Alle pruiken staan pruikerig

Uit nieuwsgierigheid heb ik op Wikipedia even gekeken hoeveel haren je eigenlijk op je hoofd hebt. Ik wist het namelijk niet. Gemiddeld heeft een vrouw tussen de 130.000 en 150.000 haren, dat is écht heel veel.

Een normaal mens verliest zo’n 70 haren per dag. Na een chemo zijn dat er een stuk meer kan ik je vertellen. Het uitvallen van mijn haar is begonnen, ik hoef er maar een hand door te halen of ik heb een flinke pluk te pakken. De verpleegster had me al gewaarschuwd en toch komt deze lichamelijke uitval eerder dan verwacht. Eind week 3 na de eerste chemo. Dat is drie weken eerder dan ik had gehoopt.

Ik heb ja gezegd tegen de chemo, dus daarmee ook tegen een kaal hoofd. Maar het is wel veel van het ‘lelijke’; geen borst en nu ook nog kaal. Ik moet mijn best doen om me geen ‘freak’ te voelen. Maar goed, het is nu eenmaal zo en er schijnen toch echt leuke pruiken te zijn die niet kriebelen en niet bij de eerste de beste vonk in de fik vliegen. Deze ideale pruik moet ik alleen nog even zoeken en aanschaffen.

De winkel waar ik drie jaar geleden een overpriced synthetisch modelletje heb gekocht, sla ik dit keer over. Ik begin mijn zoektocht bij Backstage op de Rozengracht in Amsterdam. Hier wacht ik met mijn vraag tot alle (mannelijke) klanten weg zijn, vind het toch een beetje gênant om ten overstaan van de hele zaak over een pruik te beginnen. Maar de verkoopster is super en trekt het ene na het andere model van de planken.

Ga ik voor dezelfde kleur en coupe als ik had of wil ik iets compleet anders? Daar heb ik eigenlijk niet over nagedacht. Ik wil gewoon een pruik waaraan je niet ziet dat het een pruik is. Dat is niet al te moeilijk, toch? Maar alle pruiken staan erg pruikerig en onverrichter zake ga ik naar huis.

sandrastrip.jpg

Nieuwe ronde, nieuwe kansen, andere winkel. Bij de pruikenwinkel op de Albert Cuyp (stille stuk) waag ik een nieuwe poging. Het is een beetje een op Surinaamse dames georiënteerde zaak, maar qua pruiken hebben ze ook rekening gehouden met de geblondeerde Surinaamse vrouw en dus zit er voor mij wel wat tussen.

Ik kan alleen – what else is new – niet beslissen. Thuis kijk ik op alle pruiken-sites en tussendoor ga ik met de gemaakte pruikenfoto’s naar mijn lieve kapper Chris voor advies (een vrouw kent haar borsten weliswaar het beste, maar een kapper haar haar). Vervolgens ga ik nog zeker vijf keer naar de Suri-winkel, elke keer met iemand anders. En iedereen vindt weer een andere pruik leuker staan.

Ondertussen vind ik het helemaal niet meer leuk. Ik heb mijn tweede chemo gehad, het haar dat ik nog heb, ziet er niet meer uit, ik word steeds moeier, heb nog geen pruik én ik wil maandag per se met pruik naar mijn werk. Komt nog bij dat de pruiken die in aanmerking komen allemaal bijgeknipt moeten worden. Ik heb wel al een afspraak bij de kapper, maar ben nog steeds pruikloos. Als het zo doorgaat ben ik dat maandag nog en tegen die tijd ben ik ook haarloos. Pruik- en haarloos, ik moet er even niet aan denken en raak bijkans in paniek.

Wordt dinsdag 25 december 2007 vervolgd.