Suzanne (36): ‘Hoe kan iemand zo harteloos zijn?’ (+)

Omdat haar moeder ongeneeslijk ziek was, wilde Suzanne (36) maar een ding: steun van haar vriend Nick. Maar ze bleek niet de enige die op zijn brede schouders kon leunen.

‘Op een dag kwam mijn vriend Nick thuis met een wit shirt dat onder de make-up zat. Op mijn vraag waar hij die nacht was geweest, antwoordde hij dat hij met vrienden uit was geweest. ‘Je hebt in bed gelegen met een andere vrouw!’ riep ik. ‘Ik ben toch niet gek? Haar foundation zit nog op je shirt.’ Hij reageerde zoals altijd: boos. Hoe ik het in mijn hoofd haalde om hem te beschuldigen. Er was niets aan de hand. Waarom deed ik toch zo moeilijk? Ik was zo in de war dat ik hem geloofde.

Lees ook:
Marcella (36): ‘Ik wilde roepen en bewegen, maar dat lukte niet’ (+)

Grote steun

Ik leerde Nick kennen tijdens mijn studie journalistiek. Hij had mij al een halfjaar op school zien lopen, maar volgens hem zag ik hem niet staan. Toen we aan de praat raakten, bleken we veel gemeen te hebben en omdat hij al aan het afstuderen was, keek ik tegen hem op. Regelmatig gingen we een biertje drinken. Ik begon hem steeds leuker te vinden. In die tijd werd mijn moeder ziek. Slokdarmkanker. Nick bleek een grote steun. Als kind is hij zijn vader verloren en hij kon zich daardoor goed voorstellen wat ik doormaakte. Doordat we zo goed konden praten en op dezelfde golflengte zaten, groeide mijn gevoel voor hem. Een paar maanden later was ik hartstikke verliefd.

Met mijn moeder ging het helaas steeds slechter. In het ziekenhuis kregen we te horen dat de kanker was uitgezaaid. Zij bleef positief, maar ik hield mijn hart vast. Er werden behandelplannen opgesteld. Ik steunde haar zoveel als ik kon.’

Slippertje

‘Het viel me op dat Nick wel erg veel sms’jes van zijn ex kreeg. Toen ik hem ernaar vroeg, antwoordde hij rustig dat hij bevriend was met haar. Dat wist ik toch? Dat had hij me toch verteld? Achteraf naïef, maar ik nam genoegen met zijn antwoord. Ik vertrouwde hem en daarbij: ik had wel wat anders aan mijn hoofd. Ook mijn vrienden stelden me gerust. Nick was een topgozer. Ik was gewoon te gevoelig door alles wat er met mijn moeder gebeurde.

Een half jaar later waren we op een feestje bij zijn ouders. ‘Ik ben vreemdgegaan met mijn ex,’ zei hij plotseling. Ik schrok. ‘Wanneer dan?’ Het bleek op de avond te zijn geweest dat ik had gehoord dat de kanker van mijn moeder was uitgezaaid. Ik was met stomheid geslagen. Hoe kan iemand zo harteloos zijn? Ook kon ik mezelf wel voor mijn kop slaan. Zie je nou wel, dacht ik. Had ik toch gelijk. Ik voelde me murw. Kon niet eens boos worden. ‘Ik vind het een beetje jammer van je,’ reageerde ik. En ik ben weggegaan. Wat moest ik hiermee?

En toen bleek de tumor te zijn gegroeid, hij woog nu twaalf kilo. Mijn moeder moest geopereerd worden, maar de artsen twijfelden of ze het aankon. ‘Ik wil het graag proberen,’ zei ze. Binnen drie weken was ze hersteld. Het was boven verwachting. Ik was zo blij en opgelucht dat ik alles weer positief inzag. Ook mijn relatie met Nick. Ik besloot hem te vergeven. Eén slippertje moest kunnen.

Schuldgevoel

Nick was inmiddels gaan werken in het plaatselijke café en al vaker ’s nachts niet thuisgekomen. Elke keer als ik vroeg waar hij geweest was, draaide hij de boel om. Ik was achterdochtig en overgevoelig. Wat dacht ik wel niet? Op een ochtend kwam hij om elf uur thuis en ging meteen naar bed. Toen hij z’n shirt uitdeed, viel het me op dat er een vieze kroeg- en slaaplucht vanaf kwam. Ik vertrouwde het niet, maar omdat hij al zo lang op me had in gepraat, twijfelde ik aan mezelf.

‘Zelfs zijn eigen moeder waarschuwde me voor hem’

Ik besloot het shirt mee te nemen naar mijn beste vriendin. ‘Dit klopt niet,’ zei ze. Ondertussen belde Nick me. Woedend. Mijn vriendin was stomverbaasd toen ik haar via de speaker met ons telefoongesprek liet meeluisteren. Ook dit keer lag het aan mij. Hij had niets fout gedaan. ‘Hij draait het zo dat jij je schuldig gaat voelen,’ zei mijn vriendin na afloop van het gesprek. Het deed me goed dat ze dit tegen me zei. Mijn gevoel was dus blijkbaar toch juist. Zelfs zijn eigen moeder waarschuwde me voor hem. ‘Misschien is het beter als je Nick loslaat,’ zei ze. ‘Hij is op dit moment niet goed voor je.’ Maar ik kon het niet. De gedachte dat ik twee mensen zou verliezen, was onverdraaglijk.’

Lees ook:
Sam (42): ‘Mijn meester traint me om opgewonden te worden door pijn’

Genoeg is genoeg

‘Het was uitzichtloos, mijn moeder werd steeds zieker. Ze werd in coma gebracht en op de dag dat Nick en ik gingen samenwonen, is ze overleden. De periode na haar dood heb ik me gestort op mijn afstuderen. Ik wilde niet nadenken, niet rouwen. Ik had nog acht weken voor mijn afstudeeropdracht en wilde maar een ding: klaar zijn met school. Wat Nick allemaal deed, interesseerde me op dat moment niet. Hij was er. En hij was lief voor me.

Een half jaar later gingen we met Nicks moeder en stiefvader op vakantie. In het restaurant van het hotel waren een paar meisjes en plotseling was Nick weg. En toen was het genoeg. Ik ben hier helemaal klaar mee, dacht ik. Voor mijn schoonouders heb ik de vakantie netjes afgemaakt. Ik had een goede band met hen en wilde de vakantie niet bederven. Eenmaal thuis ging de knop om. ‘Wat ben jij voor een lul?’ schreeuwde ik. ‘Ik ga weg. Het is over tussen ons.’ Nick bleef maar herhalen dat hij niet zonder me kon. Dat hij spijt had, dat ik hem moest helpen. Ondanks zijn smeekbedes en gehuil ben ik toch gegaan. Eindelijk kon ik voor mezelf kiezen. Ik was op. Hij zoog me helemaal leeg.’

De naam Suzanne is om privacyredenen gefingeerd.

Sommige artikelen kun je maar gedeeltelijk lezen op viva.nl, omdat ze afkomstig zijn uit de papieren VIVA. Uit respect naar onze abonnees én om te zorgen dat wij online leuke gratis content kunnen blijven maken, linken wij je door naar onze magazine-shop om het hele artikel te lezen. Dit is een online platform waar je alle edities van VIVA ook los kunt bestellen. Of je lees het gehele artikel op Blendle. We hopen te kunnen rekenen op je begrip!

Tekst: Nathalie de Graaf | Foto: iStock

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER«