De baas vindt het goed

Vorige week lag ik voor het eerst dit jaar een vrij uurtje in de zon. Het was heerlijk. Absoluut subliem. Ingesmeerd met factor vijftig en alsnog bijgebruind. Ongelofelijk wat een geluk een mens kan hebben.

Onverantwoordelijk kind
Diezelfde middag nam ik mijn yogi’s mee naar buiten. In plaats van weg te smelten in de veel te warme zaal, zochten we een rustig veldje op waar we onze yogamatjes uitrolden en de beste yogales ooit beleefden. Op het moment dat we in de ‘neerwaartse hond-positie’ stonden, kreeg ik een flashback. Een flashback naar de tijd dat het leven niet zo gemakkelijk leek als nu. Naar de tijd dat ik niet alles kon doen wat ik wilde en vooral ook bijna niets kon doen wat ik wilde. Ook maar een illusie. Uiteindelijk kun je veel meer doen dan je denkt, kwestie van keuzes maken, uiteraard zonder je daarbij meteen te gedragen als een onverantwoordelijk kind. Al denk ik stiekem dat ‘onverantwoordelijke kinderen’ veel gelukkiger zijn dan menig bezorgd volwassene.

Een leven zonder baas
De tijd dat ik op een werkplek opgesloten zat en droevig naar buiten keek. Naar de mensen die wel van een prachtige dag konden genieten, vrij waren om te doen waar ze maar zin in hadden. Ik fantaseerde daar weleens over. Hoe zou het leven zijn zonder baas, zonder ladingen deadlines en zware werkdruk? Een toenmalige collega schudde haar hoofd. “Nee Chantal, dat lijkt leuk, maar dat is maar leuk voor even.” Zij geloofde er heilig in dat ‘routine en structuur’ me zou redden van een nutteloos en leeg bestaan. Wellicht één waar een overdaad aan zonnebaden en oneindig veel frozen cappuccino’s drinken zou resulteren in een verschrikkelijke ziekte en ik op mijn sterfbed nog maar net mijn schouders kon ophalen met een welgemeend “sorry Belastingdienst, sorry overheid. Sorry dat ik de pot niet wat meer gespekt heb. De oude van dagen mogen terecht woedend op me zijn, met hun wandelstokken slaan op m’n kist en net zo lang dansen op mijn graf tot daar vanzelf een lucratief moestuintje opbloeit.”

Free agent
Toch is het deze maand precies twee jaar geleden dat ik het loonslaafleven vaarwel zei en besloot door te gaan als ‘free agent’. Mijn vrije interpretatie voor zelfstandig ondernemer. Zeker niet minder druk, zeker wel minder zwaar. Het heeft me veel gebracht en me veranderd, waar ik dankbaar voor ben. Mijn leven ziet er ook heel anders uit. Nu werk ik vooral veel ‘s avonds. Overdag ook, maar als het zonnetje fijn schijnt, kan ik het er net zo goed van nemen. Dan denk ik: “Even checken bij mijn baas.” Blik in de spiegel. “De baas vindt het goed.” Hetzelfde geldt voor uitslapen. Ik zet vaak niet eens een wekker, omdat ik merk dat ik veel productiever ben als ik echt voldoende geslapen heb. Mijn huidige werk is niet in een hokje te stoppen. Het ene moment ben ik een filmpje aan het editen, het andere moment een persbericht aan het schrijven, karateles of weerbaarheidstraining aan het geven of, juist, een blog aan het tikken.

Jonge van dagen
Niets maakt me ongelukkiger dan routine, niets verveelt me meer dan oeverloze vergaderingen over onbelangrijke zaken. En niets maakt me gelukkiger dan een opwindend, vrij leven, waarin ik van hot naar her ren en een straaltje zonlicht kan vangen wanneer ik daar maar zin in heb. Ik geloof er heilig in dat ik nu meer doe (en beteken) dan vroeger. De oude van dagen mogen nog steeds gerust boos op me zijn, want veel breng ik nog niet naar de schatkist. Maar ik investeer ruimschoots in de jonge van dagen, wat ik minstens zo belangrijk vind. In de hoop dat ook zij nu en later hun hart volgen en datgene doen wat ze echt gelukkig maakt. Een troep free agents? Het zou zomaar kunnen.

© Beeld: Chantal Straver