Viva.nl

Suikerbrood en stille huizen

Dag. Mijn naam is Gerhardt. Ik blog vanaf vandaag 1 maal per week voor Viva. Ik ben zanger en musicus. Onder mijn eigen naam Gerhardt en met de band Beans & Fatback treed ik op. Daarnaast schrijf ik columns voor een daklozenkrant en doe van alles en nog wat in de culturele sector. Laten we iets afspreken: jullie leren mij kennen door mijn blogs te lezen, dan leer ik jullie kennen door jullie reacties. Deal? Leuk! Het huiskamerconcert Vanavond ga ik naar de verjaardag van Frans Molenaar, de couturier. Ik ga ook een aantal liedjes zingen. Daarna ga ik door naar Antwerpen om een huiskamerconcert te geven. Dat is altijd erg intiem, spannend en bovenal erg gezellig. Het is telkens weer bijzonder dat iemand zijn/haar huis openstelt om vervolgens met een groep mensen in stilte van muziek te genieten. Stilte vind ik iets heel moois. Het is helemaal niets, stilte. Ontastbaar en niet te proeven, maar zo goed te voelen. Je hebt nare stiltes, ongemakkelijke stiltes, fijne stiltes, spannende stiltes of opwindende stiltes. Ik houd heel erg van stilte. Ik heb het soms nodig om mijzelf aan op te laden. Om weer ruimte te horen voor nieuwe liedjes. Hoe kan ik immers iets nieuws horen, wanneer er telkens lawaai om me heen is? Heerlijke stilte Ik creëer soms situaties waarin het helemaal stil is rondom me. Ik ga alleen naar de zee om te wandelen. Doe de radio uit in mijn auto wanneer ik, na afloop van een optreden, in de nacht over de snelweg raas. Dikwijls kom ik na een optreden diep in de nacht thuis, neem dan een glas Whisky, kijk wat TV, lees de krant door of zit nog even buiten in de tuin. Heerlijk stil is het dan. De ene keer moet ik er best veel voor doen om het even stil te hebben rondom me. Een andere keer wordt het me in de schoot geworpen. Zoals dat met zoveel dingen gaat in het leven. Morgenvroeg hoef ik er niets voor te doen. Ik heb het huis voor mij alleen en kijk er nu al naar uit. Verse koffie, suikerbrood met echte boter erop en een stil huis. Met een beetje geluk komt er iets om de hoek gluren in mijn stille hoofd; een gedicht of melodie. Wat betekent stilte voor jou?

Boekrecensie: Het anti-sleurboek

Baal je weleens van je baan? Dan zou het kunnen dat je lijdt aan sleur, in welke zin van het woord dan ook. Dit boek belooft je ervan af te helpen. Hoog in de gele zone Ik ben niet ontevreden met mijn werk. Een echte baan heb ik niet omdat ik als freelancer werk, maar werken doe ik natuurlijk wel, dus ook op mij zou dit boek van toepassing kunnen zijn. Met de twee tests op de site van het boek, de 'workaholictest' en het 'anti-sleurkwadrant', kom ik er voor ik ga lezen achter waar ik nu sta. Met mijn anti-sleurkwadrant valt het mee (goed nieuws), maar ik scoor wel hoog in de gele zone in de workaholictest. Toch maar eens gaan lezen dus. Werkwensen Na een iets te lange eerste helft van het boek waarin auteur Bart Flos uiteenzet wat sleur precies is (alle vormen van repetitie in je werk en/of leven, ook als je het structureel veel te druk hebt) begint het bruikbare deel. Daarin legt hij uit dat of je blij bent met je baan afhankelijk is van allerlei factoren, waarbij als belangrijkste je eigen werkwensen gelden. De een presteert op zijn best als hij continu iets te veel taken op zijn bordje heeft, de ander wordt al gek als hij er alleen maar aan denkt. Er is ook veel aandacht voor de bore-out, als tegenhanger van de burnout: structureel zo weinig te doen hebben dat je je dood verveelt. Onveranderlijk? Het wordt echt interessant als het boek handreikingen gaat geven om verandering te brengen in je situatie. Daarvoor zijn grofweg drie opties: je huidige baan veranderen, een andere baan zoeken of je laten omscholen voor een geheel nieuwe carrière. De meeste aandacht is er voor optie 1, want die kan de moeilijkste lijken van allemaal. Hoe vaak leg je je niet neer bij dingen zoals ze gaan tussen jou en je leidinggevende, volgens bedrijfspolicy of zaken die anderszins 'onveranderlijk' zijn? Bart Flos geeft echt waardevolle ideeën en stappenplannen om het tóch zover te krijgen. Salaris vs. vrije tijd Hij schuwt daarbij ook niet de confrontatie met je eigen vooroordelen over wat werk hoort te zijn. Waarom zou je altijd maar omhoog moeten op de ladder? Als je te veel op je bordje hebt en denkt dat de functie gewoon te hoog gegrepen is, kun je ook bij je leidinggevende aangeven dat je juist omlaag wilt en het bijbehorende lagere salaris met een glimlach accepteren omdat je er vrije tijd voor terugkrijgt. Wat hij maar wil zeggen: er zijn veel meer opties dan je misschien zelf voor mogelijk houdt. Voor iedereen die werkt Jammer is wel dat, hoewel dit boek officieel gericht is op alle werkenden, het vooral ingaat op de situatie van mensen in loondienst. Voor mij persoonlijk was het daardoor minder bruikbaar dan ik had gehoopt. Maar de inzichten over werk en leven zijn alsnog waardevol, voor mij en voor iedereen die werkt. CC foto: SPCBrass

Nicolette Kluijver is een wereldverbeteraar

Zwanger door de sloppenwijken van Nairobi struinen, een landbouwcarrière verruilen voor een jetsetleven, een lesbische vrouw spelen in Van God Los: Nicolette Kluijver doet het allemaal. De BNN-presentatrice snapt wel waarom ze voor de lesbische rol bij haar uitkwamen. “De scènes zijn soms best heftig, ze wilden iemand van wie ze verwachtten dat ze het zou durven. Die reputatie van durfal heb ik. Bovendien ben ik geen actrice - ik had dus niets te verliezen.” Vrijscène De vrijscène die erbij hoorde was niet makkelijk. Gelukkig kon Nicolette het goed vinden met haar tegenspeelster. “Als ik haar niet had gemogen, had ik het waarschijnlijk niet getrokken. Neemt niet weg dat het moeilijk is om met iemand te vrijen waar je verder niets mee hebt. En dan ook nog zorgen dat het er een beetje geil uitziet. Het duurde drie uur voordat de scène erop stond.” De blondine, die inmiddels in verwachting is van haar eerste kindje, heeft geen standaard carrièrepad bewandeld. Vroeger zat ze als paardenmeisje op de Land- en Tuinbouwschool, maar werd model en uiteindelijk ook presentatrice. “Niets lag in de lijn der verwachting. Ik ben ambitieus, maar had geen vastomlijnde toekomstplannen. Je zou kunnen zeggen dat alles me min of meer is overkomen.” Onbevangen Nicolette vertelt dat ze zich overal meteen in stort. Dat is niet altijd heel handig. “Ik denk niet na, ik doe. Ik ben een keer ballonnenmeisje geweest bij McDonald’s, dat is best raar als je vegetariër bent. Alleen realiseerde ik me dat te laat. Aan de ene kant is die onbevangenheid leuk, aan de andere kant zorgt het voor een continue spanning: wat ben ik nou weer aan het doen en hoe kom ik hier uit?” Wereldverbeteraar Momenteel is de presentatrice bezig met een programma over tienermoeders. Dat past goed bij haar enorme maatschappelijke bevlogenheid. “Ik heb sterk de behoefte om verhalen te vertellen zonder oordeel. Ik wil een bepaalde oprechtheid in mijn programma’s stoppen.” Wat ze ermee wil bereiken, weet ze ook heel goed. “Wellicht zit er iemand te kijken die net voor die ene beslissende keuze in zijn of haar leven staat. Ik hoop dat ze dan het juiste pad kiest”, legt ze uit. “Er zit misschien wel een wereldverbeteraar in me. Ik wil mensen bewust maken van de wereld om hen heen en sta maar wat graag met opgeheven vinger te schreeuwen: ‘Kijk wat er gebeurt!’ Terwijl wij in alle luxe en veiligheid thuis zitten, worden ergens anders meisjes verkracht of kinderen geboren met hiv.” Lees het volledige interview in Viva 21 die vanaf woensdag 16 mei in de winkels ligt.

Wie Wat Waar

Voor wie niet tegen verandering kan, volgt er een zware tijd! Viva.nl trekt de komende dagen namelijk een blik open met nieuw talent. Vier bloggers (2 mannen, 2 vrouwen) gaan het team van bloggers versterken. En hoe?! Geen onderwerp gaan zij uit de weg. Allen met een eigen invalshoek, met een eigen achtergrond en binnenkort hopelijk met een eigen schare fans ;-) Wie het zijn, wat zij doen en waar zij vandaan komen, leggen ze mooi zelf uit. There's no time like the present! En dus beginnen zij vanaf morgen zonder verdere introductie van onze kant met bloggen. Een warm welkom is dus zeker op zijn plaats na deze sprong in het diepe. Om jullie niet helemaal in het ongewisse te laten, doen wij vast aan namedropping. Is helemaal van nu toch? *knipoogt nog maar weer een keer* Chantal, Gerhardt, Leonie & Martin: welkom!!! PS Later deze week kun jij bepalen wie dit dreamteam compleet zal maken. Dan plaatsen wij de blogs van de mensen die strijden om de WildCard op Viva.nl. Dan uiteraard mét korte introductie en -héél belangrijk- met stemformulier.

Stiekem shoppen

Station Amsterdam Zuid was ooit een van mijn veilige zones. En met veilige zones bedoel ik: plekken waar ik niet in de verleiding kom om kleren te kopen. Maar nu zit er sindskort een winkel van Sissy Boy. Ik loop er praktisch naar binnen als ik uit de fietsenstalling kom. Het is niet eerlijk. Laat een alcoholverslaafde elke ochtend langs de Gall & Gall lopen en ik zweer je: die gaat een keer voor de bijl. Even heb ik overwogen mijn fiets aan de achterkant van het station te parkeren, maar hallo, ik laat me toch niet wegjagen? De ergste vraag Gevolg: ik word elke ochtend herinnerd aan mijn shopverbod. En mocht ik dat vergeten, dan zijn er altijd nog die eeuwige terugkerende vragen: Hoe gaat het met je uitdaging? Is dat rokje echt niet nieuw? Zag ik jou laatst niet in de Kalverstraat? Ik wil je niet jaloers maken hoor, maar wat vind je van mijn nieuwe schoenen? En de allerergste: je kunt toch best iets kopen, wie controleert dat nou? Lief, maar soms ook lastig. Niet verklappen Zo kwam ik laatst collega M. tegen, toen ik naar de sportschool liep. Of ik op weg was naar dat leuke nieuwe boetiekje. Ik wilde roepen “IS ER EEN NIEUWE WINKEL? WAAR? ZEG ME IN GODSNAAM WAAR!” maar in plaats daarvan zei ik zacht: “Eh... je weet toch dat ik niet mag shoppen?” Collega M. knipoogde en zei: “Ach joh, één keertje maakt toch niet uit? Ik zal het niet verklappen hoor. Ze hebben er echt hele leuke gekleurde leren jasjes.” Ook mijn rijlerares vindt dat ik best stiekem mag winkelen, waarna ze standaard opsomt welke kleren ze zelf allemaal heeft gekocht. Geslagen hond Ik wil maar zeggen: als het om shoppen gaat, zijn vrouwen soms slinkse, listige wezens. En zo kwam het dat ik vorige week toch naar de Sissy Boy werd gezogen. Ik mocht één shirtje van mezelf kopen. Eentje maar. Stiekem. Ik was er bijna, toen ik iemand mijn naam hoorde roepen. Verschrikt keek ik om. Het was collega M. “Joehoe!” gilde ze. “Heb je nog steeds niet geshopt?” Nee, gromde ik. En droop als een geslagen hond af naar de fietsenstalling. Patricia gaat de Free Fashion uitdaging aan om 365 dagen niet te shoppen, probeert elke werkdag iets anders te dragen en maakt daar foto’s van. Ook afkicken van fast fashion? Kijk op www.freefashionchallenge.com Foto's: privébezit

Boer Zoekt Vrouw: we zijn los!

Het zal niemand ontgaan zijn: zondag was de kick-off van Boer Zoekt Vrouw. Net als half Nederland kan ook ik niet wachten om weer wekelijks die tenenkrommende kneuterigheid te begluren. Yvon Jaspers (die ik nu stiekem wel een beetje beu ben, maar dat terzijde) stelde tien boeren en een boerin aan ons voor, waarna ze de jacht officieel voor geopend verklaarde. Twee weken hebben de vrijgezelle dames van Nederland, die hunkeren naar een leven op het platteland maar vooral naar een grote liefde, de tijd om zich te buigen over een originele, opvallende brief die de boer van hun keuze moet doen verlangen naar meer. Ondanks dat ik geen vrijgezel ben, vraag ik me bij elke editie toch weer af naar wie ik een brief zou kunnen schrijven, als ik wél een ongelukkige single was geweest en een leven als boerin had geambieerd. Was dat vorig jaar Gijsbert, viel nu boer Henk van 25 jaar mij het meest op. De nieuwe Frank Op Twitter werd hij al direct ‘de nieuwe Frank’ genoemd. Met een leuke guitige kop en een heftig persoonlijke verhaal, het verlies van zijn geliefde door een auto-ongeluk waar hij zelf ook bij betrokken was, liet hij ongetwijfeld vele jonge (en misschien ook wel oudere) dames in katzwijm vallen. Het blauwe Volkswagen-busje van Yvon zal niet groot genoeg zijn om de ladingen post, die Frank vorig jaar kreeg, naar Noord-Holland te vervoeren. Misschien kan Henk uit voorzorg het uitzendbureau alvast bellen om een paar postsorteerders in te huren. Homoboer Waar ook verwachtingsvol naar werd uitgekeken, was het feit dat er dit seizoen een boer tussen zit die op mannen valt. Dat was in het buitenland al eens voorgekomen, maar hier in Nederland nog niet. Vriendelijke Willem (47) heeft een biologisch dynamische zorgboerderij, maar daarnaast ook nog een ander leven: hij woont onder de mensen in het nabijgelegen dorp en heeft hobby’s als wandelen en met een tentje op zijn rug erop uit trekken. Zal hij zijn droomprins vinden? Ik hoop van harte dat we hem na de zomer wekelijks gaan terugzien. Verder denk ik dat deze twee in het gezelschap zullen zijn van Henrieke, de 28-jarige vrouwelijke boer met de rode appelwangen en Martin, die sinds vijf jaar weduwnaar is en op aandringen van zijn vier kinderen op zoek gaat naar een nieuwe vrouw des huizes. Plek vijf De strijd om plek vijf gaat vanaf nu losbarsten. Wordt het misschien Aad, de bloemenboer, of toch één helft van de olijke tweeling Jan en Martin? We zullen helaas nog flink wat geduld moeten hebben om op die vraag een antwoord te krijgen. Feit is in ieder geval dat ik de scherpe analyses van oud-blogster Nynke tegen die tijd ontzettend zal missen! Beeld: KRO/Liselore Chevalier

