Angstdromen

angstdromen

Iedere avond is het raak. Al bijna vier jaar lang. Ik wil gaan slapen en neem in gedachten de volgende dag door. Dat ik boodschappen moet gaan doen, bijvoorbeeld. Voordat ik het in de gaten heb, zie ik voor mijn geestesoog dochter A1 tussen de auto’s door de weg oprennen. Soms wordt ze in mijn droom wel geraakt door een auto, soms niet. Maar feit is dat ik nog best een aantal minuten wakker lig met kloppend hart.

Man GL adviseerde me aan leuke dingen te denken. Aan een vakantie bijvoorbeeld. Goed idee, denk ik, maar ja… op vakantie zijn er vaak zwembaden, en dus zie ik met mijn ogen dicht dochter A2 in het water duikelen op een onbewaakt moment. Soms vis ik haar er meteen uit, soms is het ineens donker en valt de zwembadverlichting uit en kan ik haar op de tast niet vinden op de bodem. Ja, het is de nachtmerrie van elke ouder. En ik droom ‘m elke avond, sinds de geboorte van A1.

Het maakt niet uit waar ik aan denk. Bij iedere gedachte is er wel een scenario te bedenken dat mijn dochters in gevaar brengt. Als ik denk aan de boswandeling, is er ineens een grote zwarte hond die met ontblote tanden op ons afspringt. Denk ik aan een autoritje naar mijn ouders, dan is er wel een ongeluk dat ik krijg of moet ontwijken. En bij alles denk ik: wat moet ik doen in deze situatie? Hoe los ik dit op? Van tevoren ben ik al bezig met crisismanagement. En dus wil ik eigenlijk vooral overal controle over houden.

Gisteravond ging het ineens om mijn ongeboren baby. Een aantal weken terug las ik een artikel in het Volkskrant Magazine over de Afrikaanse ballerina Michaela DePrince. Zij vertelde dat ze bij het weeshuis waar ze opgroeide, getuige was van een aanval op een zwangere vrouw. Haar buik werd opengesneden om te zien wat voor geslacht de baby had en daarna werden ook haar ledematen afgehakt. Ja, sorry. Dit zijn dingen die ook ik niet wil weten, want vannacht droomde ik dat ik ging hardlopen en dat ik twee jongens tegenkwam die mijn buik open wilden snijden.

En wat te denken van de Voetnoot van Arnon Grunberg op 11 november? Daarin moest ik lezen dat voorafgaande aan de Tweede Wereldoorlog een Joods echtpaar werd gearresteerd. Het verzoek hun tien maanden oude baby mee te nemen, werd geweigerd. De baby bleef achter in de woning, die bewaakt werd door een wachter. Na twee dagen stopte het geschreeuw van de baby. Natuurlijk droom ik hier weer over. Feit is natuurlijk dat ik sowieso een zacht ei ben geworden, sinds ik kinderen heb.

Ik wil het dus ook allemaal liever niet weten. Ontvoert en vermoordt een vader zijn kinderen, dan lig ik het liefst dagenlang onder mijn bed met mijn ogen en oren dicht. Het komt te hard binnen. Mijn fantasie heeft zulke berichten sowieso niet nodig, getuige mijn angstdromen elke nacht. Een bevriende psycholoog zei me ooit deze gedachten te ‘omarmen’, dat ik mijn bezorgdheid ‘er mocht laten zijn’. Dat het slechts gedachten waren, dus geen feiten. Maar toch, het zou erg fijn zijn als ik in slaap kon vallen zonder paniekgevoelens en kloppend hart. En gewoon kon dromen over witte stranden en vrolijk spelende kinderen, ver van de waterrand.

Beeld: thinkstock