Yolanda beviel op haar achttiende, maar is nu trots op haar jonge gezin

Elke week geven we je een kijkje in iemands liefdesleven in VIVA’s rubriek ‘De Status’.

Tekst Lydia van der Weide

Deze week Yolanda (24), die trots is op haar jonge gezin.

“Mijn zoon Timo is altijd al een eigenwijs kuiken geweest. Hij won het van een condoom en kondigde zich aan door kotsbuien. Pas toen ik al een week boven de wc-pot hing, ging er een alarmbel af. Ook ik ben eigenwijs. Iedereen, zelfs mijn moeder, nu de trotste oma die er maar is, vond dat ik hem moest laten weghalen. Ik was net achttien, woonde nog thuis en was kort ervoor met een studie begonnen. En de vader van het kuikentje in mijn buik kende ik nog maar een paar maanden. Hij, net zo oud als ik, was overrompeld. Maar hij respecteerde dat ik het sowieso zou houden en rustig wilde kijken of het tussen ons wat kon worden. We waren al verliefd en na de eerste schrik werden we dat nog meer. Intieme avonden met zijn hoofd op mijn buik, pratend tegen ons kindje. Alsof we op een wolk zaten, waar niemand iets mee te maken had. Vlak voor de bevalling betrokken we samen een zolderkamer van dertig vierkante meter. ‘Jullie gaan daar gillend gek worden,’ voorspelde iedereen, maar wat waren we er happy. Timo huilde amper en voegde zich makkelijk naar ons leven.

Jaloers op mijn vriendinnen die gingen stappen en alle vrijheid hadden ben ik nooit geweest. Ik had geen boodschap aan die zogenaamde vrijheid, want dit was precies wat ik wilde. Als ik Timo zag, voelde ik me compleet. Natuurlijk is het niet altijd makkelijk geweest. We hadden weinig geld, studeerden nog. Het was ploeteren, passen en meten. En met z’n drieën in zo’n klein hok, dan sta je heus weleens tegen elkaar te schreeuwen om onbenulligheden. Maar we hebben het gered, met heel veel praten en ontzettend veel liefde en inzet. Toen we anderhalf jaar later verhuisden en mijn vriend een vaste baan kreeg, ben ik gestopt met de pil. Alles liep zo goed met Timo, we gunden hem een zusje, en verlangden zelf ook naar nog een baby. Binnen een maand was het raak. We kregen nog meer commentaar dan de eerste keer. ‘Hoe kon je dit nu doen,’ riep mijn moeder, die mijn kamer thuis nog steeds intact hield voor als ze me daar weer zou moeten opvangen. Woest was ik, en om het nog bonter te maken heb ik mijn vriend ten huwelijk gevraagd. Ik zag dat onze families probeerden blij te zijn voor ons, toen ik met een buik van zeven maanden voor de ambtenaar van de burgerlijke stand stond. Maar van harte ging het niet.

Inmiddels hebben we ons gelukkig wel bewezen. We zijn nog steeds bij elkaar, stralend gelukkig en apetrots op ons gezin. Ik vind het zalig om zo’n jonge moeder te zijn. Ik barst van de energie, doe leuke dingen met ze en heb plezier in mijn job, al is het nu nog parttime. Dit leven past me, ons, dus wat zou er mis mee zijn?

Iedereen om ons heen is om. Mijn moeder vraagt zelfs weleens verlangend wanneer de derde komt.”

Dit artikel is afkomstig uit VIVA 35. Abonnee worden of een losse editie van VIVA bestellen? Klik hieronder:

»Bestel VIVA online | Klik hier «