De Nederlandse vrouw wil trouwen en baby’s

Op Viva.nl hielden we onlangs - onder 725 vrouwen - Het Grote Relatieonderzoek. Wat blijkt: de Nederlandse vrouw is hartstikke conservatief! Trouwen, een oudere man, monogamie en kinderen krijgen, is het credo. Trouwen hopeloos ouderwets? 82% van de Nederlandse vrouw vindt van niet. 17% is al in het huwelijksbootje gestapt, 41% wil het graag en 40% staat er absoluut voor open. 12% vindt zo’n boterbriefje niet nodig en 6% vindt het zonde van het geld. Volgens 71% zijn relaties anno 2012 zijn te vrijblijvend en geven we te gemakkelijk op. De voornaamste redenen om een relatie te beëindigen zijn: als hij verliefd wordt op een ander (50%), als hij met iemand anders naar bed gaat (67%) of als hij mij geen eigen eigen leven gunt (62%). Als het even niet lekker gaat in de relatie, maakt 8% van onderzochten het meteen uit, 82% gelooft dat je je hele leven bij elkaar kunt blijven en 96% zegt zelfs een monogame relatie te hebben. Liever romantiek dan sex Opmerkelijk: de Nederlandse vrouw vindt sex niet het belangrijkste. In het rijtje ‘wat zoek je in een relatie?’ neemt sex met 66% de vierde plaats in. 91% van de vrouwen vindt emotionele steun het allerbelangrijkste. Daarna volgen passie (met 70% op de tweede plaats) en romantiek (met 69% op de derde plaats). Rammelende eierstokken Ook kinderen staan hoog op het verlanglijstje. Van de vrouwen zonder kinderen wil 70% graag moeder worden. Opvallend is dat 39% zó graag moeder wil worden dat het hebben van een man geen vereiste is. 18% twijfelt nog over kinderen en slechts 12% heeft geen rammelende eierstokken en ziet liever een toekomst zonder nageslacht. 18% zou nooit een relatie kunnen hebben met een partner die al kinderen heeft, 82% lijkt dit niet als sta-in-de-weg te zien. Financieel afhankelijk Het liefst gaan vrouwen een relatie aan met een oudere man (42%). Het gemiddelde leeftijdsverschil is 5,7 jaar. Slechts 8% heeft een jongere partner. Opvallend: een derde van de vrouwen vindt het niet erg financieel afhankelijk te zijn van haar man of vriend. Sterker nog, één op de vijf ís zelfs financieel afhankelijk van hem, al zeggen de meesten dat dit tijdelijk is. Voor de vrijgezellen geldt dat 34% het prima vindt om alleen te zijn. 66% wil graag een relatie en 59% van de singles is bang om alleen achter te blijven. De nieuwe Viva met Het Grote Relatieonderzoek ligt woensdag 16 mei in de winkel. Foto: Thinkstock

Uit huis

Ontbijt op bed dat zij zelf nog even moet afbakken, een douchepakket met een puff die ze toch niet gebruikt, bloemen die bij de gordijnen vloeken. Ik gaf mijn moeder gisteren een cadeau waar moeders écht iets aan hebben: ik ging uit huis. Om een lang verhaal kort te maken, het ging ongeveer zo: ik verveelde me en schreef me in bij een antikraak-organisatie. Twee uur later kreeg ik een telefoontje of ik langs kon komen voor een gesprek. De volgende ochtend kreeg ik een sleutel overhandigd. En niet zomaar een sleutel Dit was geen sleutel van een of andere groezelige studentenkamer van tien vierkante meters! Nee, ik had mij laten vertellen dat dit metalen staafje toegang verschaftte tot een honderdtwintig kamers tellende villa. De sleutel brandde in mijn zak en ik kon niet wachten om mijn nieuwe paleis te gaan verkennen. ’s Middags kon ik mijn nieuwsgierigheid niet langer bedwingen. Na een paar uur werken (of eigenlijk na een paar uur onder mijn bureau met een sleutel spelen en Google Streetview raadplegen) besloot ik een uur eerder weg te gaan om mijn nieuwe woonruimte te inspecteren. Een paleis met zwanen en schilderijtjes Voetje voor voetje betrad ik de brede oprijlaan. Daar lag het, omringd door minstens een hectare grond. Ik passeerde een vijver met zwanen en een moestuin met kippen. De grote glimmende schuifdeuren zoefden voor me uiteen. Een lange gang met bordeauxrood tapijt en schilderijtjes aan de muur strekte zich voor me uit. Een theekransje in mijn koelkast Ik ging links, ik ging rechts, ik gebruikte mijn privélift om op de tweede, derde en vierde verdieping te komen. Ik liep rond in mijn eigen recreatieruimte met biljarttafel, vier televisies en bar. Ik vond twee keukens met koelkasten zó groot dat je er een theekransje in kon houden en afwasmachines waar ik liggend in paste (ik zie mogelijkheden). Ik testte een hometrainer in mijn fitnesszaal en rustte even uit in een comfortabele fauteuil die strategisch op de hoek van een gang stond. Dit gangenstelsel was zo uitgebreid dat je eigenlijk een vervoersmiddel nodig had om van A naar B te komen. Aan de zwarte krassen op hoeken van de muren en deuken in de liftdeur te zien deelde de vorige eigenaar mijn mening. Een kamer voor mijn vuile was en shetlandpony Ik doolde door de gangen en telde de deuren. De antikraak-mevrouw had niet gelogen. Honderdtwintig slaapkamers precies. Ik zou iedere avond in een ander bed kunnen slapen. Of een kamer kunnen nemen speciaal voor mijn vuile was, en één voor mijn schoenen, één als stalling voor fietsen of een shetlandpony. Ik zie mogelijkheden. Na twee uur rondsnuffelen was het tijd om op huis aan te gaan. Mijn moeder vroeg zich vast af waar ik bleef. O ja, mijn moeder. Die moest ik het nog even vertellen. O ja, mijn moeder Gisteren bracht ik het goede nieuws, samen met een ontbijtje dat ze zelf nog even in de oven moest doen en badschuim met een puff. Mamma, vanaf vandaag woon ik in een bejaardentehuis. Waar de één eindigt, begin ik. Fijne moederdag! Foto: Gettyimages + photoshop

VERS: Een volledig mens

VERS van deze week is ingestuurd en geschreven door Geertje. Een gedicht waarin haar gevoel en emotie van dat moment vastgelegd heeft. Een volledig mens niet langer onderschat om de dingen die ik niet had mijn grote wens te worden een volledig mens is in vervulling gegaan door op te staan en door te gaan geen beperkingen meer weg oud zeer blij zal ik verdergaan leven en echt bestaan VERS is een terugkerend item gevuld door de redactie, bloggers of lezers van Viva.nl. Heb jij ook een gedicht dat je wilt delen? Schroom niet en stuur een mailtje naar Kelly@viva.nl Foto: Thinkstock.com

Chardonnay en bitterballen

Bij velen is Koninginnedag waarschijnlijk alweer ver weggezakt. Die van dit jaar zal ik echter nooit van mijn leven meer vergeten. Oranje linten Brutaal rijden we op Koninginnedag langs de Nederlandse ambassade in Khartoem omdat we weleens hebben opgevangen dat op veel ambassades dan recepties worden gehouden. Grinnikend beamen de Soedanese bewakers, die de poort met oranje linten aan het versieren zijn, dat ook bij hen die avond een feestje is in de tuin van de ambassadeursvilla. Wij Nederlanders zijn uiteraard ook welkom.

Tout diplomatenland Pas als we onze zanderige Landrover die avond tussen de tientallen glimmende Mercedes ’en met diplomatenplaten parkeren, beseffen we echter dat het niet een low profile keuvelen en bitterballen bijten wordt met wat Nederlandse expats. Tout diplomatenland blijkt hier in Khartoem uitgenodigd. Twijfelend kijken we naar onze teenslippers - die we een betere optie vonden dan onze bergschoenen– en sluiten dan toch licht beschaamd aan in de rij van cocktailjurken en maatpakken. Wapperend met ons Nederlandse paspoort mogen we direct doorlopen en worden hartelijk ontvangen door de Nederlandse ambassadeur en zijn vrouw. Soedanees met oranje cowboyhoed Hoewel in heel Soedan officieel geen druppel alcohol te krijgen is, schenkt een vrolijke Soedanees met oranje cowboyhoed het ene na het andere Heinekenbiertje voor ons in. Omdat ons laatste glas wijn helemaal een eeuwigheid geleden lijkt, schakelen we al snel over op verrukkelijke Chardonnay en doen ons tegoed aan een misselijkmakende aaneenschakeling van blokjes kaas, bitterballen, vlammetjes, kaassoufflétjes, haring, paling, stroopwafels, stukken pure chocola en roomsoesjes.

Luidkeels zingen Grinnikend zie ik de tweelingbroer van Ban Kimoon aan een Heinekenbiertje nippen en een Arabische man in witte jurk en tulband een zure haring naar binnen werken. Dan neemt de Nederlandse ambassadeur het woord en begint, tot mijn verbazing, het Wilhelmus luidkeels door de microfoon te zingen. Ik bedenk dat ik Mark Rutte dit nog niet zie nadoen en vraag me af of elke ambassadeur luidkeels het volkslied moet kunnen zingen. Opeens voel ik echter de ogen van de buitenlandse gasten op mij en de enkele andere Nederlanders gericht, en hakkel lacherig snel nog wat woorden mee.

Oorlog niets oplost Dit gezellige diplomatenfeestje blijkt tegelijk een officieel moment waarop Nederland aan Soedan te kennen geeft wat het van zijn huidige oorlogspolitiek vindt. In een pittige speech stelt de Nederlandse ambassadeur dat Soedan zijn buren – en dus ook het pas onafhankelijk geworden Zuid-Soedan – te vriend moet houden en dat oorlog niets oplost. Enkele ambassademedewerkers vertellen later op de avond dat de ambassadeur binnenskamers zich nog heel wat pittiger over de Soedanese politiek uitlaat.

Gênante vertoning De aanwezige Soedanese minister van Financiën verblikt nog verbloost en houdt vervolgens zelf een half uur durende speech in het Arabisch. Hoewel die vervolgens in verkorte versie wordt vertaald, is het een nogal gênante vertoning aangezien het gros van de gasten niet langer luistert en weer met elkaar begint te keuvelen.

Vermoord Pratend met de enige nog in Darfoer gestationeerde Nederlandse militair, besef ik weer in wat voor land ik zit. De gespierde grijsaard vertelt hoe nog altijd tienduizenden mensen in vluchtelingenkampen zitten, er dagelijks nog mensen worden vermoord of door honger sterven. Mopperend voegt hij eraan toe hoe veel van zijn uit Afrika afkomstige collega-militairen nauwelijks betaald krijgen en daardoor amper vooruit te branden zijn waardoor de voedseltransporten maar mondjesmaat hun plaats van bestemming bereiken.

Excuses Terwijl we nog een laatste soesje in onze mond stoppen komt aan het eind van de avond de Nederlandse ambassadeur hoogstpersoonlijk ons zijn excuses aanbieden. ‘Door een defect aan de koelkast was de hele avond het bier niet koud genoeg’. Lachend antwoorden dat we al wekenlang geen biertje op hadden en het ons allemaal evenzeer heeft gesmaakt, waarop hij grinnikend beaamt; ‘Ja, lekker hè’, en nog een slok van zijn biertje neemt.

Dubbele naam

Alsof er nog niet genoeg keuzestress bestaat in het leven van een aanstaande bruid, moest ik afgelopen vrijdag ook nog eens kiezen welke naam ik wilde hebben. Vier opties Uiteraard had ik me wel voorbereid. Dat wil zeggen: donderdag al wist ik welke opties er waren: 1) je houdt je eigen naam, 2) je neemt de naam van je man aan, 3) je eigen naam gevolgd door de naam van je man, 4) de naam van je man gevolgd door je eigen naam. Was traditioneel de laatste optie altijd de logische, tegenwoordig is een dubbele naam voeren helemaal niet zo vanzelfsprekend meer. En dan begint dus het grote namendilemma. Lachternamen Er zijn voor mij een paar situaties denkbaar waarin ik geen enkele twijfel zou hebben. De eerste is als mijn vriend een lachternaam zou hebben. Je kent ze wel; Poepjes en Sukkel en Pik. Logisch dat je daar niet voor kiest. Maar mijn vriend heeft een heel gewone achternaam. De tweede is als hij een buitengewoon mooie achternaam zou hebben. Iets chics zoals De Vos van Steenwijk, daar zou ik wel voor kiezen. Maar helaas: mijn vriend heeft een heel gewone achternaam. De laatste optie waarover ik geen moment zou twijfelen is een man met de naam Bus, vanwege het leuke effect in combinatie met mijn eigen naam. Hoewel er best wat van rondlopen heb ik alleen ook die niet getroffen. Nog geen definitieve keuze Het werd me dus niet echt makkelijk gemaakt. Een dag voor de ondertrouw (wat zeg ik, een uur voor de ondertrouw) had ik nog geen definitieve keuze gemaakt. Ik probeerde me op weg naar het gemeentehuis voor te stellen hoe het zou zijn om zijn naam te hebben. Best gek, want ik ben al 25 jaar gewend aan mijn naam en ben er best tevreden mee. Maar ik vind het ook getuigen van saamhorigheid en trouw om zijn naam te gaan dragen. Allebei een dubbele naam Op het moment waarop de formulieren op tafel kwamen voor de definitieve keuze was het mijn vriend die de knoop doorhakte. We hadden het er een paar weken geleden al over gehad en hij zei: 'We nemen allebei eerst onze eigen naam en dan die van de ander, toch?' Ik wist niet meer precies hoe we het hadden afgesproken maar vond het een prachtig idee: ik zijn naam erbij, hij mijn naam erbij. Na ons trouwen hebben we dus allebei een dubbele naam. Als een echte meneer en mevrouw. Foto: Getty Images

Het verdriet van Gouda

Meestal zijn boekpresentaties niet zo bijster spannend. Maar die van gisteren was anders: het begon met een wilde autorit naar 'De Tapperij' in Gouda met de fameuze sexlijnenkoning Sperma Bob. De nacht eindigde in de schimmige Amsterdamse havenkroeg Pollux, met drie zwaar getatoeëerde leden van een motorbende. Ik had het kunnen weten, het was namelijk niet bepaald de presentatie van de biografie van Yvonne Jaspers waar ik voor was uitgenodigd. Dit was de boekenborrel van collega journaliste Margriet Marbus, die haar nogal tumultueuze jeugd aan het papier had toevertrouwd. Een verbijsterend verhaal over een criminele vader die zijn gezin in de steek laat en een rancuneuze moeder die haar dochter geestelijk zo mishandelt dat ze er zelf voor kiest om in een internaat te gaan wonen. Een relaas vol drank, drugs en foute vriendjes; ze krijgt een relatie met haar twintig jaar oudere leraar en haar enige rolmodel is 'de Indiaan' (Daniël Uneputty, de latere de leider van de Hells Angels) Kortom, spicy stuff. Flirtende piloten Ik leerde Margriet pas kennen toen ze het helemaal gemaakt had als stewardess, fotomodel en journaliste. Ze is getrouwd met een jaloersmakend knappe piloot, heeft drie bloedmooie kindjes en woont in een soort paleis in Dubai. Een modern sprookje, zeg maar. De boekpresentatie was een afspiegeling van haar leven. Ik stond daar van mijn champagne te nippen tussen een bonte stoet van kokette stewardessen en flirtende piloten, inmiddels heel oude leraren, snuivende schrijvers en journalisten en natuurlijk De Indiaan met zijn entourage. De hitparade van 1972 De gesprekken waren interessant. "Wat doe jij voor werk?" "Ik ben de klusjesman." Waar kan ik je voor inhuren dan? "Nou als je nog wat van iemand tegoed hebt, dan haal ik dat even voor je op." Wat zal ik zeggen: de band blies het dak van De Tapperij met pompende versies van de hitparade van 1972, het bier stroomde rijkelijk en na zes uur dansen, drinken en dom lullen besloten mijn lief en ik maar eens een trein terug naar Amsterdam te pakken. Pas zes uur later lag ik in mijn bed. Wiens hand is dat? Treinen reden niet naar Amsterdam, de drie hotels waar we aanklopten weigerden open te doen. Terug naar de Tapperij, waar we een lift kregen van De Indiaan, maar wel met zijn gehele entourage op de achterbank. Saharaprinses Margriet zat voorin vrolijk te zingen en ik lag overdwars over drie mannen gedrapeerd, waarvan eentje mijn lief, eentje 'de klusjesman' en eentje die zijn naam blijkbaar niet kon onthouden; die stond op zijn duim getatoeëerd. Iedere vijf minuten riep ik "Wiens hand is dat?" Roze verlichte bar Na een uur zag ik het bord "Utrecht" langs zoeven. Weer een half uur later riep de klusjesman "Waarom rijden we richting Maastricht? Ik moet mijn hond nog uitlaten!" Ineens waren Margriet en de auto verdwenen en hing ik aan een roze verlichte bar in Amsterdam met het zoveelste drankje van die avond in mijn hand. De klusjesman had nog steeds zijn hond niet uitgelaten. Foto: privébezit

