Blog Lisette: 4 mei en een kutzomer

4 mei

Vandaag is het 4 mei. Dat weten we allemaal, want we worden al wekenlang gewaarschuwd dat 4 en 5 mei eraan komen. In sommige plaatsen is het nog ingewikkelder: in veel plaatsen in de bible belt was Dodenherdenking gisteren al.

Ik ben veilig
Maar goed, het is dus 4 mei. Ik moet iets schrijven over herdenken, oorlog of bevrijding. Dat is belangrijk, want steeds minder mensen die de oorlog hebben meegemaakt leven nog. ‘Men’ is bang dat we vergeten hoe gruwelijk het was, bijna zeventig jaar geleden. Nu is het waar dat ik me geen voorstelling kan maken van hoe het gevoeld moet hebben dat er een avondklok was, dat er te weinig eten was, dat je deur ieder moment kon worden ingetrapt omdat je buurman je had verraden als Jodenknuffelaar in ruil voor een kom broodsoep en een boterham met schuifkaas. Dat is me allemaal vreemd.

ALLES KAPOOOOOT
Maar de getallen die de geschiedenisboeken in zijn gegaan, zorgen ervoor dat ik de oorlog in ieder geval in perspectief kan plaatsen. Je vergeet niet zo makkelijk dat er in een periode die binnen een decennium past wereldwijd zo’n 72 miljoen mensen slachtoffer werden van oorlogsgeweld. Ter vergelijking: de Eerste Wereldoorlog eiste ruim 35 miljoen slachtoffers en dát is al een bizar groot getal. Door de vooruitgang in technologie waren we in ‘40 – ‘45 in staat elkaar nog efficiënter uit te roeien. Technische vooruitgang is leuk, maar we gebruiken het op den duur toch het liefst om elkaar kapot te maken.

Zandkorreltje vol oorlog
En juist daarom houd ik mijn hart vast voor wat er nog gaat komen. Want hoewel we gezien vanaf Mars slechts een zandkorreltje in het eindeloze zwarte heelal zijn, alle 7 miljard exemplaren die er van ons bestaan, blijven wij hier elkaar aanvallen en haten en doodmaken omdat we een andere religie hebben, omdat we vinden dat we recht hebben op iemands land of omdat we fan zijn van een andere voetbalclub. (Stel je vóór.)

Kutzomer
Op dit moment woedt er oorlog op veel plaatsen (de Conflictenteller houdt ze netjes voor je bij) en dreigt er dicht bij huis ook een gewelddadige confrontatie. Ik luister naar het nieuws en voel een vlindertje angstig tegen mijn ribben fladderen. ‘Lau?’ zeg ik zacht. ‘Wat nou als we door dat gedoe in Oekraïne oorlog gaan voeren tegen Rusland?’
Lau denkt even na en zegt dan grimmig: ‘Tja. Dan wordt het een kutzomer.’

Laten we niet vechten
Dus laten we herdenken vandaag. Heel hard. En laten we net zo hard hopen (of bidden, I don’t care) dat Poetin gewoon op z’n paard blijft zitten. Want jongens, laten we eerlijk zijn: we willen toch geen kutzomer?

Beeld: 123rf
Lees hier meer blogs van Lisette