kochten we Bratwurst, sushi, donuts of Pretzels bij metrostations en kraampjes op straat en ploften neer op het dichtstbijzijnde plein. Zodra de schemering inviel trokken steeds meer groepjes jongeren naar de pleinen en parkjes, met Duitse biertjes in de hand en flessen rosé onder de arm. We bezochten Brandenburger Tor, het Holocaustmonument, de Reichstag en liepen in het holst van de nacht langs de Berlijnse muur. Onze voeten en portemonnees kregen veel te verduren in winkels rond de Kurfürstendamm en op de geweldige rommelmarkt in het Mauerpark. Duitsers en vriendinnen Vier dagen gingen veel te snel voorbij. Opeens waren we weer met 160 km/u op weg naar huis. Berlijn, de stad waar ik voor het eerst in een hostel sliep, waar ik mijn eerste rode lippenstift droeg en waar ik voor de eerste keer eigenhandig een fles champagne ontkurkte. De plek waar mijn waardering groeide voor worst, geleende shampoo, Duitsers en vriendinnen. Berlin, auf Wiedersehen! Foto: privébezit, genomen bij Brandenburger Tor

Ik vul ze met salsaaa, en jij?

Ik ben dol op wedstrijden. Bedenk een nieuwe slogan, een nieuw broodje van de week, een nieuwe smaak chips, enzovoorts. Een manier om Smiths Bugles mee te vullen? Daar weet ik wel wat op! Exotische twist Ik had er eerlijk gezegd zelf nog niet aan gedacht ze te vullen. Ik at ze gewoon. Au naturel, zeg maar. Maar dat vul-idee klinkt eigenlijk ook wel goed. Dus geheel geïnspireerd door mijn recente trip naar Mexico en de werkelijk overheerlijke mega-mango’s die ik in de winkel zag, bedacht ik de perfecte zomersalsa om je Bugles mee te vullen. Fruit met zout en chili? Ja! Wanneer je in Mexico over straat loopt, zie je overal fruitkarretjes. Grote doorzichtige plastic bekers met rijpe meloen, ananas, mango en/of komkommer staan te wachten op een hongerige voorbijganger. Wanneer je een beker fruit bestelt, krijg je standaard de vraag of je er limoen, zout en chili bij wilt. Op het eerste gezicht denk ik: zout, chili? Maar dit blijkt een lekkere toevoeging te zijn. Het zout maakt het zoete van het fruit nog zoeter en de limoen en chili geven het een extra kick. Salsa met mango en avocado • 1 limoen, uitgeperst • 1 mango, geschild • 1 avocado, gehalveerd en ontpit • 1 tomaat, ontpit • 1 rode ui • Chilivlokken • Zout Snij de mango, tomaat, avocado en rode ui in heel kleine blokjes. Door de blokjes zo klein te maken, wordt de salsa makkelijker te ‘scheppen’. Meng alles door elkaar en doe er een snufje zout, het limoensap en naar smaak wat chilipoeder of chilivlokken doorheen. Verzin en win 10.000 euro! De Vivabloggers delen hun favoriete vultip, maar Smiths is ook benieuwd naar jouw ultieme creatie(s). De beste wordt beloond met een mooie prijs. Ga snel naar hun website en laat jouw vultip achter, wie weet wordt jij wel de gelukkige winnaar. Extra tip: de hittegolf-variant Ook lekker en snel (en weer eens wat anders): snel yoghurt-fruit-ijs. Doe 200 gram diepvriesmango in een blender met 200 ml dikke yoghurt (bijvoorbeeld Griekse, hangop of verse biologische volle yoghurt). Voeg er voordat je de blender aanzet limoenrasp van 1 limoen en heel klein gesneden verse rode peper (een halve, zonder zaadlijsten) doorheen. Meteen serveren of even in een diepvriesbak scheppen en in de vriezer extra laten bevriezen. Lekker om je Bugles mee te vullen wanneer het tropisch warm is!

