Zondagochtenddouche

geroosterde venkel

Het mooiste moment van de week.

Dat is ongetwijfeld de zondagochtend. En dan specifiek het onderdeel waarbij ik – helemaal alleen in de badkamer – onder de douche stap.

Begrijp me niet verkeerd, ik vind douchen met de kletsen heerlijk (lekker die blote lijfjes tegen me aan, die koppetjes in mijn nek wanneer ik ze optil). Maar er gaat toch niets boven een sessie helemaal alleen.

Het is altijd eerst even een gedoe. Ik pleeg graag te zítten onder de douche en dan wil ik er een knuffelmuur bij. De straal moet dan in een bepaalde hoek op de muur worden gericht en precies de juiste dichtheid hebben. Anders blijven er stukken lijf onbedouched of steken je benen teveel naar buiten.

Dan is er nog de kwestie van de Koude Druppel; die moet ook altijd even verholpen worden. De Koude Druppel is een soort lekje dat ontstaat bij de doucheslang. Ligt de slang verkeerd dan valt de Koude Druppel intervalsgewijs op de blote huid. Dat tempert het genoegen.

Zit ik eenmaal goed; tegen de knuffelmuur, goede straaldichtheid, juiste temperatuur en zonder de Koude Druppel, dan kan het genieten beginnen. Dan sluit ik mijn ogen en concentreer me op het metronomisch ritme van het vallende water.

En zo blijf ik zitten. Soms wel een uur lang. Onbereikbaar voor iedereen. Helemaal alleen. In diepe rust. En ja, ik weet het, het is niet zo goed voor het milieu.

Maar op zondagochtend intressert dat milieu me geen reet.