De abortuskliniek

Daar zit ik dan. Twee maanden geleden sprong ik nog een gat in de lucht met een positieve zwangerschapstest in mijn handen en nu zit ik in de kille, koude wachtruimte van de abortuskliniek.

Wat voorafging…
Vriendinnen waren we, al sinds onze kinderjaren. Hoe ons leven eruit zou zien later? We hadden het precies voor ogen: elkaar nooit uit het oog verliezen, een goede baan, mooi huis, trouwen met een prins op een willekeurig wit paard en als kers op de taart een tuin gevuld met het gelach van kinderen. Onze kinderen.

Huppelend verlieten we onze jeugd, schuifelend ontmoetten we onze partners en sjouwend werden onze huizen ingericht. We gingen redelijk ‘gelijk op’ als je dat zo mag zeggen. Ook nu weer. Alleen was dat bij haar niet de bedoeling.

Samen zwanger, ik had het me toch anders voorgesteld
En nu zitten we hier. Naast elkaar op de ongemakkelijke houten stoeltjes in de wachtruimte van de abortuskliniek. Mijn linkerhand ligt op mijn buik, om mijn ongeboren kind te beschermen tegen de voelbare dreiging die van deze omgeving uitgaat.

Mijn rechterhand in die van haar. Daar zitten we dan. Allebei nog maar net zwanger, ik van mijn lieve vriend met wie ik alweer 15 jaar samen ben en zij van de grillige verliefdheid voor wie zij twee maanden geleden haar relatie na 12,5 jaar abrupt heeft beëindigd.

Sinds die escapade twee maanden geleden is er iets veranderd tussen ons. Ik begrijp haar impulsieve actie niet en zij is volledig overgeschakeld naar een soort verdedigingsmechanisme. Niet voor rede vatbaar. Voor niemand. Haar keuzes, haar leven. En zo is het natuurlijk ook. Ook al betekende het wel dat we plotseling vreemden voor elkaar leken te zijn geworden. Zo gaan die dingen, blijkbaar.

Geen vragen stellen
En toen… toen stond ze voor mijn deur. Haar lijkwitte gezicht en trillende onderlip maakten me al snel duidelijk dat ze me nodig had. Geen vragen, geen verwijten. Alleen een schouder om op te huilen en op te steunen. Verliefdheid bleek synoniem te staan voor dom, onbezorgd en onvoorzichtig. Ze was zwanger. Ongewenst. En in dit stadium van haar leven kon ze dit er niet bij gebruiken.

Tja, wat doe je dan? Ondanks alle hormonen die door mijn eigen lijf gierden, koos ik er voor om geen kritische vragen te stellen, ze had steun nodig. Geen extra moeder.

Ik hoorde hoe de huisarts vol onbegrip was en haar eigenlijk niet wilde helpen. Samen zochten we de gegevens op van de abortuskliniek en maakten we een afspraak voor een intakegesprek. En voor ik het wist zat ik daar dus. Twee maanden zwanger in deze surrealistische omgeving.

Uiteindelijk heeft ze na dat intakegesprek haar keuze gemaakt. Anderhalve week later was haar afspraak, haar nieuwe liefde ging met haar mee. ’s Avonds hebben we samen gelachen en gehuild met films als Bridget Jones en Notting Hill en liters roomijs achterovergeslagen. Het was goed zo.

Een groot geheim
Het is nu al heel wat jaren geleden, maar toch denk ik er nog vaak aan terug. Toen mijn zoon werd geboren was dat voor haar een moeilijk moment en dat is het eigenlijk iedere keer weer als we zijn verjaardag vieren. Nu alweer voor het tiende jaar.

Terwijl familie en vrienden mijn mannetje vrolijk toezingen, zie ik als enige de pijn in haar ogen. Voel ik de pijn in haar hart. Het gemis. Wat dat is er toch, ook al was het destijds een bewuste keuze.

Weet je wat nou zo gek is? In zekere zin zijn we door het gebeuren enorm van elkaar vervreemd. Maar tegelijkertijd heeft het onze vriendschap, onze vertrouwensband, juist weer versterkt. We weten wat we aan elkaar hebben en dat we op elkaar terug kunnen vallen als dat nodig is. Zelfs nu we als individuen andere keuzes maken, andere levens leiden. Dat doet er allemaal niet toe. Onze vriendschap is onvoorwaardelijk.

Haar geheim is veilig bij mij, wat er ook gebeurt.

Foto: Chiara Musiu
Viva Ongecensureerd is het anonieme account waarmee Viva-bloggers blogs schrijven die ze liever niet plaatsen onder hun eigen naam. Elke week vind je op deze plek een onthullend blog, geschreven door één van de bloggers. Wie welk stukje heeft geschreven, blijft geheim…