46. Verwend prinsesje

geroosterde venkel

Ik ben zo verbouwereerd dat ik geen woord kan uitbrengen. Ik staar haar alleen maar aan, terwijl ik het bloed naar mijn hoofd voel stijgen.

Ineke draait zich weer om en giet heet water in de mokken, beweegt de zakjes even op en neer, haalt ze eruit, pakt een van de bekers en zet hem voor me op het tafeltje. Dan loopt ze weer terug naar de keukenhoek en neemt leunend tegen het aanrecht voorzichtig een slokje van de hete thee. “Lekker. Weet je, toen Mick me belde om te vertellen dat ik oma zou worden, hield ik mijn hart vast. Mijn Mick vader? Ik kon me er eerlijk gezegd weinig bij voorstellen. Ik was bang dat hij zo’n grote verantwoordelijkheid, ondanks zijn leeftijd, nog helemaal niet aan zou kunnen. Ik heb echt gevreesd dat hij er van weg zou lopen, je misschien zelfs wel in de steek zou laten… Maar, wat blijkt? Hij is een geboren vader! Hij neemt zijn verantwoordelijkheden, doet alles wat hij moet doen, legt je in de watten, vraagt je ten huwelijk, biedt je aan bij hem in te trekken om samen een nestje te bouwen, brengt je zelfs naar de eerste hulp als je flauw valt, zo bezorgd is hij, en wat doe jij? Je gedraagt je als een nukkig, egocentrisch kind en weigert alles wat hij je wilt geven. Hoe oud ben je nu eigenlijk? 33? 34? Weet je, als je nou achttien was of voorin de twintig voor mijn part, oké. Maar, een vrouw van in de dertig die zich zo kinderachtig gedraagt… Ik kan er met mijn pet niet bij.”

Lamgeslagen door haar woorden zak ik steeds dieper weg in de kussens van de bank. Kan ik niet gewoon in die kussens verdwijnen? Erdoor opgeslorpt worden om nooit meer tevoorschijn te hoeven komen?

Onverstoorbaar oreert Ineke verder. Het lijkt wel het slotpleidooi van de advocaat in zo’n melige Amerikaanse rechtbankfilm. “En waarom? Waarvoor? Om hier niet weg te hoeven? Omdat je je oude leventje niet vaarwel kunt zeggen. Het spijt me, maar je ziet er niet bepaald uit alsof je juichend door het leven gaat. Volgens mij woon je in die badjas en kom je die drie steile trappen alleen af als het echt moet. Waar ben je nou eigenlijk bang voor? Dat alles zal veranderen? Ja, Max, alles gaat veranderen. Een kind verandert namelijk alles. Het is een nieuwe fase. Een nieuw leven. Niet alleen voor de baby, maar ook voor jou en voor Mick. Weet je, Max, dit wil je echt niet alleen doen. Neem dat van mij aan. Ik heb het meegemaakt. Mick’s vader liet mij in de steek toen ik ongeveer net zo ver zwanger was als jij nu. En oké, het is allemaal goed gekomen, maar ik geef je op een briefje: het was zwaar en ik betwijfel of jij dat met jouw mentaliteit zult redden. Je bent gewoon een verwend prinsesje.”

Op dat moment gaat de bel een paar keer achter elkaar en daarna wordt er hard op de deur gebonsd. Een overbekende stem bast: “Mam, ben je daar?!”

—Wordt vervolgd—