Afkickverschijnselen

De gefrituurde snacks in de muur blinken me tegemoet als gouden trofeeën die in een prijzenkast staan uitgestald. De rand van mijn spijkerbroek kerft diepe rode striemen in mijn buik; ’s morgens had ik nog op bed moeten liggen om de knoop dicht te krijgen en nu sta ik watertandend voor een snackbar. Ook de slijterij aan de overkant lijkt een magneet en ik het blok ijzer. ‘Eén wijntje kan toch geen kwaad?’, fluistert het denkbeeldige duiveltje op mijn linkerschouder. ‘Ze zeggen zelfs dat een glas rode wijn per dag helpt bij het afvallen’, probeer ik mezelf te overtuigen. Hoe minder ik mag eten en drinken, hoe meer ik er naar verlang, lijkt wel.

Ik MOET wat slechts eten
Eenmaal thuis trek ik de vriezer open, de voorraadkast en de keukenkastjes. Ik ben een beetje in paniek, wat ik tegelijkertijd volslagen idioot vind. Ik MOET wat slechts eten. Geef me chocolade. Een lik Nutella desnoods! Met een lege buit plof ik op de bank. Broek los. Een traan over mijn wang. Fuck. Ik lijk wel verslaafd. Ik had als een junk gezocht naar het laatste restje dope, terwijl ik pas een dag ben begonnen met mijn gezonde leven. Zijn dit afkickverschijnselen? Wat staat me dan nog te wachten?

Een goed glas sap
Afleiding lijkt me een goede manier om niet aan de lekkere trek te denken. Waarom niet gewoon eten voor mezelf koken? Ik kies voor kokos-pompoensoep met zoete aardappelkoekjes. Ik schenk voor mezelf een goed glas sap in en kom bij zinnen. ‘Je kunt trots op jezelf zijn’, fluistert het denkbeeldige engeltje op mijn rechterschouder. De weegschaal zal het volgende week uitwijzen…

Wil je meer weten over mijn afvalavontuur? Ik houd een persoonlijk blog bij: MyFoodcamp.nl

Foto credits: Flickr.com – enovision.net