Achterlijke Achterhoeker

In de stad der steden verzeil ik op een feestje. Het is prettig toeven in het centrum van de wereld. Overvloedig taart, drank en briljante muziek.
Ons kent ons. Ik ken hen alleen niet, maar wat niet is, kan nog komen.

Vroeg of laat komt op zo’n avond aan de orde dat ik buiten de stadsmuren woon. En niet zomaar buiten de stadsmuren, maar helemaal aan de andere kant van het land. Diep in de negorij. In een DORP. Nee, zelfs BUITEN een dorp.
Die verwarrende mededeling moet even worden verwerkt. Het strookt niet met mijn rode lippen.

‘Zo zie je er niet uit,’ zegt een meneer beminnelijk.
‘Maar je spreekt helemaal geen dialect,’ constateert een vrouw verbijsterd.
Net daarvoor vertelde ze dat ze onlangs door Zuid Amerika reisde.
Haar opmerking doet vermoeden dat ze binnen Nederland nooit verder dan Schiphol kwam.
‘Wat doet een leuke vrouw in de bloei van haar leven in de provincie?’ vraagt iemand anders. Het kan als compliment worden opgevat. Met wat goede wil.

Ik denk aan ruisende bomen. Een rossige eekhoorn springt van tak naar tak.
De eerste minuscule spinazieblaadjes steken dapper uit de donkere aarde.
Een jongetje dat steeds hoger durft in de appelboom.

Ja. Moedwillig verkwansel ik mijn beste jaren. Geheel vrijwillig heb ik mijzelf begraven in de Achterhoek. En de dorpsdrogist verkoopt naast incontinentiemateriaal ook lippenstift. Ongelofelijk.

 

#fokdehokjes! Lees er meer over in VIVA. Nu in de winkel.

Meer MMMerel? Klik hier.
Beeld: Shutterstock