Ik ben nog lang niet jarig

geroosterde venkel

Ik zit thuis te werktypen.
Veel rapporten nog te gaan, veel deadlines nog te halen. Dus doorwerken en doorgaan, tot om half vier de kinderen uit school komen.
Sinds achten is het huis leeg. De kinderen trokken hun sneeuwbroeken aan en stapten naar school en Lief trotseerde de besneeuwde wegen naar het station op de fiets en nam daarna de trein naar zijn werk in Rotterdam.

Om vijf over acht zat ik achter mijn laptop. Onder de vlaggetjes.
Vlaggetjes?
Ja, want Lief is is jarig vandaag.
44 is hij geworden.
We hebben voor hem gezongen hoor vanochtend.
En zijn ontbijt hoefde hij niet op bed, maar hij kreeg wel een mooie zelfgemaakte placemat van Oudste, zodat hij die onder zijn ontbijtbordje kon leggen. Die placemat ligt ook nog steeds op tafel.
Ik zit er dus best feestelijk bij. In mijn eentje.

Als jullie nou allemaal Lief even feliciteren, dan heb ik wat minder een ‘Ik voel me zo verdomd alleen gevoel’ vandaag omdat ik weet dat jullie er ook zijn. Lees ik ze vanavond allemaal aan hem voor (eventueel zingend als u er een liedjestekst bijschrijft. Beloofd! 🙂