Alsof je morgen dood bent…

Je wordt ermee geconfronteerd wanneer iemand in je omgeving overlijdt of wanneer er iets anders significants gebeurt in je leven: ‘Pluk de dag, geniet van het leven alsof het je laatste dag is’.

Ik weet nooit zo goed wat ik daarmee moet. Het doet me altijd een beetje denken aan dat Viola Holt-syndroom: voor een of andere liefdadigheidsorganisatie afreizen naar een land met zielige kindjes, voor de camera huilen omdat we het hier zo goed hebben met z’n allen, en vier weken later gewoon weer keihard mopperen omdat je de voorruit van je auto moet krabben. Dat soort inzichten als ‘pluk de dag’ en ‘ we moeten dankbaar zijn dat we het hier zo goed hebben’ zijn meestal maar tijdelijke toverspreuken, ze werken totdat het dagelijks leven z’n intrede weer doet.

Spijt
Vandaag las ik een artikel op internet over een zuster die mensen begeleidt op hun sterfbed en die door de jaren heen tot de ontdekking is gekomen dat vrijwel ieder mens spijt heeft van dezelfde dingen. Teveel gewerkt, te weinig genoten, nadruk gelegd op de verkeerde dingen en vooral: je laten leiden door wat anderen denken in plaats van door wat je zelf belangrijk vindt. Van dat laatste heb ik niet zoveel last, van die eerste punten wel, aan de andere kant, wie niet?

Als ik morgen dood zou gaan, dan zou ik wel degelijk spijt hebben van dingen. Ik zou balen van de vele uren die ik op kantoor heb doorgebracht, van het feit dat ik niet nét even een keertje vaker met mijn zoontje naar de speeltuin ben geweest, of tijd heb doorgebracht met andere mensen waar ik om geef, al is het dan maar met een wijntje voor de televisie. Ik zou geen spijt hebben dat ik m’n dromen niet najaag, want dat doe ik wel degelijk. Niet dat ze allemaal lukken, integendeel, maar dat doet er dan weer niet toe.

Je laatste dag
Maar leven alsof het je laatste dag op aarde is? Hoe doe je zoiets? Eerlijk gezegd denk ik dat dat helemaal geen leuke dag zou zijn. Iedereen om je heen maar janken omdat je morgen dood bent, en jij een beetje verplicht je bucketlist afwerken omdat je denkt dat dat nog enige zin heeft. Sterker nog, ik denk dat het niet eens mogelijk is om geen spijt te hebben aan het eind van de rit. Als ik terugdenk aan vandaag, kan ik zo al drie dingen opnoemen die ik graag anders had gedaan, laat staan als ik m’n hele bestaan moet overdenken.

Spijt op m’n sterfbed, dat staat dus in ieder geval bovenaan m’n bucketlist. Maar dat wil niet zeggen dat ik morgen stop met werken en voortaan elke avond doorbreng met vrienden en wijn. Ik moet er gewoon wat meer balans in vinden, en volgens mij is de wet van het leven dat je het loodje legt op het moment dat je nét hebt geleerd hoe het allemaal in elkaar zit.

Daar kun je spijt van hebben, maar volgens mij is dat best een mooie afsluiter!