Little red car lovers

Ik kom er eerlijk voor uit: ik rijd in een Canta. Je weet wel, zo’n rood miniautootje dat de fietspaden verstopt en het verkeer ophoudt bij stoplichten.

Reutelend rood koekblik
Toen ik ‘m net had, zo’n zeven jaar geleden, geneerde ik me nog vreselijk als ik er mee door Amsterdam reed. Mijn vrienden lagen dubbel van het lachen als ik in mijn reutelende rode koekblikje aan kwam hobbelen. Het was toen namelijk nog helemaal niet hip om je in een  vierkant voertuig te hijsen dat met moeite 40 km per uur haalt. De gemiddelde Cantarijder was hoogbejaard of een moddervette Tokkie met zwaar shaggie en een Yorkshire Terrier op schoot. Je reed gewoon voor lul. Kon me niet bommen, het was mijn vrijheid op wielen toen ik door mijn zwangerschap niet meer voor- of achteruit kon. En toen ik mijn kleine karretje eenmaal had, wilde ik haar niet meer kwijt.

Wat een gaaf karretje
Het kan raar lopen, want tegenwoordig ben ik helemaal da bomb in mijn truttenschudder (koosnaampje wegens slechte vering). En ik heb ‘m niet eens gepimpt met vette boxen of glimmende velgen. Nope, in zeven jaar tijd is de Canta getransformeerd van daar-wil-ik-nog-niet-dood-in-gevonden-worden naar wat-een-gaaf-karretje! Ik zie er hipsters en scholieren in rond scheuren, ik zie ze beplakt met bloemetjes en doodshoofden, ze staan naast de bakfietsen op het schoolplein. Logisch, want je kunt er met gemak drie kleuters en een tas boodschappen in kwijt.

Canta City
Van een tuttig vervoermiddel voor de minder validen is de Canta uitgegroeid tot een lifestyle, een bruisende community, compleet met Facebookpagina voor ‘little red car lovers’. Iedereen kan lid worden van de knoertgezellige Cantaclub die drive-ins en tourritten organiseert. Cantarijders zwaaien vrolijk naar elkaar voor het stoplicht en staan gebroederlijk naast elkaar op het pontje naar Amsterdam Noord, ook wel Canta City genoemd, vanwege de populariteit van het rode karretje boven het IJ.

Ballerina aangereden
Deze zomer heb ik zelfs meegedaan aan het Nationale Canta Ballet, een transmedia voorstelling rondom de Canta met een gaaf boek van Karin Spaink, een tv-serie, een radiodocumentaire én een dansvoorstelling met dertig dansers van het Nationaal Ballet en zestig Cantarijders.  De balletdansers dansten langs, met en over de Canta’s, wat me nog een gescheurde voorruit opleverde toen er eentje een iets te enthousiaste landing maakte. We repeteerden tot we groen zagen van de uitlaatgassen en er ontstonden vriendschappen voor het leven.

Mijn vrienden lachen al lang niet meer als ik in mijn Canta kom voorrijden. Ze stappen met slecht weer dankbaar in mijn warme wagentje. En ik? Ik zwaai tegenwoordig vrolijk terug als ik naast een andere Canta bij het stoplicht sta. Grote kans dat ze ook lid zijn van de community.

foto privébezit