VIVA’s Kras en Win

Om te vieren dat we vernieuwd zijn, houden we een groot prijzen feest! Van een reis naar Parijs tot adidas-zonnebril: VIVA verloot 104 superleuke prijzen met een waarde van ruim € 10.000! Maar we geven nog veel meer weg! Wat dacht je van:

36 x stylingpakket van Remington
11 x wellnessdag bij Thermen Bussloo
15 x Willy vibrator
25 x Byron Bay zonnepakket
6 x Kikkoman sushiworkshop

Om editie 20 van VIVA, die deze week in de winkels ligt, zit een flap met een unieke code. Kras de toplaag weg, ga naar facebook.com/vivaonline en like VIVA. Alleen dan maak je kans op een van de 104 prijzen. Vul je unieke code op Facebook in en je ziet gelijk of je iets hebt gewonnen. (tip: wil je je code via je mobiel invoeren, ga daar dan krasenwin.viva.nl op internet en niet naar je Facebook app) Wil jij meegenieten van #VivaVernieuwd? Koop VIVA editie 20 nu snel en kijk snel of je een van deze leuke prijzen hebt gewonnen! Deze winactie loopt t/m 20 mei 2012. Foto: Viva

Wat moet dat voorstellen? (3)

Het is vrijdag en dat betekent: tijd voor een goeie Vrijmibo (vrijdag middag borrel) én een nieuwe foto! De vorige onderschriften - onder de foto van de donzige viervoeter - waren weer 'om te giéééren' (G. Joling) , de leukste reacties hebben we voor je op een rijtje gezet. “Krantenbezorger, een hondenbaan.” - Roelfien “Hulphond Stevie Wonder leert het nooit”- Sammie00 “Aan de k(r)ant; hier waak ik!” – Famke76 "Door crisis nu ook de huishond niet meer vrij van werkplicht" – Soezie81 “Hond steunt baasje in burenruzie“ – Conejito Doe ook mee! En we gaan door. Deze week is nog een opwarmertje voor het échte werk. Binnenkort komt er een ronde voor de uitblinkers, dan mogen we namelijk weer prijzen weggeven! Voor nu nog een prijsloze editie, maar daarom niet minder leuk. Dus post jouw lachwekkende, vermakelijke of spottende onderschrift op het forum! Foto:Thinkstock

Friends with(out) benefits

De eeuwige discussie is weer eens aangewakkerd: kunnen mannen en vrouwen gewoon goede vrienden van elkaar zijn? De conclusie van dit nieuwste onderzoekje is ‘nee’. Ikzelf denk echter van wel. Ik heb namelijk zo’n heel goede vriend. We zijn sinds de tweede klas van de middelbare school maatjes en dat gaat nog altijd super. Ik zou niet weten wat ik zonder hem moet, maar romantische gevoelens heb ik niet voor hem. Ook geen seksuele. Never nooit wederzijds Eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat het niet altijd zo makkelijk is gegaan. Er kwam een moment dat hij wel degelijk verliefd op mij werd. Tegelijkertijd wist hij ook dondersgoed dat het never nooit wederzijds zou zijn, daarvoor kende hij me inmiddels te goed en had hij al te veel succesvolle en minder succesvolle liefdesverhalen van me aangehoord. En me ook dikwijls uit het dal gesleept. Toen alles nog gewoon was Nee, tussen ons zal het nooit meer worden dan vriendschap. Omdat ik daar altijd eerlijk over ben geweest, heeft hij nooit (valse) hoop gehad. Hij vond het moeilijk, die periode, dat gaf hij eerlijk toe. Tegelijkertijd wilde hij mij niet kwijt als goede vriendin, dus probeerden we ons niet anders te gedragen dan ‘toen alles nog gewoon was’. Dat betekende dus ook dat ik hem over mijn nieuwste scharrels en flirts vertelde, hoe ongemakkelijk ik me daar ook bij voelde. Dat wilde hij per se, hij wilde niet dat er ook maar iets veranderde tussen ons. Gelukkig ebten zijn gevoelens langzaam maar zeker weg. Daar ben ik blij om, vooral voor hem. Die onbeantwoorde liefde moet op bepaalde momenten erg pijnlijk zijn geweest. Herinneringen Nu is onze vriendschap beter dan ooit. Omdat we al zo lang bevriend zijn, halen we dikwijls herinneringen op als we bij elkaar zijn. Soms komt dan die verliefdheid weer ter sprake, maar daar kunnen we nu om lachen. Dat ligt achter ons. Wel noemt hij me zonder schroom en een tikje gekscherend nog weleens een ‘lekker wijf’, maar hij weet nu al een flinke tijd dat wij het als stelletje niet zouden redden. We passen niet bij elkaar. Niet op die manier. Ja, de verwarrende gevoelens waren er. Eventjes. Maar onze vriendschap overleefde het en dus ben ik het niet eens met de stelling uit het onderzoek. Mijn beste maatje is een man. Het kan dus wel. Beeld: Thinkstock

Mode of misser: tas van mensenhaar

Mode gaat ver, soms tot in haar extreemste vorm. Schoenen met een hak van varkenspootjes of hele krokodillen die verwerkt zijn tot een tas.Tja, het is maar waar je van houdt. Mensenhaar Soms walg ik ervan, andere keren raakt de esthetiek van het ontwerp mij. De afstudeercollecties van de London College of Fashion designstudenten zijn van die pareltjes waar een enkeling met zijn collectie uitspringt en de grens opzoekt. Noodzakelijk? Niet altijd , maar ik vind het lef waarmee sommige studenten zichzelf positioneren noemenswaardig. Net als artiesten dat doen. Een vleesjurk à la Lady Gaga is echt niet aan mij besteed en gruwelijk overdreven, maar een innovatieve collectie zoals dat van het jonge ontwerptalent Taeseok Kang raakt mij. In het Fashion Artefact-programma van de academie krijgen de studenten cursussen om materialen als hout, plastic, metaal en duurzaam leer te verwerken in hun ontwerpen. Taekseok Kang pakte het groots aan en ontwierp een tassencollectie van mensenhaar. Seks & humor De fetisj-achtige tassen zijn geïnspireerd op ‘seksuele humor’ en bekleed met haar en studs. Met handgemaakte tassen, van duurzaam leer, koper en haar, wilde Kang het seksuele instinct van de mens manifesteren. Surrealisme met een knipoog. Sommige tassen zijn zo groot dat de modellen er zelf in passen. De collectie varieert van ‘normale’ handtassen met gevlochten hengsels (uiteraard van echt haar) tot boblijntassen, breast bags en rugzakjurken met lange paardenstaarten. Ja, je kunt er veel over zeggen maar innovatief en provocerend is het wel. Goed, het mensenhaar kan voor andere doeleinden wellicht besteed worden, maar dat daar gelaten. Lady Gaga eat your heart out. Niets geen kiloknallers aan je lijf, maar eerlijk design met een cool randje. Hip of horror? ©beeld: Taeseok Kang

Verdwaald

Wat ik nu ga vertellen klinkt als een goed begin van een slechte pornofilm, maar zo ging het echt. Bevend stapte ik in een veel te kort rokje een grote fabriekshal binnen. “Hallo! Ik ben verdwaald.” Acht mannen in blauwe overals zetten abrupt hun laskappen af. Op loopafstand mijn reet Ik liep al een uur te dolen over een Amsterdams industrieterrein. ‘Op loopafstand van het station’ stond er dikgedrukt boven de routebeschrijving die ik per e-mail ontvangen had. ‘Neem de hoofduitgang, ga linksaf na het viaduct, oversteken bij het kruispunt en rechtdoor blijven lopen. Het kantoor vind je aan de linkerkant.’ Dat klonk zo makkelijk dat ik niet eens de moeite had genomen om het op te zoeken met Google Maps. Na een half uur ‘rechtdoor blijven lopen’ had ik nog steeds geen kantoor gevonden aan mijn linkerkant. Misschien was ik te snel afgeslagen? Dat viaduct waar ik onderdoor liep leek inderdaad meer op een brug. En bij nader inzien kun je een kruispunt oversteken op vier verschillende manieren… Inmiddels lag de bewoonde wereld al kilometers achter me. Het internet op mijn telefoon faalde weer eens jammerlijk en er liep in deze uithoek geen hond om de weg aan te vragen. Er zat niets anders op dan het grote bedrijventerrein waar ik voor tot stilstand kwam op te lopen. Help! Ik dwaalde tussen de autogarages en sloopbedrijven, pakhuizen en containers net zolang tot ik een teken van leven zag. Er bewoog iets blauws tussen de gebouwen. Ik draafde er met verkleumde benen op af. Het was een pukkelige gozer in een blauwe broek en smerig T-shirt die stond te paffen. “Ben jij hier bekend? Ik ben verdwaald” sprak ik smekend. “Mot je heen dan?” Ik noemde het adres. Hij schudde zijn hoofd, haalde zijn schouders op en zweeg. Ik was niet van plan hier weg te gaan zonder instructies. “Kun je me echt niet helpen?” vroeg ik terwijl ik mijn afgezakte panty tussen duimen en wijsvingers omhoog schoof over mijn bovenbeen. Hij deed een stap naar achteren en opende de deur waar hij tegenaan had gestaan. “Piet heeft internet.” “Hallo! Ik ben verdwaald.” Het was donker en rook er naar roest en smeer. In de hoek van de grote fabriekshal flikkerde fel blauw licht. Ik liep er naartoe. “Hallo!” Het licht doofde en een groepje mannen keek mij vragend aan. “Zeg het eens poppie.” Ik legde de situatie uit met het nodige gedraai aan een haarlok. “Loop maar effe met mij mee, ik heb internet in mijn kantoor.” Een kronkelige blauwe lijn Ik noemde het adres en Piet googlede. “Hoe krijg je dat in vredesnaam voor mekaar? Je zit helemaal aan de verkeerde kant van de snelweg!” Ik leunde over het bureau en zuchtte. Ik zag een kronkelige blauwe lijn, die twee gele lijnen, wat groene blokjes en een heleboel grijze lijntjes kruiste. Waar staan we nu? Het liefst zou ik het computerscherm even ronddraaien in mijn handen. “Effe kijken hoe je daar moet kommen. Jesus. Ja, das een eind. Wacht effe. Ik denk dat ik het weet. Loop effe met me mee naar buiten, dan geef ik je effe een slinger in de goeie richting.” Opgelucht liep ik achter de blauwe overal aan het kantoor uit. Hij kan me de weg uitleggen! Met grote passen doorkruizen we de stinkende hal, onder toeziend oog van zijn grinnikende collega’s. De gier van Piet Ik knipperde tegen het felle daglicht. “Dus weer een stuk terug en dan links was het toch?” Hij lacht en geeft een iets te harde klap tegen mijn schouder. “Nee, deze kant op” hij steekt de weg over en pakt een bos sleutels uit zijn zak. “Ik zei toch dat ik je effe een gier zou geven? Nou, stap in pop!” De verwarming blaast tegen mijn bevroren knieën terwijl de vreemde man naast me meefluit met 100% NL. We rijden het verlaten industrieterrein af en na tien minuten passeren we een viaduct. Hier moet het ergens zijn. We rijden net zolang rondjes tot we mijn bestemming gevonden hebben. “Kijk eens prinses, we zijn er.” Ik krijg een dikke duim en een vette knipoog. Wat zouden meisjes als ik moeten zonder mannen als Piet? Ik stap uit het busje en zwaai. Toeterend verdwijnt hij om de hoek. Piet, dankjewel! Foto: Gettyimages.nl

Vegatosti

Ik ben geen vegetariër maar kan wél ontzettend genieten van vegetarisch eten. Lekkere kaasjes, paddenstoelen en groenten. Die ham van de originele tosti kan dus wel wat vegetarisch tegengeluid gebruiken: deze week een vega tosti. De Tosti Eerlijk is eerlijk, een tosti kan altijd en is lekker snel. Ook nog eens aan te passen aan je foodmood en daarmee favoriet bij velen. Als lunch, maar flink belegd ook prima als snel avondmaal. Ham en kaas is natuurlijk een classic , maar is zoveel meer mogelijk. Met salami, chorizo, tomaat, mozzarella, enzovoorts. Maar: denk de ham - en vlees in z'n geheel - even weg en maak 'm eens vega! Vegaversie Als ik aan vegetarische gerechten denk, zijn paddenstoelen, groenten en kaas de eerste dingen die in me opkomen om vlees mee te vervangen. Want vleesvervangers zoals tofu en alles wat ze in het schap hebben liggen aan nepvlees, kunnen mij niet bekoren. Is er iemand die dat nepvlees serieus lekker vindt? Zijn er vegetariërs in de zaal die tips voor de 'lekkere neppers' hebben? Voor mij deze keer dus kaas in de hoofdrol. Het idee voor de vegatosti is ook heel goed om te bouwen tot een grilled sandwich: twee helften die je dus niet op elkaar legt, maar naast elkaar en dan even onder de grill van de oven legt. Aan jou de keus. Vegatosti met brie, druiven, peer en honing Nodig

2 sneeën brood (lekker: dik en zelfgesneden)
Brie
½ peer
Paar druiven (pitloos!)
Pistachenoten, ongezout
Honing
Rode wijnazijn
Beetje sla
1 sjalotje
1 eetlepel rode wijn om de sjalot mee af te blussen

Maken

Fruit een gesnipperd sjalotje aan in een beetje olie (niet laten verkleuren, alleen fruiten). Blus af met een eetlepel rode wijn. Haal uit de pan en zet apart.
Snij brood in dikke sneeën en beleg één snee met dikke plakken brie en verdeel er in plakjes gesneden peer en gehalveerde druiven over. Breng op smaak met zout en peper en maak af met de pistachenootjes en een theelepel honing. Leg de andere snee erop.
Doe in een tosti-apparaat of panini-ijzer en laat dat z’n werk doen.
Ga je voor de grilled sandwich-variant, dan beleg je beide sneeën met bovenstaande en leg je ze onder de grill van de oven (even voorverwarmen vooraf).
Serveer met een groene salade met een dressing van rodewijnazijn en sjalot. Meng daarvoor het rode wijnazijn met goede olijfolie (verhouding olie-azijn is 3 eetlepels : 1 eetlepel) en roer er de sjalot doorheen. Ook lekker met een beetje verse sinaasappelsap er doorheen.

Smakelijk! CC: Foto: Seamus Walsh

Hoe maak jij Viva.nl leuker?

