Oppasoma

geroosterde venkel

Tja, als je alles toch eens van tevoren wist… Nooit had Marjan van den Berg gedacht nog eens oppasoma te worden. “Toen mijn dochter Amber zwanger was, heb ik steeds gezegd: Ik word geen oppasoma, ik sta nog zo midden in het leven, heb veel werk, daar heb ik het veel te druk voor. Maar toen ik dat pasgeboren kindje in m’n armen hield en die kleine oogjes me aankeken, voelde ik: je bent ook van mij. Ik wilde een plek in z’n leven hebben, wilde een oma zijn bij wie hij zich thuis zou voelen. Kinderen horen voor altijd bij je, en die kleine Seth vanaf nu ook. En dat moet hij voelen. Maar daar moet je wel wat voor doen. Je bouwt dat gevoel van bij elkaar horen alleen op als je bij elkaar bent. Toen ik hoorde dat oma Greet wel een vaste dag ging oppassen, begon er toch iets te knagen. Dan ziet zij Seth ook elke week, en ook Amber en Marco, m’n schoonzoon, dacht ik. Het was jaloersheid die de kop op stak. Als je zo’n emotie voelt moet je er iets mee doen. Toen ik het tegen Amber uitsprak zei ze: ‘Nou, dan neem jij de dinsdag.’ Klaar. Alle grote beslissingen in m’n leven heb ik genomen op m’n gevoel. En één vaste dag in de week is een grote beslissing. Net als: ik trouw met je, of: we nemen een kind. Je kunt niet na een halfjaar zeggen; nou ik stop er maar weer mee. Je overziet het niet, maar weet dat als je dit pad inzet, je door moet.”

Lees het hele interview in OOK hét tijdschrift over kleinkinderen
vóór opa’s en oma’s die het grootouderschap intensief beleven.

De OOK ligt vanaf 27 september in de winkel.