Tijdspanning

geroosterde venkel

Ik heb het niet slim aangepakt.

De afgelopen maanden heb ik mezelf teveel willen beschermen.
Te vaak heb ik geroepen: “Doen we na de bruiloften!”. Gevolgd door: “Vóór mijn vakantie!” Aldus ontstond een tijdsvacuüm. Een Bermuda Triange, waarin zo’n beetje elke denkbare afspraak verdween.

Was de periode ná de bruiloften en vóór mijn vakantie nou werkelijk van heelalachtige proporties gewéést, dan was het nog wel goed gekomen. Helaas ben ik ergens rond april de realiteit uit het oog verloren en was de periode slechts in mijn hoofd oneindig.

Het gevolg laat zich raden. Zuchtend buig ik me telkens weer over mijn agenda. Waarom plan ik vijf kwartier in een uur? Ik ben te druk. En als ik te druk ben, ga ik vervelend dromen. Ga ik vervelend dromen, dan slaap ik slecht. Slaap ik slecht, dan wordt Paul chagrijnig. Kortom, er knabbelt iets aan ons humeur.

“Doe het dan wat rustiger aan,” zegt Paul steeds. Tja. Makkelijker gezegd dan gedaan. Een lichtjaar is maar zo in een flits voorbij. En voor je ’t weet zie je sterretjes van vermoeidheid. Ergens moet die ‘shift to low gear’ hendel zitten.

Ik zoek hem al een tijdje. Al sinds de bruiloften. Voor mijn gevoel heb ik overal gezocht. Tussen alle afspraken, de ellenlange ‘To do’-lists. Maar hij heeft zich goed verstopt.

Iemand misschien een tip? Want ik wil hem zo graag vinden.

Als ’t even kan vóór mijn vakantie.