Column Nynke: Oordelen

Ik had altijd gedacht dat ik het niet zou gaan doen. Want wat wist ik nou helemaal? Alleen maar dingen over mijn eigen dochter. Bovendien hou ik niet van elkaar de maat nemen. Werk je fulltime? Top. Wil je fulltime thuisblijven bij je kind? Ook goed. Wieg je ’m elke avond urenlang in slaap? Lekker doen. Laat je ’m zonder begeleiding de trap op klauteren? Jij weet het beste wat wel en niet kan. Nee, ik zou niet oordelen over anderen. Ik zou me verre houden van fronsende blikken en rollende ogen. Omdat ik ook niet wil dat anderen over onze opvoeding oordelen.Want ja, ons kind heeft een speen, en ja, ik leg haar weleens een tijdje in de box wanneer ik snel even wat dingen moet doen, en ja, ik ben graag bij haar, maar breng haar ook met liefde naar het kinderdagverblijf omdat ik dan kan werken. Dit zijn mijn opvoedkeuzes en daar zult 
u het mee moeten doen. Maar ik zou in elk geval niet oordelen over anderen.

Waarom ben ik zo’n moeder geworden
die dit soort dingen uitkraamt?

Nou, dat heb ik niet lang volgehouden. Ik blijk superveel naar andere ouders te kijken. Al geef ik mijn commentaar meer uit verwondering dan uit veroordeling. Maar dat zeg ik ook maar omdat het vriendelijker klinkt. ‘Hebben zij nou nog steeds geen oppas? Durven ze hun kind niet bij een ander achter te laten?’ ‘Slaapt ie nóg bij hen op de kamer? Ik zou gek worden van al dat gepruttel.’ ‘Hebben zij zo’n draagzak waarin het kind naar voren kijkt? Is dat niet slecht voor de heupen?’ Elke keer als ik mezelf zoiets hoor zeggen, wil ik me met de vlakke hand in het gezicht slaan. Want wat heb ik ermee te schaften? En waarom ben ik zo’n moeder die zulke dingen uitkraamt?

Omdat ik het zelf ook niet weet. Je krijgt na de bevalling zo’n baby mee naar huis, een kraam-verzorgster bemoeit zich er nog een paar dagen mee, en daarna is het toedeledoki en kijk maar hoe je haar gezond en gelukkig houdt. Hoe je dat doet? Daar zijn opvoedboeken en apps en cursussen voor, maar je leert het toch het beste uit de praktijk. En dan vooral door naar andere ouders te kijken, en door trial and error te leren wat wel en niet bij jou en je kind past. En daarom kijken we naar elkaar. Het is allemaal onzekerheid. Het is allemaal vermoeidheid en vertwijfeling. Want hoe weet je zo zeker dat je kind echt gelukkig is? Ze kan nog niet in detail aangeven wat ze prettig vindt. Ze kan alleen nog maar huilen. Oordelen hoort er dus bij. Maar doe het met mildheid, want andere ouders doen ook maar wat.


Journalist en schrijfster Nynke de Jong (31) blogt voor VIVA Mama. Ze woont samen met Tom en is onlangs bevallen van dochter Janne. Dit blog is afkomstig uit VIVA Mama. Je bestelt het nummer hieronder.

»Bestel VIVA online | Klik hier «

Lees ook: