Vleeskeuring

geen

Al sinds haar geboorte heeft Dochter meldingsplicht. Als hulpeloze baby moest ze iedere maand geheel ontkleed verschijnen om haar schedel te laten meten, waarna ze haar injecteerden met gevaarlijke vloeistoffen. De gegevens werden zorgvuldig vastgelegd in grafieken en doorgespeeld naar de Geheime Dienst.

Een onbeholpen arts met een duidelijke afkeer van kinderen, maakte maand na maand hetzelfde obligate complimentje:
‘Mooie naam,’ waarna hij deze stelselmatig verbasterde.
De verpleegkundige maakte dat goed door het tonen van grote blijdschap, iedere keer dat wij brullend binnenvielen.

Vertwijfelde mevrouw
De frequentie neemt nu af, maar dat het vijfde gezinslid haar eigen afspraken heeft, wil maar niet beklijven. Regelmatig vult mijn voicemail zich met een vertwijfelde mevrouw, die ons ooit weer hoopte te zien.
Soms duikt er een brief op met daarin een afspraak die reeds plaats had moeten vinden. Of een sms waaruit het verlangen blijkt om Dochter op te meten en lek te prikken.
Deze keer heb ik dagenlang de afspraak hardop uitgesproken, om dan eindelijk, verteerd door schuldgevoelens, op de juiste tijd en plaats te verschijnen.

Familietraditie
Dochter beschikt doorgaans over een vrolijke inborst, maar dit uitje wekt groot wantrouwen.
In een poging haar voor te bereiden, vertel ik op luchtige wijze over weegschalen en meetapparaten, en dat er mensen zijn die heel benieuwd zijn hoe dik ze is geworden.
‘Ik heb twee buiken,’ zegt ze dreigend.
‘Nou, dat willen ze wel zien.’
‘Ik ga niks laten zien.’ De toon is gezet. Geheel volgens familietraditie. Met het zweet op de rug een spartelend en krijsend kind op een weegschaal drukken, waarbij je vruchteloos de indruk probeert te wekken een liefdevolle moeder te zijn, die opvoedkundig over een doortimmerde visie beschikt. Ik doe het al een jaar of acht.

Toren
Woedend kijkt ze naar de blokjes die een toren moeten worden en produceert enkel een laag gegrom. Ze moet een plaatje van een kip duiden.
‘Grom.’
‘Spreekt ze al drie woorden achter elkaar?’
‘Wat zegt u? Men kan een filosofische discussie met haar voeren.’
‘Gromm.’
Als ze tegen een bal moet schoppen, is de maat vol. Dit slaat alles, zie je haar denken. Moet ik nou in mijn blote kont gaan voetballen voor een wildvreemde meneer?

‘Is er verder nog iets waar je mee zit?’ wordt me met meewarige blik gevraagd.
‘Nee hoor,’ roep ik monter. Als we hier maar zo snel mogelijk wegkomen. Dan loopt ons leven weer gesmeerd.

Foto: by Wwarby