10 kilo later is eten m’n vriend

paleo

Enige tijd geleden schreef ik een blog over mijn strijd tegen de kilo’s. 15 mei is de releaseparty van mijn roman, en ik heb geen zin om als een bifi-worstje op de foto te gaan staan, er is door de jaren heen al genoeg Michelin-materiaal van me geschoten. 15 kilo, dat moest er af. Met nog een dikke maand te gaan, twijfel ik er niet meer aan dat ik dat doel ga halen, maar eigenlijk wordt die datum steeds een beetje minder belangrijk. Want wat begonnen is als een project, is stiekem veranderd in een levensstijl waar ik enorm van geniet.

Nooit meer brood?
Iets meer dan een maand geleden besloten M en ik om in de wereld van Paleo te duiken, ook wel het oerdieet genoemd. Grofweg houdt het in dat je alleen maar dingen eet die mensen honderdduizenden jaren geleden aten, dus geen zuivel, geen tarwe, geen geraffineerde suikers. Toegegeven, daar zitten allerlei haken en ogen aan. Zo werd de mens rond die tijd niet ouder dan 35 jaar, hadden ze ook geen magnetron en oven, en meer van dat soort zaken waar niemand een antwoord op kan geven. Stiekem ben ik begonnen aan Paleo omdat ik al jaren iets Atkins-achtigs wilde gaan doen, maar dan wel een iets gebalanceerdere variant. Een leven zonder brood had ik tot dan toe niet voor mogelijk gehouden, maar het blijkt heel makkelijk, al denk ik dat ik uiteindelijk echt wel weer een stokbroodje met salami zal eten. Maar melk? Het dagelijkse glaasje melk, dat ik dronk omdat de witte motor vroeger in m’n hersenen is gepropt, dat komt niet meer terug. Toen we begonnen, maakte ik me zorgen, want ‘je hebt toch melk nodig?’ Dat is dus onzin, je hebt calcium nodig en dat hoef je niet tot je te nemen door de rest van je te leven een hormonenbommetje te zogen bij een ander zoogdier. Ik ben niet ineens anti zuivel – heerlijk een plakje kaas op z’n tijd – maar dat melk goed voor elk niet meer is dan slimme marketing, dat heb ik veel te laat ingezien.

Tien kilo minder
Voordat we hieraan begonnen, heb ik eindeloos veel diëten gevolgd, Sonja, Weight Watchers, noem maar op. Maar wat ze zeggen over diëten klopt natuurlijk, zodra je stopt ben je weer terug bij af. Ditmaal gaf dat niet, hield ik mezelf voor de gek, als ik 15 mei maar strak in m’n vel zit. En inderdaad, de kilo’s vlogen eraf, met als gevolg dat ik iets meer dan een maand later tien kilo minder weeg. En niet door te hongeren, eigenlijk vooral door m’n bloedsuikerspiegel op peil te houden, waardoor ik niet de hele dag naar snoep graai. Elke dag begint met een groene smoothie, iets dat ik nooit mogelijk had geacht, want ik hou écht niet van groenten. Als iemand mij had verteld dat je banaan proeft, terwijl je spinazie, boerenkool en nog een dozijn andere groenten eet, was ik al veel eerder aan dit verhaal begonnen.

Liefde van m’n leven
Wat begon als een dieet, is veranderd in iets dat ik met liefde voor de rest van m’n leven blijf doen. Ik worstel al meer dan twintig jaar met helse migraines, waarvoor ik medicijnen slikte. Stoppen met het consumeren van producten met aspartaam daarin, bleek echter voldoende. Van twee keer per week een aanval, naar meer dan een maand zonder ook maar een fractie hoofdpijn (precies zoals redactieheld Danja me had voorspeld). Maar het belangrijkste? Ik begrijp nu pas wat ik al die jaren verkeerd heb gedaan. Sonja, Weight Watchers, en nog zoveel andere diëten leggen de nadruk op afvallen, op je strijd tegen slecht eten. Dat is logisch maar ook schier onmogelijk, want eten is overal om je heen. Alsof je de rest van je leven moet samenwonen met Jennifer Lawrence, maar haar nooit mag knuffelen. Paleo draait niet om wat je niet mag, maar vooral om wie je bent. Waar hou je van, wat voor eten past bij je, wat vind je lekker? Met als gevolg dat ik, die zelden verder kwam dan een bord nasi, er ineens de grootste lol aan beleef om de meest ongebruikelijke creaties in elkaar te bakken (niet altijd met evenveel succes), maar vooral, precies weet wat er mijn lijf in gaat (dus geen zakjes, bakjes, poedertjes meer, alles vers) en ook veel beter begrijp hoe m’n lijf werkt.

Nooit meer vechten
Als je dat begrijpt, hoef je ook niet meer boos te zijn op jezelf omdat je steeds maar weer valt voor die zoetigheid, simpelweg omdat je begrijpt dat het vooral je lichaam is dat ergens naar hunkert. Niet meer talen naar snoep voelt heel bevrijdend. Strijden tegen de kilo’s, vechten tegen eten en opzien tegen maaltijden die een gemiddeld konijn nog zou weigeren, ik vraag me af waarom ik het mezelf al die jaren heb aangedaan.

Sinds kort is eten m’n beste vriend en het avontuur dat we samen zijn aangegaan bevalt me uitstekend. Ik hoef niet meer te vechten, ik moest gewoon anders genieten. En 15 mei? Ja, nog steeds een zeer belangrijke datum, maar ik verheug me nu vooral op de rest van m’n slanke leven.

Beeld: Hesteren