Paniek! M’n baby in stuit

baby stuit

Dagboek van een zwangere vrouw: week 31

Ik bleek weer eens een echo te hebben met dertig weken. De vorige echo was nog maar twee weken geleden. Toen hadden we in 3D kunnen kijken hoe ons meisje eruit zag en was alles al opgemeten en gecontroleerd. Ze lag keurig met haar hoofd naar beneden en groeide goed.

Daarom was ik gisteren ook niet zo gespannen. Wat kon er nou in twee weken gebeuren? Het enige wat ik opvallend vond aan deze zwangerschap was dat mijn buik soms zo’n pijn deed. Ik kon me dat niet herinneren van de twee vorige keren. Even voorzichtig tegen het aanrecht leunen om iets van de plank erboven te pakken, leverde echt vervelende pijnscheuten op. Schoppen was ook niet fijn en soms leek het alsof ze echt op mijn blaas stond te dansen, maar dat kon niet. Ze lag immers met haar hoofd naar beneden.

Mijn kinderen zijn allemaal druktemakers geweest in de buik. Ze stuiterden dat het een lieve lust was. Niet gek met een moeder die kampioen drukmaken is. Na de eerste bevalling, maakte ik me tijdens de tweede zwangerschap enorm druk over de bevalling. Aangezien de eerste vrij traumatisch was geweest, was ik bang voor een herhaling daarvan. De tweede bevalling was echter fantastisch. Echt, een droombevalling. Dus maak ik me deze keer druk dat de derde bevalling niet zo fantastisch gaat zijn. Ja. Ik draaf door. Ik weet het.

Mijn angst werd niet minder toen vriendin Antje laatst ineens tegen me zei: ‘Ik heb het gevoel dat deze eerder komt en oh… ik zie ineens een keizersnede voor me.’ Acuut brak het koude zweet me uit, want ik had het zelf net een avond daarvoor gedroomd. Ik sprak mezelf streng toe, vanuit de hippe opvattingen van 2014 en zei: blijf positief denken, leef in het hier en nu, laat het los. Het werkte best een beetje.

Gisteren lag ik redelijk ontspannen naar de monitor te kijken, toen de verloskundige met de echo begon. ‘Hé, ze moet wel goed gaan liggen,’ merkte die op. Ik lachte wat, want bij alle echo’s was mijn meisje in de buik al eigenwijs geweest. Hand voor haar gezicht, beentjes op elkaar, verkeerde ligging om de aorta te checken… ja, ze werkte niet echt mee. Wel vond ik het vreemd dat ze het apparaat (de transducer weet ik nu) onder mijn rechterborst zette. Ging ze eerst de voetjes bekijken dan?

Neen. In twee weken tijd was onze baby omgedraaid. Ze danste dus inderdaad met haar voeten op mijn blaas en die pijnlijke plek onder mijn ribben was het hoofd. Terwijl ik al die tijd had gedacht haar billetjes te voelen. Binnen mum van tijd had ik klotsende oksels en een paniekerige zweetsnor. Ondanks de geruststellende woorden van de verloskundige (slechts drie procent ligt op het laatst nog in stuit, ze heeft nog zeker vijf weken om te draaien), stond er in het tekstwolkje boven mijn hoofd alleen nog maar PANIEK! Wederom spreek ik mezelf streng toe: laat het los, leef in het hier en nu, denk positief. Ik hoop dat het gaat werken.