Het panel test: Colour Catcher-doekjes

Het testpanel van Viva testte onlangs de Colour Catcher-doekjes die ervoor moeten zorgen dat de kleuren van je kleding niet meer doorlopen in de wasmachine. Maar, doen ze ook wat ze beloven? Dit is wat de vijftig panelleden vonden! Magneet De Colour Catcher-doekjes werken als een magneet: ze vangen de kleurstof op die bij het wassen vrijkomt. Zo zou je dus zonder zorgen witte én gekleurde was bij elkaar kunnen gooien. Dat scheelt een hoop tijd die je anders kwijt bent aan het sorteren van je was! 95% van het testpanel gaf namelijk aan dit altijd te doen. Overtuigd De belangrijkste conclusie is dat bijna 70% van de testers overtuigd is van de werking van het doekje. Een derde van de dames geeft het een 7, nog eens bijna een derde zelfs een 8. Driekwart van de testers vindt dat het succesverhaal van deze doekjes zoveel mogelijk verspreid moet worden. Zij zouden ze namelijk zeker wel of waarschijnlijk wel aanraden aan familie, vrienden en kennissen. Spread the word! Voor herhaling vatbaar Het gebruik van de Colour Catcher-doekjes is ook voor herhaling vatbaar. Van de deelneemsters zou 70% ze in de toekomst namelijk zelf waarschijnlijk wel of zeker wel ook kopen. Voornamelijk omdat het het doorlopen van kleuren voorkomt, maar ook omdat het scheelt in het aantal wasbeurten, kleding beschermt en energie bespaart. Al met al een dikke voldoende dus! Beeld: Dylon Colour Catcher®

VERS: Beest

VERS van deze week is ingestuurd en geschreven door Esmay. Een gedicht met een mysterieus randje. Beest Ik ben een beest De godin van de jacht Hunkerend naar macht Sluipend door de zwarte nacht Bemind en bevreesd Angstzweet Als je het maar weet Ik kom je halen En zorg dat je me nooit meer vergeet Pralen Sterke verhalen Ik ben helemaal niet wreed Mijn hoofd was alleen maar aan het dwalen VERS is een terugkerend item gevuld door de redactie, bloggers of lezers van Viva.nl. Heb jij ook een gedicht dat je wilt delen? Schroom niet en stuur een mailtje naar Kelly@viva.nl Foto: Thinkstock.com

Heimwee

Nooit gedacht dat ik nog eens heimwee zou hebben naar een supermarkt. Maar dat is dus wel wat ik nu heb. Gratis taart Tot voor kort hadden we in dit stadje twee Super de Boers. Begin januari verdween de laatste en op dezelfde plek verscheen enkele weken later de Jumbo. Ballonnen hingen langs de doorgaande weg en er was gratis taart voor iedere klant, maar ik was er daar niet een van. Moment suprême De vorige Jumbo-opening had mij namelijk al niet gebracht wat ik ervan hoopte. Ik snap best dat veel mensen fan zijn van de formule, maar mij past het gewoon niet. Vandaar dat ik tot het moment suprême bij de overgebleven Super de Boer mijn boodschappen was gaan doen – zolang het kan moet ik ervan genieten, zoiets zal erachter hebben gezeten. En genoten heb ik. Zo veel dat ik het genot van de Super de Boer nu ontzettend mis. O, die mooie supermarkt Ik kwam er ook al jaren. Die mooie supermarkt met zijn ruime gangpaden, goede producten, fijne sfeer, logische indeling en herkenbare geur. Ik zou een lofdicht kunnen schrijven over die supermarkt, zo ver gaat het gevoel. Het blijft behelpen En het is ook belangrijk. Want waar ik ook kom sinds de verdwijning van de Super de Boer, het blijft behelpen. Bij de ene supermarkt is het te druk, bij de andere is de kwaliteit minder, dan weer kun je alleen in een te krappe parkeergarage parkeren, bij de volgende kun je verse groenten en fruit alleen kopen in bulkverpakking en weer een andere supermarkt is gewoon in alle opzichten ruk. (De laatste is overigens de supermarkt die volgens de laatste berichten gaat verdwijnen ten gunste van, jawel, Jumbo. Straks dus één Jumbo per 10.000 inwoners?) Supermarkthoppen Dus zo hop ik sinds een paar maanden van supermarkt naar supermarkt in de hoop dat het ergens gaat bevallen. Vooralsnog is het niet gelukt. Ik blijf maar zoeken naar een supermarkt die het allemaal heeft en ik begin steeds meer te vermoeden dat die niet meer bestaat. Maar goed, het duurde ook een paar jaar voor ik me in mijn nieuwe woonplaats thuis voelde na mijn verhuizing. Misschien zal een nieuwe supermarkt ook ooit wel wennen. Dan mag ik alleen wel een keer een definitieve keuze gaan maken. CC foto: tuppus