Voor de toekomst van Viva.nl hebben we veel, naar ons idee, mooie plannen op stapel staan. Maar natuurlijk is jullie mening heel belangrijk. Daarom organiseren we volgende week woensdag een gebruikersbijeenkomst (en jij kunt daar aan deelnemen!). Tijdens deze middag willen wij onder het genot van een hapje en een drankje onze ideeën aan jullie voorleggen. Daarna zijn we benieuwd wat jullie ervan vinden en horen wij graag eventuele suggesties. Het is wat kort dag, maar we zijn op zoek naar vijf enthousiastelingen die volgende week aanwezig kunnen zijn. De reiskosten - binnen Nederland ;) - worden uiteraard vergoed. De praktische details Datum: Woensdag 16 mei 2012 Tijd: 14:30 uur tot ca. 17:00 uur Plaats: Amsterdam (adresgegevens melden we je persoonlijk via de mail) ~~Heb jij zin in een gezellige middag én denk je iets waardevols voor Viva.nl te kunnen bijdragen? Meld je dan nu aan! Dat kan door het aanmeldformulier in te vullen.~~ Je kunt je niet meer opgeven voor de gebruikersbijeenkomst. We zien je heel graag terug op de 16^e! * Een vervolg op de klankbordsessie van december wordt later dit jaar gehouden. Thinkstockphotos.com

Deal van de week (nieuw!)

Viva en Fashionchick is, zoals ze dat zeggen, 'een match made in heaven'. Heel leuk zo'n samenwerking, maar wat heb jij daar aan? Veel! Namelijk iedere week hoge kortingen (soms wel 70%) op geselecteerde mode items! Deze week gaat de fashion deal van start met 90 euro korting op Necklace-enkellaarsjes. Daarnaast regelden we 20% korting op nog meer hippe items uit de webshop van Nelly.com. Zit er iets voor je tussen? Ritsen vanaf hier: Dit is een jasje in de zogenoemde Jersey-trend. Er zitten ritsen aan de voorkant, die open kunnen, en decoratieve ritsen op de schouders. Bekijk het product in de webshop. Viva Vila! Deze jurk van Vila heeft een v-hals met rushes en elastiek in de taille. De jurk is gemaakt van 100% polyester. Bekijk het product op de deal-pagina. Super korting: Dit zijn de leren necklace-enkellaarsjes van het bekende merk SuperTrash. Je krijgt ze nu met heel veel korting. Bekijk het pumps aanbod op Fashionchick. Hoe laat is het? Tijd om een horloge te kopen! Dit zilveren horloge van Just Cavalli met gehard mineraal glas, is van roestvrij staal én daarnaast ook nog waterdicht! Bekijk het horloge in de webshop. Als je tussen 9 en 15 mei een of meer van deze items bestelt op Nelly.com krijg je 20% korting. Kopieer en plak de code 'nellyVIVA' tijdens het bestelproces in het daarvoor bestemde kortingscode veld! Deze code is niet geldig op sale of in combinatie met andere kortingsacties.

Boekrecensie: De wezenlozen

Een roman is in de eerste plaats een verhaal. Toch? Nou nee, niet altijd. Iets over een vader en een realityster De debuutroman van de supergetalenteerde Wytske Versteeg, die eerder al literaire prijzen won en een non-fictieboek schreef, hoeft het hoegenaamd niet te hebben van het verhaal. Sterker nog: de achterflap van De wezenlozen is ronduit vaag. Iets over een vader die zijn dochter de taal ontzegt (maar hoe dan? en waarom?) en zijn moddervette realitysterbroer George, die deze dochter in zijn villa opneemt. Kortom: geen idee waar het over gaat. Allemaal zonder antwoord Ook in het begin van het boek zelf blijft lang onduidelijk wat er nu speelt in dit gezin. Het is opgebouwd uit vier lange hoofdstukken vanuit vier perspectieven: dat van Ismeen, de zus van hoofdpersoon Gone (de dochter van de achterflap), realityster George, moeder Clarissa en tot slot vader Siegfried. Allemaal beschrijven ze Gone en hun relatie met Gone, ieder vanuit hun eigen gezichtspunt, maar allemaal zonder daadwerkelijk antwoord te geven op de vele vragen die er bij mij als lezer rijzen. Terror Jaap Is dat een bezwaar? Wat mij betreft niet. Om te beginnen vind ik de karakters geweldig neergezet - vooral George, die wordt afgeschilderd als een soort Terror Jaap uit De Gouden Kooi maar ondertussen wel de zachtmoedigste van het hele stel is, en Clarissa, die het liefst van alles zou willen dat Gone wat normaler was (dit in tegenstelling tot haar man Siegfried, die juist allesbehalve een normale dochter wil en Ismeen daarom niet ziet staan). Wytske Versteeg kan zich net zo makkelijk verplaatsen in de belevingswereld van een gefrustreerde vader die te intelligent is voor zijn bestwil en een liefhebbende oom die zichzelf niet intelligent genoeg vindt. Dat is knap. Vol ontzag Maar helemaal bewonderenswaardig is haar schrijfstijl. De wezenlozen is geen boek dat je even snel leest: ondanks het geringe aantal pagina's heb ik er meer dan twee weken over gedaan. Steeds een stukje, een paar van die prachtige alinea's, en ik was weer vol ontzag. Alleen al daarom, en daarom vooral, is De wezenlozen een aanrader voor iedereen die houdt van Nederlandstalige literatuur. Want taal, daar kan Wytske Versteeg machtig mooie dingen mee doen. © foto: Prometheus

Vind de roze Viva-doos en maak kans op een scooter

We kunnen het niet genoeg herhalen: vanaf deze week is jouw VIVA altijd 100 pagina’s dik. En dat niet alleen: we worden nog mooier en nog lekkerder met weer een aantal nieuwe rubrieken (ik noem er slechts één: Deal van de week – gave musthaves mét fikse korting in samenwerking met fashionchick.nl). Daarom zeggen wij: VIVA is een prachtig verpakt cadeautje mét inhoud, want de goede psyche-artikelen en persoonlijke verhalen die je van ons gewend bent, blijven uiteraard. Om dit alles goed onder de aandacht te brengen, hebben we iets heel leuks bedacht. Let donderdag 10 t/m zondag 13 mei op grote roze cadeaudozen die we op 50 opvallende plekken in Nederland neerzetten. Zie/vind je er een, fotografeer dan jezelf (of degene met wie je bent) met de doos voor je hoofd zoals op de foto en (re)tweet deze onder #vivavernieuwd. Dan maak je kans op – jawel – een Piaggio Zip-scooter t.w.v. € 2.000!* Op twitter.com/VIVA_nl kun je volgen waar de dozen staan. UPDATE: je kunt ook meedoen aan de actie door je foto te uploaden op Facebook/VIVAonline !

Veel plezier en succes! Het VIVA-team

PS: in de doos zit géén inhoud, daarvoor moet je VIVA lezen :-) *Voorwaarden: de winnaar van de scooter wordt 1 juli bekendgemaakt op twitter @VIVA_nl met #vivavernieuwd en op viva.nl/vivavernieuwd. Sharen en posten kan tot 18 mei. De vernieuwde VIVA ligt nu in de winkel – mét een unieke krascode voor nog meer coole prijzen. Lees hier de spelvoorwaarden

Anniek Pheifer heeft angsten op tafel gelegd

Actrice Anniek Pheifer heeft een drukke periode achter de rug. Ze trouwde, kreeg twee kinderen en stond weer snel op de planken. Aan Viva vertelt ze openhartig over deze soms ook moeilijke tijd. “Vorig jaar was ik er klaar mee. Met die onzekerheid. Die eeuwige vraag of ik het wel goed doe. De angst dat ik geen goede moeder ben. En dus belde ik een psycholoog. Achteraf de beste investering die ik ooit heb gedaan”, aldus Anniek. Einzelgänger “Ik ben een einzelgänger. Altijd geweest”, gaat ze verder. In het dorpje Veenhuizen, waar Aniek opgroeide, had ze een fijne jeugd. In haar puberteit kon ze er echter weinig aansluiting vinden. “Ik kon goed alleen zijn. Sterker nog: ik vond het heerlijk. Ik trok toen al mijn eigen plan. Aan de andere kant denk ik weleens: man, wat was ik toen eigenlijk eenzaam.” Echte vrienden Die eenzaamheid verdween in Groningen. Daar maakte Anniek echte vrienden. “Ik volgde de vooropleiding Theater en realiseerde me dat ik daar gelijkgestemden om me heen had. Ik ontplooide mezelf. Ik kwam erachter wie ik was en wat ik wilde, zonder dat er oordelende ogen vanuit het dorp meekeken.” “In Groningen proefde ik van de vrijheid, maar tegelijkertijd verlangde ik naar meer avontuur. Ik vertrok naar Londen om een jaar lang in een kroeg te werken. Het was mijn wildste periode. Daar heb ik me losgemaakt van mijn jeugd en mijn ouders. Op een goede manier”, legt Anniek uit. Uitlaatklep Op het podium voelt de actrice zich als een vis in het water. Het is een uitlaatklep voor haar: “Spelen vind ik het leukste dat er is. Als ik het publiek zie en de energie van de zaal voel, dan doet dat iets met me. Toneel is emotie. Het raakt me. Elke keer weer.” Moederschap Toch zijn er ook vaak twijfels. “De angst dat ik het niet goed doe, zit van nature in me”, geeft ze toe. “Niet alleen op het toneel, maar ook thuis. Mijn grootste twijfel heeft te maken met het moederschap. Doe ik het wel goed? Achtentwintig was ik, toen mijn oudste zoon werd geboren. Vanaf dat moment had ik opeens een verantwoordelijkheid die nooit meer wegging. Dat maakte me onzeker.” Sinds een jaar zit Anniek in therapie. Ze heeft geleerd om over haar gevoelens en onzekerheden te praten. “Er is zo veel veranderd de afgelopen jaren. Al mijn angsten heb ik daar op tafel gelegd. Het was een verademing. Met een onafhankelijk persoon praten heeft structuur gebracht in mijn denken, in mijn leven." Lees het volledige interview in Viva 20 die vanaf woensdag 2 mei in de winkels ligt.

Nog maar twaalf dagen!

Het begint er nu echt om te spannen: over minder dan twee weken staat het Vivateam aan de start van de Marikenloop in Nijmegen. Zijn we er klaar voor? Loopgroep Over een ding zijn de teamleden het eens: we gaan het sowieso doen. Maar de trainingservaringen zijn tot nu toe erg wisselend. Sanne is bijvoorbeeld geweldig bezig: ondanks dat ze op 20 mei de 5 kilometer gaat lopen, is ze al aan het trainen voor de 10. Ook bij Marloes gaat het hartstikke goed. Ze loopt nu drie keer per week minimaal 5 kilometer, ook de afstand die ze tijdens de Marikenloop gaat doen. Ze merkt dat haar conditie steeds beter wordt, waardoor het lopen makkelijker gaat. Wat ook helpt is dat ze zich heeft aangesloten bij een loopgroep, waardoor ze op een andere manier traint. "Voordat de training begint heb je er al een warming-up en veel oefeningen om je techniek te verbeteren opzitten. Daarna pas begint je echte training, die meestal pittig is en uitdaagt om nog harder of nog verder te lopen." Een aanrader dus, zo'n loopgroep. 0:59:50 Ellen daarentegen is een beetje teleurgesteld over haar prestaties tot nu toe. Ze heeft een maand geleden in Rotterdam ook een wedstrijd van 10 kilometer gelopen in de voor haar teleurstellende tijd van 1:05:47. Op 20 mei wil ze koste wat kost binnen het uur lopen (net als ik), waarvoor ze haar loopplan al heeft uitgestippeld. De komende twee weken doet ze het rustig aan om zichzelf niet te veel te belasten zodat ze dit schema tijdens de Marikenloop ook daadwerkelijk kan aanhouden, met een eindtijd van 0:59:50 - precies onder de 60 minuten. Ook bij Femke loopt het iets minder dan verwacht. Ze was van plan een mooie tijd neer te zetten op de 5 kilometer, maar is nu al blij als ze hem uitloopt. Aankomend weekend gaat ze voor het eerst weer trainen en dan hoopt ze toch goed aan de start te kunnen verschijnen. Limburgse heuvels, Drentse vlaktes Gelukkig gaat bij Madeleen, die in april nog kampte met een blessure aan haar achillespees, het trainen nu weer goed. Ze loopt in de Limburgse heuvels, dus Nijmegen kan in vergelijking daarmee alleen maar meevallen. Hoe anders is dat in Drenthe, waar ik zelf loop: alleen maar plat, plat, plat. Dat wordt nog wat! Maar ik heb er alle vertrouwen in, want afgelopen weekend heb ik een nette tijd gelopen en ik voel me fit. Ook hier dus een positief gevoel. Of ik echter onder de 60 minuten ga lopen, zoals ik vanaf het begin wilde... ik weet het niet. Mijn snelheid verschilt per keer nog steeds zo sterk dat ik het niet durf te garanderen. Definitely the most important thing Maar we lopen niet alleen voor scherpe tijden, we lopen ook voor onderwijs in Ethiopië. Voor het project 'Leren zonder angst' van Plan Nederland hebben we tot nu toe al meer dan 200 euro opgehaald. Je kunt bijdragen aan dit doel via onze teampagina. We zijn je er heel dankbaar voor en zullen met elke opgehaalde euro nóg harder ons best doen, dat is beloofd! En als wij je niet kunnen overtuigen, laat topatleet Haile Gebrselassie het dan doen. Ons teamlid Marloes heeft hem ontmoet in Ethiopië en heeft contact met hem gelegd om te vertellen dat ze deze loop deed voor onderwijs in zijn thuisland. "Education is definitely the most important thing for a better future for Ethiopia", zei hij daarover. Niks meer aan toe te voegen. © foto: Ruth Catsburg, Plan Nederland

Slappe zak

Nu ik niet meer winkel, heb ik tijd over. Om mijn shoploze bestaan toch een beetje leuk te maken, vul ik die tijd met het kijken naar series. Ik geef toe, het geluksgevoel van een nieuwe jurk of een vers paar hakken is moeilijk te evenaren. Maar series zijn een schappelijk alternatief: ik kan er net als shoppen een hele dag mee vullen. Niet te stoppen Op dit moment zit ik in de Scandinavische thrillers: The Killing, The Bridge en Borgen. Die laatste is een Deense serie over Birgitte Nyborg, een vrouwelijke minister-president. Klinkt saai, en daarom stopte ik met enige scepsis de dvd met het eerste seizoen in de speler. Maar nu kan ik niet meer stoppen. Beetje jaloers Als ik niet kijk - een mens moet ook geld verdienen - ben ik er in mijn hoofd mee bezig. Ik roep for helvede! (verdomme!) als ik mijn kleine teen stoot en op kantoor mis ik mijn Deense vrienden: Kasper Juul, de spindoctor van de minister-president, voor wie ik een zwak heb, en zijn on-and-off vriendin Katrine Fønsmark (op wie ik een beetje jaloers ben, omdat zij wel met Kasper mag zoenen en ik niet). En natuurlijk Brigitte Nyborg zelf. Als minister-president krijgt zij het, naast alle politieke besognes, ook privé behoorlijk voor haar kiezen. Oh zo zielig En zo beland ik bij iets dat me irriteert aan deze serie. Als Brigitte de kans krijgt baas van Denemarken te worden, staat haar man Philip daar vierkant achter. Zij gaat voor haar carrière, hij doet een stapje terug om voor de kinderen te zorgen. Dat is de deal. Maar na een paar maanden begint Philip al te piepen, zo van: mijn vrouw verkiest haar werk boven haar gezin en ik voel mij de huisman. Hij vindt zichzelf zo zielig dat hij vlucht in de armen van een andere vrouw en wil scheiden. En dat allemaal door de werkdrang van Brigitte. Arme, arme Philip. Slåppe zåk Daarmee suggereren de makers van Borgen dat carrièrevrouwen per definitie ontaarde moeders zijn. Alsof het Brigittes schuld is dat meneer zijn joystick in een ander hangt en haar en de kinderen vervolgens verlaat. For helvede mensen, denk ik dan. Is er werkelijk niemand die vindt dat Philip haar zou moeten steunen? Ik ben benieuwd hoe dit afloopt. Tot die tijd vind ik die kerel de grootste slåppe zåk van Denemarken. Patricia gaat de Free Fashion uitdaging aan om 365 dagen niet te shoppen, probeert elke werkdag iets anders te dragen en maakt daar foto’s van. Ook afkicken van fast fashion? Kijk op www.freefashionchallenge.com Foto's: privébezit

