Die andere helden van Nijmegen

Voor dag en dauw je bed uit om een stuk te gaan wandelen. Mij niet gezien. Vooral niet als dat ‘stukkie’ een afstand van 30, 40 of vaak zelfs 50 kilometer is. Toch waren er ook dit jaar weer duizenden mensen die zich niet lieten afschrikken door het vroege opstaan, de lange afstanden en de hoge temperaturen. Zij hadden maar één doel voor ogen: de Vierdaagse van Nijmegen uitlopen.

Te lui om te lopen…
Nu ben ik sowieso van het type ‘te lui om te lopen’, dus ik kan me niet zo goed verplaatsen in wat deze mensen nu eigenlijk drijft. Ik vond het al zwaar om 2,5 uur lang te wachten bij de finish met een bos gladiolen om mijn man op te halen (hij heeft hem twee keer gelopen, hij wel…). Maar ik vond het toen wel heel mooi om te zien hoe iedereen (soms met de tong letterlijk op de knieën, strompelend van pijn) euforisch de Via Gladiola afliep, op weg naar de finish. Diep respect voor deze die-hards! De sfeer tijdens die laatste dag was onbeschrijfelijk.

Bewondering dus, ook dit jaar weer, voor de 39.396 helden die het onder tropische temperaturen klaargespeeld hebben de vierdaagse helemaal uit te lopen. Maar eigenlijk wilde ik vandaag niet over hen bloggen, zij worden (geheel terecht natuurlijk) al in heel veel media in het zonnetje gezet. Nee, ik wil het niet hebben over de duizenden blaren, de onfortuinlijke uitvallers en het afzien op de Zevenheuvelenweg. Ik wil het dit keer eens hebben over al die andere helden die er voor zorgen dat dit evenement ieder jaar weer een feestje is.

Die andere helden…
En daarmee bedoel ik uiteraard de organisatie, de mannen en vrouwen van de catering, de professionele blarenprikkers en andere EHBO’ers. Ook zij zijn al vroeg in de weer om zorg te dragen voor de broodnodige begeleiding en ondersteuning. Maar ook de mentale support tijdens deze vier dagen is meer dan broodnodig. Van mijn man begreep ik dat de ‘dooie stukken’ onderweg het moeilijkst waren. Op het moment dat hij weer een dorp in kwam en er lachende, juichende en zingende mensen langs de weg stonden, werd hij min of meer door hun enthousiasme gedragen. Zij waren – volgens hem – de reden dat het vol te houden was.

En of het nou tante Toos uit Wijchen is die met een thermoskan koffie langs de weg staat, dronken studenten uit Nijmegen zelf die een onverstaanbaar marslied voor je zingen of ome Koos uit Cuijk die met zijn tuinslang de nodige verkoeling biedt, stuk voor stuk zijn zij debet aan de prestatie van de lopers. Er is zelfs één dorpje dat ieder jaar een thema bedenkt ter ere van de Vierdaagse. En op de dag dat de lopers door dit dorpje (Linden) heen moeten, zijn alle tuinen omgetoverd in dit betreffende thema (‘koninklijk’ was het dit jaar). Geweldig toch?

Onmisbare support!
En reken maar dat dit gewaardeerd wordt. Iedere inzet van elke supporter langs de route: geweldig en zo fijn voor al die wandelaars. Even niet denken aan blaren, spierpijn of hoe ver het nog lopen is, maar afleiding vinden in wat er allemaal om je heen gebeurt. Al die mensen die daar speciaal voor jou staan… het geeft je vleugels!

En daarom is mijn blog van vandaag speciaal voor al die feestvierders, supporters, watervoorzieners, lokale dweilorkesten en alle anderen… Bedankt voor jullie inzet, zonder jullie zou de Vierdaagse niet hetzelfde zijn!

Bron foto: ton.schulten