De CPC-loop: blessures, opkikkers en drukte

CPC-loop

Afgelopen zondag rende ik mee tijdens de CPC-loop in Den Haag. Dit was een primeur in verschillende opzichten: het was namelijk mijn eerste 10KM ooit en het was ook de eerste keer dat ik aan zo’n grote wedstrijd meedeed. En het was zwaar. Heel zwaar.

Kilometer 1: en starten maar
NIET TE SNEL STARTEN! Dit was de gedachte die de hele eerste kilometer door mijn hoofd spookte.
De eerste kilometer ging me – stiemem – niet al te makkelijk af. Ik baal, want ik moet er nog 9…
Als mijn app zegt dat de eerste km erop zit, meldt het parcours van de CPC dit nog niet. 200 meter verderop staat het bordje pas. Dit wordt een lange race…

Kilometer 2: het is DRUK!
Ja ik heb het zwaar, heel erg zwaar. Het is warm. Het is druk. En ik heb ook moeite om mezelf te blijven motiveren. Het gaat dus lichamelijk en geestelijk niet zo lekker deze wedstrijd. Ik heb moeite om mijn eigen plekje te zoeken en mijn eigen race te lopen. Het is zo druk overal!

Kilometer 3: ohnee, blessure…
Ik spreek met mezelf af dat ik tot de 5 km moet blijven rennen, daarna mag ik even wandelen. Ik heb namelijk al super vaak de 5K gelopen. Maar dan speelt een oude blessure opeens weer op, mijn kuit. Oh nee…

Kilometer 4: wandel-time
Daarna voel ik ook meteen mijn scheen en ik zit stuk. Ik heb er geen zin meer in en alles doet pijn. Dat is ook het moment waarop ik even ga wandelen en mezelf moed inpraat. Ik mag van mezelf maximaal 80 meter wandelen en daarna ga ik weer rennen. Ik moet óóit toch finishen… Gelukkig is het lekker weer en staan er leuke mensen langs de kant.

Kilometer 5: en weer rennen
Na de 80 meter wandelen moet ik per se 1 km rennen. Anders komt er helemaal niks van deze hele race terecht. Dit doe ik dus ook. Helaas krijgen we pas bij de 6 km weer wat water.

Kilometer 6: lekker, water!
Jaaaa, ik zie het waterpunt en ik ben zo blij! Het is wel druk, dus ik moet echt vechten om een bekertje water – maar daarna geniet ik er extra van. Hier heb ik helaas wel wat tijd verloren.

Kilometer 7: alles komt goed
Bij deze kilometer begint het geloof en de zin weer terug te komen. Ik ben namelijk al ruim over de helft en ik ga deze race gewoon uitlopen. Just do it!

Kilometer 8: ik ga het flikken
Toch zit ik bij deze kilometer redelijk doorheen. Mijn hoofd herhaalt telkens: ik kan niet meer, maar gelukkig blijven mijn benen gewoon rennen. Daardoor weet ik ook: ik kan dit best en ik ga het ook gewoon flikken. PUNT.

Kilometer 9: dankjewel, dj
Ik zie dat we weer richting Den Haag rennen, we zijn er dus bijna! Ondertussen krijg ik het wel steeds zwaarder en ben ik ook echt blij dat we er bijna zijn. Tijdens deze negende kilometer krijg ik een goede opkikker door de dj die ik voorbij ren en die een stukje van Timber draait. Heerlijke melodie en dat sleept me er nog een stukje doorheen.

Kilometer 10 en een beetje: finish!
Opeens staan er overal heel veel mensen. Dit is hét teken dat we er bijna zijn. Ondanks dat mijn energie bijna op is, versnel ik zelfs een beetje. De mensen, het gejuich, de energie! Ik hou ervan. Dit is waarom ik loop en waarom ik het leuk vind. Ik loop een bocht om en daar ligt de finish. Ik heb nog nooit zoiets moois gezien. Ik trek nog een laatste sprintje en ja, ik ben klaar! Helemaal kapot maar ik heb het gedaan en daar gaat het om.jess cpc

Beeld: ANP