Iedereen aan de toy boy

Cougars bestaan al lang. Denk een Madonna, Demi Moore, Joan Collins. Sex and the City-personage Samantha. Onze eigen Patricia Paay en Linda de Mol. Allemaal dames die erover mee kunnen praten dat het hebben van een veel jonger vriendje enorm veel voordelen biedt. Knappe jonge mannen met een nog prachtig, gespierd lijf. Modern, jong van geest, goede seks, onvermoeibaar, flexibel in de omgang. Dat is het beeld dat we hebben van een echte toy boy. Een perfecte match voor de cougar: een wat oudere, succesvolle vrouw. Onafhankelijk, zelfverzekerd, lekker in haar vel. Ideale plaatje Tegenwoordig is dat voor steeds meer vrouwen het ideale plaatje, blijkt uit onderzoek. Ze zijn actief op zoek naar een man die minimaal vijf jaar jonger is. En dan niet om zomaar wat in de rondte te scharrelen, maar voor een serieuze relatie of zelfs een huwelijk. De kans dat ze die ook daadwerkelijk vinden is groot, want een vijfde van de mannen geeft aan dat ze het wel zien zitten met een aantrekkelijke, oudere vrouw. Showbizzcougars De showbizzwereld doet daar dus vrolijk aan mee, met Jennifer Lopez (42) momenteel als grootste voorbeeld met haar 24-jarige welpje, danser Casper Smart. Ze is koud gescheiden van ex Marc Anthony of ze zou al trouwplannen hebben met haar nieuwe snoepje. Ook kersverse cougar Tyra Banks (38) schijnt gevallen te zijn voor de charmes van een veel jongere man, rapper Drake van 25 jaar. Mariah Carey, die al 42 lentes telt, is bovendien zielsgelukkig met haar Nick Cannon (31). Zij trouwen binnenkort zelfs voor de derde keer. Demi & Patries Maar de showbizzwereld weet ook dat het lang niet altijd goed gaat. Met als bekendste voorbeeld wederom Demi (49) die na zeven jaar huwelijk bruut bedrogen werd door manlief Ashton Kutcher (34). Hij zocht zijn heil graag buiten de deur, bij veel jongere dames. Demi raakte daardoor zo de weg kwijt, dat ze zelfs opgenomen moest worden in het ziekenhuis en uiteindelijk een tijdje in rehab belandde. Ook Adam Curry liet onze Patries uiteindelijk toch in de steek en ging er vandoor met jong(er) bloempje Micky Hoogendijk. Of het leeftijdsverschil de oorzaak was, blijft natuurlijk altijd gissen. Mijn eigen ervaring met jongere jongens is in ieder geval niet heel goed, uiteindelijk liep dat steeds stuk vanwege verschillende verwachtingen. Zij wilden vrijheid blijheid, ik ging voor de serieuze relatie, inclusief toekomstplannen. Cougartante Het voorbeeld dat het ook wel heel goed kan gaan, heb ik in mijn directe omgeving bij de hand. Mijn tante (leeftijd: 48) is vier jaar geleden, vlak na haar helse scheiding, als een blok gevallen voor een jongen van mijn leeftijd. Nu 29 jaar dus. Ze kreeg bakken kritiek over zich heen, maar zette door. Ze zijn nu zelfs gelukkig getrouwd. Nu ik hem ook ken, weet ik: het gaat niet om leeftijd. Dat is slechts een nummer. Het gaat om interesses, persoonlijkheid, levensfase, normen en waarden. En op die vlakken passen die twee perfect bij elkaar. Beeld: Getty Images

Berlheimwee

Het verslag van wat er zich ’s nachts in het hostel allemaal afspeelde hebben jullie al gehad, maar overdag was Berlijn ook heel leuk hoor. Eten, plassen en winkelen De taakverdeling was duidelijk: vriendin één had ervaring met de U- en S-Bahn, dus zij werd benoemd tot hoofd routeuitstippeling en vriendin twee was nogal toeristisch ingesteld dus die werd aangesteld als bewaker van het culturele aspect van de trip. Ik zorgde er vooral voor dat we de drie belangrijkste levensbehoeften van de vrouw niet uit het oog verloren: eten, plassen en winkelen. Berlijn in bloei Tijdens onze vier dagen in Berlijn was het met 28 ºC tropisch warm. We verkenden de stad op gympies en teenslippers, voor het eerst dit jaar vertoonde ik me in het openbaar zonder panty. Ik had me Berlijn voorgesteld als een grauwe stad, onlosmakelijk verbonden met grijze lucht en regenbuien. De warme zon deed de graffiti, de parken en de mensen bloeien. We ontbeten op terrasjes en lunchten in kleermakerszit in het gras. ’s Avonds kochten we Bratwurst, sushi, donuts of Pretzels bij metrostations en kraampjes op straat en ploften neer op het dichtstbijzijnde plein. Zodra de schemering inviel trokken steeds meer groepjes jongeren naar de pleinen en parkjes, met Duitse biertjes in de hand en flessen rosé onder de arm. We bezochten Brandenburger Tor, het Holocaustmonument, de Reichstag en liepen in het holst van de nacht langs de Berlijnse muur. Onze voeten en portemonnees kregen veel te verduren in winkels rond de Kurfürstendamm en op de geweldige rommelmarkt in het Mauerpark. Duitsers en vriendinnen Vier dagen gingen veel te snel voorbij. Opeens waren we weer met 160 km/u op weg naar huis. Berlijn, de stad waar ik voor het eerst in een hostel sliep, waar ik mijn eerste rode lippenstift droeg en waar ik voor de eerste keer eigenhandig een fles champagne ontkurkte. De plek waar mijn waardering groeide voor worst, geleende shampoo, Duitsers en vriendinnen. Berlin, auf Wiedersehen! Foto: privébezit, genomen bij Brandenburger Tor

Het panel test: Colour Catcher-doekjes

Het testpanel van Viva testte onlangs de Colour Catcher-doekjes die ervoor moeten zorgen dat de kleuren van je kleding niet meer doorlopen in de wasmachine. Maar, doen ze ook wat ze beloven? Dit is wat de vijftig panelleden vonden! Magneet De Colour Catcher-doekjes werken als een magneet: ze vangen de kleurstof op die bij het wassen vrijkomt. Zo zou je dus zonder zorgen witte én gekleurde was bij elkaar kunnen gooien. Dat scheelt een hoop tijd die je anders kwijt bent aan het sorteren van je was! 95% van het testpanel gaf namelijk aan dit altijd te doen. Overtuigd De belangrijkste conclusie is dat bijna 70% van de testers overtuigd is van de werking van het doekje. Een derde van de dames geeft het een 7, nog eens bijna een derde zelfs een 8. Driekwart van de testers vindt dat het succesverhaal van deze doekjes zoveel mogelijk verspreid moet worden. Zij zouden ze namelijk zeker wel of waarschijnlijk wel aanraden aan familie, vrienden en kennissen. Spread the word! Voor herhaling vatbaar Het gebruik van de Colour Catcher-doekjes is ook voor herhaling vatbaar. Van de deelneemsters zou 70% ze in de toekomst namelijk zelf waarschijnlijk wel of zeker wel ook kopen. Voornamelijk omdat het het doorlopen van kleuren voorkomt, maar ook omdat het scheelt in het aantal wasbeurten, kleding beschermt en energie bespaart. Al met al een dikke voldoende dus! Beeld: Dylon Colour Catcher®

VERS: Beest

VERS van deze week is ingestuurd en geschreven door Esmay. Een gedicht met een mysterieus randje. Beest Ik ben een beest De godin van de jacht Hunkerend naar macht Sluipend door de zwarte nacht Bemind en bevreesd Angstzweet Als je het maar weet Ik kom je halen En zorg dat je me nooit meer vergeet Pralen Sterke verhalen Ik ben helemaal niet wreed Mijn hoofd was alleen maar aan het dwalen VERS is een terugkerend item gevuld door de redactie, bloggers of lezers van Viva.nl. Heb jij ook een gedicht dat je wilt delen? Schroom niet en stuur een mailtje naar Kelly@viva.nl Foto: Thinkstock.com

Heimwee

Nooit gedacht dat ik nog eens heimwee zou hebben naar een supermarkt. Maar dat is dus wel wat ik nu heb. Gratis taart Tot voor kort hadden we in dit stadje twee Super de Boers. Begin januari verdween de laatste en op dezelfde plek verscheen enkele weken later de Jumbo. Ballonnen hingen langs de doorgaande weg en er was gratis taart voor iedere klant, maar ik was er daar niet een van. Moment suprême De vorige Jumbo-opening had mij namelijk al niet gebracht wat ik ervan hoopte. Ik snap best dat veel mensen fan zijn van de formule, maar mij past het gewoon niet. Vandaar dat ik tot het moment suprême bij de overgebleven Super de Boer mijn boodschappen was gaan doen – zolang het kan moet ik ervan genieten, zoiets zal erachter hebben gezeten. En genoten heb ik. Zo veel dat ik het genot van de Super de Boer nu ontzettend mis. O, die mooie supermarkt Ik kwam er ook al jaren. Die mooie supermarkt met zijn ruime gangpaden, goede producten, fijne sfeer, logische indeling en herkenbare geur. Ik zou een lofdicht kunnen schrijven over die supermarkt, zo ver gaat het gevoel. Het blijft behelpen En het is ook belangrijk. Want waar ik ook kom sinds de verdwijning van de Super de Boer, het blijft behelpen. Bij de ene supermarkt is het te druk, bij de andere is de kwaliteit minder, dan weer kun je alleen in een te krappe parkeergarage parkeren, bij de volgende kun je verse groenten en fruit alleen kopen in bulkverpakking en weer een andere supermarkt is gewoon in alle opzichten ruk. (De laatste is overigens de supermarkt die volgens de laatste berichten gaat verdwijnen ten gunste van, jawel, Jumbo. Straks dus één Jumbo per 10.000 inwoners?) Supermarkthoppen Dus zo hop ik sinds een paar maanden van supermarkt naar supermarkt in de hoop dat het ergens gaat bevallen. Vooralsnog is het niet gelukt. Ik blijf maar zoeken naar een supermarkt die het allemaal heeft en ik begin steeds meer te vermoeden dat die niet meer bestaat. Maar goed, het duurde ook een paar jaar voor ik me in mijn nieuwe woonplaats thuis voelde na mijn verhuizing. Misschien zal een nieuwe supermarkt ook ooit wel wennen. Dan mag ik alleen wel een keer een definitieve keuze gaan maken. CC foto: tuppus

Rebellerend huishouden

Mijn huishouden heeft zich tegen me gekeerd. Waarschijnlijk omdat het te weinig aandacht heeft gekregen, omdat ik zo druk was met schrijven over huishouden. Dat herken ik wel: vroeger pisten mijn katten ook op mijn bankstel als ik een weekendje weg ging. En nu is mijn huis dus in de aanval gegaan. Oorlogsgebied Lekker dan, ik woon al in de Gazastrook -bij het enige Amsterdamse plein met een blow- én een drankverbod wegens aanhoudende overlast - en nu is mijn ooit zo veilige haven ook al oorlogsgebied. Het begon een tijdje terug met een muis, te zien aan de royale hoeveelheid keutels op de vloer. Da's op zich al vervelend, dat je als professioneel schoonmaker ongedierte in huis hebt. Maar goed, het kan de beste overkomen. Guerrillamuis Op mijn vriendelijke verzoek om op te rotten werd niet gereageerd, dus kocht ik een diervriendelijke ultrasone muizenbestrijder. Hielp niet. Daarna kocht ik een al even diervriendelijke vangkooi met heerlijke muizenhapjes (spek, kaas, pindaas). Hielp niet. Inmiddels heeft die kleine etter een gat in mijn vloer geknaagd ter grootte van een cavia en rent het incontinente kreng zelfs door mijn slaapkamer. Euw! Ik heb hem de oorlog verklaard en het diervriendelijke geschut omgeruild voor een arsenaal gifdoosjes en klapvallen. Helpt dus ook niet. Die guerrillamuis blijft me terroriseren met zijn vreet- en schijtaanvallen. Aanval vanuit de flanken Ondertussen voerde mijn badkamer een aanval vanuit de flanken uit. Op zondagochtend nota bene liep het douchewater niet meer weg. Fijn, met een ingezeept kind onder de douche en een peuter met een poepbroek die nog moest douchen. Heerlijk klusje ook, zo'n putje uitbaggeren op een nuchtere maag. Hielp niet. Plopper hielp ook niet. Pas na het gebruik van een litertje chemisch afval en een flinke boer van het afvoerputje was het huishoudelijk leed geleden. Dacht ik. Want eenmaal gedoucht bleek bij het openen van de koelkast de broccoli in de groentenla te drijven. Koelkast overleden, vriesvak ontdooid. Betreden op eigen risico Murpheys wet (anything that can go wrong, will go wrong) is nu in alle hevigheid van kracht hier thuis. Toen ik met veel zweten en zwoegen de oude koelkast drie trappen af gesleept had en de nieuwe koelkast drie trappen op (nee mevrouwtje, wij bezorgen tot aan de deur) ontdekte ik dat het nieuwe model niet op de plek van de oude past. Ik kan nu mijn keuken alleen nog maar in als ik mijn buik inhoud. Keukenblok eruit geramd Dus zit ik vandaag op mijn vader te wachten, die me gaat helpen mijn keuken te verbouwen zodat mijn nieuwe koelkast er wél in past. Dat wil zeggen; mijn hele keukenblok moet er uit geramd en er moeten twee nieuwe kastjes en een nieuw aanrechtblad in. Met dank aan mijn rebellerende huishouden. Ik heb mijn maar vader aangeraden een helm op te zetten, voor het geval de stortbak van de wc spontaan besluit een aanval uit te voeren. © Beeld: istock

Wat moet dat voorstellen? (2)

Vorige week was de aftrap van de foto-onderschrift-wedstrijd: ‘Wat moet dat voorstellen?’. We mogen het gerust een succes noemen, want er zijn een hoop creatieve reacties achtergelaten onder de blog en op het forum! Maar zo grappig als ze waren, zo moeilijk was de keuze om de aller, allerleukste inzendingen eruit te pikken. De redactie, ofwel de kritische jury, is er uiteindelijk over eens geworden welke vijf de winnaars zijn van deze week. We mogen deze creatievelingen belonen met twee vrijkaarten voor het fotografiemuseum FOAM in Amsterdam!

