In vertrouwen: ‘Ik verorber biefstuk als een uitgehongerd roofdier’

Zoë (25) is overtuigd veganist, maar 
eet af en toe vlees. In het diepste geheim, 
als niemand het ziet. ‘Het voelde als 
een medicijn waarvan ik niet wist dat 
ik het nodig had.

‘Het is even na negen uur ’s avonds als ik mijn auto parkeer voor de avondwinkel. Ik kom net terug van een etentje met collega’s. Daar heb ik een flinke salade met geroosterde groenten, granaatappel en walnoten verorberd, met als toegift een portie bloemkoolroosjes. Voordat ik uitstap, kijk ik goed om me heen om te zien of er niet toevallig een bekende in de buurt is. Dan trek ik een sprintje naar binnen. Daar, onder het tl-licht, ligt mijn prooi. Het echte werk.’

”s Avonds sneak ik de winkel in voor een kilo kippenvleugels’

‘Met een halve kilo biologische kippenvleugels in mijn onopvallende canvastas kruip ik zo snel mogelijk weer in mijn auto.
 Hoe meer ik al als jonge puber leerde over hoe onze eetcultuur werkt, over hoe dieren in gruwelijke omstandigheden moeten leven en over hoe de productie van dierlijke eiwitten bijdraagt aan het broeikaseffect, hoe meer het eten van vlees me tegen begon te staan. Daarom besloot ik op mijn vijftiende vegan 
te worden. Het voelde goed. Schoon. Wat ik 
at, lag in lijn met wat ik geloofde.’

‘Je hoort weleens dat mensen vrienden verliezen als ze vegetariër worden – of, nog ‘erger’, veganist. Sterker, ik heb zelf geregeld gesprekken gevoerd met vriendinnen en collega’s over hoe bizar mensen kunnen reageren. De afkeurende blikken, de domme vragen en bijna vijandige verhoren… ik heb het allemaal meegemaakt. Ik pareerde de ‘vleeseter-inquisitie’ van familie en vrienden altijd met zo veel mogelijk geduld als ik op kon brengen. 
En degenen die het na mijn herhaaldelijke uitleg nog niet wilden of konden begrijpen? Daar nam ik afscheid van.’

‘Ik had migraine, chronische bloedarmoede en was de hele tijd moe’

‘Het leek een klein offer, omdat ik trots was op mijn vegan lifestyle en die niet onder stoelen of banken wilde steken. 
Maar nu is dat anders. Deze keer ben ik niet open over mijn keuze. Ik ben geen trotse veganist meer, maar een stiekeme vleeseter. 
Ik ben model en de meeste mensen die ik ken van werk of uit mijn persoonlijke sociale kringetje zijn veganistisch of op zijn minst vegetarisch. Daarom eet ik vlees in het geheim. Ik ben er november vorig jaar mee begonnen en ik heb er zelf soms nog steeds moeite mee. Het idee om op een dood dier te kauwen, maakt me nog steeds onpasselijk als ik er echt over nadenk. Maar meestal blokkeer in die gedachte door steeds opnieuw te herhalen dat het om mijn gezondheid gaat.’

‘Enorme hunkering 
‘Een jaar of twee geleden begon er iets te veranderen aan mijn lijf. Ik voelde me voortdurend moe en uit onderzoek bleek dat ik chronische bloedarmoede had. Verder had ik last van slapeloosheid, migraine en kon mijn lichaam op de vreemdste momenten ineens opblazen als een ballon. Ik kon bij wijze van spreken ’s ochtends met gemak een broek in maat 36 aantrekken en die een paar uur later met geen mogelijkheid meer dicht krijgen. Meer dan een jaar lang probeerde ik alles binnen het veganistische kader om mijn fysieke toestand te verbeteren en fitter te worden, maar niets hielp. Ik was doodmoe, depressief en had een hoofd vol watten. Ik wilde me dolgraag weer sterk voelen, maar wist niet hoe.’

‘Ik ben geen trotse veganist meer, maar een stiekeme vleeseter’

‘En toen begon ik te merken dat mijn lichaam een eigen leven leidde. Het begon te hunkeren naar ‘slechte’ dingen. 
Naar vlees. Vroeger keek ik in een restaurant altijd lichtelijk verontwaardigd als iemand naast me een biefstuk bestelde of – nog veel erger – lamskoteletjes. Ik vond die mensen primitief en eerlijk gezegd minder ontwikkeld dan ik. 
Nu merkte ik bij mezelf een andere reactie op. Verstandelijk gezien walgde ik nog steeds van het idee, alleen begon ik tegelijkertijd bijna letterlijk te kwijlen bij de geur en aanblik van vlees.’

‘De impuls om in mijn favoriete restaurant zalm te bestellen in plaats van een salade 
met quinoa, was af en toe overweldigend. Aanvankelijk dacht ik: ik zal wel een tekort aan mineralen hebben. Of misschien heb ik meer geconcentreerde eiwitten nodig. Ik at extra zeewier, noten, zaden en groene groenten om mijn ijzerniveau op te krikken. Ik was ervan overtuigd dat dat het enge hunkeren naar vlees zou stoppen. Ik probeerde alles, terwijl 
ik het hunkeren niet alleen voor mezelf onderdrukte, maar ook verborg voor mijn omgeving. Ik schaamde me er zelfs voor. In plaats daarvan koos ik voor eiwitrijk plantaardig voedsel en vermeed ik suiker. Alles in een poging om mijn lichaam de voeding te geven waarvan ik dacht dat het om vroeg.’

Pre-diabetes

‘Ik heb het meer dan een jaar geprobeerd, maar het werkte niet. Ik schaamde me dood. Als ik het goed zou doen en een goede veganist zou zijn, zou ik die verlangens toch niet hebben. Uiteindelijk ging ik naar een voedingsdeskundige die allerlei testen deed naar mijn stoelgang, bloed en adem. Ook liet ze me een voedingsdagboek bijhouden. 
Na een maand kwam ik op mijn afspraak voor de evaluatie. Ze had de oplossing voor mijn problemen, zei ze. De pijn, de migraine, het opgeblazen gevoel: alles. Ik vond het geweldig en was intussen bereid zo ongeveer alles doen.’

‘Ik was ziek van schuldgevoel, alleen al omdat ik overwoog weer vlees te gaan eten’

‘En toen sprak ze uitgerekend de woorden die ik niet had verwacht, die ik niet wilde horen. ‘Ik denk dat het heel veel kan schelen als je een kleine hoeveelheid vlees gaat toevoegen aan je dieet.’ O shit. Ze vertelde me dat ik een te sterke groei had van bacteriën in mijn dunne darm en dat die mijn problemen veroorzaakten. En dat mijn bloedsuiker zo hoog was dat ik pre-diabetes had. Koolhydraten veranderen in suiker als ze in het lichaam worden afgebroken en ik at dagelijks dingen als rijst en zoete aardappel… allebei enorme koolhydraatbommen.’

» LEES VERDER VIA BLENDLE «

Sommige artikelen kun je maar gedeeltelijk lezen op viva.nl, omdat ze afkomstig zijn uit de papieren VIVA. Uit respect naar onze abonnees én om te zorgen dat wij online leuke gratis content kunnen blijven maken, linken wij je door naar Blendle om het hele artikel te lezen. Dit is een online platform waar je betaalt per artikel – in de meeste gevallen een paar dubbeltjes – en de journalistiek mee steunt. We hopen te kunnen rekenen op je begrip! 

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je in voor de VIVA-nieuwsbrief.