Floor Faber: ‘De hele week ben ik al aan het chatten met Lewis’

Floor Faber

Floor Faber: Na een bezoekje van de bemoeizuchtige buurvrouw, zet Floor Tinder maar weer op haar telefoon. Het maakt haar niet minder eenzaam.

Zondag

Ottolenghi-fans Fien en mijn vader komen samen met mijn Nigella Lawson-liefhebbende zus eten, en aangezien ik vooral goed ben in het wokken van zakken groente heb ik bij een chic restaurant een driegangendiner besteld.

In de doos zitten twaalf bruine doosjes, drie zakjes met verschillende kleuren mayonaise en twee zakjes met takjes en blaadjes. Het past maar net in mijn koelkast.

Vlak voordat ze komen, trek ik een jurk aan en stift ik mijn lippen, en wanneer ik in de spiegel kijk, zie ik een echte volwassene. Om dat beeld af te maken, zet ik een rustgevend pianoconcert op.

Fien en mijn vader komen als eersten en vol trots leid ik ze rond. ‘Wat is het overal heerlijk licht,’ roept Fien. ‘En wat een mooie kleur groen op de muur.’

‘Je hebt wonderen verricht,’ zegt mijn vader. ‘Het lijkt in niets meer op hoe het was.’ Als we in de tuin staan, een blubberige bende omdat Tijmen de tegels eruit heeft gehaald, zegt hij dat ik voor tweehonderd euro aan nieuwe planten mag uitzoeken. Zo lief.

En dan belt Gina aan. Met Zorro aan de hand, verdomme. ‘Ik dacht dat je alleen zou komen?’

‘Ja, dat was ook het plan, maar Bente… Nou ja, laat maar. Lang verhaal. Het is toch geen probleem?’

Dat is het wel. Ik heb geen box of kinderstoel om Zorro op vast te binden, waardoor hij bij mijn zus op schoot door elk gesprek tettert, of in de kamer rondscharrelt en levensgevaarlijke dingen uitprobeert, zoals een plant van de vensterbank trekken, of een tijdschrift opeten.

Dat is niet mijn enige zorg. Het kant-en-klare diner blijkt nog best ingewikkeld. De gratin dauphinois moet twintig minuten in de oven op tweehonderd graden, de lamsrack op 180 graden en ondertussen moet ik de vega-tagliatelle opbakken, de sausjes in de magnetron zetten, iets met de sla doen en een potje opwarmen voor Zorro.

Lees ook
Floor Faber: ‘De buurvrouw lacht, ook al begrijp ik niet wat er grappig is’

Het zweet klotst onder mijn oksels, maar het lukt. Ik schik alles op de borden, leg er ter decoratie een tak bij en loop naar de tafel. ‘Tadaaaa!’

‘Dat ziet er goed uit,’ zegt mijn vader.

We beginnen te eten. Ik stel net vast dat de tagliatelle een beetje papperig is, als Fien zegt: ‘Die saus smaakt wat vreemd, vind ik.’

‘Lekker zoet,’ zegt mijn vader.

Mijn zus haalt haar vinger erdoorheen en stopt die in haar mond: ‘Dit is vanille. Dat hoort bij het toetje. En die oregano moest je rissen en bij de pasta doen.’

Mijn vader geeft me een knipoog. ‘Het is heerlijk, poppie.’

Tegen een uur of negen gaan ze naar huis en plof ik op de bank met mijn telefoon. De hele week ben ik al aan het chatten met Lewis en hij wil weten hoe het etentje ging.

Ik vertel dat het een beetje was mislukt, en daar gooit hij een verhaal overheen over een barbecuefeest waarbij de barbecue affikte. Daarna hebben we het over kindergedoe, koffie na acht uur ’s avonds en Sigrid Kaag.

Hij is écht leuk. ‘Lekker slapen, prinses,’ is zijn laatste berichtje. ‘Ik spreek je morgen weer.’ Met een big smile doe ik het licht uit.

 

VIVA nieuwsbrief

Iedere week de leukste nieuwsbrief van Nederland in je mailbox?

Floor Faber is een pseudoniem | Illustratie Frederique Matti