*De winnaars van deze week zijn...*

*Bouwt spanning op*

*Tromgeroffel*

*Rapapaaa, rapapaaa*

“Mens en walvis succesvol gekruist in Azië” - Viva-amber “Hotter than my daughter”- Sillenelle “Zeevissen minder depressief door meer kleur in duikersoutfits” – Missphoebe “TU Delft ontwerpt camouflagepak voor zwemmen tussen walvissen” - Annie Ooi “Kunt u mij de weg naar de BBB-klas wijzen?” - Miekie1 De redactie neemt contact op met de winnaars via de aan de accounts gekoppelde e-mailadressen. Doe ook mee! Het is te leuk om nu al te stoppen, daarom is het de hoogste tijd voor een nieuwe foto. Dit keer valt er helaas geen prijs te winnen, maar de leukste vijf onderschriften verschijnen volgende week vrijdag natuurlijk wel weer in een blog. Post jouw lachwekkende, vermakelijke of spottende onderschrift op het forum! Foto: Thinkstock

Bekvechten in bed

Samen slapen is echt niet altijd zo romantisch als het lijkt. We hebben zelfs gemiddeld 167 keer per jaar ruzie in bed. Dat is dus bijna de helft van alle nachten, als je uit gaat van één ruzie per nacht. We bekvechten bijvoorbeeld over snurken, de kinderen in bed en de zin in seks. Romantisch samen slapen Als je net een nieuwe liefde hebt, kun je meestal niet wachten om met hem of haar de nacht door te brengen. Lekker tegen elkaar aan kruipen, knuffelen tot je in slaap valt, elkaar ’s nachts stiekem wakker maken voor een vrijpartij, ’s ochtends samen uitgeslapen wakker worden. Het klinkt heerlijk, maar in de praktijk blijkt het er vaak heel anders aan toe te gaan. Dat is in ieder geval mijn ervaring. Samensmelting Het begint nog goed. Als ik met mijn vriend het bed in duik, nestelt hij zich (niet zelden na een goed potje seks, hihi) tegen me aan, met zijn hoofd op mijn borst/schouder en zijn arm om me heen. Ja, bij ons is het zo dat hij tegen mij aan kruipt in plaats van andersom. Dat is onze favoriete positie in bed, we klikken als vanzelf in elkaar. Een soort samensmelting, noemen we het zelf. Op die manier liggen we elke avond nog even lekker te kletsen over vanalles en nogwat. Tot het zo laat is dat we echt moeten gaan slapen vanwege de achterlijk vroege wekker of we zo moe zijn dat we onze ogen niet meer open kunnen houden. Dan geven we elkaar nog een laatste knuffel en kus, koppelen we onszelf los en verplaatsen we ons allebei naar onze eigen kant van het bed. Laat de nachtrust maar beginnen! Draaien en woelen Heel a-romantisch, maar op de een of andere manier kan ik echt niet tegen hem aan in slaap vallen. Ik heb het snel veel te warm. Bovendien ben ik erg onrustig in mijn slaap, ik draai en woel wat af. Niet handig als er iemand aan je vastgeplakt zit. Ook niet als je los slaapt trouwens; ik krijg vrij vaak een zachte doch dwingende duw, omdat ik vriendje onbewust bijna het bed uit heb gegooid en vervolgens alle dekens heb ingepikt. Om maar niet te spreken over mijn altijd ijskoude voeten die ik aan zijn benen opwarm. Slapen met mij is bepaald niet gemakkelijk! Gelukkig is het bij ons nog nooit zo ver gekomen dat we er daadwerkelijk ruzie over hebben gekregen. Dat lijkt me ook zo zonde, ik heb mijn nachtrust hard nodig. Voordeel van ruziën in bed is trouwens wel dat de stap naar goedmaakseks, volgens velen de beste seks die er is, wel heel erg klein is... Beeld: Thinkstock

Mode of kitsch?

Wat een goed nieuws kwam er deze week op mijn pad. Niemand minder dan de flamboyante fashion director van de Japanse Vogue Anna Dello Russo gaat een collectie ontwerpen voor H&M. You love her, or hate her. Ik hoor bij de eerste groep. Sinds ik een stap in de modewereld zette, ben ik een groot fan van haar. Zij is mode en weet als geen ander de laatste trends feilloos te combineren en te dragen, met verve! Verder support ze ook jong designtalent, wat ik alleen maar kan waarderen. Haar extravagante outfits worden eindeloos gefotografeerd door streetstyle-fotografen en topfotograaf Helmut Newton beschreef haar met de beroemde woorden ‘fashion maniac’. Goed, ze gaat soms wat ver. Haar 3000 paar schoenen en een huis dat puur als kledingkast fungeert (ze heeft geen keuken, want ze kookt niet en ze benut elk kastje of hoekje voor haar kleding) is niet aan mij besteed qua duurzaamheid, maar dat terzijde. Een bron van inspiratie is ze wel. Overdaad schaadt niet En nu heeft ze zich uit mogen leven op een bijzondere collectie accessoires voor de Zweedse modeketen, bestaande uit sieraden, zonnebrillen, schoenen, tassen en een trolleykoffer. “Ik wilde accessoires ontwerpen die nergens anders te vinden zijn. Als stylist weet ik dat accessoires essentieel zijn en elke outfit een persoonlijke touch geven. Met deze items kan iedereen een doodgewone dag veranderen in een fantastische fashion-dag”, aldus Anna Dello Russo. En zo is het maar net! De collectie is inderdaad een feest van overdaad, fantasie en versiering. Heerlijk wat kleur in het sombere straatbeeld. Ik zet 4 oktober, de dag dat de collectie in de winkels ligt, rood omrand in mijn agenda. Dresscode Oh, als je binnenkort een feestje hebt? Hier een paar van haar dresscode-tips: * Vergeet je JAS. Zelfs als het maar vijf graden is en je bijna blauwpaars aanloopt, indruk maak je met je jurk of party-outfit en niet met een jas. Dus tanden op elkaar en gaan… zonder coat dus. * GOUD is het codewoord. Je wekt het idee een kadootje te zijn dat graag uitgepakt wil worden. En wie wil dit niet? * JUWELEN en ACCESSOIRES! Bij binnenkomst worden de eventuele boze geesten verdreven door het gerammel en alle aandacht is meteen op jou gevestigd. * Gooi jezelf niet over het buffet en ga niet lallend het woord houden. Het is niet netjes tegenover de gastheer…. Maar vooral: beschamend voor jezelf the day after. Beeld: H&M

Hostel

Ik zet mijn koffer tegen de afgebladderde deurpost en steek de sleutel in het slot. Piepend gaat de zware houten deur open, een baan flikkerend tl-licht valt onze kamer binnen. Ik steek mijn hoofd onderzoekend om de hoek van de deur. “Meiden, er ligt een blote man…” ‘Ach, dat vierde bed blijft toch leeg’, dachten we toen we met zijn drieën een vierpersoonskamer in een Duits hostel boekten. Want wie gaat er nu in zijn eentje op vakantie naar Berlijn? Enge Oost-Duitse mannen dus. Die de hele dag liggen te slapen. Naakt. We sluipen de kamer binnen met onze rolkoffertjes in de hand. Mijn vriendinnen sprinten op hun tenen naar de dichtstbijzijnde bedden en bakenen meteen hun territorium af. Het enig overgebleven bed staat vlak naast de hoop dekens waar een pluk haar en een bilwang onderuit steekt. Met duim en wijsvinger pak ik een witte mannenslip van het gedeelde nachtkastje dat onze bedden scheidt, en drapeer het over zijn bedpoot. Fluisterend en druk gebarend maken we onze bedden op. Dan maken we dat we wegkomen. Nacht één Met zere voeten keren we rond middernacht terug naar het hostel. Plastic tasjes met aankopen ploffen op de grond en schoenen worden uitgetrapt. Dan knipt iemand het licht aan. Daar zit hij, rechtop in bed in zijn ogen te wrijven. Zonder iets te zeggen bukt hij over de rand van zijn bed en pakt een klein groezelig handdoekje van de grond. Hij klemt het voor zijn edele delen, pakt een bril van het nachtkastje en staat op in al zijn bleke, slungelige glorie. Roerloos staan we tegenover hem, met zijn vettige middenscheiding en te kleine brilletje, tot hij de stilte doorbreekt. “Zo, where are you from?” spreekt hij ons met Herr Flick accent toe. We wisselen ongemakkelijk wat beleefdheden uit, vervolgens verdwijnt hij met wapperend handdoekje de gang op. Nacht twee Na flink wat biertjes schuifelen we voetje voor voetje de kamer in. Zonder het licht aan te doen grissen we pyjama’s en toilettassen uit onze koffers en lopen door de lange gang met de knipperende tl-balken naar de gezamenlijke badkamer. Ik was mijn gezicht bij de wastafel en vanuit mijn ooghoek zie ik iets hangen bij de douches. Aan een haakje hangt een bloemetjesjurk, beha en string. Dit hing er vanochtend ook al. Ik krijg kippenvel over mijn hele lijf. ‘s Nachts droom ik over Herr Flick, die in mijn koffer gluurt en mijn onderbroeken besnuffelt. Die midden in de nacht een centimeter boven mijn gezicht hangt om mijn adem op te zuigen. Die medische experimenten uitvoert op slapende vrouwen. Die meisjes onder de douche wurgt met zijn handdoekje. Als ik in de vroege ochtend zwetend wakkerschrik is het bed naast mij leeg. Herr Flick has left ze buildinge. Nacht drie Eindelijk de kamer voor ons alleen! Na een grondige check of we geen haarlokken, organen of slipjes missen en het afleggen van de eed dat we nóóit meer naar een hostel gaan, verlaten we een paar uur later opgelucht de kamer voor nog wat toeristische activiteiten. Moe maar voldaan keren we na een stevig Bratwurstmenu terug naar het hostel voor onze laatste nacht. Een nieuwe verrassing wacht ons daar op. Op het bed naast het mijne ligt een grote backpack en een motorhelm. Van de eigenaar geen spoor. Enigszins nerveus voor wat komen gaat laat ik me zakken op het stugge matras. Na een paar uur woelen val ik in slaap. Ik word wakker van een harde klik, gevolgd door gekraak. Door mijn wimperharen zie ik iemand de kamer binnen schuifelen. Het wordt al licht buiten, die heeft het laat gemaakt. Ik doe of ik slaap maar volg de schim nauwlettend. De bedbodem naast me kraakt. Ik zie een brede rug zich tussen de witte lakens nestelen. Dan val ik weer in slaap. Indrukwekkende bezienswaardigheid Voor de tweede keer ontwaak ik, maar nu van de wekker op de telefoon van mijn vriendin. Nieuwsgierig draaien twee hoofden om te zien wat er zich naast mij bevindt. Het enige wat we kunnen zien is een afgewend hoofd met een brede gebronsde arm eromheen gevouwen als een lijstje. Op onze tenen sluipen we om het bed om een glimp van hem op te kunnen vangen. Als we bij zijn voeteneind staan draait hij kreunend zijn hoofd naar ons toe en trekt een stukje deken naar beneden. Als aan de grond genageld aanschouwen we gedrieën al het moois wat er zojuist tevoorschijn is gekomen. Wat ein heiß Stück Fleisch. Dit uitzicht is indrukwekkender dan de Brandenburger Tor, Reichstag, Zoologischer Gärten en Berlijnse muur bij elkaar! Met tegenzin beginnen we onze koffers in te pakken en bedden af te halen. Ik wil dat hij zijn ogen open doet, de dekens terugslaat en een veelbetekenend klopje op zijn matras geeft, zodat ik mijn laatste halfuur voordat we moeten uitchecken nog even goed kan benutten. Word eens wakker! Een koffer klettert per ongeluk op de vloer. Oeps, ik stoot tegen zijn bed. O jee, een schoen valt op zijn voeteneind, wat slordig van me… “Goodmornin’ ladies” Eindelijk hebben we succes. Kreunend richt hij zich op. Het witte laken valt in zijn schoot, een zongekuste torso onthullend. Zijn borst, schouder en flanken worden gesierd door een labyrint van tatoeages. “Goodmornin’ ladies” gromt hij. Wankelend grijp ik me vast aan de kledingkast. Achter mij hoor ik mijn vriendinnen naar adem happen. We kijken naar elkaar, en dan weer naar hem, en weer naar elkaar. “Sorry for waking you” piep ik, terwijl ik nonchalant tegen de kast probeer te leunen. “No problem”. Met een schuin lachje woelt hij door zijn woeste haren. Mijn hersens blokkeren, zoveel Herrlichkeit in één ruimte kan ik niet bevatten. Ik moet hier weg. Ik sleep mijn medereizigsters naar de deuropening, met zijn smeulende ogen in mijn rug. Op de gang storten we in. Gaan we terug naar binnen? Boeken we een week extra? We besluiten gewoon heel hard naar de auto te rennen. Eén ding staat als een paal boven water: die Duitse hostels zijn zo gek nog niet! Foto: Gettyimages.nl

Het geheim van gourmetten

Is het klein, dan is het negen van de tien keer ook schattig. Kinderen, honden, supermarkt-attributen en ook eten. Het is niet voor niets dat wij Nederlanders zo van gourmetten houden. Mini-eten: lekker en oké, ook een beetje schattig dus. Het mysterieuze succes van gourmetten Het stinkt, het spettert en je eet standaard véél teveel. Waarom houden we dan met z’n allen zo van gourmetten? De variatie is zeker een factor, je kunt namelijk verschillende dingen in één maaltijd eten. Maar ik ben ervan overtuigd dat het schattige formaat van de voedselonderdelen ook van invloed is. Mini-food Ten eerste eet het makkelijk, van die kleine hapklare gerechten. Daarnaast ziet een mini-slavink er drie keer zo lekker uit als de reuze (gewone) variant. En zo’n lief klein biefstukje met zelfgemaakte champignon-roomsaus in het pannetje dat je onderin zet. En kip, hamburgers, worstjes worden afgemaakt met ouderwetse cocktailsaus. Everyone's favourite, bij ons aan tafel althans. Cocktailsaus Naar oma’s recept Nodig • 100 ml mayonaise • 50 ml ketchup • 1 theelepel Worcestershiresauce • 2 eetlepels cognac • 2 eetlepels droge sherry (of 4, als je geen congac hebt) • Sap van een halve citroen • 150 ml slagroom • Peper en zout • Een snufje paprikapoeder Maken 1. Meng de mayonaise met de ketchup en roer goed. Voeg er de rest van de ingrediënten aan toe en roer tot en glad mengsel. 2. Slagroom zorgt voor luchtigheid en romigheid. Klop de slagroom of kookroom lobbig (vladikte) en schep met een spatel door de basis van de cocktailsaus. Voeg steeds een schepje toe totdat de saus de gewenste dikte heeft (dat kan ook met minder dan 150 ml lobbige room zijn). 3. Proef en breng op smaak met zout en peper en een snufje paprikapoeder. Nog meer gourmet-tips: • Maak zelf slavinkjes door gehakt te kruiden met peper, zout, een beetje verse nootmuskaat, een snufje kerrie, zout en peper. Bind met paneermeel en een ei. Draai kleine rolletjes en rol ze in (gehalveerde) plakjes gerookt ontbijtspek. • Zelfgemaakte kruidenboter maakt het nét wat specialer: Meng roomboter die op kamertemperatuur is met in kleine stukjes geknipte of gesneden groene kruiden zoals bieslook, peterselie en basilicum. Doe er een gesnipperd sjalotje bij en een halve teen knoflook. Maak af met citroenrasp, peper en zout. Even terug in de koelkast en op tijd er weer uit zodat ie smeerbaar is. • Saus voor mini-biefstukjes: plakjes champignon aanbakken in een mini-pannetje met zout en flink wat peper. Wanneer ze aangebakken zijn, voeg je wat slagroom toe en een paar druppels Worcestershiresauce en balsamico-azijn. Even laten indikken. CC: Foto: Jeff McNeill

