61. Moedergevoelens?

geroosterde venkel

“Hmm, dat ziet er goed uit. Een klein scheurtje.”
“W-wat?” Opeens voel ik weer de drang om te persen. Minder pijnlijk dit keer, maar toch. “Eh, ik…”
“O, prima, daar is de nageboorte.”
“Eh…”
“De placenta.” Opeens staat ze een bakje met een bloederig klont erin te bestuderen. “Prima. De navelstreng is mooi dik.”
“Oké,” breng ik met een benauwd glimlachje uit. Dat zal dan vast wel ergens goed voor zijn.
“Wil je er nog iets mee doen?”
“Waarmee?”
“Met de placenta.”
Ik trek een vies gezicht. “Zoals?”
“Nou, sommige mensen begraven hem tezijnertijd in de tuin en planten er een boompje op. En zolang bewaren ze hem dan in de diepvries.”
Ik denk aan het bloederige geval tussen de Ben & Jerry’s, de diepvriesgamba’s en het halfje bruin en moet slikken om niet te gaan kokhalzen. “Ach nee, laat maar,” zeg ik alsof ik het de gewoonste zaak van de wereld vind. Straks denken we nog dat het een pondje half om half is en maken we er nietsvermoedend bolognaise van. Ieks!
Kordaat giet ze de inhoud van het bakje in een plastic zak, doet er een stevige knoop in en gooit het in een grote Komozak.
“Goed, nu gaan we je even schoonmaken en dan nog een paar hechtinkjes en dan ben je klaar.”
“Hechtinkjes?” O my God ik ben vast tot aan mijn poepgaatje uitgescheurd!
“Ja, het stelt weinig voor hoor. Een piepklein scheurtje. Meer een schram dan een scheurtje. Je hebt het echt super gedaan.”
“Dank u.”
“Voortvarend begint ze de rotzooi tussen mijn benen op te ruimen. Met ferme handbewegingen wast ze me vervolgens, wat wel een beetje pijn doet, maar ik bijt dapper op mijn tanden.
“Je beseft het nog niet echt hè?”
“Wat?”
“Dat je moeder bent geworden?”
Opeens begin ik te huilen. Tranen met tuiten. “Ik voel eigenlijk helemaal niets.” En ik schaam me rot.
“Ach meid, dat geeft helemaal niets hoor. Zo voelen de meeste pas bevallen vrouwen zich. De echte moedergevoelens komen meestal wat later. Je moet eerst de schok van de bevalling verwerken en even wennen aan het feit dat je nu echt een kindje hebt.”
“Echt waar?”
“Ja, joh. Je moet dat roze wolk-gedoe echt met een korreltje zout nemen, hoor. Niemand geeft natuurlijk graag toe dat ze er geen barst aan vinden, natuurlijk. En echt, op een gegeven moment komt het allemaal vanzelf. Ook jij bent een geboren moeder.”
Ik kijk haar een beetje smalend aan. “Uh-huh.”
“Zeg eens, hoe heet je kleine meid eigenlijk?

—Wordt vervolgd—