64. Fuck borstvoeding!

geroosterde venkel

Een straaltje witte vloeistof loopt langs haar ontevreden afhangende mondhoekje. Ze wordt weer knalrood en daar zijn de inmiddels bekende rimpels weer. Voor ze de volumeknop voluit kan zetten en zo de kraamhulp slash lactatiedeskundige alarmeert, slaak ik een hele diepe zucht en met ingehouden adem druk ik haar weer tegen mijn getergde tepel. Onmiddellijk zuigt ze zich vacuüm en drinkt weer lustig voort, terwijl ze zachte kreungeluidjes van genot produceert. Ja, deze baby weet van wanten als het op zuigkracht aan komt.

Ik houd het bijna niet meer van de pijn, schuifel met mijn billen en benen over het matras en bijt op mijn tanden. En Molly maar drinken. Ik probeer aan iets anders te denken, maar alle gedachten aan palmbomen, witte stranden en cocktails worden overstemd door de snijdende pijn.

Oké, die bevalling deed pijn. Dat is een feit. Maar, het verschil met deze pijn is dat je wist dat dat een eindige pijn was. Baby eruit; weg pijn. Maar, naar verluidt gaat deze martelgang dus een paar weken duren. Aaargh!
Ben ik nu echt zo’n watje dat niet eens haar kind de borst kan geven? Jeetje Mina, Max, kom op. Is dit nou echt zo erg? JAAAAAA! Dit is echt zo erg. Ik kan het niet. Natuurlijk kan ik dit wel. Iedereen kan dit. Het moet! Borstvoeding is goed. Fuck borstvoeding! Waarom heeft niemand me gewaarschuwd voor deze ellende? O my God. Ik houd het niet meer. Terwijl de tweestrijd in me voortwoekert, knallen de tranen uit mijn kop.

“Max, wat is er nou? Ik snap er niets van. Ik dacht dat je dit wel fijn zou vinden. Als ik er eh… aanzit, vind je het toch ook altijd fijn?”
Terwijl de tranen over mijn wangen stromen en Molly ongestoord doorklokt, kijk ik Mick met mijn meest dodelijke blik aan.
“Wat?” zegt hij onschuldig.
“Doe je T-shirt omhoog!” beveel ik.
“Huh?”
“T-shirt omhoog, nu.”

Blijkbaar kijk ik hem zo dreigend aan dat hij me lijdzaam gehoorzaamt, niet wetend wat hem boven het hoofd hangt. Als ik niet zou vergaan van de pijn, zou ik nog bijna medelijden met hem krijgen ook.
Snel wrik ik met mijn vinger Molly los en voor ze kan protesteren duw ik haar tegen een van Micks tepels. Het is even wroeten, want je kunt veel van Mick zeggen, manboobs heeft-ie niet, maar dan heeft ze hem toch te pakken. Ons kleine zuigmonstertje, denk ik trots.

“Au! Godverdegodverdegodver!!!!!!” Ja, mijn Mick kan er ook wat van hoor.
Molly zuigt en zuigt en zuigt nog harder, gefrustreerd dat er dit keer niets uitkomt. Van de weeromstuit, spuit bij mij de melk opeens over het dekbed.

Mick ligt te gillen van de pijn. “Haal haar weg! Haal haar weg!” Maar, ik druk Molly nog eens extra tegen zijn tepel aan. “Wie niet horen wil, moet maar voelen,” zeg ik hardvochtig.
En dan staat ineens de kraamhulp slash lactatiedeskundige voor onze neus…

—Wordt vervolgd —