Echt Scheiden

“Mama waarom huil je?”, “Ik huil niet, mama heeft zere ogen”, “Maar papa, heb jij dan ook zere ogen?”. Ik weet het nog als de dag van gister. De koek was op. Mama en papa wilden elkaar niet meer. Broer-en-zus-relatie. We vormden tot ik een jaar of acht was een klein gezinnetje, dat is niet meer zo en het zal ook nooit meer terugkomen. Ik woonde met mijn moeder een tijdje in een caravan op de plaatselijke camping, mijn vader sliep bij zijn ouders. Elk gezinslid was ten einde raad. We huilden bakken vol tranen, maar het was ons verdriet en dat ging vooral niemand wat aan. Een zak chips Toch is er nu een programmamakertje dat ten kosten van alles en iedereen een televisieprogramma over scheiden gemaakt heeft. Echt Scheiden heet het. Gepresenteerd door Natasja Froger. Ik heb er vorige week naar gekeken en ik had het eigenlijk al kunnen voorspellen, inderdaad plaatsvervangende schaamte. Televisie kijkend Nederland zit toch niet te wachten op een man die vertelt dat hij niet meer over zijn vrouw heen wil omdat ze te dik is, en dat hij wil scheiden omdat hij haar tóch weer met een zak chips betrapt heeft? Dan wordt er vervolgens ook nog door een scheidingscoach verteld dat ze er samen een financiële puinhoop van hebben gemaakt en dat ze het op deze manier niet gaan redden. Eigenlijk is alles in dit programma noemenswaardig om over te klagen. Mijn klomp brak in duizend stukjes. Is er dan helemaal niets meer privé? Is het nieuwe slagende format: hoe dieper in de put, hoe hoger de kijkcijfers? Help Ik gun deze programmamaker een scheiding, echt. Ik hoop dat, als het zover is, hij mij mailt. Dan sta ik bij hem op de stoep met mijn cameraploeg. En luister ik naar zijn verhaal over dat ie help tóch weer dat bitterballetje heeft gegeten en dat ook help zijn kind te dik is, hij help een klusser is, een hobby heeft, zijn huis in puin ligt en dat hij geen cent te makken heeft. Dan wil ik daar staan en medelevend knikken, samen met Natas. En het zal scoren als een tiet, omdat pijn en verdriet immers amusement lijken te zijn geworden. Foto: Still uit aflevering 1 van Echt Scheiden

Boekrecensie: Miss Communicatie

Astrid Harrewijn is een door de wol geverfde chicklitschrijfster. Ineens lijkt ze het genre zat en stapt ze over op een soort vrouwenthriller. Coververhaal gone bad Miss Communicatie (vreselijke titel, maar oké) gaat over Didi, een journaliste bij het tijdschrift De Week. Terwijl ze er pas net een maand werkt weet ze het al voor elkaar te krijgen dat zij het coververhaal mag schrijven: een artikel over Twitter en 'de mens achter de inlogcode'. Na een korte zoektocht op Twitter komt Didi een veel interessanter verhaal op het spoor. Er zijn twee meisjes gestopt met Twitteren en op het oog ook van de aardbodem verdwenen. Als dan ook nog haar vriendin Fenneke dood blijkt te zijn, besluit Didi zich vast te bijten in dit onderwerp in plaats van het oorspronkelijke artikel. Rammelende thriller Hoewel het boek begint als een onvervalste chicklit, komt Didi door haar zoektocht steeds meer terecht in een scenario dat in een thriller niet zou misstaan. Of eigenlijk toch wel: het thrillerplot rammelt op sommige punten, waaraan te merken is dat Harrewijn niet voldoende thuis is in dit genre. De chicklitelementen daarentegen zijn wél heel goed uitgewerkt: leuke personages, grappige situaties, en natuurlijk heel fijne mannen. Nadat het even duurde voor ik erin kwam en met de personages ging meeleven, leest vooral het middenstuk van dit boek als een trein. Terug naar waar ze goed in is Op de achterflap van Miss Communicatie staat dat dit het eerste deel is in een driedelige serie over Didi, Iris en Lein (twee andere personages uit Miss Communicatie). Ik hoop dat Astrid Harrewijn met het volgende boek, of dat nu gaat over Iris of over Lein, teruggaat naar waar ze echt goed in is. Thrillers hebben we al meer dan genoeg. © foto: Sijthoff

Merel Westrik wordt rustig van paniek

Koffie is de zwarte motor voor de hardwerkende Merel Westrik. Sinds een half jaar staat ze in het holst van de nacht op om het televisie-programma 'Vandaag de dag' te presenteren. Dat doet ze vier dagen per week, waarvan ze op vrijdag een duo vormt met Eva Jinek. Op de grond “In het begin kreeg ik om vijf uur ’s ochtends geen hap door mijn keel. En na de uitzending, om negen uur, had ik al zoveel koffie op dat ik te hyper was om rustig een broodje te eten. Om twaalf uur was ik zo moe dat ik wilde slapen. Voor ik het wist, was het namiddag en had ik nauwelijks gegeten." Daardoor viel ze flink af. Op een gegeven moment lag ze zelfs op de grond. "Vlak voor ik naar ‘DWDD’ ging, waar ik tafeldame was, trok het bloed uit mijn gezicht en viel ik flauw." Druk Merel werkt graag onder grote druk. Van die druk wordt ze rustig. "Als we live verbinding zoeken met een verslaggever en ik hoor paniekerig in mijn oortje: ‘we hebben geen beeld’ dan sta ik gelijk op scherp. Dan kijk ik rustig op mijn schema naar het volgende item en leg ik dat vast klaar. Hoe meer spanning er is, hoe leuker ik het vind." Ambitie Haar carrière loopt op rolletjes, maar ze heeft ook nog grote ambities voor de toekomst. "Ik zou wel graag een goede talkshow willen doen. Ik zou meteen ja zeggen, al is het doodeng. Het liefst zou ik een reizende, dagelijkse live ochtendshow willen. Dat we de ene dag vanuit Den Haag komen, op een extra spannende dag op het Binnenhof, en met carnaval vanuit Maastricht. Dat lijkt me echt te gek, een mix tussen journalist en circusartiest." Lees het volledige interview in Viva 19 die vanaf woensdag 2 mei in de winkels ligt. Foto: Viva

Viva Blog Campus (Update!)

Mailboxen stroomden afgelopen dagen over. Leuk! Het nieuwe format van de webstrijd -De Viva Blog Campus- bleek een schot in de roos. Zowel 'groentjes' als ervaren bloggers, jong, ouder, man, vrouw, uit medialand of zó van het schoolplein geplukt: mensen uit alle windstreken melden zich massaal aan. En daar zijn wij ontzettend blij mee! Dus dank. Jullie kritische, grappige, verfrissende of emotionele boodschap raakte ons keer op keer. En dat maakt kiezen des te moeilijker. Gaan we voor iets 'nieuws' of iets waarvan wij weten dat het al jaren goed scoort? De WILDCARD Om de spanning er nog even in te houden, nemen wij de komende dagen de tijd om een aantal favorieten van de redactie te benaderen. Daarnaast zullen wij ook een vijftal enthousiastelingen selecteren die kans maken op een wildcard (deze mensen ontvangen ook een mail). Aan jullie -de lezers- vervolgens de kans om een stem uit te brengen. Diegene met de meeste stemmen, gaat ook door als blogger en wel met de eretitel 'Publieksfavoriet'. Hoe nu verder? Heb jij jouw blogs ingestuurd? Hou je mailbox de komende dagen dan goed in de gaten. Ben jij niet van plan te gaan bloggen -en heb jij je dus ook niet opgegeven- maar wil jij wel graag stemmen, houd dan de site goed in de gaten. In de volgende update publiceren wij een lijst met mensen die in aanmerking komen voor de wildcard. NB Oproep gemist? Lees 'm hier!

Redactie Viva.nl webredactie@viva.nl

Paniek om een petje en een oorbel

Een dag uit het leven van iemand die niet shopt. Opstaan, douchen, aankleden. Mijn kast scannen. Welke combinatie heb ik nog niet gedragen? Ik weet het niet. Te moe om na te denken. Ik grijp naar een gele broek met een t-shirt. Zwart colbert dan maar weer. Naar beneden. Jas aan, petje.... Waar is mijn petje? Niet in de gangkast. Niet in mijn tas. Shit. Mijn pet en ik zijn onafscheidelijk. Ik draag hem elke dag. Niet alleen omdat ik van hoofddeksels houd, maar ook omdat mijn haar zo raar gaat krullen als het regent. En dat doet het nu. Keihard. Met een boerka Ik sms mijn vader: 'Heb ik mijn pet dit weekend bij jou laten liggen?' Nee, hij heeft niets gezien. Ik voel lichte paniek. Ik pak een paraplu en spring op de fiets. Met verwilderd haar en een plu die uit zijn voegen is gewaaid, kom ik op het station. Ik hunker naar mijn vorige leven, waarin ik nog een petje had of gewoon een nieuwe kon kopen. In de trein sms ik mijn vader nog een keer: 'En in de kast op de hoedenplank misschien?' Berichtje terug: 'Ook niet. Dat wordt boerka aan en stiekem een nieuwe pet kopen.' Grapjas. Ik zucht, kam met mijn vingers mijn pony in model en vraag me af hoe ik aan een boerka kom. Ik zal hem vinden Aan het einde van de dag is mijn pet nog steeds niet boven water. Op de fiets van het station naar huis graaf ik opnieuw in mijn geheugen. Waar is dat ding toch? En terwijl ik dat denk, voel ik ineens dat ik een oorbel verloren ben. Weer die paniek. Ik kan me nu gewonnen geven, naar huis fietsen, met mijn pluispony onder de dekens gaan liggen en dromen van mijn pet en oorbellen. Maar dat doe ik niet. Ik ga die oorbel vinden. Ik weet zeker dat ik hem nog had, toen ik uit de trein stapte. Dus parkeer ik mijn fiets en loop ik voetje voor voetje terug, als een zwerver op zoek naar sigarettenpeuken. Na een paar honderd meter zie ik mijn oorbel liggen, midden op het drukke fietspad. Ik laveer tussen de fietsers door, raap hem op en hang hem terug in mijn oor. Even later piept mijn telefoon. Sms'je van Rick: 'Raad eens wat ik in de auto gevonden heb?' Patricia gaat de Free Fashion uitdaging aan om 365 dagen niet te shoppen, probeert elke werkdag iets anders te dragen en maakt daar foto’s van. Ook afkicken van fast fashion? Kijk op www.freefashionchallenge.com Foto's: privébezit

VERS: De lente in mij

VERS van deze week is een symbolisch gedicht geschreven door Zsuzsanna. De lente in mij Vandaag heb ik mijn jasje aan met bloemen zo laat ik de lente van binnen en van buiten bloeien. Soms dreigt er een bui van mijn stormachtig verleden, maar de zon straalt krachtiger buiten en van binnen en als ik naar boven kijk zijn de donkere wolken verdwenen. VERS is een terugkerend item gevuld door de redactie, bloggers of lezers van Viva.nl. Heb jij ook een gedicht dat je wilt delen? Schroom niet en stuur een mailtje naar Kelly@viva.nl Foto: Thinkstock.com

Ben ik een alcoholist?

In de Arabische wereld is het elke keer weer een gedoe om aan alcohol komen. Het is maar moeilijk te krijgen en vaak superduur. Terwijl ik dit schrijf, voel ik me onderhand een halve alcoholist. Een andere sfeer Maar inderdaad. Ik geef het toe. Ik vind alcohol lekker. Een fris rosétje of witbiertje, of zo’n zacht Belgisch biertje. Maar wat vind ik er eigenlijk lekker aan? Het drankje of specifiek de alcohol erin? Of de gezelligheid die het met zich meebrengt? Zo worden mensen vaak meer ontspannen. Is er een andere sfeer. In de Arabische wereld brengt het je echter ook op vreemde plekken. Met karton afgeplakte ramen Zo begeven we ons in Cairo regelmatig naar het door expats, liberale jeugd en seksistische mannen bevolkte Café Horaiya, waar uiteraard alleen binnen mag worden gedronken en de ramen met karton zijn afgeplakt. Want alcohol is in Egypte toegestaan, maar de vrome moslims willen natuurlijk niet dat hun familie hen achter een ijskoude halve liter Stella zien zitten. Lucratief handeltje Het café doet zijn naam eer aan. Zo is het geen probleem als je er een elders gekocht broodje shoarma opeet. Verder houdt één van de obers er een lucratief handeltje op na. Elke paar uur wandelt hij naar de naastgelegen supermarkt, koopt er een vuilniszak vol chips, en verkoopt de zakjes met kleine winst aan zijn klanten in Horaiya. Zijn collega’s vinden het prima. Zo gaat dat in Egypte. Een krop sla Op een dag de expats beu, verkassen we naar een bruin café een paar straten verderop waar ik de enige vrouw blijk te zijn. In plaats van chips krijgen we er schaaltjes mais, tomaat en een krop sla, wat een opvallend goede combi met het bier blijkt te zijn. Naast ons zit een verzopen variant van Don Corleone die zijn bier aanlengt met Whisky en de rook van zijn sigaret tot aan zijn tenen lijkt te inhaleren. Het percentage alcoholisten ligt er waarschijnlijk dichtbij de honderd procent. ‘Amstel from Jordan’ Omdat alcohol in de Arabische wereld knetterduur is, shoppen we ook vaak bij de in donkere steegjes verstopte alcoholwinkels. Dikwijls zijn die in handen van Christenen die dit graag ten toon spreiden door hun shop met posters van de Koptische paus te behangen. In Jordanië proesten we het uit als de verkoper ons ‘Amstel from Jordan’ aanbiedt en stug weigert te geloven dat dit Nederlands bier is. In Cairo proberen we ons gezicht in een serieuze plooi te houden als de winkelbediende ons waarschuwt dat de Meister Max die we afrekenen ‘very very strong’ is. De bruine speciaalbiertjes zijn maar liefst acht procent. Liquorstores op de Westelijke Jordaanover In Israël denken we eindelijk weer eens heerlijk aan een pilsje op het terras te kunnen nippen, maar veranderen resoluut van gedachten bij het zien van de prijzen. Een pintje is hier al gauw zes euro. Flink slaan we dan in bij de ‘liquorstores’ op de Westelijke Jordaanover waar biertjes slechts 50 eurocent kosten. Long live Palestine! Oranjeboom in de Israëlische supermarkt Voor onze bierdopjesverzameling kopen we in de supermarkt echter toch van elk Israëlisch merk één flesje en schakelen dan snel over op Oranjeboom en Bavaria. Bizar genoeg zijn in de Israëlische supermarkten de Nederlandse biertjes het goedkoopst. De beste deal vinden we echter in het Egyptische Aswan waar we na lang zoeken de drankgroothandel van de stad vinden, waar je uiteraard alleen treetjes van 24 halve liters kan kopen. Maar wel voor maar 15 euro! Ten strengste verboden In Libië en Soedan is het bierfestijn echter voorbij. Alcohol is in beide landen ten strengste verboden en de Libische thuis gebrouwen drank ruikt op zijn zachts gezegd nogal ranzig. Die zoete cola en fanta komt ons in Soedan echter na een week ook onze neus uit. En met 47 graden Celsius krijgen we zo’n zin in een verkoelend biertje, dat we besluiten een Bavaria Regular 0,0 % te kopen. Psychologisch Bizar genoeg zijn de alcoholvrije biertjes best lekker, super verfrissend en niet zo zoet als al die frisdrank. Het went snel en inmiddels mis ik het normale bier helemaal niet meer. Het klinkt misschien raar; maar ook een alcohol vrij biertje drinken voelt veel gezelliger dan een glaasje cola en soms krijg ik er zelfs een aangeschoten gevoel van. Zou bierdrinken iets psychologisch zijn? Voor mij is het in ieder geval hét bewijs dat ik geen alcoholist ben!

Wie is de allermooiste?

