Tania moest kiezen tussen zichzelf en haar ongeboren baby

geroosterde venkel

“Mevrouw, het ziet er niet goed uit voor u.” Met die woorden kondigden de artsen aan dat Tania Bongers (35) een tumor had in haar baarmoeder. En dat terwijl ze net drie maanden zwanger was.

“Ik geloofde het niet”, zegt Tania. “Ik was net zwanger, had een perfect leven. Fijne relatie, veel vrienden, leuk werk in de modewereld. Alle hoop voor mijn toekomst viel in het niet: een tumor?”

Het bleek een kwaadaardige tumor te zijn en de artsen adviseerden Tania om haar baby weg te laten halen, zodat ze geopereerd en bestraald kon worden. Maar dat was voor Tania ‘echt geen optie’. “Dankzij dit kindje wist ik dat een tumor had. Ik had nooit ergens last van, totdat ik zwanger werd. Als mijn kindje mij een kans geeft om te overleven, dan kan ik haar toch niet weghalen? Ik een kans, zij een kans.”

           
Eva, de dochter van Tania en haar man

Baarmoeder weg
Bovendien: haar baarmoeder zou weg moeten worden gehaald omdat de tumor te groot was. “Dit was onze enige en laatste kans op een kindje.”

Drie dagen lang heeft Tania lopen googelen op internet. Ze kwam op een artikel uit een lokale Belgische krant over een vrouw die zwanger was en chemo heeft gekregen. Zij bleef gezond en haar baby bleef gezond. “Toen mijn arts zei dat er over de hele wereld negen soortgelijke succesverhalen zijn over zwangere vrouwen met kanker, besloot ook mijn vriend ervoor te gaan.”

Bang
Maar hij was wel bang, zegt Tania. “Hij wilde dolgraag vader worden, maar wilde het wel samen met mij doen en niet alleen achterblijven.”

Uiteindelijk was het een ‘moeilijk, loodzware’ periode. “Ik had niet alleen zwangerschapskwalen, maar moest ook die chemo doorstaan. Ik was misselijk, verloor mijn haar en werd dik, want ik was zwanger en moest blijven eten voor mijn kindje. Als ik zou terugzien hoe ik er toen bij zat, zou ik mezelf niet herkennen. Ik zat dagenlang als een dikke, kale boeddha op de bank. Een kluizenaar.”

‘De dag dat ik doodging’
Tania’s kindje Eva is nu 2,5 jaar oud en bij Tania is de kanker tot nu toe weggebleven. “Als ik mijn dochter nu zie lopen dan denk ik echt: als ze er niet was geweest, was ik nu doodongelukkig geweest. Het is een wonder dat het zo goed is gegaan.”

Tania schreef een boek over haar verhaal, ‘De dag dat ik doodging’,  om andere vrouwen in dezelfde situatie hoop te geven. “Laatst vertelde mijn arts dat een vrouw voor dezelfde keuze stond als ik, en dat hij mijn verhaal heeft verteld. Zij en haar kindje hebben het overleefd. Als ik dat dan hoor, dan denk ik: dan is het allemaal niet voor niets geweest.”