Blog Lisette: Avonturen bij de buren

Het goede nieuws is dat we een nieuw konijn hebben geadopteerd om Whopper gezelschap te houden. Het slechte nieuws is dat het konijn in kwestie daar na twee dagen al genoeg van had en er snel tussenuit kneep.

Haar naam is Twix

Bij het asiel konden ze ons niet vertellen hoe oud ze is – zoals ze bij ons vorige konijn Guus niet verder kwamen dan ‘oud’, is Twix simpelweg ‘heel jong’. Dat valt ook te zien. Ze is klein, slank en hyperactief. Daarbij is ze een enorme feminist, die na de aanvankelijke verbijstering bij het zien van zo’n lompe kerel als Whopper meteen duidelijk maakte dat ze niet gediend was van geknor of gebijt. En die dominantie-wipjes hield hij ook maar bij zich. Twix

To infinity, and beyond

Twix is gezegend met iets meer subtiliteit dan Whopper en sluipt op haar zachte voetjes overal geluidloos naartoe. Dan zit ze ineens onder het bed of achter de bank. Binnen no-time had ze door hoe het klapdeurtje in de zijkant van het hok werkte en ging ze op verkenningstocht in huis. En op het balkon. En toen het daar saai werd… het balkon van de buren. Oeps.

Konijnengaas

Toen ik vorige week ineens een kat roerloos onderaan de flat zag liggen, was het alsof iemand mijn hart uitwrong. Daar moet ik niet aan denken. Voor de spijlen van ons balkon hebben we meteen toen we hier kwamen wonen kippengaas gespannen, zodat de konijntjes niet in een onverhoedse suïcidale bui te pletter kunnen storten. Aan weerszijden hebben we een schutting en tot nu toe heeft geen enkele konijnvormig organisme ooit interesse getoond in de details van die afscheiding. Maar goed, dat was voor het begin van de Twix-jaartelling.

Prison Break, bunny style

Er blijkt een minuscuul gaatje tussen onze schutting en de muur te zitten. We wonen hier nu ruim anderhalf jaar, maar ik kwam er pas achter toen ik in alle kamers naar Twix had gezocht en ze echt nergens was. Toen ik over het balkon ging hangen om met mijn hart in mijn keel te controleren of ze misschien toch op magische wijze over het gaas heen gesprongen was, zag ik vanuit mijn ooghoek een beweging op het balkon van de buren. Daar zat madam, op haar dooie gemakje. Ze knipperde onschuldig met haar grote ogen en knabbelde wat op een hortensiablaadje, alsof ze wilde zeggen: ‘Waar maak jij je zo druk om? Ik kom hier voor mijn rust, hoor.’

Stressmanagement

In benarde situaties reageren Lau en ik totaal verschillend. De een vindt het allemaal reuze vermakelijk en zegt: ‘Ah, joh, die komt vanzelf terug’ (Lau), terwijl de ander hysterisch heen en weer begint te rennen en allerlei lokconstructies met worteltjes bedenkt (ik). Ik had niet zozeer moeite met het feit dat mijn konijn zich niet op mijn eigen balkon bevond, maar wel met het feit dat de buren (die niet thuis waren) geen gaas voor de balkonspijlen hebben. Logisch ook, want ze hebben geen dieren. Dat maakte de situatie voor mij íéts stressvoller.

Hapje voor Twix…

Gelukkig begon Twix zich na een half uur verkennen te vervelen en besloot ze te onderzoeken waar die lekkere worteltjesgeur toch vandaan kwam. Meteen toen ze terug was, heb ik alle kiertjes en gaatjes gecheckt. Bij gebrek aan iets beters om de boel mee te dichten, duwde ik overal maar wijnflessen tussen/onder. Niet dat ik heel veel wijn drink, hoor. Ik breng mijn lege flessen gewoon nooit weg. En wie wat bewaart, die heeft wat: dankzij mijn laksheid op glaswegbrenggebied kan Twix in ieder geval niet meer ongepland vreemde balkons verkennen. Nu hoop ik alleen dat de buren die paar hapjes hortensia niet missen.