People weet het zeker: Beyoncé Knowles is de allermooiste vrouw van 2012. Het blad noemt haar een beauty- en stijlicoon voor velen. Ik snap wel waarom ze haar hebben gekozen. Bij Beyoncé klopt het totaalplaatje. Een leuk, sprankelend gezicht. Mooi haar, een prachtig (curvy!) lijf. Ze zit lekker in haar vel, ze vertelt dat ze zich na de bevalling van dochtertje Blue Ivy mooier voelt dan ooit. En dat straalt deze krachtige dame ook uit. Klassevrouw Maar het gaat verder. Ik ken eigenlijk geen mensen die een hekel hebben aan Beyoncé. Deze ster van wereldformaat heb ik (voor zover ik dat kan beoordelen als buitenstaander) nog nooit op een spoortje arrogantie kunnen betrappen. Ik kreeg een brok in mijn keel toen ik haar zag optreden met een ziek meisje in haar armen en kan een glimlach niet onderdrukken als ik naar de lading persoonlijke foto’s op haar website kijk. Wat een klassevrouw. Ook dat hoort bij schoonheid. Suggestie Ik zou wel graag van de gelegenheid gebruik willen maken om een suggestie te doen voor volgend jaar. Ik ben namelijk enorm fan van Blake Lively. Bekend van de serie Gossip Girl, maar ook als ex-liefje van Leonardo DiCaprio en huidige levenspartner van Ryan Reynolds. Deze it-girl has it all: ellenlange benen, glanzende lange blonde lokken, een smaakvol formaat decolleté en een schitterende lach. Eén blik op een mooie foto van haar motiveert me om die chocolade toch echt te laten staan en bij het hardlooprondje nog net iets verder te gaan dan ik eigenlijk kan. Wauw. Als ik een man was, zou ik verliefd zijn op Blake. Powervrouwen In de lijst met mooiste vrouwen ter wereld zijn verder ook Sofia Vergara, Charlize Theron, Lily Collins, Michelle Williams en Kate Middleton terug te vinden. Stuk voor stuk powervrouwen met wie ik me dagelijks bezighoud: als showbizzredacteur ben ik constant op zoek naar het mooiste of leukste beeld van deze sterren voor bij mijn artikelen. Ik kan me vervelendere klusjes bedenken! Beeld: Getty Images (klik op Blake voor een grotere versie)

Op de weegschaal

Ik geloof dat ik een stokpaardje heb. Het heeft te maken met gewichtszaken. Vandaar dat er bij vier superslanke vrouwen die over hun gewicht praten (deze week in Viva) alarmbellen afgaan in mijn hoofd. Ronde billen Samen wegen ze maar liefst 240 kilo, Jasmine Sendar, Sabrina Starke, Noortje Herlaar en Fajah Lourens. Dat is precies 60 kilo per persoon. Oké, daar doen ze dan ook wel wat voor, maar kom op: wat is nu 60 kilo. En dan dat gemiep over twee kilo meer of minder. Het wil er bij mij niet in dat dat het verschil is tussen ronde billen en hangbillen. Gewoon niet. Water en geen brood Begrijp me niet verkeerd: ik vind het heel knap dat deze vrouwen zo veel doen om in shape te blijven. Geen brood eten, zoals Fajah Lourens, lijkt me behoorlijk frustrerend. Je moet er dus echt wel wat voor overhebben. Maar of dat haar recht van spreken geeft over 'dikke billen'? Alles in mij schreeuwt: no way. Er is altijd iemand dikker Maar wanneer heb je dan wel recht van spreken? Als je 80 kilo weegt, 100, 150? Er is altijd wel iemand nog dikker. Ligt de grens bij het punt waarop je buik verder uitsteekt dan je borsten, of mag je pas klagen over je gewicht als je niet meer in een terrasstoel past? Zelfs dan zijn er nog altijd honderden - zelfs wel duizenden, tienduizenden - mensen die veel dikker zijn dan jij. Een zak aardappelen op je kont Het probleem is dat we onszelf niet vergelijken met de mensen die verder heen zijn dan wijzelf, behalve op momenten dat we onszelf willen oppeppen. (Zie je wel, het valt met mij nog best mee, dit ene stukje chocola zal van mij heus geen Beth Ditto maken.) Jasmine, Sabrina, Noortje en Fajah vergelijken zichzelf dus ook - terecht - niet met mensen die meer wegen dan 70 kilo. In hun wereld is vijf kilo een zak aardappelen op je kont. Als ik het zo bekijk heb ik er zelfs bijna begrip voor. © foto: Obese USA

Bloederig blogje

Luide bonk. Hartverscheurend gebrul. “Mamaaaaa! Ziggy heeft bloed!” Ik ren naar de plaats delict en vind daar Ziggy met een flinke jaap in zijn voorhoofd. Voorover gekukeld van het toilet, waar ik hem bovenop had gezet om even af te drogen na het douchen. Bloed druipt over zijn hoofd, snot loopt uit zijn neus en hij loeit als vuvuzela. Even ben ik opgelucht (gelukkig, hij kan nog huilen) tot ik met een toiletpapiertje het bloed heb weg gedept heb en ik écht goed naar de wond kan kijken. Het is een behoorlijk gapend gat. Dat gaat 'm niet worden met een Nijntjepleister, hier moet een arts naar kijken. First things first: eerst die sirene maar eens uitzetten. Ik zet Ziggy voor de spiegel zodat hij kan zien waarom het zo zeer doet. Ik ken de kleine bikkel; hij vindt het zo interessant dat hij meteen ophoudt met huilen. Ondertussen heb ik zijn grote broer onder de douche vandaan geplukt en afgedroogd. Hij kan zichzelf wel aankleden, terwijl ik Ziggy in de kleren hijs. Dat gaat soepel, hij houdt zich groot, maar inmiddels zie ik ook zijn jukbeen aardig opzwellen. Ik gris nog snel zijn verzekeringspasje mee en prop de jongens – die er uit zien alsof ze door een blinde zijn aangekleed- in mijn Canta. Normaal vind ik het niet zo erg dat dat ding maar 35 kilometer per uur rijdt, maar vandaag had ik toch echt liever een Ferrari onder mijn kont gehad. Ik verwacht wel een uurtje zoet te zijn bij de Eerste Hulp – ik heb zelf een keer vier uur liggen verkommeren met een open beenwond- en heb er zelfs nog aan gedacht om een boterhammetje te smeren voor grote broer, die net van een feestje komt en nog geen avondeten op heeft. Jemig, het lijkt zowaar wel alsof ik de zaak onder controle heb! De goden zijn met ons, we worden lekker snel geholpen en binnen een half uur zijn we, met een keurig in elkaar gelijmde peuter, weer thuis. Kinderen liggen nu op bed en ik kan eindelijk aan mijn Viva-blog beginnen. En daar houdt de controle dus op. Want wat ik ook wil schrijven, mijn gedachten leiden steeds weer terug naar Ziggy en zijn gapende gat. Dus schrijf ik maar over dit bloedbad, da's ook een manier om te verwerken. Morgen staat hutten bouwen op het programma, ik heb de EHBO-doos maar vast ingepakt. Je bent gewaarschuwd: als Bink in een roestige spijker gaat staan of zijn vinger en af zaagt dan heet mijn volgende blog The Return of Bloedig Blogje. Foto: privébezit

Wat moet dat voorstellen?

Dat het forum vol met creatieve geesten zit, hoeven we je vast niet te vertellen. Spit een paar willekeurige topics door en je ligt zo nu en dan in een deuk. Daarop inspelend vonden we het tijd voor een nieuw initiatief op Viva.nl! Elke week plaatsen we een foto en jij mag bedenken wat voor onderschrift erbij hoort. Je kunt je lachwekkende, vermakelijke of spottende onderschrift plaatsen onder de foto in het daarbij horende forumtopic, de meest originele reacties worden gepubliceerd in het blog die op de vrijdag erna verschijnt. Ennnn… er valt ook nog wat te winnen! Om het nieuwe initiatief af te trappen, belonen we het eerste foto-onderschrift met een prijs. Deze week winnen de vijf meest originele inzendingen twee kaartjes voor FOAM, het fotografiemuseum in Amsterdam. Dit is de eerste foto (deze is vanaf 11 mei te vinden in het FOAM). Brand los op het forum! Foto: Nina Poppe

Automomentje voor mezelf

Ik vind het heerlijk om auto te rijden. Ik kom erdoor tot rust. Mijn leven is ontzettend hectisch en ik ren en vlieg me vaak rot. In de auto kun je weinig anders doen dan gewoon even stil zitten en meezingen met de muziek die uit de speakers knalt. Even lekker me-time, dus. Al een paar jaar heb ik een eigen autootje. Sinds de eerste keer dat ik instapte, ben ik eraan verknocht. Het is geen nieuw, shiny, hip ding, maar gewoon een barrel van vijftien jaar oud. Zonder stuurbekrachtiging. Dat maakt mij helemaal niets uit: mijn bakkie doet wat ie moet doen en dat is mij van A naar B brengen. Hoewel ik om naar mijn werk te reizen gebruikmaak van het openbaar vervoer, pak ik de auto toch ook regelmatig. De tijd die ik achter het stuur zit is voor mij de ultieme vorm van ontspanning. SEAT deed vanwege de introductie van de nieuwe SEAT Mii onderzoek naar de vrijetijdsbesteding van vrouwen en kwam erachter dat we een chronisch tekort aan tijd voor onszelf hebben. Zet daar tegenover dat we gemiddeld vijf uur per week in de auto doorbrengen, precies genoeg tijd om extra tijd voor jezelf vrij te maken. In de auto! Mii Time Ik gebruik de ritjes in mijn autootje vaak om telefoongesprekken te voeren. In het dagelijks leven bel ik eigenlijk niet zo vaak meer, de communicatie met vrienden en familie loopt toch voornamelijk via sms, mail, WhatsApp en social media. Dat komt ook omdat ik het niet prettig vind om in het openbaar te bellen, zoals in de trein. En onder werktijd uitgebreide persoonlijke gesprekken voeren is natuurlijk ook not done. In de auto kan ik juist wél even de tijd nemen om iemands stem te horen. Met mijn headset in mijn oren voer ik hele gesprekken met mijn beste vriendinnen. Even de laatste roddels horen over wie er zwanger is, welke relatie op de klippen is gelopen of wie haar haar drastisch heeft afgeknipt en dat beter niet had kunnen doen. Het moet er voor iemand die mij passeert heel gek uitzien, ik heb de grootste schik in mijn eentje, maar dat geeft niet. Ik vind het ideaal. Jouw Mii-moment SEAT is benieuwd naar jouw Mii-moment in de auto. Kijk jij bijvoorbeeld graag om je heen om te genieten van het Nederlandse landschap? Of buig je het nadeel van een lange file gewoon om tot perfect make-upmomentje? Vertel hoe jouw droomrit eruit ziet en maak kans op jouw unieke en persoonlijke Mii Experience, of op een gloednieuwe SEAT Mii. Helemaal voor jezelf. Laat het weten op Timeformii.nl Beeld: SEAT

Peniswarmers

Op de catwalk werd twee jaar geleden de penis al in het zonnetje gezet met een speciale broek die de contouren van de piemel weerspiegelde. Nu krijgt de heer des huizes een warmer ontvangst met een nieuw accessoire: de peniswarmer. De penis blijft een trending topic en geen trend gaat aan zijn kopje voorbij. De gadgets en accessoires vliegen vandaag de dag om de oren: gekleurde condooms, pejazzling (de penis versierd met fonkelende Swarovski kristallen), of een gekortwiekte schaamhaarcoupe...je kunt het zo gek niet bedenken of hij heeft ze wel gehad. De Red Hot Chilipeppers gaven tijdens hun vroegere tournee hun genotsknots een make-over met een sok. Gereedschap De hype is ontstaan omdat de heren uit de Oostbloklanden door weer en wind de nodige werkzaamheden in de bergen moesten verrichten. En hoe beter dit te doen dan met een verwarmd zaakje? Niets zo a-relaxed als een penis die op het punt van afbreken staat bij de eerste liefdevolle aanraking. Een vrouw uit Kroatië kwam op het lumineuze idee en sloeg aan het vilten. In verschillende kleuren, uitvoeringen en maten zijn de warmers verkrijgbaar. Leuk detail: 20 cm is de meest verkochte maat. Wat mij blij maakt en vast ook andere vrouwen: het excuus 'goed gereedschap hangt onder een afdakje' is passé. Piemelwarmerdag Maar hoe is het voor de man zelf? Ik kan me voorstellen dat een piemelwarmer best lekker kan zijn als de temperaturen de pan uit rijzen maar that’s that. Anders is het vilten design meer een broeikasaccessoire dan een hippe allemansvriend. En hoe verberg je de warmer in je broek? Houd je de rits open en deel je hem met je soortgenoten? Of wordt de vrouw des huizes bij thuiskomst verrast? En wat zijn trendy kleuren of designs? Zoveel vragen, zo weinig antwoorden nog. Een ding hoop ik wel: in plaats van rokjesdag in de zomer, piemelwarmerdag in de winter. ©Beeld: Fashionista

Die ene onvergetelijke eerste

In een Viva van een paar weken geleden stond een artikel over vrouwen die om verschillende redenen nog nooit seks hebben gehad. Het was een mooi stuk, elke dame had zo haar eigen verhaal rondom haar maagdelijkheid. Veel respect! Turks stoombad Het deed mij terugdenken aan mijn eerste keer. Het was op de middelbare school dat ik mijn allereerste echte vriendje kreeg. Ik was 14 jaar. Toen we met een stel klasgenoten gingen zwemmen, vroeg hij mij in zo’n Turks stoombad-hokje verkering. Op een originele manier ook nog: hij schreef de eerste letter van zijn naam en die van mij op de beslagen deur, met een hartje ertussen. Met heel mijn hart stortte ik me in dit nieuwe avontuur. Wat was hij leuk! Logeerkamer We hadden het heel gezellig samen. Ik kwam graag bij hem thuis en hij bij mij. We deden leuke dingen als naar de bios gaan, samen sporten, dagjes uit en zelfs uit eten. We mochten van onze ouders bij elkaar logeren, maar dan wel apart. Zo lag ik bij hem thuis op de logeerkamer en hij bij ons thuis ook, braaf als we waren. Aan de pil Op een gegeven moment was daar dan hét gesprek. Ontzettend gênant als ik er nu aan terug denk, maar destijds had ik alles over voor het goede doel. Mijn ouders op de ene bank met mij ertussen, hij op de andere bank tussen zijn ouders in. Die avond werd democratisch besloten dat ik, zodra we allebei 16 jaar waren, aan de pil moest en dat we dan ein-de-lijk bij elkaar in bed mochten slapen. Zo geil als boter Je begrijpt: toen het eenmaal zover was, gebeurde het ook gelijk. We hadden inmiddels al twee jaar een relatie en waren zo geil als boter. Twee tieners op ontdekkingstocht, dat was het eigenlijk. Het was klungelig, maar ook heel lief en teder. Omdat we al twee jaar bij elkaar waren, voelden we ons ontzettend op ons gemak en konden we er ook om lachen. Daardoor heb ik heel fijne herinneringen aan mijn eerste keer. Studententijd De relatie heeft 4,5 jaar standgehouden. Uiteindelijk groeiden we toch uit elkaar. Na de middelbare school gingen we in verschillende steden studeren en kregen we bijbaantjes in het weekend, naast onze sportwedstrijden. Er bleef bijna geen tijd meer over om elkaar te zien. We veranderden, zoals dat vaak gaat in je studententijd. Ik was er kapot van: na zo veel jaar je eerste echte liefde verliezen, deed verschrikkelijk veel pijn. Nummer 6 Nu kijk ik er met een goed gevoel op terug. Ik kom hem heel soms nog tegen, dan maken we een gezellig praatje. Maar verder is er niets meer tussen ons. Na hem volgden er nog vier, die ook De Ware niet bleken te zijn. Alles wat ik in die relaties heb geleerd, over wat ik wel en niet wil, heb ik meegenomen. Nu zit het goed. Met nummer 6 ga ik oud worden. Beeld: Thinkstock