Afblijven met je poten!

Wanneer er iets van me is gestolen, vertoon ik altijd dezelfde reactie: eerst weiger ik het te geloven, daarna ga ik eindeloos zoeken en wanneer mijn brein zich langzaam bewust wordt van de realiteit, zinkt de woede in: Blijf toch met je poten van m’n spullen af!

Filosofisch
Daar kun je natuurlijk heel mooi en filosofisch op inspringen door te mijmeren dat de wereld van ons allemaal is, en dat bezit eigenlijk iets heel onnatuurlijks is. Leuke discussie voor bij Dr. Phil, maar die fiets is van mij en daar blijf je met je tengels van af! Ik weet nog goed dat ik met M een hobbywinkel had, en dat er was ingebroken. Niet omdat er veel geld in de kassa zat, niet omdat we hele dure spullen hadden, maar omdat ze een flatscreen van 219 euro hadden zien hangen (waarop we presentaties draaiden) en die wilden ze graag hebben. Dus tikten ze een ruitje in, ramden ze in hun haast drie kasten omver, en gingen er vandoor met een flatscreen die geen drol waard was. Ik wist op dat moment dat ik nooit meer rustig naar huis zou gaan en me elke dag zou afvragen in wat voor staat ik de winkel zou aantreffen. Ik kan me niet eens voorstellen hoe dat moet zijn als ze daadwerkelijk in je huis inbreken, ik geloof niet dat ik er zou blijven wonen.

Waarschuwing
Deze week is er iets van me gestolen, maar dan op een andere manier. Mijn websites waren gehackt, onbruikbaar gemaakt en in een aantal gevallen compleet gewist. Dat was enigszins mijn eigen schuld, ik had een update moeten draaien voor een oude site, ben dat in alle drukte vergeten, en via die achterdeur hebben ze de rest bereikt. Ik vind hackers stom, ik snap de lol er niet van en de overlast die het veroorzaakt (zeker als sites een deel van je inkomsten vormen) is aanzienlijk. Zogenaamde ethische hackers vind ik echter nog veel, véél erger. Stond er doodleuk een berichtje op mijn website dat dit een waarschuwing was om me te laten zien wat er kon gebeuren als ik mijn zaakjes niet goed op orde had. Een waarschuwing? Een waarschuwing??? Dat is alsof je met een uzi mijn huis komt binnenstormen, mijn hele familie overhoop schiet en vervolgens tegen me zegt: ‘Kijk Martin, dit kan er nou gebeuren als je je huis niet goed beveiligt, wel doen hoor!’. ‘Thanks, ik zal het onthouden voor mijn volgende gezin!’ Dat je je computerkennis gebruikt om andermans zaakjes overhoop te halen is tot daaraan toe (want inderdaad, ik had beter moeten weten), maar daarna een beetje de moraalridder lopen uithangen alsof je de wereld probeert te verbeteren, rot toch op.

Sorry hè!
Het wekt altijd dezelfde reactie bij me op, of het nu gaat om inbraak (vooral als je leest dat ze bijvoorbeeld een urn hebben gejat), diefstal van een smartphone met babyfoto’s erop en zelfs een gehackte website als daar veel tijd en liefde in zit: ‘Blijf er toch met je poten vanaf!’. Stiekem betrap ik me er wel eens op dat ik fantaseer over inbrekers die dan ineens berouw tonen, terugkomen met een potje as, of de foto’s van de smartphone laten afdrukken, en die terugsturen in een afgedrukt Hema-album en een doosje Merci met een briefje ‘Sorry hè, schattig kindje, hier, neem een chocolaatje’. Dan zou ik diefstal misschien nog enigszins te verkroppen vinden.

Want wat ik het moeilijkste vind aan het leven op dit stukje modder dat we Aarde noemen, is dat er mensen rondlopen die werkelijk niets geven om de gevoelens, emoties, de pijn en het verdriet van anderen, de problemen en de ellende die ze veroorzaken. Ik zal dat nooit kunnen begrijpen en dat is misschien maar beter ook. Gelukkig is de wereld in balans, en geloof ik dat er voor ieder zwart een wit is en voor iedere harteloze klootzak een prachtig mens. Van die overtuiging kan ik gelukkig nooit beroofd worden.

Beeld: ljupco / 123RF Stockfoto