Mondegreen

geroosterde venkel

Niet zo’n bekend woord.

Wél een bekend verschijnsel. De Mondegreen komt overal voor. Het komt erop neer dat we een tekst (liedje of gedicht) verkeerd verstaan en vervolgens verkeerd reproduceren. Kortom, we horen iets anders dan er eigenlijk wordt gezongen. Een voorbeeld; In plaats van (Mariah Carrey’s) “No, I can’t forget this evening, or your faces as you were leaving” zong mijn broer: “No, I can’t forget the seamon on your face when you were leaving.” Hij was echt verbaasd toen hij ontdekte dat ze helemáál niet over zaad zong.

De mondegreen dankt zijn naam aan een strofe uit het Schotse gedicht The Bonny Earl of Murray. De eerste strofe van dit gedicht eindigt met de tekst They have slain the Earl of Murray / and they laid him on the green. Als kind verstond de Amerikaanse schrijfster Sylvia Wright dit als They have slain the Earl of Murray / and the Lady Mondegreen. In 1954 gaf zij de naam van deze niet bestaande dame aan het verschijnsel.

Op de één of andere manier ontstaan er rond Kerstmis altijd veel mondegreens. De bekendste is “Midden in een winternacht/ ging de Hema open“. Maar ook “O derdeboom, O derdeboom” schijnt nog wel eens voor te komen. De leukste mondegreens zijn natuurlijk de teksten die je eigen kinderen produceren. Niet zelden heb ik de grootste lol om de constructies die mijn kinderen ‘verzinnen’. Een vriendin vertelde dat haar dochtertje zong “Ik heb je láátst in ’t bos zien staan/ toen zaten er geen tákken aan!” En ander kind hoorde ik zingen: “Toen zaten er géén blaad’ren aan.” En mijn eigen klets heeft inmiddels iets héél bijzonders bedacht. Een combinatie van een kerstlied én een voetbalklassieker.

“Jingle Bells, Jingle Bells, Jingle Olleléé!”