Baby-bangmakerij

“Heb je nog geen geboorteplan? Ooo, wist je dat ze in dat ziekenhuis geen ruggenprik geven? Je moet echt naar een pufcursus, hoor!” De goedbedoelde adviezen vliegen ons dezer dagen rond de oren. Met nog zes weekjes op de teller te gaan, komt de bevalling angstaanjagend dichtbij. Op zich zijn we er allebei redelijk chill onder, maar door omgevingsgeluiden laat je je weleens gek maken.

Nadia is al wat meer in de voorbereidende fase, maar Conny zit midden in een algehele verbouwing met een babykamer waar nog net een muurtje in staat. Dan zit je dus niet te wachten op bangmakerij of horrorverhalen van zus en zo. Het fijnst zou zijn wanneer de baby op de deadline of ietsje later acte de presence geeft. We weten dondersgoed dat een newborn zich niet laat regisseren, dus het komt wanneer het komt.

Zo ook bij de zus van onze goede vriendin S. Zij zat afgelopen weekend op 32 weken en is nu al bevallen van haar zoontje! Gelukkig gaat alles goed met de mini, maar voor ons was het toch even een realitycheck. Het kan nu gewoon al komen met alles erop en eraan! Het is werkelijk niet te bevatten, wanneer we foto’s van de kleine man op onze telefoon doorgestuurd krijgen.

C: “Ooo Naad, even serieus?!”

N: “Ja, ik weet wat je gaat vragen en nee, dat kan ik niet! Ik kan me niet voorstellen dat dit en dan gorter in onze buiken zit!”

C: “Bizar he? Hopelijk blijven ze nog even zitten bij ons.”

N: “Ja, wie zal het zeggen?”

Inderdaad, wie zal het zeggen? We proberen er rustig onder te blijven en vooral niet teveel te luisteren naar wat anderen vinden, zeggen, of hebben gehoord. Elke bevalling is anders en je moet maar hopen op het beste…

Bron foto: thinkstock