Rebellerend huishouden

Mijn huishouden heeft zich tegen me gekeerd. Waarschijnlijk omdat het te weinig aandacht heeft gekregen, omdat ik zo druk was met schrijven over huishouden. Dat herken ik wel: vroeger pisten mijn katten ook op mijn bankstel als ik een weekendje weg ging. En nu is mijn huis dus in de aanval gegaan. Oorlogsgebied Lekker dan, ik woon al in de Gazastrook -bij het enige Amsterdamse plein met een blow- én een drankverbod wegens aanhoudende overlast - en nu is mijn ooit zo veilige haven ook al oorlogsgebied. Het begon een tijdje terug met een muis, te zien aan de royale hoeveelheid keutels op de vloer. Da's op zich al vervelend, dat je als professioneel schoonmaker ongedierte in huis hebt. Maar goed, het kan de beste overkomen. Guerrillamuis Op mijn vriendelijke verzoek om op te rotten werd niet gereageerd, dus kocht ik een diervriendelijke ultrasone muizenbestrijder. Hielp niet. Daarna kocht ik een al even diervriendelijke vangkooi met heerlijke muizenhapjes (spek, kaas, pindaas). Hielp niet. Inmiddels heeft die kleine etter een gat in mijn vloer geknaagd ter grootte van een cavia en rent het incontinente kreng zelfs door mijn slaapkamer. Euw! Ik heb hem de oorlog verklaard en het diervriendelijke geschut omgeruild voor een arsenaal gifdoosjes en klapvallen. Helpt dus ook niet. Die guerrillamuis blijft me terroriseren met zijn vreet- en schijtaanvallen. Aanval vanuit de flanken Ondertussen voerde mijn badkamer een aanval vanuit de flanken uit. Op zondagochtend nota bene liep het douchewater niet meer weg. Fijn, met een ingezeept kind onder de douche en een peuter met een poepbroek die nog moest douchen. Heerlijk klusje ook, zo'n putje uitbaggeren op een nuchtere maag. Hielp niet. Plopper hielp ook niet. Pas na het gebruik van een litertje chemisch afval en een flinke boer van het afvoerputje was het huishoudelijk leed geleden. Dacht ik. Want eenmaal gedoucht bleek bij het openen van de koelkast de broccoli in de groentenla te drijven. Koelkast overleden, vriesvak ontdooid. Betreden op eigen risico Murpheys wet (anything that can go wrong, will go wrong) is nu in alle hevigheid van kracht hier thuis. Toen ik met veel zweten en zwoegen de oude koelkast drie trappen af gesleept had en de nieuwe koelkast drie trappen op (nee mevrouwtje, wij bezorgen tot aan de deur) ontdekte ik dat het nieuwe model niet op de plek van de oude past. Ik kan nu mijn keuken alleen nog maar in als ik mijn buik inhoud. Keukenblok eruit geramd Dus zit ik vandaag op mijn vader te wachten, die me gaat helpen mijn keuken te verbouwen zodat mijn nieuwe koelkast er wél in past. Dat wil zeggen; mijn hele keukenblok moet er uit geramd en er moeten twee nieuwe kastjes en een nieuw aanrechtblad in. Met dank aan mijn rebellerende huishouden. Ik heb mijn maar vader aangeraden een helm op te zetten, voor het geval de stortbak van de wc spontaan besluit een aanval uit te voeren. © Beeld: istock