Meiden van de radio: Eva, Fien en Angelique

Zet drie radiovrouwen bij elkaar en het gesprek valt nooit stil. Dj Eva Koreman (32) van 3FM, nieuwslezeres Fien Vermeulen (25) van Qmusic en dj Angelique Houtveen (30), die onlangs overstapte van jongerenzender FunX naar 3FM, over muziek, radio maken en (het gebrek aan) vrouwen in het wereldje.

Tekst Milou van der Will | Foto’s Dhruv Sethi

Buiten is het kil en slaat de regen in je gezicht, maar binnen bij PLLEK op de Amsterdamse NDSM-werf is daar niets van te merken. De 
dames nemen plaats aan een klein tafeltje met uitzicht op het noodweer. “Gênant, maar ik moet dus nog lunchen,” biecht Eva op. Waarop de andere twee besluiten gezellig met haar 
mee te eten. Meteen kletsen ze honderduit. 
Niet over het weer, wel over muziek.

Wat betekent muziek voor jullie?

Angelique: “Muziek is mijn alles. Sinds mijn negende heb ik een bloedziekte, waardoor ik 
als jong meisje soms best geïsoleerd leefde. In die tijd werd ik een echte muzieknerd, zocht ik van alles op over artiesten. Muziek sleepte me erdoorheen. Vijf jaar geleden kreeg ik er ineens epilepsie bij. In die periode werd muziek vooral de ingang naar mijn emotie. Voor de buitenwereld hield ik me groot, maar toen ik ‘Through the wire’ van Kanye West hoorde, moest ik erkennen dat het helemaal niet goed ging. Het nummer kwam echt binnen. Later heb ik hierdoor mijn baan opgezegd om radio te kunnen maken en nu zit ik hier. Dus ja, muziek speelt een cruciale rol in mijn leven. Het stelt me in staat om te huilen, maar ook om liefde en geluk te voelen.”
Fien: “Het is echt bizar hoe precies ik jouw 
ervaring deel. Ik heb een paar jaar geleden 
lymfeklierkanker gehad. In die periode ben 
ik door de chemobehandeling en alles om het ziek-zijn heen, ook veel minder sociaal geworden. Muziek is voor mij, net als bij jou, iets om op terug te vallen. Ik ben heel goed met woorden, maar die gebruik ik ook om afstand te 
bewaren. Muziek leert me terug naar mezelf te gaan. Het geeft betekenis aan emoties die niet uitgesproken worden. Mijn vader is geen prater, als hij zes woorden zegt is dat veel, maar als we samen luisteren naar Eva Cassidy, zijn we voor even heel dicht bij elkaar. Na acht maanden chemo en een pittige revalidatieperiode ben ik nu schoon. Ik heb mijn controles net weer achter de rug. Er komt ook veel moois van zo’n periode, ik zou het niet eens anders meer willen. Je begint opnieuw met leven, schat alles waardevoller in. En zo heeft ieder zijn of haar eigen ijkpunt.”
Eva: “Pfff, ik vind het zo mooi hoe jullie dezelfde ervaring delen… alles wat ik hier nog op ga zeggen, lijkt onbelangrijk.”

Nee joh, vertel.

Eva: “Oké. Nou, ik groeide op in een huis waar altijd muziek te horen was. Mijn vader was een muziekfreak, gek op de Stones. Ik speelde gitaar, maar liep eigenlijk alleen maar te rellen op dat ding. Toen ik voor de zoveelste keer de e-snaar kapot had gemaakt, zei ik: ‘Ik wil drummen!’ Mijn vader riep meteen: ‘Dat meen je niet, dat was mijn jeugddroom.’ Vanaf dat moment ben ik muziek gaan maken, ik heb in een bandje gedrumd. Daarnaast verzamel ik, net als mijn vader, veel vinyl. Muziek is dus een soort van mijn hele leven.”

Geloven jullie ook dat muziek mensen dichter bij elkaar kan brengen?

Angelique: “Toen ik nog bij Radio 6 presenteerde, organiseerde ik luistersessies met een live-artiest, waarvoor ik mensen met dezelfde muzieksmaak uitnodigde. Op de gang keken ze elkaar nog wat onwennig aan, maar tegen het eind van de sessie stond iedereen met elkaar te praten. Er zijn zelfs vriendschappen ontstaan.”
Eva: “Een ander goed voorbeeld is Amsterdam Dance Event. Als zo’n stad in het teken staat van dancemuziek, gaat dat over zo veel meer dan 
alleen dansen. Om dat uit te leggen, verval je haast als vanzelf in ranzige clichés, want het 
gaat dan toch over een universele taal.”
Fien: “Dat van die taal geloof ik dan weer niet. De verbinding zit ’m volgens mij meer in dat 
iedereen muziek op zijn eigen manier ervaart, waardoor je automatisch een gesprek krijgt dat tot de kern komt.”
Angelique: “Onze functie als dj is om die extra lading aan muziek mee te geven door middel van verhalen en herinneringen. Of door iets uit te lichten waardoor je anders naar een nummer luistert. Dat is de kracht van radio, if it’s done properly. Het maakt het verschil met een playlist op Spotify. Het is liefde uitsturen en connecten.”

Als radiomaker heb je ook met serieuze zaken te maken. Bijvoorbeeld als er een aanslag wordt gepleegd of een vliegtuig is neergestort. Hoe gaan jullie daarmee om?

Fien: “Van mij als nieuwslezer wordt dan verwacht dat ik precies vertel wat er aan de hand 
is. De aanslag in Brussel was voor mij het eerste heftige nieuwsmoment. Ik was me pijnlijk 
bewust van mijn verantwoordelijkheid. Is de tweede aanslag voldoende bevestigd om te brengen? Veroorzaken we hier geen paniek mee? 
Ik heb een objectieve taak en de balans tussen nieuws en emotie moet kloppen.”
Eva: “Bij mij leek de vrijdag in combinatie met een bepaald nieuwsteam wel vervloekt. Dan 
was het: o, het is vrijdag, Wouter van de nieuwsdienst is er, ik ben er: wat gaat er nu weer 
gebeuren in de wereld? We hebben Nice gehad, Brussel, Bataclan. In dat laatste geval kristalliseerde het zich vlak voor mijn show allemaal uit. Ik zie me nog de studio binnen lopen en 
tegen mijn collega’s roepen: ‘Het is echt, het 
is gewoon allemaal echt.’ Ik heb mijn hele 
programma leeg geveegd en ben samen met 
de luisteraar muziek gaan draaien.”
Angelique: “In zo’n geval gooi ik ook alles 
om. Ik laat het harde nieuws aan de NOS en 
hou het verder dicht bij mezelf. Ik vertel wat 
ik voel, vraag wat de luisteraar voelt. Welke 
muziek past er volgens hen bij? Naar FunX 
luistert een multiculturele doelgroep die bovendien heftig kan reageren als je het alleen maar over die aanslag hebt. Dan zeggen ze: er was 
vorige week nog een aanslag in Afghanistan, daar had je het ook niet over.”

Het hele interview lees je deze week in VIVA. Het blad ligt nu in de winkel of kan je hieronder online bestellen.

»Bestel VIVA online | Klik hier «